@Rashan ( ͡° ʖ̯ ͡°) Trzymajcie się tam.

Pierwszy raz widziałem linkowany materiał, hmm, a nie może zabraknąć Uśmiechnij się! Które uczyniło ją nieśmiertelną https://youtu.be/khCm7xfiqiU?is=vMEHhSCEC29Umkf1

3maj się chłopie

@Minoretta jak odpowiednio zaprogramujesz kamienie tak aby nabraly konkretnej intencji (celu), aby wspierały nas swoją wibracją i otworzysz poprzez joge czakre jestestwa to tak

@Minoretta ja nie ale moja matka ma jakieś właściwości paranormalne.

Gdy babcia była w ciężkim stanie w szpitalu to w sobotę rano matce przyśniło się, że przyjechala w odwiedziny do szpitala do babci. We śnie babcia nie leżała tylko stała normalnie ubrana.
-to ty możesz chodzić?
-no tak, już jest ze mną dobrze
-ale czemu jesteś ubrana?
-bo mnie wypisują

Po tym śnie 2 godziny później zadzwonili ze szpitala, że babcia nie żyje. Matka uważa, że we snach babcia się z nią żegnała przed śmiercią.

Gdy moja babcia była umierająca (leżała na łóżku na przeciwbólowych przez kilka tygodni) to dzieciak kuzynki (3 lata miał wtedy) w nocy obudził się, przyszedł pod drzwi do pokoju babci, powiedział ,,papa, babcia" i wrócił do siebie spać. Nad ranem babcia zmarła

@Earl_Grey_Blue jakie to są k⁎⁎wy

Teraz to już jest bardziej śmieszne niż poważne. A Facebooka i Cukierberga tak jak stare baby :)

@Earl_Grey_Blue z cyklu "Z kamerą wśród szurów". Dwa tygodnie temu byłem u urologa. Chłop po 50. Ma mi jaja obejrzeć, zrobić usg i Elo.

Pierwsze jego pytanie, czy byłem szczepiony na covid. No to odpowiadam że tak.

No pan doktur na to, że nie dobrze. To się pytam jaki to ma związek z celem badania. Ten odpowiada że nie ma xd

I zaczął mi tłumaczyć, że szpitale są przepełnione chorymi na raka po szczepieniach na covid. I żebym wyłączył tv i włączył myślenie

Następnie wtrącał mi się w życie rodzinne, wypytywał czemu dzieci nie mam i na koniec rzucił żebym też nie czytał żydowskiego onetu xd

Chociaż mnie zbadał i nic nie wykrył, ale dawno nie miałem takiej jazdy.

Tak mi sie skojarzyło i musiałem sie podzielić pokemonem xd

Trzymaj się, częściowo rozumiem przez co przechodzisz, mi w takich combo czasach pomagała myśl, że wszystko się kiedyś kończy. Może Ciebie natchnie. Z tego co piszesz jestem pewny, że będziesz miał komplementarną partnerkę.

@Lopez_ nie wiem czemu tak jest, że takie combo się zdarza dobrym ludziom, i czy zwykle słowo pocieszenia pomoże. Ale - jak mogę jakoś pomóc to zawsze możesz pisać.

Ja babcię pożegnałem pół roku temu. 92 lata, wszyscy poprzedni dziadkowie odeszli jak byłem kilkulatkiem, czy nastolatkiem. I czasem sobie myślę o tym, że nie byłem u niej zbyt częstym gościem w ostatnich latach, ale cóż zrobić - praca na okrągło, czy inne obowiązki rodzinno-domowe. Ale, kiedy byłem u niej tydzień przed śmiercią (dobrze że tato mnie namówił) powiedziałem że na kolejnym weekendzie przyjadę z żoną. Przyjechałem, do szpitala. A babcia jakby czekała, była nieprzytomna przez kilka dni, ale odeszła jak byliśmy przy niej z dwoma córkami.

Też mogę powiedzieć że była najlepszą babcią. Wychowałem się u niej w mieszkaniu i pod blokiem. Od małego się mną zajmowała i mieliśmy super kontakt. Jej zawdzięczam skończenie dobrej szkoły, bo pomagała rodzicom, życie studenckie bo nie musiałem dojeżdżać codziennie tylko mieszkaliśmy razem parę lat. Mieszkając u niej zrobiłem doktorat, poznałem żonę mieszkająca dwa bloki obok. Co tu dużo pisać, sporo tego jest. I widocznie tak jak i Twoja czekała na dobry moment. Pierwsze dni były ciężkie, pogrzeb też, ale wierzę że zasłużyła za wszystko co zrobiła na nagrodę po drugiej stronie. Zawsze szukała pozytywów, zawsze każdemu chciała pomóc, zawsze była uśmiechnięta. Teraz jest już lepiej, mówią że trzeba czasu żeby zaakceptować nową rzeczywistość. Blok, mieszkanie ciągle będzie "u babci" zawsze jak obok przejeżdżam, choć teraz brat tam mieszka. Dobrze że babcie mogę odwiedzać niedaleko, będę jutro. Niedawno byłem z różą na dzień kobiet, jak co roku. Trzymaj się!

W zeszłym roku straciłem dziadka, który był mi zawsze jak drugi ojciec, zawsze mnie jakoś pocieszał i zawsze był obok. Teraz podobnie jak piszesz, zajmuje się babcią, dzwonię, jeżdżę, pomagam. Wiem, że to ciężkie, ale jestes nadal tu gdzie jesteś, masz przed sobą drogę i twoi bliscy na pewno chcą żebyś szedł dalej. Trzymaj się, rozmawiaj o uczuciach, bo to wcale nie jest niemęskie mówić jak ci źle.

poierdolisz głupoty

https://x.com/netanyahu/status/2035005998792950052

Dla pewności, warto jednak sprawdzić jeszcze za trzy dni

@WatluszPierwszy w lutym zmarła babcia mojej żony w wieku 95 lat. Te same odczucia.

@onpanopticon nawet jeśli ktoś w podeszłym wieku odchodzi nagle to zawsze pojawia się uczucie straty. Wydaje mi się, że nieco inaczej jest jak osoba przez dłuższy czas choruje tak, że nie ma z nią już kontaktu - wtedy rodzina bardziej odczuwa ulgę.

@WatluszPierwszy Moje kondolencje. Do dzisiaj nie mogę sobie wybaczyć, że bardziej z uwagą nie słuchałem opowiadań Babci, jednej i drugiej. Jedna u Niemca w niewoli była (ale nie obozie), druga we Francji robiła u NIemca za dzieciaka. Dziadek w wojsku służył, Edward, pamiętam, że miał dużo medali. Ale umarł jak miałem jakoś 6 lat chyba, ponoć dużo chlał i rękę miał ciężką. Ja go pamiętam jeszcze jako dobrego dziadka, pamiętam że mu nogi myłem Ale to było na wsi, jeszcze wtedy wodę ze studni się czerpało, a wychodek był na dworze. I pamiętam też, że jak umarł to kiedyś ciało leżało w domu. Siedziałem z nim w pokoju i nie bardzo rozumiałem o co chodzi. Eh. Dzisiaj to bym ponagrywał na pamiątkę te wszystkie rozmowy z babciami, a tak tylko strzępy wspomnień pozostały. Muszę matulę jeszcze raz przesłuchać póki żyje I godny wiek. Teraz ludzie coraz szybciej odchodzą niestety. Takie mam wrażenie, jak patrzę na moje otoczenie.

@fisti nie wiem co mnie bardziej niepokoi- to, że ta śmierć jest raczej długa i bolesna, czy to, że ktoś to postanowił testować

"Eksperymenty na zwierzętach wykazały" straszne...

Biorac pod uwage trend w linii meskiej w ostatnich 2 generacjach to mam ostatni rok, takze narka.

Nigdy, bo i po co

@cebulaZrosolu kiedyś się często zastanawiałem, a teraz w sumie mam wywalone

@cebulaZrosolu Może coś w tym jest, że jak się jest młodym, to się sprawia wrażenie twardziela. Może to też czasy, w których się wychowywaliśmy. Śmierć mojej Babci w 98r. po mnie spłynęła. Śmierć mojego Wujka (chrzestnego) w grudniu 25r. mną wstrząsnęła. Dziś nie wstydzę się emocji. Kiedyś, albo się wstydziłem, albo to ukrywałem, albo byłem tak porobiony, że tego nie czułem.

@cebulaZrosolu z 25 lat temu, zmarła moja babcia. Była przy tym moja starsza siostra z mamą, zadzwoniły, że stało się.

Ja byłem w domu z młodszą o 4 lata siostrą, przekazałem jej nowinę. Natomiast jakoś nie docierało to do niej, to nie wiem dlaczego uruchomił mi się człowiekskurwiel i powiedziałem do niej: "babcia zmarła, dlaczego nie płaczesz"...

Jak ona się wtedy rozryczała, nie mogłem jej uspokoić, do tej pory żałuję tych słów, mimo upływu lat.

@cebulaZrosolu pamietam jak moj umarl, tylko dlatego ze pierwszy raz w zyciu widzialem jak ojciec placze, lat mialem z 8, moze 10, nie czulem nic, potem jak zmarla babcia (juz bylem doroslym chlopem) tez nie czulem nic, chociaz czasami za nia tesknie