Historia

#feminizm . źródło

Trafiły w moje ręce dwa roczniki tygodnika "Mucha".

1912 i 1913, w twardej oprawie, kompletne, trochę brudne i pożółkłe. Dobrze zszyte, bez pieczątek - typowe znalezisko "osiedlowo-śmietnikowe".

Coś takiego: https://www.atticus.pl/pl/product/czasopismo-mucha-rocznik-1911-52-numery-58092

Moje pytanie: czy mogę to swobodnie-legalnie zlicytować na allegro i czy w ogóle ma to sens, tj. czy są szanse na znalezienie nabywcy, ewentualnie jakich wartości w przybliżeniu można się spodziewać?

Może pozbywał się ktoś kiedyś czegoś podobnego i poleci antykwariat. Zdjęcia na życzenie.

Oba woluminy są scyfryzowane:

https://crispa.uw.edu.pl/object/files/334459/display/Default

#bibliotekoznawstwo #antykwariat #kolekcje #czasopisma #1912 #1913 #ciekawostkihistoryczne #starszezwoje

#staregazety #heheszki

https://www.youtube.com/watch?v=j4LNX122QX0
#historia

#uganda #indie #afryka #kolonializm #historia #ciekawostkihistoryczne #rasizm . źródło

W nagraniu sonda uliczna z Ugadyńczykami w czasie wysiedlenia, w cytacie kontekst.

https://en.wikipedia.org/wiki/Expulsion_of_Asians_from_Uganda

Na początku sierpnia 1972 roku prezydent Ugandy Idi Amin nakazał wysiedlenie z kraju tamtejszej mniejszości indyjskiej, dając jej 90 dni na opuszczenie Ugandy.[1][2] W tamtym czasie mieszkańców Afryki Wschodniej pochodzenia południowoazjatyckiego określano po prostu mianem „Azjatów”.[3] Przybyli oni początkowo pod koniec XIX wieku jako robotnicy najemni sprowadzeni do budowy Kolei Ugandyjskiej, a z czasem zaczęli dominować w handlu w tym kraju.[3]
...
Tło historyczne

Obecność Hindusów w Ugandzie była wynikiem celowych działań brytyjskiej administracji, która rządziła Ugandą w latach 1894–1962.[8] Brytyjczycy sprowadzili ich do Protektoratu Ugandy, aby pracowali 'pomiędzy Europejczykami a Afrykanami, zajmując pośrednie szczeble handlu i administracji'.[6] Ponadto w latach 90. XIX wieku 32 000 robotników z Indii Brytyjskich sprowadzono do Afryki Wschodniej na podstawie kontraktów pracy najemnej, aby pracowali przy budowie Kolei Ugandyjskiej.[9] Większość ocalałych robotników wróciła do ojczyzny, jednak 6 724 osoby zdecydowały się pozostać w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich po ukończeniu linii kolejowej.[10]
...
Brytyjczycy inwestowali w edukację mniejszości azjatyckiej, przedkładając ją nad edukację rdzennych mieszkańców Ugandy.[8] Na początku lat 70. wielu Hindusów w Afryce Wschodniej i Ugandzie pracowało w branży odzieżowej oraz w sektorze bankowym,[10] a niechęć do Hindusów (Indophobia) była już głęboko zakorzeniona, gdy Amin objął władzę w lutym 1971 roku.[5] Choć nie wszyscy Ugandyjczycy pochodzenia indyjskiego byli zamożni, przeciętnie znajdowali się w lepszej sytuacji materialnej niż rdzenne społeczności,[5] stanowiąc około 1% populacji, ale uzyskując jedną piątą dochodu narodowego.[11]
...
Skutki gospodarcze

Pomimo deklaracji Amina, że zamierza przywrócić kontrolę nad gospodarką zwykłym Ugandyjczykom, wysiedlenie poważnie zaszkodziło gospodarce kraju. Produkt krajowy brutto Ugandy spadł o 5% w latach 1972–1975, podczas gdy wartość produkcji przemysłowej zmniejszyła się z 740 milionów szylingów ugandyjskich w 1972 roku do 254 milionów szylingów w 1979 roku. W momencie wysiedlenia Hindusi byli właścicielami 90% przedsiębiorstw w kraju i odpowiadali za 90% wpływów podatkowych Ugandy. Realna wartość wynagrodzeń i płac spadła o 90% w ciągu niespełna dekady od wysiedlenia. Chociaż część przedsiębiorstw przekazano rdzennym Ugandyjczykom, sektor przemysłowy Ugandy - postrzegany jako podstawa gospodarki - ucierpiał z powodu braku wykwalifikowanych pracowników.[29][30]
...
Następstwa

Wysiedlenie spotkało się z powszechnym potępieniem na arenie międzynarodowej i nadwyrężyło stosunki dyplomatyczne Ugandy, szczególnie z Wielką Brytanią i Indiami. Brytyjski rząd ułatwił przesiedlenie około 27 000 Ugandyjczyków pochodzenia azjatyckiego posiadających brytyjskie paszporty, podczas gdy inni przenieśli się do Kanady, Indii i kilku innych krajów.[31]

…

W kolejnych dekadach przywódcy Ugandy podejmowali działania mające na celu odbudowę relacji ze społecznością azjatycką. Za prezydentury Yoweriego Museveniego w latach 90. wprowadzono politykę zachęcającą do powrotu wysiedlonych rodzin oraz zwrotu przejętych nieruchomości. Niektórzy byli mieszkańcy Ugandy i ich potomkowie powrócili od tego czasu do kraju.[33]