Wydarzenia styczniowe (lit. Sausio įvykiai) – wydarzenia związane z interwencją Armii Radzieckiej na Litwie w styczniu 1991[1]. W wyniku działań wojsk radzieckich śmierć poniosło 14 osób cywilnych, a ponad 600 zostało rannych[2].
~
11 marca 1990 roku Litwa ogłosiła niepodległość (Akt Przywrócenia Państwa Litewskiego), w odpowiedzi Moskwa wprowadziła czołgi do Wilna – stolicy Litwy. 13 stycznia 1991 roku Armia Radziecka[3] dokonała szturmu na wieżę telewizyjną ochranianą przez ludność cywilną, a przede wszystkim studentów. Litwini bronili przed komandosami Michaiła Gołowatowa wejścia do studia, w którym do ostatniej chwili nadawany był program wolnej Litwy. Ludzie kładli się na ziemię, tworząc żywe zapory przed gąsienicami czołgów. Tego dnia zginęło w Wilnie 14 osób (13 cywilów oraz żołnierz radziecki; 15 osoba zmarła w lutym), a ponad 600 zostało rannych[2]. Następnego dnia Litwini przyszli tłumnie oddać hołd zabitym.
...
21 sierpnia 1991 załamał się w Moskwie pucz Janajewa i sowieckie siły opuściły wieżę telewizyjną w Wilnie, a na placu Łukiskim obalono pomnik Lenina.
Powstanie kłajpedzkie z 1923 roku było operacją polityczno-wojskową, która doprowadziła do przejęcia Kraju Kłajpedzkiego przez Litwę. Region po I wojnie światowej znajdował się pod administracją francuską jako terytorium mandatowe Ligi Narodów, ale status ten od początku traktowano jako tymczasowy.
W styczniu 1923 roku litewscy ochotnicy i oficerowie działający nieoficjalnie zajęli strategiczne punkty w Kłajpedzie. Operację przeprowadzono szybko i bez większej konfrontacji z francuskim garnizonem. Francja oraz państwa Ententy nie były gotowe do szerszej interwencji w niestabilnej powojennej Europie.
Efektem było zaakceptowanie nowego status quo i włączenie regionu do Litwy, co dało jej bezpośredni dostęp do Bałtyku i wzmocniło pozycję państwa w regionie.