Najlepsze wpisy

I ja coś dorzucę do dzisiejszej dramy xD

#owcaspam #heheszki #justhejtothings #memy

W temacie nożowników w szkole i gadania "kurła kiedyś nie było a teraz to jest ta patologia". Siadajcie k⁎⁎⁎ie opowiem jak to było w mojej podstawówce gdzieś w okolicy 2010 roku. Był z nami taki cygan, nazwijmy go Cygan (oryginalne, wiem).

Są dwa rodzaje cyganów. Cwane cygany co cię okradną i jeszcze sprzedadzą tobie twój portfel. Oraz cygany które są wynikiem chowu wsobnego i cechują się IQ na poziomie temperatury pokojowej. Nasz klasowy Cygan ewidentnie był owocem miłości brata i siostry.

No więc do rzeczy. Wigilia klasowa, jesteśmy w 5 lub 6 klasie. Albo to już była 1 gimnazjum (gimbaza była w tym samym budynku). Cygan wtedy miał problemy z nauką gorsze niż zwykle a do tego zaczął czuć się gangsterem. Przestał chodzić do szkoły jakoś w tygodniu przed wigilią klasową. Tymczasem wychowawczyni oddelegowała mnie oraz takiego Kamila z wielką michą pierogów do odgrzania w opiekaczu w pokoju nauczycielskim.

Idziemy z Kamilem przez puste korytarze bo wszyscy w tym czasie mieli własne wigilie klasowe. I z naprzeciwka idzie Cygan. Podchodzi do nas, wyciąga nożyk i mówi "No i co teraz".

Ja chyba też za mądry nie jestem bo totalnie zignorowałem ten nóż przed swoją gębą. Zaczałęm na luzie gadać do niego o nożach
-Ty ale fajny, i się składa. A widziałeś te noże motylkowe, możesz nimi machać i robić triki i podrzucać i łapać w powietrzu...
I tak sobie gadam z Cyganem, tymczasem Kamila strach całkowicie sparalizował i stoi w milczeniu z wielkimi oczami. A ja gadam z Cyganem o nożach i w końcu już mieliśmy się rozejść w pokoju a tu Kamilowi przywróciło mowę i się wydarł na całą szkołę
-CYGAN CZY CIEBE POJEBAŁO CHODZIĆ Z NOŻEM DO SZKOŁY! ZOSTAW NAS!
Wtedy otworzyły się drzwi z salach dookoła i wychyliły się nauczycielki. Zobaczyły Cygana z nożem i przybiegły szybko. Złapały za fraki, zabrały nóż i gdzieś zaprowadziły. Najpewniej do dyrekcji.

Cygana więcej nie widzieliśmy w szkole. Wychowawczyni też nigdy nie opowiedziała co z nim się stało. Uznaliśmy, że rzucił szkołę.

A wracając jeszcze do wigilii. Ponieśliśmy tą miskę do pokoju nauczycielskiego. Miska była szklana ale przykryta aluminium. Mieliśmy odgrzać w opiekaczu czy tam innym piecyku. Zobaczyliśmy w pokoju coś co wyglądało na opiekacz. Niestety żaden z nas nie miał opiekacza ani mikrofali. Ale jakoś wsadziliśmy miskę i włączyliśmy. W środku świeciło na niebiesko. Wtedy wpadła matematyczka i nas opierdoliła, że do mikrofali nie wolno wkładać aluminium xD

#szkola #kiedystobylo #polska

Z gorącymi pozdrowieniami, z zimnej w pizdu Szkocji :)

@Taxidriver, dzięki za spotkanie :)

#hejtopiwo #hejto40plus

Kilka lat temu pracowałem w biurze stacjonarnie. Pamiętam takie dziwne czasy, że do pracy chodziło się do biura, tam byli różni ludzie i trzeba było mieć z nimi różne interakcje. Jedna z interakcji, jakie miałem z żywymi ludźmi w biurze, to były żarty. Żarty były różne. Jeden z żartów polegał na tym, że jak ktoś nie zablokował komputera, to trzeba było mu zrobić jakiś głupi wybryk – na przykład napisać, że zapraszam na ciasto cały dział, albo napisać losowej osobie z listy, że się ją kocha.Anyway, postanowiłem ten żart odwrócić. Pobrałem z internetu zdjęcie kolegi, wstawiłem jego oblicze w różowe serduszko i ustawiłem sobie na tapecie. Zostawiłem też otwartą przeglądarkę, a w wyszukiwarce wpisałem prompt: „gołe zdjęcia Maćka” – tak zrobiłem żart, bo ten kolega miał na imię Maciej. Zanim odszedłem od komputera, napisałem do drugiego kolegi, że zostawiam odblokowany komputer, i stanąłem za drzwiami.
Kolega, tylko jak wyszedłem, od razu powiedział na głos, że nie zablokowałem komputera. Na co Maciek, bez chwili namysłu, szybko podszedł do mojego stanowiska i zobaczył tam swoją podobiznę oraz frazę wpisaną w wyszukiwarkę. Kiedy Maciej wpatrywał się zdziwiony w ekran – co go skonsternowało – poczuł na swoim ramieniu moją dłoń. Zapytałem go delikatnie i pieszczotliwie, czego tam szuka. Mina Maćka była bezcenna. Zapanowała chwila ciszy. Żart się udał, a Maciek nigdy więcej nie podchodził już do mojego komputera. A jak jadł banana w kuchni, zawsze patrzył mi głęboko w oczy. Ale ja rozumiałem, że to gra w cykora i przegrywa ten, kto pierwszy odwróci wzrok. #heheszki #chwalesie

#memy #heheszki

A Airfryer z AI już widzieliście?

#humorobrazkowy #heheszki #airfryer

Ale co się dziś zmarli nasłuchają o prawie konstytucyjnym, to ich.

#heheszki #polityka #bekazpisu

oleleele olelele na prezydenta tylko ty - jakby nie patrzec tez po ryju dawał - ale zalete ma tę że z sensem czasem gada

#polityka

Mamy takiego w pracy, że tylko w poniedziałek prawie nie smierdzi i z dnia na dzień to narasta do apogeum, którego nie sposób ubrać w żadne znane człowiekowi słowa. Ciekawe co się dzieje w weekend. #gownowpis

Jak sprzedać ziemniaki za 100% więcej niż normalne

Zdjęcie z internetu nie moje

#gotujzhejto #jedzenie #gotowanie #jedzzhejto #jedzenie

. #heheszki #deheszki #zwiazki

Przegiąłem, co?

#heheszki #memy #hejtocontent #zart

Stala sie rzecz nieslychana.

Jestem na budowie przed tesciem xD

#bartekdeweloperski

#zwiedzajzhejto #niemcy #rugia #rower Niemcy potrafią w turystykę. Komunikacja miejska/podmiejska na Rugii jest za free (o ile opłaciłeś opłatę klimatyczną w wysokości 3 euro). Możesz więc śmignąć sobie autobusem na klify (8 km) czy na Arkonę (40km) Rowery można wozić za free. A że miejsca w autobusie nie ma za dużo to wszystkie które wyjeżdżają poza Sassnitz (Klify, Arkona, Prora) mają przyczepy na rowery.

#turystyka

Człowiek, śniadanie rób

#koty

Auta z supercar weekend ciąg dalszy. Wrzucałem już samochody niemieckie i włoskie (sprawdzcie poprzednie wpisy), ale event odbył się w uk, więc pora na Anglików. A ci nie zawiedli. #autobudo - mój tag, gdzie wrzucam różne ciekawe spoty motoryzacyjne z #uk i moich podróży

#samochody #carboners #motoryzacja #hobby

Po skończonym lunchu w japońskich szkołach podstawowych i średnich dzieje się coś, co dla większości europejskich rodziców byłoby trudne do wyobrażenia. Punktualnie o ustalonej godzinie, przez głośniki szkolnego radiowęzła zaczyna płynąć rytmiczna marszowa muzyka albo lekka klasyka, którą uczniowie nazywają nieformalnie "piosenką sprzątania". Dzieci, zamiast szykować się do następnej lekcji albo wybiegać na boisko, sięgają po szmaty, mopy, miotły i wiadra. Przez kolejne dwadzieścia minut cała szkoła zamienia się w sprawnie funkcjonującą armię siedmio, dziesięcio i piętnastolatków, którzy myją podłogi, wycierają tablice, czyszczą biurka, polerują klamki, opróżniają kosze, a w starszych klasach również szorują toalety. Ta codzienna rutyna ma w Japonii swoją nazwę. Mówi się o niej o-soji (お掃除) albo gakko soji, czyli dosłownie "sprzątanie szkoły", a praktyka ta sięga stuleci wstecz i ma swoje korzenie w japońskiej tradycji buddyjskiej oraz w konfucjańskim systemie wartości. W buddyzmie zen sprzątanie jest jedną z głównych form medytacji, a klasztory zen do dziś zaczynają i kończą każdy dzień rytualnym sprzątaniem przez mnichów. W konfucjanizmie troska o wspólną przestrzeń jest dowodem szacunku do społeczności i odpowiedzialności wobec innych. Z tych dwóch tradycji w drugiej połowie XIX wieku, w czasie reform Meiji, japoński system edukacji wziął i wbudował w siebie konkretną praktykę pedagogiczną, którą do dziś realizują wszystkie szkoły publiczne w kraju. W praktyce wygląda to tak. Każda klasa otrzymuje na początku semestru przydział, czyli rejony, za które jest odpowiedzialna. Zwykle jest to własna sala lekcyjna plus dwa inne miejsca w szkole, na przykład gabinet pielęgniarki, biblioteka, sala gimnastyczna, korytarz, schody albo część boiska. Klasa dzieli się na mniejsze grupy zwane "han", liczące po pięć do sześciu uczniów, a każda taka grupa ma swoje konkretne zadanie. Jedna myje podłogę, druga wyciera meble, trzecia opróżnia kosze, czwarta polerujе klamki i okna, piąta sprząta wokół umywalek. Wszyscy pracują w ciszy lub przy muzyce, bez nadzoru dorosłych, w skoncentrowanej, spokojnej atmosferze. W szkołach starszych, gimnazjalnych i licealnych, sprzątanie obejmuje też toalety. Uczniowie czternasto i piętnastoletni szorują muszle klozetowe, czyszczą umywalki i myją podłogi w łazienkach, dokładnie tak samo jak w klasach. Niektóre szkoły zostawiają to zadanie dorosłym, ale większość uważa, że właśnie sprzątanie najbardziej brudnego miejsca w budynku jest najgłębszą lekcją pokory, jaką dziecko może odebrać w trakcie swojej edukacji. Cytuję japońskiego pedagoga Yutaka Okihary z jego klasycznej książki "Gakko Soji" z 1992 roku. "Żadna praca, nawet brudna praca sprzątania, nie jest zbyt niska dla ucznia. Wszyscy powinni dzielić równo wspólne zadania. Utrzymanie szkoły jest odpowiedzialnością wszystkich." Trzeba przy tym uczciwie powiedzieć, że twierdzenie, jakoby japońskie szkoły w ogóle nie miały woźnych, jest pewnym uproszczeniem. W większości placówek pracują niepedagogiczni pracownicy nazywani yomushuji albo w skrócie shuji, którzy odpowiadają za głębokie sprzątanie, konserwację techniczną, naprawy hydrauliczne, prace ogrodnicze i inne czynności wymagające specjalistycznej wiedzy. Czasem służą też jako "crossing guards" przeprowadzający dzieci przez przejścia dla pieszych na początku i końcu dnia szkolnego. Codzienne, rutynowe sprzątanie wykonują jednak uczniowie i to oni są bezpośrednio odpowiedzialni za stan szkoły na co dzień. Co praktyka o-soji daje dziecku poza obowiązkiem fizycznym. Po pierwsze, uczy odpowiedzialności za wspólną przestrzeń. Dziecko, które samo szoruje tę samą podłogę, na której wcześniej tego dnia zostawiło ślad błota, błyskawicznie uczy się, że bezmyślne brudzenie generuje dla niego osobiście dodatkową pracę. Po drugie, uczy szacunku dla pracy fizycznej. W systemie japońskim nie ma podziału na uczniów lepszych i gorszych przy sprzątaniu, syn dyrektora banku szoruje toaletę tak samo, jak syn rolnika z prowincji. Po trzecie, uczy pracy zespołowej. Każdy han ma jedno zadanie do wykonania i jeśli ktoś się boczy albo robi mniej, reszta grupy musi to nadrobić, co bardzo szybko generuje społeczną presję na uczciwy wkład każdego ucznia. Po czwarte, buduje to, co japońska kultura nazywa "kizuna", czyli głębokie więzi między ludźmi pracującymi razem nad wspólnym celem. Jest jeszcze jeden niezauważalny dla obserwatora aspekt o-soji. Każdy uczeń, każdego dnia, przez wszystkie lata swojej edukacji, przeżywa moment fizycznej pracy. W kraju, w którym dzieci spędzają coraz więcej czasu przed ekranami, w którym presja akademicka jest jedną z najwyższych na świecie, w którym co roku liczba dzieci z otyłością, niedoborami snu i zaburzeniami nastroju rośnie, codzienne dwadzieścia minut fizycznego sprzątania jest, w pewnym sensie, jedyną gwarantowaną aktywnością ruchową niektórych uczniów w ciągu dnia. Efekt tego systemu, kontynuowanego przez dwanaście lat edukacji, widać potem w całym dorosłym społeczeństwie japońskim. Każdy, kto kiedykolwiek był w Tokio, Osace albo Kyoto, zauważył, że ulice są tam praktycznie pozbawione śmieci, mimo że publicznych koszy jest tam o wiele mniej niż w europejskich stolicach. Każdy, kto oglądał Mundial w Brazylii w 2014 roku albo w Katarze w 2022 roku, widział słynne nagrania japońskich kibiców, którzy po przegranym meczu zostawali na trybunach, żeby posprzątać śmieci po sobie i po sąsiadach. To nie był marketingowy gest, to było po prostu coś, co dorośli Japończycy robią automatycznie, bo robili to przez dwanaście lat każdej szkoły swojego życia. Profesor Hiroyuki Onozuka z Uniwersytetu Tokijskiego, który od lat bada wpływ o-soji na rozwój dziecka, powiedział w jednym z wywiadów dla New York Times krótko i mocno. "Sprzątanie nie jest dla nas karą ani upokorzeniem. Jest to forma medytacji w ruchu. Dziecko, które uczy się sprzątać świat, jednocześnie uczy się sprzątać siebie." W ostatnich latach kilkanaście krajów na świecie, w tym Finlandia, Szwajcaria, Singapur, Tajwan i niektóre stany USA, próbowało wprowadzić w swoich szkołach uproszczone wersje o-soji. Wyniki są mieszane. Tam, gdzie kultura już zachęca do podobnych zachowań, jak na Tajwanie czy w Singapurze, praktyka się przyjmuje. Tam, gdzie kultura indywidualistyczna i prawnicza dominuje, jak w niektórych amerykańskich stanach, rodzice szybko zaczynają protestować, że ich dzieci nie powinny być zmuszane do "darmowej pracy". Krytycy w samej Japonii też istnieją i wskazują, że ten system, choć piękny, niesie ze sobą cień przymusu, którego niektóre dzieci nie znoszą i z którego nie mogą się wyłamać bez społecznej kary. Mimo tych zastrzeżeń, japońskie ministerstwo edukacji nigdy nie rozważało zniesienia o-soji. Jest to jeden z fundamentów systemu, którego nikt nie chce ruszać. Dziecko, które samo, na klęczkach, czyści podłogę swojej klasy, odbiera lekcję, której nie da się przekazać żadną wykładową godziną etyki ani religii. Lekcja brzmi tak. To, co jest twoje, masz utrzymywać w porządku. To, co jest wspólne, masz utrzymywać w porządku razem z innymi. Świat nie jest miejscem, w którym ktoś za ciebie posprząta. Świat jest miejscem, w którym ty masz nauczyć się zostawiać po sobie czystość. Może w epoce, w której nasze polskie szkoły coraz bardziej upodabniają się do hoteli, a dzieci uczą się, że za sprzątanie odpowiada ktoś inny, jest jakaś dyskretna mądrość w japońskiej tradycji, do której warto kiedyś spojrzeć z ciekawością, a nie z lekceważeniem. Najmniej obciążające dwadzieścia minut dnia może okazać się tymi, które najmocniej zbudują dorosłego człowieka. Bo dziecko z mopem w ręku, sprzątające za sobą po lekcjach, jest dzieckiem, które rozumie świat lepiej niż wielu dorosłych w skrojonych garniturach. Okihara Y., Gakko Soji, Tokio, 1992. European Cleaning Journal, 2017. BrightVibes, 2018. Japanese Ministry of Education (MEXT) materials.

#zajebanezwypoku, trzeba było pilnować ( ͡° ͜ʖ ͡°) oryginalny post by @elsajko https://wykop.pl/wpis/87897057/po-skonczonym-lunchu-w-japonskich-szkolach-podstaw

#japonia #szkola

#heheszki #humorobrazkowy #polityka #andrzejrysuje