Miałem takiego kumpla, raz potrafił się oburzyć i przysiąc, że chodzi tam tylko, bo to bardzo dobre ćwiczenia, a innym razem mówił, że przychodzą za⁎⁎⁎⁎ste laski w spandexowych spodenkach ¯\_(ツ)_/¯
@wielbuont Może wyklucza, może nie, a ja wiem, że chodził tam głównie dla rudej koleżanki z pracy, ale w zależności od towarzystwa mówił różne wersje ¯\_(ツ)_/¯
Jak widzę @KatieWee piorunującą komentarz dotyczący jakiejś książki to mam obawę, że zaraz zobaczę sprostowanie jakiejś nieścisłości, np że w zeszycie 8 na stronie 12 dzieci są spizgane bardziej
Miasto:Żuromin – miasto w Polsce położone w północno-zachodniej części województwa mazowieckiego, leżące na Równinie Raciąskiej . Liczba mieszkańców dnia 31.12.2023 wynosiła 8488 osób. Prawa miejskie uzyskane w 1767 roku. Miasto było lokowane na prawie magdeburskim . Od 1703 roku Żuromin był własnością Michała Zdzisława Zamoyskiego. Pod zarządem Zamoyskich przeżywał znaczny rozwój gospodarczy, kulturalny i religijny. Niebagatelną rolę odegrał w tym względzie rozwijający się kult maryjny. Wykorzystując ten kult Michał Zdzisław Zamoyski oraz Bohdan Mostowski – podczaszy płocki. W 1718 roku biskup płocki Ludwik Bartłomiej Załuski zorganizował przy kościele misję Jezuitów z Pułtuska. Sprowadził ich do Żuromina Michał Z. Zamoyski, oddając im pod opiekę kościół oraz dom mieszkalny. Liczne pielgrzymki wiernych sprawiły, że Jezuici przystąpili do budowy większego kościoła murowanego. Rozpoczęte prace przerwała kasata zakonu w 1773 roku. Po II rozbiorze Polski w 1793 roku Żuromin znalazł się w zaborze pruskim . 24 lipca 1794 roku Żuromin został zniszczony przez pożar. Zagorzało prawie całe miasto razem z dawną szkołą zakonną początkową i starym drewnianym klasztorem. Spłonęła także dość zasobna książnica klasztorna. Ocalał jedynie murowany kościół i 8 domów. Od 1815 roku Żuromin znalazł się w granicach Królestwa Polskiego . W tym czasie właścicielem miasta był „dorobkiewicz” Adam Wołoski – sędzia pokoju mławskiego. Mało interesował się miastem. Starał się osiągnąć jak najwięcej korzyści ze swoich posiadłości. Żuromin podupadł. W mieście szerzyło się pijaństwo na skutek propinacji . Walcząc z tym zjawiskiem w połowie XIX wieku utworzono przy kościele bractwo trzeźwości. W 1863 roku mieszkańcy miasta i okolic czynnie wzięli udział w powstaniu styczniowym . Potyczki z wojskami rosyjskimi miały miejsce w okolicach Żuromina 8 lutego 1863 roku. Po powstaniu styczniowym władze rosyjskie zlikwidowały dobra kościelne w Żurominie. Miasto opuścili reformaci. 1 czerwca 1869 roku ukazem carskim Żuromin wraz innymi miastami Mazowsza został zdegradowany do roli osady. Osada była ogólnie zaniedbana. Brak urządzeń kanalizacyjnych i wodnych wpłynął na niski stan higieniczny. Szerzyły się choroby. Nadal dominowało budownictwo drewniane. Mieszkańcy żyli ubogo. Wielu nie posiadało ziemi, nie pracowało. W 1903 roku w Żurominie rozpoczęto brukowanie ulic. Łączność ze światem Żuromin utrzymywał poprzez pocztę mieszczącą się w budynku klasztornym, a także za pomocą telefonu, który łączył osadę z Bieżuniem i Zieluniem. Parafia do dziś słynie z obrazu Matki Bożej, który otaczany jest kultem ze względu na przypadki uzdrowień. W okresie I wojny światowej Żuromin znalazł się na uboczu działań wojennych i wydarzeń politycznych. Staraniem miejscowego proboszcza i nauczycieli władze polskie ponownie w 1925 roku przywróciły prawa miejskie. Miasto było nadal zaniedbane. Od 1931 roku przystąpiono do poprawiania estetyki miasta. Zaczęto likwidować bagna, bajora, porządkować ulice (kładąc bruk) i rynki. Wybudowano dom dla urzędu z remizą strażacką, wywiercono trzy studnie publiczne. Miasto miało wodę. 15 września 1939 roku do miasta przybyły pierwsze oddziały niemieckie i od tej pory znajdowało się pod okupacją niemiecką. W Żurominie w pierwszej kolejności już w końcu 1939 roku wysiedlono ludność żydowską. W mieście Niemcy porozbierali domy żydowskie (ok. 30% zabudowań). Wprowadzili godzinę policyjną, która trwała od 21 do 6. Wprowadzono kartki na żywność. Niemcy zmuszali mieszkańców do „czapkowania”, rąbania drzewa, noszenia wody lub prac na terenie miasta. Dzieci, które miały ukończone 15 lat, były wywożone na roboty, pozostałe przymuszano do pracy na terenie miasta. Znane są dwa przypadki zabójstw dzieci żuromińskich, które pragnęły uniknąć wywózki na roboty. Żuromin został zajęty 19 stycznia 1945 roku przez żołnierzy 2 Armii Uderzeniowej z 2 Frontu Białoruskiego . Niemcy nie stawiali oporu. 1 stycznia 1960 roku i 1 stycznia 1961 roku przeprowadzono w ramach powiatu korzystne dla gospodarki zmiany organizacyjne. Żuromin był po 1970 roku aktywizowany gospodarczo przez lokalizację tu filii zakładów z większych miast. Żuromin na początku XXI wieku zyskał niesławne miano polskiej stolicyfentanylu. Było to związane z dużym odsetkiem osób uzależnionych od narkotyków wśród mieszkańców miasta, z czym od lat nie radziły sobie lokalne władze oraz Policja. Zabytki:Kościół pod wezwaniem Świętej Trójcy i klasztor poreformacki , Cmentarz żydowski .
Wieś: --
Data wykonania zdjęcia: Lata 1914-1917
Opis zdjęcia: Rynek w Żurominie w dzień targowy. w tle Kościół Świętej Trójcy - Sanktuarium Matki Bożej. Źródło
Zwycięzca losowania: @PlatynowyBazant
Jak chcesz wziąć udział w losowaniu kolejnego miasta kliknij w ten link
Mam naprawdę dużą słabość do dobrej literatury środkowo-europejskiej. Jednym z jej sztandarowych autorów jest Milan Kundera, najbardziej znany rzecz jasna z Nieznośnej lekkości bytu, ale poza tym ma sporo naprawdę świetnych książek, taka jak wymieniona powyżej.
W postaci Jaromila, przyszłego poety, autor pokazuje uniwersalny wizerunek młodego artysty - człowieka porzuconego przez jednego z rodziców i chorobliwie hołubionego przez drugiego rodzica, którego od dzieciństwa napędza pragnienie sławy i który nieustannie uważa, że prawdziwym życiem nie jest to, co go spotyka, tylko że ono zawsze znajduje się "gdzieś indziej" - czy to w postaci znajomego malarza, czy imprezujących studentów, czy też będącego przedstawicielem władzy kolegi ze szkoły, który w szybkim wieku dorobił się dziecka. Kundera często nawiązuje przy tym do takich postaci jak Rimbaud, Lermontow czy Shelley, których życiorysy przyświecały żywotowi Jaromila.
Wydaje się też, że Kundera chciał tu również rozprawić się z częścią własnego życia - początkowym zachłyśnięciem się komunizmem, przeżywanymi meandrami życiowymi i finalnym rozczarowaniem ideami pięknymi z teorii, a brutalnymi i złudnymi w rzeczywistości. Niemniej wszystko to było ważnymi elementami kształtowania się duszy poety. Powieści wielkie cechuje ich uniwersalność i ponadczasowość - i tak jest tutaj. jestem przekonany, że ta historia jest tak samo aktualna zarówno dziś, jak i będzie w przyszłości.
A kolejne książki Kundery zdecydowanie będą się na mojej półce pojawiały
@RogerThat Myślę, czy nie oddawać dodatkowo także składników krwi. Gorzej, że to potrafi trwać nawet 1,5h, a każą tyle wody pić, że będzie mi się chciało lać
@efceka przed składnikami często sami przypominają, żebyś wcześniej dał sobie ulżyć. Dziś byłem zarejestrowany na godzinę. Wszedłem o 10, wyszedłem o 11.30. Oddając osocze to nie tak źle. Dostałem do picia 200 ml wody z wapnem tylko.
@efceka cały trick polega na tym, aby nawadnianie zacząć poprzedniego dnia, a nie na godzine przed donacja. I pić wodę normalnie w dniu donacji, a nie jak na kacu. Wtedy też 1.5 godzinki se można posiedzieć i się nie posikać
@RogerThat skąd decyzja o oddawaniu składników? Pytam, bo sam od lat oddaję tylko pełniaka i czasem się zastanawiam co skłania ludzi do oddawania składników
@BoJaProszePaniMamTuPrimaSorta A czemu nie? Gdyby nie były potrzebne, to nie byłoby możliwości ich oddawania.
Mam kolegę tzw. płytkarza (doskonałe żyły i zawsze ogromna ilość płytek), który już dwukrotnie był wzywany na płytki, ze względu na pilne zapotrzebowanie.
Natomiast sam oddaję najczęściej osocze i zacząłem to robić po sugestii ze strony personelu w RCKiK, od momentu gdy miałem na koncie spokojnie ponad 10 litrów czystej pełnej oddanej. Krew pełna też wpada, ale tak 1-2 razy w roku. Bycie płytkarzem nie jest mi dane niestety, zawsze kręcę się w okolicy dolnego zakresu widełek
Wincyj czekolad (kiedyś nawet 2x więcej, teraz to się trochę pozmieniało)
Jedna donacja nie liczy się za 450ml, duże płytki są "warte" 1000ml, małe płytki - 650ml bodajze. Normalnie można speedruna zrobić do darmowej komunikacji miejskiej.
Więcej grzechów nie pamiętam, za wszystkie serdecznie żałuję, a Ciebie ojcze duchowny błagam o zbawienną pokutę i rozgrzeszenie.
@Cosmo77 to żółte to oznaczenie modelu czujnika. Ktoś grzebał i poprowadził kable w taki sposób że jeden z siłowników o niego zahaczał. Finał widać na zdjęciu
Ponieważ pamięć ma charakter odtwórczy, bywa obiektem konfabulacji – mylenia zdarzeń, które przytrafiły się innym ludziom, z tymi, które spotkały nas samych, czy też przeświadczenia, że pamiętamy coś, co tak naprawdę wcale się nie wydarzyło. Odtwarzając dane wspomnienie, korzystamy z wielu źródeł. Kiedy przypominasz sobie swoje przyjęcie z okazji piątych urodzin, możesz przywołać bezpośrednie wspomnienie tego, jak Twój młodszy brat wsadził palec w Twój tort urodzinowy, ale możesz też sięgnąć po informacje, które uzyskałeś później, pochodzące z opowieści rodzinnych, fotografii, nagrań wideo i przyjęć urodzinowych, które widziałeś w telewizji. Łączysz ze sobą wszystkie te elementy, tworząc spójną całość. Gdyby ktoś Cię zahipnotyzował, a potem poprosił, żebyś cofnął się do dnia swoich piątych urodzin, opowiedziałbyś barwną historię, która wydawałaby Ci się całkowicie prawdziwa, choć w rzeczywistości zawierałaby wiele dodanych później szczegółów. Po jakimś czasie nie jesteśmy w stanie odróżnić rzeczywistego wspomnienia od informacji, które wkradły się do niego później.
było kilka foci z wypadków na sadisticu czy tam innym motherless, jak pani swoje seksi nóżki miała w formacie bez palców (obcięte jak wypadły przez otwartą szybę, a samochód dachował) albo wygięte w drugą stronę za pomocą poduszki powietrznej przy wypadku :3
“Herezją w oczach obecnego papieża stała się właśnie owa nadzieja. Wiara w nią okazała się moim największym grzechem”
Od wydarzeń kończących Upadek Hyperiona mijają 274 lata. Większością terytorium dawnej Hegemonii zarządza obecnie Protektorat Pax - potężna organizacja polityczna i militarna ściśle związana z Kościołem. Na niewielkiej planecie Hyperion uratowany od wyroku śmierci Raul Endymion zostaje wynajęty do odnalezienia i ochrony dziewczynki, której istnienie ma w przyszłości zagrozić nowemu porządkowi świata.
Najciekawszym elementem wydał mi się świat przedstawiony - wizja międzyukładowego imperium rządzonego przez Watykan. Kościół przedstawiony został w całej okazałości wraz z zakulisową polityką, wspaniałymi dziełami sztuki przeniesionymi ze Starej Ziemi, elitarną szwajcarską gwardią, instytucją świętej inkwizycji oraz obietnicą życia wiecznego, tym razem wcale nie w przenośni, a dosłownie, gdyż dzięki przyjęciu krzyżokształtu umożliwia zmartwychwstanie. Daje się zauważyć pewne podobieństwa do WH40k
Zamiast apokaliptycznego thrillera sci-fi o zagrażającej ludzkości sztucznej inteligencji dostałem jednak opowieść o podróży z elementami “Terminatora 2”. Po niezwykle skomplikowanym i dramatycznym Upadku Hyperiona w Endymionie następuje wyraźna zmiana - opowieść przybiera formę przygodową i zdecydowanie łatwiej przyswajalną. Tym razem zamiast wrzucić czytelnika na głęboką wodę, Dan Simmons akcję rozwija powoli, a wiele złożonych zagadnień dotyczących konstrukcji świata oraz przeszłych wydarzeń wyjaśnia w ramach dialogów lub nawiązań do “Pieśni” Martina Sileniusa. Niestety były w tej podróży momenty, które mi się dłużyły oraz kilka sytuacji, z których bohaterowie wyszli cało w sposób bardzo naciągany (cyk i niezbyt logiczny zwrot o 180 stopni, bo tak). Co ciekawe, lepiej mi się czytało wątek “tego złego”, czyli ścigającego naszych głównych bohaterów ojca-kapitana de Soja, który chcąc jak najlepiej wypełnić swoje obowiązki wobec Kościoła zaczyna odkrywać pewne niepokojące nieprawidłowości.
Chciałbym ocenić tę książkę wyżej, bo Dan Simmons pisze w sposób, który po prostu dobrze się czyta, ale szczerze mówiąc, fabuła tej części mnie nie porwała.
Przy okazji całego szumu wokół filmów, zorientowałem się, że nie pamiętam zakończenia "Lalki", a to lektura dzięki której zacząłem regularnie czytać lektury, więc postanowiłem sobie przypomnieć.
Fabuła: Stanisław Wokulski, kupiec, który nie może znaleźć swojego miejsca na ziemi, zakochuje się w arystokratce Izabeli Łęckiej, i próbuje przebić się do jej otoczenia i zdobyć jej względy. Wszytko to z dziewiętnastowieczną Warszawą i jej problemami w tle.
Recenzja: Lubię "Lalkę" za dwie rzeczy: wątki drugoplanowe i krytykę romantyzmu. Romans z Łęcką mógłby dla mnie nie istnieć, ale dajcie mi więcej Wokulskiego pomagającego Węgielkowi, Stawskiej, czy Wysockiemu. Dajcie mi więcej Szumana wzgardzającego Żydami jako jednostkami i wychwalającego ich jako społeczność. Do tego poproszę dokładkę głupich dram z arystokracją, pokazujących ich zepsucie. Za każdym razem kiedy już robi się ciekawie, kiedy zaczyna się jakaś akcja, niestety Łęcka uśmiecha się do, ociera się o, spogląda na Wokulskiego, lub też ktoś inny mu mówi, że się zarumieniła na dźwięk jego nazwiska i ciekawe wątki szlag trafił - Prus zrobił to po mistrzowsku. Łęckiej, pomimo, że jej aktywny wkład w fabułę jest znikomy, nie da się darzyć sympatią, i to nawet mimo tego, że ona sama kilka razy sprawę stawia jasno - Wokulski nie jest dla niej obiektem zainteresowania, nawet mimo posiadanych pieniędzy. Wprost pada to przecież od niej - Mężem? Może tak, ale nie ma statusu. Kochankiem? Nie. Ale doradcą życiowym? Czemu nie.
Lubię w tej książce to, jak aktualna pozostaje w wielu aspektach. Narzekanie na leniwe i bezideowe młode pokolenie, patriotyzm na pokaz, utyskiwanie na fabrykantów wyzyskujących pracowników, użalanie się nad tym, że sprzedawcy sprowadzają tandetę i oszukują klientów - wypisz wymaluj 2026.
Fajnie było sobie przypomnieć książkę, szkoda że obrosła tak złą sławą przez przemielenie jej przez program nauczania.
Mężem? Może tak, ale nie ma statusu. Kochankiem? Nie. Ale doradcą życiowym? Czemu nie
To, jak Łęcka, całkowicie świadoma uczuć Wokulskiego, dywagowała, czy typ się nada na dobry betabankomat do wysłuchiwania opowieści o jej innych przygodach miłosnych to jest peak emocjonalnego kurestwa.
Ale oczywiście zaraz przyjdą Julki i będą pi⁎⁎⁎⁎lić że zuy patriarchat i chcieli sprzedać wrażliwą Łęcką staremu dziadowi.
@Telezajaczek Tak przez całą książkę się zastanawiałem, kto mu w sumie dawał więcej nadziei - Łęcka, czy Wąsowska, która co chwila mu mówiła gdzie ma chodzić, co robić, gdzie bywać, żeby się Łęckiej przypodobać. Myślę, że Łęcka nie rozpatrywała Wokulskiego na poważnie gdzieś do wyjazdu do Zasławka, czyli przez praktycznie ponad pół książki. Do tego czasu, ona myślała, że jego kurtuazja w jej kierunku wynika bardziej z chęci zrobienia zysku na ich majątku.
Mam wrażenie, że gdyby nie Wąsowska, to Wokulski by olał Łęcką w momencie, jak pierwszy raz zobaczył jak ona rozmawia ze Starskim i uciekł do Paryża. Nawet Prezesowa Zasławska dawała mu do zrozumienia, że wchodzi w ślepą uliczkę. Niestety, trafiło to na podatku grunt, bo sam Wokulski wyklinał romantycznych poetów, którzy nauczyli go patrzeć na kobiety w wyidealizowany sposób.
@Maciek Łęcka dała mu w Zasławku nadzieję tylko dlatego, że dwaj jej wcześniejsi absztyfikanci wycofali się z zabiegania o nią - baron Dalski zaręczył się z Eweliną Janocką, a Starski wprost oświadczył Łęckiej, że na żonę szuka majętnej panny. Belcia przeżyła chwilowy reality check, że może zostać sama, dlatego łaskawie pozwoliła Wokulskienu na jawne awanse, a jak tylko spiknęli się już oficjalnie i o względy Łęckiej znowu zaczęto zabiegać, z chęcią odwzajemniła flirty.
Generalnie jak się popatrzy na jej zachowanie, to widać stały wzór w jej relacjach, dopóki wszystko odbywało się na poziomie luźnego salonowego flirtu (może z jakimiś niezobowiązującymi macankami), to pozostawała zaangażowana, jak relacja miała wejść w poważniejszy etap jak zaręczyny, wycofywała się albo aktywnie sabotowała potencjalny mariaż. Można powiedzieć, że miała commitment issues.