Pochodzenie:Jabłoń Brettacher pochodzi z Niemiec. Wyrosła jako siewka w miejscowości Brettach (gmina Langenbrettach) w regionie Heilbronn. Odmiana ta jest znana od 1911
Morfologia:
To duże jabłko zimowe ma płasko-okrągły kształt oraz
Skórka: gładką, tłusta skórka o barwie od żółtawej do białawozielonej, pokrytą jasnoczerwonym lub brązowoczerwonym nalotem. .
Miązsz
Biały miąższ jest soczysty i ma cierpki posmak, a do tego orzeźwiająco kwaśny smak
Zapylaccze Najprawdopodobniej złota reneTa roter bellefleur Winter Banana
Odporność na szkodniki oraz choroby:
Parch jabłoni: Srednia podatnos
Mączniak prawdziwy-Niska podatność
Zaraza ogniowa- Wysoka podatnosc
Rak drzew owocowych- Niska podatność podatnosc
Owocówka jabłoniowa-
: Wysoka podatność
Przechowywanie: W chłodni zachowuje świeżość przez około Czterech miesiące.Do Lutego.
Dojrzałość : Początek pazdzienika.
Dojrzałość zbiorcza:
Okres dojrzewania Poczatek października Koniec Stycznia
Dojrzałość konsumpcyjna:Miesiąc po zbiorze
Odporność na mróz:
do -40C (do strefy klimatycznej 5b) najprawdopodobniej
Przeznaczenie:
Dobre jabłko stolowe
dobre kuchenne
Dobra cyfrowa
Korona:
duża, szeroka i raczej płaska korona
Trzy lat po posadzeniu zaczyna owocować przemienie
Fagero
Owoc: Soczysty, słodko-kwaśny, o przyjemnym aromacie. Jabłko jest średniej wielkości i ma prawie całkowicie czerwoną barwę.
Okres zbiorów: Koniec września.
Okres dojrzałości: W momencie zbioru; podczas przechowywania zachowuje świeżość do listopada.
Pokrój: Średnio silny pokrój, tworzący rozłożystą koronę z lekko opadającymi gałęziami. Równomierne i obfite plony. Odmiana wykazuje dobrą odporność na parcha.
Kwitnienie: Wczesne. Zapylana m.in. przez odmiany James Grieve, Katja, Mantet, Oranie, Sävstaholm, Wealthy i Åkerö.
Ciekawostka: Starsza odmiana z lat 80. XIX wieku, regionalna odmiana jabłoni z Västmanlandu. Czerwona odmiana Grågylling.
#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #szwecja #dania
Aroma typ: Cydr, deserowy Synonimy: Aroma Blasgaard Opis: Duży, okrągły, stożkowaty. Podstawowy kolor w fazie dojrzałości to żółty, na którym widoczny jest jasnoczerwony nalot pokrywający około dwóch trzecich powierzchni i przechodzący w coraz rzadszy wzór czerwonych pasków. Kielich jest mały i częściowo otwarty, osadzony w płytkiej, otwartej miseczce z delikatnymi żebrowaniami. Łodyga jest umiarkowanie gruba i umiarkowanie krótka, osadzona w głębokiej, wąskiej wnęce, która często jest pokryta rdzawymi plamami. Przezroczyste, jasnobrązowe przetchlinki. Podczas przechowywania skórka nabiera woskowej konsystencji. Cechy charakterystyczne: Miąższ jest żółtawy, drobnoziarnisty i delikatny. Soczysty, słodki i rześki. Aromatyczny. Zastosowanie: Jabłko deserowe, cenione również do pieczenia i produkcji cydru. Pochodzenie: Wyhodowana w 1947 r. w szwedzkim Instytucie Hodowli Owoców w Balsgaard poprzez skrzyżowanie odmian Ingrid Marie i Filippa. Wprowadzona na rynek w 1973 r. Uprawa: Silny wzrost, rozłożysty pokrój. Owocuje na końcach pędów. Mutacje: Amorosa jest barwną mutacją odmiany Aroma. Przechowywanie w chłodni: Przechowuje się przez dwa miesiące. Zbiór: Gotowa do zbioru pod koniec czwartego okresu. Uwagi: Łatwo ulega obiciom. Grupa zapylania: D Golden Delikates, Antonówką Pinova Winter Banana Szczyt zapylania: 15 Ploidyzm: Diploidalna. Samopłodna, ale najlepiej owocuje w pobliżu kompatybilnego źródła pyłku. Liczba tygodni przechowywania w chłodni: 8 . 2 miesice Okres zbiorów: 4 koniec września. #hejto i#
Owoc: Biały, soczysty i słodki miąższ o delikatnym aromacie. Lekko kwaskowaty. Żółty kolor podstawowy z jasnoczerwonymi smugami po stronie nasłonecznionej.
Czas zbiorów: Połowa października.
Okres dojrzewania: Październik–grudzień.
Wzrost: Silny wzrost i obfite plony. Zaczyna owocować już w młodym wieku. Odporna, niewymagająca pod względem gleby. Owoce dobrze trzymają się gałęzi.
Kwitnienie: Średnio wczesne. Zapylana m.in. przez odmiany Filippa, James Grieve, Sävstaholm i inne.
Ciekawostka: Uprawiana w regionie Halland od XVIII wieku. Mówi się, że drzewo mateczne rosło obok studni (jeśli zastanawialiście się, skąd wzięła się nazwa...). Szkólka Szwecka-
„Rödluvan” to odmiana jabłka, która została uznana za jabłko regionalne Jämtlandu.[1] Jabłko to powstało w wyniku skrzyżowania kanadyjskiej odmiany Lobo z rosyjską odmianą Barhatnoe. Skórka, która jest twarda, ma przeważnie czerwony kolor. Miąższ, który jest biały i po dłuższym czasie brązowieje, jest słodki i kwaskowaty. Jabłko dojrzewa na przełomie września i października, a następnie ma krótki okres przydatności do spożycia. Drzewa odmiany Rödluvan owocują wcześnie, a następnie, zazwyczaj, obficie co roku. Jabłko jest średniej wielkości lub duże i ma okrągły kształt. Odmiana Rödluvan jest zapylana między innymi przez odmiany Transparente blanche i Silva.

Drzewo tej odmiany jest odporne na mróz i najlepiej rośnie w strefach V–VI zgodnie ze szwedzkim podziałem stref ogrodniczych. Wadą jest jednak to, że jabłko może być podatne na parcha.
Zbiór owoców odbywa się mniej więcej od końca września do początku października. Można je przechowywać do około grudnia.
Pochodzenie
Pochodzenie tej odmiany nie jest znane.
Odmiana ta należy do licznych odmian jabłek słodkich, które dawniej były skupowane w Nadrenii przez fabryki musu jabłkowego i przetwarzane na mus jabłkowy, a spośród nich odmiana Bresüthe wydaje się mieć największy zasięg występowania. W „Rhein. Monatsschrift für Obst-, Gemüse- und Gartenbau” z 1919 r. (nr 7) mowa jest o odmianie „Breiter Süßer”, która jest polecana i zachowuje świeżość aż do stycznia. W „Wykazie odmian owoców zalecanych do uprawy na dużą skalę w prowincji Ren” (1890), wydanym przez „Stowarzyszenie Rolnicze Prus Renanskich”, dla obszaru Dolnego Renu po lewej stronie Renu wymieniono odmianę jabłek „Der Dicke Süße” z dopiskiem „do produkcji musu”. Można z dużym prawdopodobieństwem założyć, że chodzi tu również o odmianę, która do dziś występuje w regionie Dolnego Renu pod nazwą „bresüthe” („breitsüßer”).
Nie wiadomo, czy odmiana ta powstała pierwotnie w Nadrenii, czy też mogła zostać sprowadzona z Holandii, gdzie, jak wiadomo, była również bardzo rozpowszechniona. W Niemczech natomiast odmiana ta wydaje się nie występować poza Nadrenią.
Występowanie
Odmiana ta wydaje się jednak nadal występować w pewnym stopniu w Nadrenii, a mianowicie wzdłuż Renu w rejonie Düsseldorfu, a przede wszystkim w Dolnym Renie, na starych drzewach w sadach rozproszonych. W Dolnym Renie była ona znana kilku właścicielom pod nazwą „bresüthe”.
Owoc
Ogólne wrażenie: owoc średniej wielkości do dużego, o zaokrąglonym kształcie stożkowym, o nieregularnych zaokrąglonych krawędziach. Skórka gładka, o matowym połysku do błyszczącej, po przechowywaniu woskowata lub tłusta. Płatki kielicha krótkie, jasno owłosione, u podstawy przeważnie zielone i szerokie. Zagłębienie szypułkowe średnio szerokie do szerokiego, szypułka krótka
Miąższ zielonkawo-biały, o średnio drobnej do nieco gruboziarnistej strukturze, tylko umiarkowanie soczysty, po przechowywaniu stosunkowo suchy, łagodnie słodkawy, całkowicie pozbawiony kwasowości, o jedynie delikatnym aromacie.
Drzewo
Odmiana ta charakteryzuje się silnym wzrostem; tworzy duże, przeważnie wysoko kuliste, średnio gęsto rozgałęzione korony, nieco zwisające na zewnątrz. Jest mało podatna na parcha, raka i mączniaka. Jako odmiana triploidalna nawet w podeszłym wieku wydaje wystarczająco duże owoce, jest jednak słabym zapylaczem dla innych odmian. Jej silne pędy roczne mają szaro-czerwonawy odcień.
Podsumowując, „Bresüthe” jest odporną odmianą jabłoni sadowych. Wraz z zanikiem produkcji syropu jabłkowego w Nadrenii odmiana ta – podobnie jak większość odmian jabłek stołowych – straciła jednak dziś w znacznym stopniu swoje znaczenie uprawowe. Tam, gdzie drzewa nadal rosną, ich owoce są zazwyczaj przetwarzane w tłoczniach soku jabłkowego.
Miąższ zielonkawo-biały, o średnio drobnej do nieco gruboziarnistej strukturze, tylko umiarkowanie soczysty, po przechowywaniu stosunkowo suchy, łagodnie słodkawy, całkowicie pozbawiony kwasowości, o jedynie delikatnym aromacie.
Odmiana Brünnerling powstała prawdopodobnie w Górnej Austrii i stamtąd się rozprzestrzeniła. Występuje zatem często w Górnej Austrii oraz w regionie Mostviertel w Dolnej Austrii, ale można ją również spotkać w regionie Weinviertel. Odmiana Brünnerling została opisana już w 1659 roku przez Wolfa Helmharda, barona von Hochberg, w jego dziele „Georgica curiosa” jako „Prineräpfel” na jego posiadłości Klingenbrunn koło Haagu w Dolnej Austrii.
Miąższ jest prawie czysto biały, bardzo jędrny, umiarkowanie soczysty, lekko kwaśny, wystarczająco słodki, a przy późnym zbiorze również nieco pikantny.
Cechy drzewa:
Drzewo rośnie bujnie, jednak w szkółce nie tworzy prostych pni. Korona jest wysoko kulista i szeroka, nigdy opadająca.
Kiedy od kwietnia jabłoń „Österreichischer Brünnerling” zaczyna kwitnąć i pojawiają się jasnoróżowe kwiaty, można już z niecierpliwością czekać na owoce w kolorze od czerwonego do zielono-czerwonego. Od października nadchodzi odpowiedni moment i można przystąpić do zbiorów. Owoce tej odmiany są po prostu niepowtarzalne.
Aby uzyskać obfite zbiory, jabłoń „Österreichischer Brünnerling” powinna rosnąć w miejscu nasłonecznionym lub półcienistym, na przepuszczalnej i bogatej w składniki odżywcze glebie ogrodowej. W optymalnych warunkach Malus domestica „Österreichischer Brünnerling” rośnie pionowo i rozłożysto, osiągając wysokość do 8 m oraz szerokość około 6 m.
Owoce doskonale nadają się do wypieków, ale można z nich również przygotować pyszne soki owocowe.
Kiedy od kwietnia jabłoń „Österreichischer Brünnerling” zaczyna kwitnąć i pojawiają się jasnoróżowe kwiaty, można już cieszyć się na czerwone lub zielono-czerwone owoce. Od października nadchodzi czas zbiorów. Owoce są po prostu niepowtarzalne.
Aby uzyskać obfite zbiory, jabłoń „Österreichischer Brünnerling” powinna rosnąć w miejscu nasłonecznionym lub półcienistym, na przepuszczalnej i bogatej w składniki odżywcze glebie ogrodowej. W optymalnych warunkach Malus domestica „Österreichischer Brünnerling” rośnie pionowo i rozłożysto, osiągając wysokość do 8 m oraz szerokość około 6 m.
Owoce doskonale nadają się do wypieków, ale można z nich również przygotować pyszne soki owocowe.
Owoce
Od października można zbierać owoce odmiany jabłoni „Österreichischer Brünnerling”. Mają one barwę od czerwonej do zielono-czerwonej.
Owoce
Od października można zbierać owoce jabłoni odmiany „Österreichischer Brünnerling”. Mają one barwę od czerwonej do zielono-czerwonej.
Stanowisko
Optymalne stanowisko dla jabłoni odmiany „Österreichischer Brünnerling” powinno być nasłonecznione lub półcieniste.
Stanowisko
Optymalne stanowisko dla jabłoni „Österreichischer Brünnerling” powinno być nasłonecznione lub półcieniste.
Gleba
Roślinę tę należy sadzić w przepuszczalnej i bogatej w składniki odżywcze glebie.
