u żydków wszystko po staremu

#antysemityzm

#polityka #braun #antysemityzm

Zaczyna mnie nurtować w związku z ostatnią inbą, jakiemu interesowi służy właściwie Braun. Mówienie o ruskich onucach wydaje się nader oczywiste ale... co jeżeli on to robi nie za pieniądze Rosjan a za pieniądze m.in. Izraela właśnie?

Izrael przez lata próbował zepchnąć na Polskę a raczej dokleić odpowiedzialność za zbrodnie holocaustu i generalne stosunki dyplomatyczne można ocenić jako nieprzyjemne (lub usłużne, biorąc pod uwagę rządy PiS). Jednak mimo tego, że nieudolnie staraliśmy się łagodzić tą sytuację, Izrael nie był w stanie tego przepchnąć i przekonać świata, że Polacy to też antysemici.

Teraz proszę, wchodzi Grzegorz Braun. Idealny wręcz antysemita, w otoczce spisku i niechęci do państwa notabene mocno prawicowego zyskuje powoli poparcie. Otoczony również propagandą, która otwarcie z Izraelem walczy, rumakuje sobie po mediach i w wyborach zyskuje szalone 6%. Teraz Izrael może powiedzieć, że "patrzcie, w Polsce jest antysemityzm".

Czy to ważne, za czyje pieniądze i jakie interesy reprezentuje Braun? Niespecjalnie. Jego wypowiedzi są obrzydliwe a jego miejsce jest w pierdlu. Mam na myśli to, że na pewno nie jest on patriotą. Narracja ta nie służy Polsce - służy Izraelowi, Rosji a nawet Niemcom, bo wybiela ich ręce z odpowiedzialności rozmywając zbrodnie i pierdoląc o spiskach.

Simone Simonini, Grzegorz Braun i mechanika nienawiści

(Artykuł napisany przez ChatGPT pod moją redakcją i inspiracją oraz wskazówkami, więc nie jestem jego autorem. )

W powieści Cmentarz w Pradze Umberto Eco stworzył jedną z najbardziej niepokojących postaci swojej prozy – Simone Simoniniego. Jest to bohater odrażający, cyniczny, ale jednocześnie fascynująco ludzki w swojej małości i paranoi. To nie tylko fikcyjny fałszerz dokumentów i architekt teorii spiskowych – to archetyp ideologa, który konstruuje nienawiść, aż w końcu sam zaczyna w nią wierzyć.

Trudno dziś patrzeć na taką postać bez dostrzeżenia jej realnych odpowiedników. W polskiej przestrzeni publicznej nietrudno wskazać osoby, które z podobną determinacją budują swój przekaz na retoryce zagrożenia, teorii spisku i mesjanistycznej wizji świata. Jednym z nich jest Grzegorz Braun — poseł, reżyser, ideolog, kaznodzieja nienawiści przebrany w garnitur konserwatysty.

Choć dzieli ich epoka, język i konwencja, Simonini i Braun funkcjonują w tej samej przestrzeni psychologicznej: są narratorami chaosu, którzy potrzebują wroga, by zbudować sens.

Kaznodzieja spisku

Simonini, bohater Eco, jest człowiekiem bez wyraźnej tożsamości. Jego świat to układanka z obsesji, lektur, cytatów, przesądów i fałszywek. Wbrew pozorom nie jest szaleńcem — to chłodny, pragmatyczny rzemieślnik, który tworzy dokumenty „potwierdzające” istnienie żydowskiego spisku, tylko po to, by przypodobać się kolejnym mocodawcom. Problem w tym, że z czasem jego własne kłamstwa zaczynają karmić jego paranoję.

Grzegorz Braun, choć nie żyje w czasach carskich prowokatorów, także konstruuje świat pełen zagrożeń. Wrogowie zmieniają się w zależności od okoliczności: Unia Europejska, WHO, masoni, Żydzi, liberalni katolicy, LGBT, ale rdzeń przekazu pozostaje nienaruszony — świat to arena starcia dobra ze zorganizowanym złem, i tylko nieliczni widzą prawdę.

Obaj reprezentują figurę „kaznodziei, który spala się w płomieniach własnych przekonań”. Elokwentni, dobrze oczytani, powołujący się na tradycję, historię i religię, w rzeczywistości używają tych narzędzi do podsycania strachu, resentymentu i podziału.

Żyd jako figura totalna

W centrum ich ideologii znajduje się postać Żyda — nie jako człowieka z krwi i kości, ale jako symbolicznego wroga, który scala wszystkie inne lęki. U Simoniniego Żyd to archetyp obcego, ukrytego, wszechpotężnego i perfidnego. Nawet jeśli jego nienawiść wydaje się na początku cyniczną grą, z czasem zamienia się w obsesję. Simonini projektuje na Żydów wszystko, czego nienawidzi w sobie i świecie: chaos, dekadencję, nowoczesność.

U Brauna figura Żyda przybiera bardziej zawoalowaną formę. Jego wypowiedzi często balansują na granicy dwuznaczności – zamiast otwartego antysemityzmu mamy aluzje, cytaty z endeckich klasyków, sugestie o „międzynarodówce finansowej”, „cywilizacji talmudycznej”, „układach ponadnarodowych”. To język dobrze znany z historii XX wieku — tylko odziany w nowe szaty.

Ale oboje potrzebują Żyda jako „innego”, który scala ich światopogląd i nadaje sens działaniom. Bez tej figury wróg-Żyd, cała ich konstrukcja emocjonalno-intelektualna zaczęłaby się chwiać. To nie jest przypadkowa obsesja, lecz funkcjonalny składnik narracji, która umożliwia opowiedzenie siebie jako bohatera, a świata jako zagrożonej twierdzy.

Antysemityzm w obu przypadkach nie jest przypadkowy ani wtórny. To nie efekt uboczny ideologii – to jej fundament. To przez Żyda-symbol możliwe jest opowiedzenie świata jako czarno-białego, zła jako zorganizowanego, a siebie samego jako obrońcy cywilizacji.

Różni, ale jednak bracia

W jednej z kluczowych scen Cmentarza w Pradze Eco daje do zrozumienia, że Simonini nie nienawidzi tylko Żydów – nienawidzi wszystkich. Żyd jest po prostu najbardziej wygodnym wrogiem: istnieje od wieków w wyobraźni europejskiej jako „ten inny”, wokół którego można budować opowieść o zdradzie, zdeprawowaniu, spisku. Braun idzie tą samą ścieżką, ale z nowoczesnymi narzędziami: mediami społecznościowymi, performansem politycznym, autoparodystycznym językiem (który jednocześnie bywa niebezpiecznie serio).

To, co ich różni, to konwencja. Simonini to postać literacka, Braun to postać realna. Ale zbyt często nasze społeczeństwa traktują rzeczywistość jak fikcję, a fikcję jak rzeczywistość — i wtedy Simonini może powrócić, już nie na kartach powieści, ale na mównicy sejmowej.

Ostrzeżenie

Eco napisał kiedyś, że największym zagrożeniem dla współczesności nie są tyrani, ale ci, którzy używają wolności słowa do siania nienawiści przebranej za prawdę. Simonini nie był Hitlerem — był tylko jednym z trybików, fałszerzem, inspiratorem, prowokatorem. Ale to właśnie jego dzieła stworzyły grunt pod przyszłe ludobójstwa.

Braun nie jest tyranem. Jego narracje jednak, jeśli znajdą podatny grunt, mogą przyczynić się do czegoś znacznie groźniejszego niż sam on: do utrwalenia świata, w którym spiski zastępują wiedzę, emocje rozum, a nienawiść — wspólnotę.

#polityka #braun #zydzi #antysemityzm #aigenerated

Najzabawniejszy moment tej debaty był wczoraj z Braunem xD Gość odpalony z gniewem w oczach cały czas cisnął po Ukraińcach, Unii, Niemcach, Gejach, Trzaskowskim PO, PISIE, w sumie obrażał wszystkich po kolei i wszyscy mieli to głęboko w d⁎⁎ie, a na koniec zupełnie jak nie on, zadał normalne i kulturalne pytanie o wpływy Żydów w Polską politykę i nagle wszyscy oburzeni i zrobił się chałas xDDD

Uderz w stół, a Żyd wyjdzie spod niego i cię oskarży o antysemityzm :v

ps - nie popieram tego Pana, ale jakbym chciał tropić Żydów w polskich instytucjach, to bym go wziął niczym psa myśliwskiego do lasu

#polityka #antysemityzm #heheszki #debata #takaprawda

#antysemityzm #banki #polska

https://x.com/sjanus_pl/status/1914623271091229049

#heheszki #antysemityzm

#heheszki #antysemityzm #memy

#heheszki #antysemityzm #grosik #zymianie

Szukałem komiksów... a trafiłem na jakieś przedwojenne czasopismo z Leszna. Jest grubo.

#historia #antysemityzm

#heheszki #uk #ocieplaniewizerunkuadolfahitlera #kanyewest #antysemityzm #zymianie #fakenews

-xd zapasy miłośników piór wiecznych, tego jeszcze nie grali

-Grali ( ͡° ͜ʖ ͡°)

Czyli historia antysemickich atramentów od Noodler'sa.

Noodler's zawsze miał swoje problemy, czyli śmierdzące pióra i kiepską kontrolę jakości. Pióra można bardzo łatwo "dostosować samemu" co wielu uważa za wymówkę, żeby ich nie sprawdzać porządnie, a atramenty różnią się od siebie zależnie od partii. Ale nie to było największym ciosem na dobre imię marki, i to z dużym marginesem.

Nathan Tardiff, właściciel Noodler'sa nie jest najbardziej politycznie poprawnym i apolitycznym człowiekiem tego świata. To taki trochę Musk atramentów - wizjoner wypuszczający produkty dyskusyjnej jakości, które są wystarczająco dobre, żeby podbić serca niektórych i na tyle polityczny, żeby odstraszyć kolejnych.

Po wybuchu pandemii wypuścił atrament Rino na których dwa nosorożce nosiły maseczki, co było, jak sam mówił, protestem przeciwko maseczkom. Nosorożce zostały wybrane przez jakąś sztukę z lat 50, gdzie ludzie zostali przemienieni w nosorożce i która była komentarzem o masowej histerii. Było też kilka atramentów nawiązujących do "rdzennych amerykanów" jak to się teraz mówi, co z czasem stało się większym problemem, jak to z poprawnością bywa.

Ale oczywiście nie o to poszło, nie nie nie.

Później pojawił się atrament Berneke Red (Ben Berneke to amerykański ekonomista żydowskiego pochodzenia, od 2006 do stycznia 2014 przewodniczący Rady Gubernatorów Systemu Rezerwy Federalnej) na którym wspomniany miął rogi i młot i sierp na czole. Później pojawił się atrament Volcker Green, gdzie na środku stał Volcker (chrześcijanin) a aureolą, a po jego prawej i lewej stronie stali Berneke i Greenspan (obaj Żydzi) z rogami. Do zdjęcia tego się dokopać, to było niezłe wyzwanie BTW.

Oczywiście skończyło się jak zawsze, społeczność się oburzyła, właściciel się zgarbił, powiedział że on nie wiedział i mu przykro, standard na rynku przeprosin. Niemniej Noodler's dawnej chwały już nie odzyskał.

Całość w o wiele pełniejszy sposób opisana jest na reddicie, którym, oczywiście, się podpierałem.

https://www.reddit.com/r/fountainpens/comments/142w0bi/the_noodlers_ink_drama_in_one_spot_content/

Nie takie te piórka spokojne jak je malują ( ͡° ͜ʖ ͡°)

Dorzucam #izrael jak coś to dajcie znać, to się zdejmie.

Tyle ode mnie!

#piorawieczne #antysemityzm #izrael #ciekawostki

#heheszki #antysemityzm

#heheszki #antysemityzm

( ͡° ͜ʖ ͡°)

#heheszki #antysemityzm

#heheszki #antysemityzm

#heheszki #antysemityzm