Najnowsze wpisy

★Lider

w Prawo 2025-11-01T19:50:39+01:00

Łacińska maksyma qui in re illicita versatur, tenetur etiam pro casu („kto działa w sposób bezprawny, odpowiada także za przypadek [losowy]”) jest zazwyczaj kojarzona z przestępstwem przekroczenia zamiaru (delitto preterintenzionale), uregulowanym w art. 43 obowiązującego Kodeksu karnego. Znana jest również jako zasada lub reguła versari in re illicita. Chodzi tu o rodzaj odpowiedzialności pośredniej między umyślnością (dolus) a nieumyślnością (culpa). Podobnie jak przy umyślności, występuje tu zdarzenie zamierzone, a jak przy nieumyślności — zdarzenie niezamierzone, lecz poważniejsze od tego, które sprawca chciał wywołać.

~

Typowym przykładem jest śmierć ofiary w następstwie pobicia lub spowodowania obrażeń, gdy sprawca chciał jedynie uderzyć lub zranić, lecz ofiara umiera wskutek jego działań.

~

Znaczna część doktryny prawa karnego uważa ten sposób przypisywania odpowiedzialności za całkowicie niezgodny z zasadą wyrażoną w art. 27 ust. 1 Konstytucji [to z włoskiej wikipedii], który – określając odpowiedzialność karną jako osobistą – wyklucza odpowiedzialność obiektywną.

https://it.wikipedia.org/wiki/Qui_in_re_illicita_versatur,_tenetur_etiam_pro_casu

Zamiar pośredni (łac.dolus indirectus) – zamiar wyprowadzony ze średniowiecznej zasady prawa kanonicznego: „versari in re illicita imputantur omnia, quae sequuntur ex delicto”, która zakładała przypisanie sprawcy wszystkich skutków, które były wynikiem popełnionego przez niego przestępstwa[1].

~

Z konstrukcji zamiaru pośredniego wynika odpowiedzialność sprawcy za niezamierzony, bądź nieprzewidziany skutek, jeżeli między czynem a skutkiem zachodzi tzw. adekwatny związek przyczynowy (co oznacza, że z takiego czynu następuje lub może nastąpić skutek)[2].

https://pl.wikipedia.org/wiki/Zamiar_po%C5%9Bredni

#prawo #lacina

Qui in re illicita versatur, tenetur etiam pro casu

La massima latina qui in re illicita versatur, tenetur etiam pro casu («chi versa nell'illecito, risponde anche per il caso [fortuito]») è normalmente associata al delitto preterintenzionale, disciplinato dall'art. 43 del Codice penale vigente. È anche nota come criterio o canone del versari (in re illicita). Si tratta di un tipo di responsabilità intermedia tra il dolo e la colpa. Come nel dolo vi è un evento voluto, come nella colpa vi è un evento non voluto, ma più grave di quello voluto. Un esempio tipico è l'uccisione della vittima in seguito a percosse o lesioni, quando cioè il reo voleva solo percuotere o cagionare lesioni, ma la vittima muore in conseguenza delle sue azioni. Un'ampia parte della dottrina penale ritiene questo criterio di imputazione del tutto incompatibile con il principio di cui all'art. 27 comma 1 della Costituzione, che, delineando la responsabilità penale come personale, escluderebbe la responsabilità oggettiva. Tuttavia...

Wikipedia