Miałem takiego kumpla, raz potrafił się oburzyć i przysiąc, że chodzi tam tylko, bo to bardzo dobre ćwiczenia, a innym razem mówił, że przychodzą za⁎⁎⁎⁎ste laski w spandexowych spodenkach ¯\_(ツ)_/¯
@wielbuont Może wyklucza, może nie, a ja wiem, że chodził tam głównie dla rudej koleżanki z pracy, ale w zależności od towarzystwa mówił różne wersje ¯\_(ツ)_/¯
Jak widzę @KatieWee piorunującą komentarz dotyczący jakiejś książki to mam obawę, że zaraz zobaczę sprostowanie jakiejś nieścisłości, np że w zeszycie 8 na stronie 12 dzieci są spizgane bardziej
Miasto:Żuromin – miasto w Polsce położone w północno-zachodniej części województwa mazowieckiego, leżące na Równinie Raciąskiej . Liczba mieszkańców dnia 31.12.2023 wynosiła 8488 osób. Prawa miejskie uzyskane w 1767 roku. Miasto było lokowane na prawie magdeburskim . Od 1703 roku Żuromin był własnością Michała Zdzisława Zamoyskiego. Pod zarządem Zamoyskich przeżywał znaczny rozwój gospodarczy, kulturalny i religijny. Niebagatelną rolę odegrał w tym względzie rozwijający się kult maryjny. Wykorzystując ten kult Michał Zdzisław Zamoyski oraz Bohdan Mostowski – podczaszy płocki. W 1718 roku biskup płocki Ludwik Bartłomiej Załuski zorganizował przy kościele misję Jezuitów z Pułtuska. Sprowadził ich do Żuromina Michał Z. Zamoyski, oddając im pod opiekę kościół oraz dom mieszkalny. Liczne pielgrzymki wiernych sprawiły, że Jezuici przystąpili do budowy większego kościoła murowanego. Rozpoczęte prace przerwała kasata zakonu w 1773 roku. Po II rozbiorze Polski w 1793 roku Żuromin znalazł się w zaborze pruskim . 24 lipca 1794 roku Żuromin został zniszczony przez pożar. Zagorzało prawie całe miasto razem z dawną szkołą zakonną początkową i starym drewnianym klasztorem. Spłonęła także dość zasobna książnica klasztorna. Ocalał jedynie murowany kościół i 8 domów. Od 1815 roku Żuromin znalazł się w granicach Królestwa Polskiego . W tym czasie właścicielem miasta był „dorobkiewicz” Adam Wołoski – sędzia pokoju mławskiego. Mało interesował się miastem. Starał się osiągnąć jak najwięcej korzyści ze swoich posiadłości. Żuromin podupadł. W mieście szerzyło się pijaństwo na skutek propinacji . Walcząc z tym zjawiskiem w połowie XIX wieku utworzono przy kościele bractwo trzeźwości. W 1863 roku mieszkańcy miasta i okolic czynnie wzięli udział w powstaniu styczniowym . Potyczki z wojskami rosyjskimi miały miejsce w okolicach Żuromina 8 lutego 1863 roku. Po powstaniu styczniowym władze rosyjskie zlikwidowały dobra kościelne w Żurominie. Miasto opuścili reformaci. 1 czerwca 1869 roku ukazem carskim Żuromin wraz innymi miastami Mazowsza został zdegradowany do roli osady. Osada była ogólnie zaniedbana. Brak urządzeń kanalizacyjnych i wodnych wpłynął na niski stan higieniczny. Szerzyły się choroby. Nadal dominowało budownictwo drewniane. Mieszkańcy żyli ubogo. Wielu nie posiadało ziemi, nie pracowało. W 1903 roku w Żurominie rozpoczęto brukowanie ulic. Łączność ze światem Żuromin utrzymywał poprzez pocztę mieszczącą się w budynku klasztornym, a także za pomocą telefonu, który łączył osadę z Bieżuniem i Zieluniem. Parafia do dziś słynie z obrazu Matki Bożej, który otaczany jest kultem ze względu na przypadki uzdrowień. W okresie I wojny światowej Żuromin znalazł się na uboczu działań wojennych i wydarzeń politycznych. Staraniem miejscowego proboszcza i nauczycieli władze polskie ponownie w 1925 roku przywróciły prawa miejskie. Miasto było nadal zaniedbane. Od 1931 roku przystąpiono do poprawiania estetyki miasta. Zaczęto likwidować bagna, bajora, porządkować ulice (kładąc bruk) i rynki. Wybudowano dom dla urzędu z remizą strażacką, wywiercono trzy studnie publiczne. Miasto miało wodę. 15 września 1939 roku do miasta przybyły pierwsze oddziały niemieckie i od tej pory znajdowało się pod okupacją niemiecką. W Żurominie w pierwszej kolejności już w końcu 1939 roku wysiedlono ludność żydowską. W mieście Niemcy porozbierali domy żydowskie (ok. 30% zabudowań). Wprowadzili godzinę policyjną, która trwała od 21 do 6. Wprowadzono kartki na żywność. Niemcy zmuszali mieszkańców do „czapkowania”, rąbania drzewa, noszenia wody lub prac na terenie miasta. Dzieci, które miały ukończone 15 lat, były wywożone na roboty, pozostałe przymuszano do pracy na terenie miasta. Znane są dwa przypadki zabójstw dzieci żuromińskich, które pragnęły uniknąć wywózki na roboty. Żuromin został zajęty 19 stycznia 1945 roku przez żołnierzy 2 Armii Uderzeniowej z 2 Frontu Białoruskiego . Niemcy nie stawiali oporu. 1 stycznia 1960 roku i 1 stycznia 1961 roku przeprowadzono w ramach powiatu korzystne dla gospodarki zmiany organizacyjne. Żuromin był po 1970 roku aktywizowany gospodarczo przez lokalizację tu filii zakładów z większych miast. Żuromin na początku XXI wieku zyskał niesławne miano polskiej stolicyfentanylu. Było to związane z dużym odsetkiem osób uzależnionych od narkotyków wśród mieszkańców miasta, z czym od lat nie radziły sobie lokalne władze oraz Policja. Zabytki:Kościół pod wezwaniem Świętej Trójcy i klasztor poreformacki , Cmentarz żydowski .
Wieś: --
Data wykonania zdjęcia: Lata 1914-1917
Opis zdjęcia: Rynek w Żurominie w dzień targowy. w tle Kościół Świętej Trójcy - Sanktuarium Matki Bożej. Źródło
Zwycięzca losowania: @PlatynowyBazant
Jak chcesz wziąć udział w losowaniu kolejnego miasta kliknij w ten link
Mam naprawdę dużą słabość do dobrej literatury środkowo-europejskiej. Jednym z jej sztandarowych autorów jest Milan Kundera, najbardziej znany rzecz jasna z Nieznośnej lekkości bytu, ale poza tym ma sporo naprawdę świetnych książek, taka jak wymieniona powyżej.
W postaci Jaromila, przyszłego poety, autor pokazuje uniwersalny wizerunek młodego artysty - człowieka porzuconego przez jednego z rodziców i chorobliwie hołubionego przez drugiego rodzica, którego od dzieciństwa napędza pragnienie sławy i który nieustannie uważa, że prawdziwym życiem nie jest to, co go spotyka, tylko że ono zawsze znajduje się "gdzieś indziej" - czy to w postaci znajomego malarza, czy imprezujących studentów, czy też będącego przedstawicielem władzy kolegi ze szkoły, który w szybkim wieku dorobił się dziecka. Kundera często nawiązuje przy tym do takich postaci jak Rimbaud, Lermontow czy Shelley, których życiorysy przyświecały żywotowi Jaromila.
Wydaje się też, że Kundera chciał tu również rozprawić się z częścią własnego życia - początkowym zachłyśnięciem się komunizmem, przeżywanymi meandrami życiowymi i finalnym rozczarowaniem ideami pięknymi z teorii, a brutalnymi i złudnymi w rzeczywistości. Niemniej wszystko to było ważnymi elementami kształtowania się duszy poety. Powieści wielkie cechuje ich uniwersalność i ponadczasowość - i tak jest tutaj. jestem przekonany, że ta historia jest tak samo aktualna zarówno dziś, jak i będzie w przyszłości.
A kolejne książki Kundery zdecydowanie będą się na mojej półce pojawiały
@RogerThat Myślę, czy nie oddawać dodatkowo także składników krwi. Gorzej, że to potrafi trwać nawet 1,5h, a każą tyle wody pić, że będzie mi się chciało lać
@efceka przed składnikami często sami przypominają, żebyś wcześniej dał sobie ulżyć. Dziś byłem zarejestrowany na godzinę. Wszedłem o 10, wyszedłem o 11.30. Oddając osocze to nie tak źle. Dostałem do picia 200 ml wody z wapnem tylko.
@efceka cały trick polega na tym, aby nawadnianie zacząć poprzedniego dnia, a nie na godzine przed donacja. I pić wodę normalnie w dniu donacji, a nie jak na kacu. Wtedy też 1.5 godzinki se można posiedzieć i się nie posikać
@RogerThat skąd decyzja o oddawaniu składników? Pytam, bo sam od lat oddaję tylko pełniaka i czasem się zastanawiam co skłania ludzi do oddawania składników
@BoJaProszePaniMamTuPrimaSorta A czemu nie? Gdyby nie były potrzebne, to nie byłoby możliwości ich oddawania.
Mam kolegę tzw. płytkarza (doskonałe żyły i zawsze ogromna ilość płytek), który już dwukrotnie był wzywany na płytki, ze względu na pilne zapotrzebowanie.
Natomiast sam oddaję najczęściej osocze i zacząłem to robić po sugestii ze strony personelu w RCKiK, od momentu gdy miałem na koncie spokojnie ponad 10 litrów czystej pełnej oddanej. Krew pełna też wpada, ale tak 1-2 razy w roku. Bycie płytkarzem nie jest mi dane niestety, zawsze kręcę się w okolicy dolnego zakresu widełek
Wincyj czekolad (kiedyś nawet 2x więcej, teraz to się trochę pozmieniało)
Jedna donacja nie liczy się za 450ml, duże płytki są "warte" 1000ml, małe płytki - 650ml bodajze. Normalnie można speedruna zrobić do darmowej komunikacji miejskiej.
Więcej grzechów nie pamiętam, za wszystkie serdecznie żałuję, a Ciebie ojcze duchowny błagam o zbawienną pokutę i rozgrzeszenie.
@Cosmo77 to żółte to oznaczenie modelu czujnika. Ktoś grzebał i poprowadził kable w taki sposób że jeden z siłowników o niego zahaczał. Finał widać na zdjęciu
Ponieważ pamięć ma charakter odtwórczy, bywa obiektem konfabulacji – mylenia zdarzeń, które przytrafiły się innym ludziom, z tymi, które spotkały nas samych, czy też przeświadczenia, że pamiętamy coś, co tak naprawdę wcale się nie wydarzyło. Odtwarzając dane wspomnienie, korzystamy z wielu źródeł. Kiedy przypominasz sobie swoje przyjęcie z okazji piątych urodzin, możesz przywołać bezpośrednie wspomnienie tego, jak Twój młodszy brat wsadził palec w Twój tort urodzinowy, ale możesz też sięgnąć po informacje, które uzyskałeś później, pochodzące z opowieści rodzinnych, fotografii, nagrań wideo i przyjęć urodzinowych, które widziałeś w telewizji. Łączysz ze sobą wszystkie te elementy, tworząc spójną całość. Gdyby ktoś Cię zahipnotyzował, a potem poprosił, żebyś cofnął się do dnia swoich piątych urodzin, opowiedziałbyś barwną historię, która wydawałaby Ci się całkowicie prawdziwa, choć w rzeczywistości zawierałaby wiele dodanych później szczegółów. Po jakimś czasie nie jesteśmy w stanie odróżnić rzeczywistego wspomnienia od informacji, które wkradły się do niego później.
Kociska są zasadniczo rozmaite. Rozmaicie się wabią, rozmaicie dokucają, weźmy taki Gandalf. Gandalf jest dwoisty: dziki i domowy. Ten domowy no to nawet mniejszy, ale bardziej śmierdzi i dokucza. To je Pani śkudne. Śkudne i hibitne, takie wijące. Cłowiekowi to to przez palce przelezie, a jak zdąży to i ugryznunć potrafi.
“Herezją w oczach obecnego papieża stała się właśnie owa nadzieja. Wiara w nią okazała się moim największym grzechem”
Od wydarzeń kończących Upadek Hyperiona mijają 274 lata. Większością terytorium dawnej Hegemonii zarządza obecnie Protektorat Pax - potężna organizacja polityczna i militarna ściśle związana z Kościołem. Na niewielkiej planecie Hyperion uratowany od wyroku śmierci Raul Endymion zostaje wynajęty do odnalezienia i ochrony dziewczynki, której istnienie ma w przyszłości zagrozić nowemu porządkowi świata.
Najciekawszym elementem wydał mi się świat przedstawiony - wizja międzyukładowego imperium rządzonego przez Watykan. Kościół przedstawiony został w całej okazałości wraz z zakulisową polityką, wspaniałymi dziełami sztuki przeniesionymi ze Starej Ziemi, elitarną szwajcarską gwardią, instytucją świętej inkwizycji oraz obietnicą życia wiecznego, tym razem wcale nie w przenośni, a dosłownie, gdyż dzięki przyjęciu krzyżokształtu umożliwia zmartwychwstanie. Daje się zauważyć pewne podobieństwa do WH40k
Zamiast apokaliptycznego thrillera sci-fi o zagrażającej ludzkości sztucznej inteligencji dostałem jednak opowieść o podróży z elementami “Terminatora 2”. Po niezwykle skomplikowanym i dramatycznym Upadku Hyperiona w Endymionie następuje wyraźna zmiana - opowieść przybiera formę przygodową i zdecydowanie łatwiej przyswajalną. Tym razem zamiast wrzucić czytelnika na głęboką wodę, Dan Simmons akcję rozwija powoli, a wiele złożonych zagadnień dotyczących konstrukcji świata oraz przeszłych wydarzeń wyjaśnia w ramach dialogów lub nawiązań do “Pieśni” Martina Sileniusa. Niestety były w tej podróży momenty, które mi się dłużyły oraz kilka sytuacji, z których bohaterowie wyszli cało w sposób bardzo naciągany (cyk i niezbyt logiczny zwrot o 180 stopni, bo tak). Co ciekawe, lepiej mi się czytało wątek “tego złego”, czyli ścigającego naszych głównych bohaterów ojca-kapitana de Soja, który chcąc jak najlepiej wypełnić swoje obowiązki wobec Kościoła zaczyna odkrywać pewne niepokojące nieprawidłowości.
Chciałbym ocenić tę książkę wyżej, bo Dan Simmons pisze w sposób, który po prostu dobrze się czyta, ale szczerze mówiąc, fabuła tej części mnie nie porwała.