Czytam sobie ostatnio książkę, która zapowiada się fenomenalnie – zapowiada się, bo jestem niemal na samym jej początku, czyli gdzieś w połowie. I może nie byłoby w tym nic dziwnego, tak w tym, że czytam książkę, jak i w tym, że zapowiada się ona fenomenalnie, bo takie rzeczy czasami się zdarzają, gdyby nie fakt, że tytułowym bohaterem tej fenomenalnie zapowiadającej się książki jest stół.
***
Gdy śmierć przychodzi po taborety
Gdy śmierć przychodzi po taborety,
czy ktoś im najpierw odpuszcza grzechy
nim trafią na łono do Abrahama?
A może je czeka po śmierci nirwana?
A jeśli jest niebo, to w takim niebie
kim jest taboret? – nie jestem pewien.
Nie jestem w niebie dość obeznany,
nie byłem nawet u nieba bramy,
więc trochę czuję się jak heretyk
kiedy uprawiam ten zgaduj-profetyzm
i o ewentualnym rozmyślam niebie
na taboretu będąc pogrzebie.
A myślę też sobie, że byłaby granda
gdyby powrócił w bieli, jak Gandalf.
***
Wytwór powyższy napisałem wciąż będąc pod wrażeniem przeczytanej wczoraj w tej fenomenalnie zapowiadającej się książce sceny, która opisywała mord dokonany na kredensie, koledze tytułowego bohatera. Tyle tylko, że kredens za cholerę nie chciał mi się z niczym zrymować, zostałem więc zmuszony do rozważań nad taboretem.
“This end, then, is the end of dreams, this death the death of certainty”
X i ostatni tom cyklu The Horus Heresy: Siege of Terra będący jednocześnie finałem całej olbrzymiej serii Herezji Horusa
W tej części nie ma już miejsca na zapychacze, jest samo mięsko. Centralnym tematem jest oczywiście długo wyczekiwany pojedynek Horusa z Imperatorem, trwający przez większą część powieści. Skala tej konfrontacji jest monumentalna, gdyż wykracza daleko poza fizyczną formę, a od jej wyniku zależy nie tylko wynik wojny, ale też przyszłość całej ludzkości.
Wokół wydarzenia głównego zbiega się mnóstwo różnych wątków i postaci, których losy można było śledzić w ramach wcześniejszych książek serii, w tym również kilku sięgających aż do trylogii początkowej. Jedne z nich łączą się w spójną całość, inne dobiegając końca dają początek nowym elementom świata, kolejne zataczają pełne koło docierając do punktu wyjścia. Jeszcze inne stanowią rodzaj akademickiej refleksji nad końcem pewnej epoki w dziejach ludzkości. W tej kwestii Dan Abnett popisał się nie lada kunsztem.
“‘Trust me’, says Erebus”, który pod koniec tej książki okazuje się jeszcze większym c⁎⁎⁎em niż można było przypuszczać
“The End and the Death: Volume III” to koniec Herezji Horusa - wspaniałej, niezwykle złożonej i tragicznej historii, a jednocześnie początek czegoś nowego - preludium do świata Warhammer 40k
PS. Nie żegnam się jeszcze całkowicie ze światem HH, gdyż mam jeszcze zbiór opowiadań “Era of Ruin”, parę brakujących tomów uzupełniających wątki poboczne oraz kilka pozycji z serii “Prymarchowie”.
@saradonin_redux hmm, seria niejako zakończona. Gdyby kiedyś wydali to w twardej, to może nawet bym mógł wsiąknąć. Pisałeś, że sporo książek nie jest nawet średnich, ale w sumie taka saga najwyższego patosu brzmi ciekawie.
Złośliwością losu przypada mi otworzyć CXLIV (144) edycję niezwykle popularnego konkursu #nasonety będącego jednym z flagowych produktów w bogatym portfolio kawiarni #zafirewallem
W tej edycji nie rymujemy jednak do sonetu, a do poniższego utworu grupy muzycznej Sedes z albumu Sraka praptaka. Żeby zachować jednak układ sonetu pozwolę sobie pogrubić rymy, na których należy się skupić.
Propaganda
Źle się dzieje w państwie duńskim, mówiąc słowami poety
Zmieniła się propaganda, na gorsze tylko niestety
Teraz to działa po cichu, wcale nie idzie na chama
Taka dyskretna agitacja, nachalna jest tylko reklama
Czy to Polska, czy Uganda
Wszędzie działa propaganda
Nie słychać tu ujadania, bo coraz bardziej szczelny knebel
Lepiej działa socjotechnika, teraz mamy wyższy szczebel
Wszystko wygląda inaczej, mamy coraz lepsze programy
Wszystko w białych rękawiczkach, bo mózg masz dobrze wyprany
Czy to Polska, czy Uganda
Wszędzie działa propaganda
Źle się dzieje w państwie polskim, mówiąc słowami poety
Zmieniła się propaganda, na gorsze tylko niestety
Nie słychać tu ujadania, bo coraz bardziej szczelny knebel
Lepiej działa socjotechnika, teraz mamy wyższy szczebel
Czy to Polska, czy Uganda
Wszędzie działa propaganda
Zasady zwycięstwa:
Zwycięży najbardziej punkowy utwór, a kryteria będą rzecz jasna czysto subiektywne.
Wydawnictwo Zysk i S-ka przygotowuje dwa dodruki autorstwa Johna Ronalda Reuela Tolkiena. "Dwie wieże" i "Księga zaginionych opowieści. Część 1" wracają do sprzedaży 17 listopada 2026 roku. Wydania w twardych oprawach z obwolutą zawierają odpowiednio 436 i 352 strony, w cenach detalicznych po 84,99 zł za sztukę. Poniżej okładki i krótko o treści.
"Dwie wieże"
Po śmierci Boromira i pojmaniu Merry’egó i Pippina rozbite Bractwó Pierścienia podąża niestrudzenie ku swemu przeznaczeniu, choć żaden z jej członków nie wie, co dzieje się z Samem i Frodem. A tropiony przez Nazgule Powiernik Pierścienia z uporem idzie dalej. Podążając za Gollumem, przemierza Martwe Bagna, by stanąć wreszcie u stóp Minas Morgul – przerażającej fortecy strzegącej drogi do Krainy Cienia...
"Księga zaginionych opowieści. Część 1"
Księga zaginionych opowieści. Część 1 to tom pierwszy Historii Śródziemia, najbardziej oczekiwanego przez fanów na całym świecie (w całości ukazała się tylko po angielsku, wybrane tomy natomiast opublikowano po francusku, niemiecku, szwedzku, hiszpańsku, węgiersku i rosyjsku) dwunastotomowego cyklu książek wydanych przez Christophera Tolkiena na podstawie zapisków i notatek, które pozostawił jego ojciec. Polskie wydanie zatem będzie pierwszą pełną edycją zagraniczną Tolkienowskiego oryginału.
Cykl krok po kroku pokazuje, jak był tworzony świat Śródziemia oraz zawiera oprócz wcześniejszych wersji niektórych opowiadań także niedokończone opowieści, wiersze, poematy, listy i komentarze J.R.R. Tolkiena. Tylko znajomość Historii Śródziemia pozwala wypełnić wszystkie luki w wiedzy o Śródziemiu i delektować się w pełni ogromem i bogactwem wykreowanego przez autora Władcy Pierścieni świata.
Dwa pierwsze tomy, pod wspólnym tytułem Księga zaginionych opowieści, prezentują różne wersje z komentarzami tych opowiadań i wydarzeń, które stały się najwcześniejszymi formami mitów składających się na Silmarillion. To właśnie tu chronologicznie po raz pierwszy pojawiają się Valarowie, Dzieci Iluvatara, elfowie i ludzie, krasnoludowie i orkowie oraz krainy, w których została umiejscowiona ich historia: Valinor na drugim krańcu zachodniego oceanu, Śródziemie i Wielkie Krainy pomiędzy morzami wschodu i zachodu, oraz złowieszczy Angband, siedziba Morgotha, Władcy Ciemności, którego najwierniejszy sługa Sauron stoczy później Wojnę o Pierścień.
#ksiazkiwhoresbane 'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach
Nowe miasto było starym miastem wydestylowanym. Wąskie zaułki były węższe, wysokie budynki wyższe. Gargulce wydawały się straszniejsze, a dachy bardziej strome. Wznosząca się nad Niewidocznym Uniwersytetem Wieża Sztuk - choć cztery razy mniejsza od oryginału - okazała się tutaj jeszcze wyższa i wznosiła się bardziej imponująco; sam Niewidoczny Uniwersytet sprawiał wrażenie silniej barokowego, z liczniejszymi przyporami, a pałac Patrycjusza miał więcej kolumn. Stolarze biegali po konstrukcji, która - po dokończeniu - uczyni Ankh-Morpork nędzną kopią samego siebie. Tyle że budynki w oryginalnym mieście nie były zwykle wymalowane na płótnie rozpiętym na deskach i nie miały na ścianach starannie naniesionego brudu. Budynki w Ankh-Morpork brudziły się same z siebie.
Ankh-Morpork w Świętym Gaju wyglądało bardziej jak Ankh-Morpork, niż kiedykolwiek prawdziwe Ankh-Morpork.
Jak pewnie pamiętacie, po recenzjach Sagi Blackwater, jestem wielkim fanem takich książek: małe miasteczko, tajemniczy bohaterowie, nadprzyrodzone siły i przeszłość, która nie daje o sobie zapomnieć. I dokładnie to tutaj dostajemy, z tą różnicą, że to pierwszy i ostatni tom.
Małe sprostowanie, które moim zdaniem powinno być na początku książki, a znalazło się na jej końcu:
Ksiązkę napisał George A. Romero, jako jedną z 2 w jego pisarskim dorobku, choć "napisał", to może też trochę za duże słowo, bo autor ją zaczął i prawie ukończył. Natomiast zakończenie i domknięcie wszystkich wątków dopisał już Daniel Kraus po śmierci Romero. Nie ma natomiast nigdzie powiedziane w jakim stopniu ją dokończył, czy to było 5% czy 50%, czy dopisywał też coś do treści napisanej przez Romero i jeśli tak, to w jakim stopniu.
Mamy tu do czynienia z weird fiction, chyba najbliżej jej do książek Lovecrafta (ewentualnie Derletha), "Sagi Blackwater", czy do "Krainy Lovecrafta". Mamy Nowy Orlean, bagna, małe miasteczko (Alligator Point) ze swoimi tajemnicami, mamy przeszłość, która okształtowała te miasto i Renee Pontiac, którą wkurza imię i woli by zwracać się do niej po nazwisku. Mamy wreszcie tytułowego Flecistę, ducha a może demona, tego miejsca, który raz na jakiś czas porywa mieszkańców i zostawia po nich członki ciał na pamiątkę. Ducha, który objawia się ludziom w czymś co przypomina sny i demona, który oczekuje ofiar i straszy dorosłych, że zabierze im dzieci, jak flecista, który gra, na flecie a zwierzęta za nim podążają.
Do pewnego stopnia nie czułem, że to będzie horror, ale było go na pewno więcej niż w serii "Blackwater". Demon, dzikie zwierzęta, śmierć i części ciał zostawionych, jako jedyne pamiątki po ofiarach. A w tym wszystkim kląca jak szewc dziewczynka, wychowująca się tylko z ojcem, którego najlepszym przyjacielem jest butelka. Oczywiście nie mogło zabraknąć elementu rozpoznawczego dla Romero - zombie. Było 1, ale było
Czyta się to całkiem nieźle, choć trochę czuć, że mamy tu dwóch autorów, którzy siadali do maszyny, po sobie. Cieszę się, że książka została dokończona i nie skończyła w szufladzie, szczególnie, że to jednak duża zmiana tematyki dla autora, a one nie cieszą się zbyt dobrym przyjęciem czytelników. Wolałbym chyba jednak, żeby Kraus się wzorował na zapiskach Romero i napisał swoją książkę od nowa.
Bardzo siadł mi klimat tej książki, lubie odludzia, bagna, południe Stanów Zjednoczonych, niewyjaśnione zjawiska i coś, co czai się we mgle. Nie bardzo natomiast siadł mi wątek lesbijski, który z jakiegoś powodu miał się toczyć między dziewczynką, a jej nauczycielką. Nic nie wniósł do historii, po za kilkoma stronami, a jednak budził niesmak, bo nawet dziewczynka nie rozumiała tego, co jej "obiecywała" zrobić nauczycielka.
Ostatecznie 8/10, bo trafiła do mnie ta historia i chętnie przeczytałbym podobne. A zbyt wiele książek w tym klimacie nie wychodzi.
Ta książka też przebija mój wynik czytelniczy z ubiegłego roku (209).
Jest ósmy dzień listopada, niedziela wieczur, a zatem idealny moment, żeby zakończyć CXLIII (słownie: 143) edycję zabawy #nasonety w kawiarni #zafirewallem i tym samym popsuć komuś humor.
Kandydatów uzbierało się pięciu (słownie: 5), ale jako że jednym z nich jestem ja sam (a humor mam już wystarczająco popsuty koniecznością pisania podsumowania) to, po dokonaniu samowykluczenia, na placu boju zostało Was czterech (słownie: 4).
Ale zanim przejdziemy do tej złośliwej części ceremonii to najpierw przyjrzyjmy się nadesłanym wytworom.
Recepta na jesień by @Piechur
Pierwszy do konkursu ze swoim utworem zgłosił się kolega @Piechur. Autor przestawia nam podmiot liryczny, który pogodowy armageddon traktuje jak swoiste, klimatyczne “all inclusive”. Deszcz, mgły, burze, mróz czy wichury są dla niego niczym wizyta w spa. A to wszystko w zwartej konstrukcji pięciozgłoskowca! Podziwiam kunszt, zazdroszczę talentu i dostępu do Prozacu - prawdziwej chemii szczęścia.
Sonet o pogodnych, wesołych, słonecznych i roześmianych by @adamszuba
Kolejny utwór to manifest. Manifest człowieka, dla którego widok tęczy jest wynaturzoną demonstracją optymizmu. Człowieka, dla którego szczęście oznacza stagnację, a bunt stanowi paliwo prawdziwego życia. Szczególną uwagę zwraca tajemniczy „orenż”, który najwyraźniej jest rodzajem broni w walce z rzeczywistością, choć nie wykluczam, że chodzi o wyjątkowo agresywną odmianę cytrusa. Finałowe przywołanie Szekspira jedynie podkreśla filozoficzną rangę dzieła.
Sonet radosny (jesienny) by @splash545
Z kolei kolega @splash545 zabiera nas na spotkanie z ekstremalną poezją przyrodniczą. Poezją, która bardzo szybko porzuca konwencjonalne ramy liryki jesiennej i udaje się w rejony gdzie definicja leśnego relaksu zdaje się niebezpiecznie odbiegać standardów. Przynajmniej tych cywilizowanych. Dobrze by było ustalić, gdzie kolega te spacery odbywa, żeby przypadkiem tam grzyba nie znaleźć…
Miało wyjść inaczej by @fonfi
Miało być mrocznie. Miało być dekadencko. Z deszczem kapiącym na duszę. Ale na drodze stanęły dzieci, żona i… kot – siły, z którymi nawet najbardziej zdeterminowany poeta nie ma najmniejszych szans. Okazuje się, że napisanie depresyjnego sonetu to nie lada wyzwanie, gdy w tle nieustannie trwa rodzinny kabaret.
Gór radości mogiła by @sireplama
@sireplama maluje przed nami epicką batalię. Batalię dobra ze złem. Batalię, w której podmiot liryczny staje do walki, uzbrojony w niezłomną wolę, wypiętą pierś i... całkiem pokaźne pokłady samozadowolenia. Warto zwrócić uwagę na stopniową przemianę bohatera, który z każdym wersem nabiera pewności siebie, by w finale wykrzyczeć “Gloria!”. Ten hymn to jest poradnik pozytywnego myślenia. Poradnik, o który nie prosiliśmy, ale który nam się po prostu należał!
No dobrze.
Najwyższy czas wyłonić zwycięzcę.
A zostaje nim: kolega @Piechur (pssst, dostanę teraz trochę tego Prozacu?)
w związku z nadchodzącą publikacją naszego tomiku "niech ktoś" weźmie zorganizuje spotkanie współautorów oblewające sukces, bo chciałabym pozbirać wasze autografy
Właśnie dostałem maila z drukarni, że książki powinny być do odbioru 16-18 listopada. Trzymajmy kciuki.
@Umypaszka @George_Stark @moll @Splash545 @Wrzoo @KatieWee @Piechur @CzosnkowySmok @ErwinoRommelo @Kaligula_Minus @sireplama @plemnik_w_piwie @entropy_ @bori @bojowonastawionaowca
Nie czytałem nic pana Mariusza, podobno znanego cz****fila, a że znowu jadę do Pragi, to dobra okazja żeby zacząć.
No i jestem zadowolony, sporo nowych miejscówek do odwiedzenia, trochę historii, trochę anegdotek, trochę ciekawych obserwacji, napisane lekko, śmiesznie i przyjemnie.
Z panem Edmundem zawarłem znajomość w 2024 przy okazji rewelacyjnego "Testamentu Overmana". Tym razem mamy do czynienia z alternatywną przyszłością. Rozwój techniki doprowadził do zagłady cywilizacji - i to dwukrotnie. Na Wsypach Brytyjskich urósł w siłę Kościół Luddystów, propagujący zakaz wszelakich maszyn bardziej skomplikowanych niż żaglowce czy młyny do mielenia mąki. Społeczeństwo powróciło do ustroju feudalnego a kraj został podzielony na senioraty. W tych okolicznościach śledzimy życie niejakiego Kierona, ucznia malarza Hobbarta. Młodzieniec ten jest zafascynowany lataniem. Eksperymenty z latawcami i balonami ściągają mu na kark świętą inkwizycję, która surowo karze za choćby myślenie o wynalazkach - wszelkie maszyny to zło. Tymczasem kraj napadają piraci z basenu Morza Śródzmiemnego i nic nie jest już takie jak było kiedyś.
Przyjemna książeczka, choć fabularnie bez szału - ot prosta historyjka, typowe "od zera do bohatera". Mało w niej fantastyki, więcej historii czy po prostu powieści obyczajowej tylko w quasi-średniowieczu. Ma w sobie jednak to coś - może klimat, a może nawiązania do historii społeczeństwa i tego jak historia lubi się powtarzać? Oczko niżej niż wspomnany na początku "Testament Overmana", ale i tak warto.
Młodzieniec ten jest zafascynowany lataniem. Eksperymenty z latawcami i balonami ściągają mu na kark świętą inkwizycję, która surowo karze za choćby myślenie o wynalazkach - wszelkie maszyny to zło. Tymczasem kraj napadają piraci z basenu Morza Śródzmiemnego i nic nie jest już takie jak było kiedyś.
O ile pamiętam cały świat parł do przodu z technologią tylko Brytyjczycy byli zacofani z powodu religii - piraci terroryzujący wiochy wzdłuż brzegu przy pomocy dział i muszkietów byli tylko pierwszym objawem
Sam napisałem, że ma być na wesoło. Po czym sam siadłem i chciałem na przekór sobie polecieć jakimś jesiennym "depreche mode". I nawet w ten deseń zacząłem. I co? I oczywiście, jak zwykle - ja sobie, a wena sobie (╯°□°)╯︵ ┻━┻
Miało wyjść inaczej
"Wilgotna i mglista spowija myśli chmura,
Łzawymi kroplami wraz z deszczem smutek ścieka,
Muzyka się z radia sączy smętna, ponura,
A życie apatią mi przez palce przecieka..."
Już zaczął w tym tonie pisać Tomasz swój sonet,
Lecz słowa się zdały fałszywe i kłamliwe,
Bo spojrzał na dzieci, popatrzył też na żonę
I poczuł, jak się budzą w nim uczucia tkliwe.
Bo syn dokazuje, córka z czegoś się śmieje,
Żona książkę czyta, kot rozrabia nikczemnie,
Choć za oknem jesień – szaro, zimno i deszcz leje,