Kong (ang.Mountains of Kong) – nieistniejące w rzeczywistości pasmo górskie, umieszczone omyłkowo na mapach Afryki w 1798 roku i uważane za naprawdę istniejące do lat 90. XIX wieku[1]. Łańcuch gór Kong miał ciągnąć się przez całą Afrykę Zachodnią, oddzielając region Gwinei od wnętrza kontynentu (Sudanu), łącząc się dalej na wschodzie z również nieistniejącym pasmem Gór Księżycowych.

Góry Kong pojawiły się po raz pierwszy na mapie angielskiego kartografa Jamesa Rennella, towarzyszącej książce Travels in the Interior Districts of Africa z opisem wyprawy Mungo Parka po Afryce[2][1]. Pasmo pojawiło się wkrótce na kolejnych mapach: w 1804 roku na niemieckiej mapie Johanna Reineckego (jako Gebirge Kong[2]), a w rok później na mapie Johna Cary'ego, który połączył je po raz pierwszy z Górami Księżycowymi[2].

https://pl.wikipedia.org/wiki/Kong_(g%C3%B3ry)

Na obrazkach:

• Mapa Afryki z 1805 przedstawiająca góry Kong
  

• Góry Kong na mapie Afryki Zachodniej z 1839
  

#mapy #geografia #afryka & źródło

31 sierpnia:

• Dzień Blogów
  

• Święto Kawalerii Polskiej
  

• Dzień Solidarności i Wolności
  

• Międzynarodowy Dzień Osób Pochodzenia Afrykańskiego
  

#nietypoweswieta #kalendarz #ciekawostki #blog #husaria #solidarnosc #afryka

#zwierzaczki

#afryka

#ciekawostki

Jak przetrwać bez picia wody - gerenuk długoszyi

https://www.national-geographic.pl/przyroda/nie-potrzebuje-wody-by-zyc-oto-zwierze-ktore-oszukalo-prawa-natury/

#ksiazki #afryka #historia

"Afrykańska historia Afryki"

Zeinab Badawi

Po tę pozycję sięgnąłem pod wpływem impulsu. Przechodząc obok księgarni w oczy rzuciła mi się okładka. Jako, że dość żywo interesuję się kulturą Jamajki postanowiłem kupić "Afrykańską historię Afryki". Nie można bowiem mówić o Jamajce bez mówienia o Afryce. Do rzeczy jednak. Książka jest niewątpliwie ciekawa i wciągająca. Wszyscy dorastaliśmy wszak w przeświadczeniu, że owszem Afryka jest kolebką ludzkości, ale raczej nie kolebką cywilizacji. Nie licząc Egiptu. Badawi zaprzecza tym tezom malując szeroki obraz tego, co działo się na tzw. Czarnym Lądzie. Jej afrocentryczna postawa jest dość odświeżająca i ciekawa. Autorka rozprawia się z kolonizacją, skupieniu Europy i tzw. cywilizowanego świata na sobie i swoim dobrobycie. Ze swadą opowiada o historii największych cywilizacji afrykańskich, osiągnięciach ludów Afryki ich walce o tożsamość kulturową i religijną. A teraz trochę dziegciu do tej beczki pełnej miodu. Niestety widać, że Badawi nie jest historyczką tylko dziennikarką i chyba nie do końca momentami wie czy chce pisać o historii czy w bardziej reportażowej i osobistej formie omawiać pewne kwestie. Poza tym pozycja spełnia oczekiwania a forma nieco luźniejszego omawiania historii sprawia, że przez te niemal 600 stron przechodzi się bez zmęczenia i problemów.