Cześć, zbliżają się święta i coraz intensywniej myślę o zakupie prezentu dla mojej różowej. Wpadłem na pomysł bukietu kwiatów z #lego oraz książki. Przychodzę z pytaniem/prośbą o polecenie „lekkiej” #ksiazki dla kobiety, która ostatni raz czytała coś za czasów licealnych (roczniki 1988 here). Odpadają romansidła, celowałbym bardziej w kryminały, książki z ciekawymi zagadkami itp. ale nie rozległe tomiska, żeby się nie zniechęciła. Może dzięki temu odkryje u siebie chęć do czytania, co byłoby dla mnie wielkim prezentem zwrotnym. Wiem, że samemu powinienem znać odpowiedź najlepiej, ale pomyślałem, że zapytam tutaj o radę/polecajki (na wykopie usunąłem konto już dawno temu i już mnie tam nie ujrzą, więc pomyślałem o wpisie na Hejto). Pozdro
Z takich lekkich i niedługich to może „Ulisses” Jamesa Joyca? :)
Nie no, a tak na serio czytałem niedawno nową książkę Macieja Siembiedy „Gołoborze”.
Krymianał/thriller o międzysąsiedzkich konfliktach, ciągnących się od czasów pod zaborami aż do współczesności.
500 stron przeszło, ale czyta się lekko i można podzielić na etapy co „epokę”.
Cała przeczytana w 2 dni pobytu w szpitalu
Jeśli celem autorki było napisanie głównej bohaterki, którą czytelnik będzie gardził po przeczytaniu książki, to chapeau bas.
Dawno nie czytałem książki obyczajowej reklamowanej jako literatura piękna, w której brakowało mi scen seksu, żebym mógł powiedzieć, że to mierne porno dla mamusiek. A tak nie mogę, bo to książka o psychopatce, która "idzie po trupach do celu", tylko nie zostawia za sobą zwłok. Sceny seksu są, ale tak niezręczne, jakbyście oglądali seks własnych rodziców na VHS.
Przeczytałem, bo pasowała mi do #wyzwaniegoodreads, gdyby nie to, to byłby DNF.
Główna bohaterka zakochuje się w domku na wsi i robi wszystko, żeby te marzenie zrealizować. Na szczęscie trafia na syna bogatego polityka i na mocy tajnej umowy z teściem (pragnącym gromadki wnuków), bierze ślub z totalną niemotą życiową (przynajmniej jej zdaniem), żeby dostać kasę na realizację swojego marzenia. To co dostajemy to relacja z ich życia i to dosłownie, bo laska publikuje niemal wszystko na instagramie, zachodząc przy tym w kolejne ciąże. Kolejne dzieci z automatu lądują na kolejnych rolkach, filmikach i streamach, bo fani chcą te życie "rodzinne" oglądać.
Jak już przyznałem wcześniej - kobieta jest psychopatką - tylko autorka zmyślnie to przykrywa w taki sposób, że jakoś to czytelnikowi umyka (tak jakby) do końcowych scen, gdy od jednej z jej pracownic dostajemy podsumowanie jej pracy na farmie i zachowań szefowej.
Czyta się to szybko, ale niesmak pozostaje na dłużej. Książka totalnie przehajpowana i reklamowana jako niemal arcydzieło, a jedyne co mogę pochwalić to kreację głównej bohaterki, jeśli oczywiście taki był zamysł autorki, bo do końca nie jestem przekonany, czy jej to nie wyszło zupełnie przypadkiem.
Sporo tu pierdololo o tradwife i manosferze, które też zniechęcają do czytania, bo są przedstawione jako 100% złe i mam wrażenie, że autorka żadnego z tych pojęć nie rozumie. A wrzuciła je tylko dlatego, że są ostatnio modne. Jest to debiut autorki, więc trochę rozumiem próbę surfowania na fali popularnych trendów, no ale są jakieś granice.
Przeczytałem, żebyście Wy nie musieli - omijajcie szerokim łukiem!
Autor: Dan Abnett, Aaron Dembski-Bowden, John French, Guy Haley, Nick Kyme, Gav Thorpe, Chris Wraight
Kategoria: fantasy, science fiction
Wydawnictwo: Black Library
Format: ebook
Liczba stron: 272
Ocena: 6/10
“All we have left now are stories”
Antologia opowiadań opisana jako epilog cyklu The Horus Heresy: Siege of Terra, zawiera następujące utwory:
John French - Angels of Another Age - 4/10
Nick Kyme - Fulgurite - 5/10
Dan Abnett - Fragments (All We Have Left) - 6/10
John French - Ex Libris - 4/10
Gav Thorpe - System Purge - 6/10
Guy Haley - After the Dawn, the Darkness - 8/10
Chris Wraight - Homebound - 8/10
Aaron Dembski-Bowden - The Carrion Lord of the Imperium - 8/10
Książka próbuje domknąć kilka tematów, które zaciekawiły autorów BL, ale nie były na tyle istotne, by ich kontynuacja znalazła miejsce w “The End and the Death”. W większości niepotrzebnie i słabo to wyszło, a najlepsze zostawiono na koniec, gdzie dokończone zostały dwa wątki, które w mojej ocenie bardzo na to zasłużyły (Katsuhiro i Ilya Ravallion), zaś ostatnie opowiadanie daje bardzo osobisty pogląd z perspektywy Diocletiana Corosa.
Tytuł: Modelowanie procesów biznesowych. BPMN 2.0 od podstaw.
Autor: Zbigniew Misiak
Kategoria: biznes
Wydawnictwo: Helion
Format: książka papierowa
ISBN: 978-83-289-0298-5
Liczba stron: 176
Ocena: 7/10
Pozycja wprowadzająca w świat modelowania procesów biznesowych oraz panujących w nim zasad i dobrych praktyk z perspektywy najpopularniejszej obecnie notacji BPMN - Business Process Model and Notation - stosowanej do tego celu. Pozwala ona tworzyć algorytmy postępowania w przędsiębiorstwach, które mają na celu uporządkowanie i podział zadań związanych z poszczególnymi aspektami działalności firm.
Książkę przeczytałem ze względu na chęć podniesienia kwalifikacji zawodowych i przygotowaniem do szykujących się zmian w mojej firmie. I o ile część wprowadzająca jest super, to trochę zabrakło mi tutaj przykładów i analiz z życia wziętych, a sama poradnikowa forma była dla mnie miejscami zbyt pobieżna. Stąd taka a nie inna ocena. A samo zagadnienie będę jeszcze zgłębiał dalej.
Gwiazdy nad Świętym Gajem zawsze zdawały się świecić jaśniej. Oczywiście, powietrze było tu czyściejsze niż w Ankh i prawie bez dymu, ale... gwiazdy wyglądały na większe i bliższe - jakby niebo zmieniło się w wielką soczewkę.
Wydawnictwo Olesiejuk zapowiada następny tom Kolekcji Legend. "Punkt przełomu" Matthew Stovera ma ustaloną premierę na 16 grudnia 2026 roku. Wydanie w dwóch wersjach - miękkiej oprawie i twardej z barwionymi brzegami - obejmuje 512 stron, w cenie detalicznej 54,99 za miękką i 139,90 zł za twardą. Poniżej okładki (miękka z lewej, wizualizacja twardej z prawej) i krótko o treści.
MACE WINDU WRACA NA SWOJĄ OJCZYSTĄ PLANETĘ, BY ZMIERZYĆ SIĘ Z PRZERAŻAJĄCĄ TAJEMNICĄ NIOSĄCĄ POWAŻNE OSOBISTE KONSEKWENCJE.
Lesista planeta Haruun Kal – ojczysty świat legendarnego mistrza Jedi Mace’a Windu – stała się polem bitwy w narastającym konflikcie między Republiką a zbuntowanym ruchem separatystów. Rada Jedi wysłała tam Depę Billabę – dawną padawankę Mace’a i członkinię Rady – aby szkoliła miejscowe plemiona na potrzeby partyzanckiego ruchu oporu. Jednak separatyści wycofali się, a Depa nie wróciła.
Jedynym śladem po zaginięciu kobiety jest tajemnicze nagranie z zapisem jej głosu, pozostawione na miejscu brutalnej masakry.
Tylko Mace Windu może odnaleźć Depę Billabę. Tylko on może odkryć, dlaczego nie wróciła. I tylko on może ją powstrzymać przed pogrążeniem się w szaleństwie i mroku.
#ksiazkiwhoresbane 'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach
Kiedy pisałem ten wytwór poniższy przez chwilę poczułem się jak John Lennon . Albo może jak Ozzy Osbourne ? I wcale nie chodzi mi o to, że poczułem się martwy.
11.11.2026
I oto mamy kolejny listopad:
deszcz z nieba się leje jak jad,
i jad się leje z ludzi jak deszcz –
to właśnie dlatego powstaje ten wiersz.
Ten wiersz powstaje z poczucia braku,
ten wiersz powstaje także ze strachu,
ten wiersz powstaje pod wpływem pytania
czy jeszcze w ogóle możliwa jest zmiana?
Tak się toczyła historii kolej:
wolność w Wersalu, przy Okrągłym Stole,
a kiedy już mamy wolność (na stałe?)
czy mamy pomysł co zrobić z nią dalej?
Bo różnie się wije wolności droga,
gdy z niej zbaczamy – to wina wroga!
Więc w polskich miastach i w polskich wioskach
winnych szukamy: Niemcy lub Owsiak,
obrońcy życia, aborcjoniści,
żydokomuna, kapitaliści,
pedały, lesby czy katabasy,
arystokraci albo pariasy,
zresztą: kto winny? – to bez znaczenia,
ważne, że nasze niepowodzenia
to czyjaś wina – nie my, a oni.
I przed tymi nimi trzeba się bronić.
A Polak z ułańską fantazją to raptus,
już zwłaszcza kiedy naczyta się faktów,
bo nie dyskutuje się przecież z faktami,
gdy takie je mamy, jakich szukamy.
***
A! Byłbym zapomniał, ale pamiętam!
Życzenia należy składać przy świętach! –
z okazji Święta Niepodległości
życzyłbym więcej nam serdeczności.
11.11.2026 rano, więc jeszcze nie wiadomo, czy będą miały miejsce jakiś zamieszki albo awantury, choć zdziwiłbym się gdyby nie.
Były już wcześniej dwa akcenty muzyczne, ale nie mogę sobie odmówić zamieszczenia również trzeciego, bo bardzo tę piosenkę lubię, a i pewnie w jakiś tam sposób z niej czerpałem.
Tytuł: Nowa mapa - jak energetyka zminia geopolitykę.
Autor: Daniel Yergin
Kategoria: geopolityka
Wydawnictwo: Sonia Draga sp. z o.o.
Format: książka papierowa
ISBN: 9788382301984
Liczba stron: 631
Ocena: 6/10
Zacznijmy od dwóch rzeczy
1. Spodziewałem się czegoś innego po tej książce. Nie wiem czego ale jestem ciut zawiedziony.
2. Książka została wydana w 2021 co widać po częstych wtrąceniach o COVID19
Wracając do mięska...
Rozpoczynamy z grubej rury, dosłownie: od rewolucji łupkowej w USA oraz jej wpływu na globalny rynek naftowy. Co bardzo mi się podobało, było parę szczegółów technicznych jak i sporo wzmianek o polityce.
Następnie przechodzimy przez Rosję: wzajemne uzależnienie od węglowodorów między EU, a krajem na wschodzie.
Chiny, Bliski Wschód, ich geopolityka, historia etc.
Tutaj pojawił się pierwszy zgrzyt, chciałem więcej o inwestycjach.
Temat europejskiego zielonego ładu również został poruszony, tylko ciągle wydawało mi się że po łebkach. O uzależnieniu europy od chińskich paneli PV może było jedno zdanie.
Jako usprawiedliwienie trzeba przypomnieć: książka została wydana w 2021r.
Praktycznie całkowicie pominięto temat elektrowni jądrowych w całej książce. Widać (nawet po okładce) że jeżeli chodzi o energetykę autor skupia się głównie na węglowodorach.
Mam też wrażenie że autor zamknął się w bańce automotive pomijając całkowicie: budownictwo, rolnictwo, datacenter czy transport morski.
Generalnie jako ogólny opis sytuacji na rynku energii pozycja raczej na plus. Natomiast jeżeli chodzi o szczegóły wolę poczytać Vaclava Smila (o którym wspomina Daniel Yergin) np "Energia i cywilizacja"
Franciszek Salezy - patron dziennikarzy;
Imię François de Sales, obdzierane dziś z twarzy
Ujadaniem i kłamem, istną serią blamaży,
Tłumaczyć się winno "Franczyzą Sprzedaży"
Bardzo dobry kryminał, jest trochę 'gore', ale bez przesady. Niby to jest cykl o policjantce Rizzoli - nie rzuca się to w oczy. To nie jest jakaś super-genialna super-policjantka i nawet cała książka wcale nie kręci się wokół niej. Dobrze się to czytało, lecę dalej z tą serią.
[*nie mam absolutnie żadnej pamięci do nicków, do imion z resztą też]
Sonet ten jest moją próba poradzenia sobie z emocjami po wiadomym wydarzeniu, jak również po reakcji wielu skrajnych debili z wielu stron świata politycznego. Z góry przepraszam za jego jakość ale jakoś musiałem to z siebie wyrzucić, a że mi się nawet podoba to udostępniam.
John Harrison z nagrodą Bookera za powieść "The End of Everything". Polski przekład książki ukaże się w 2027 roku.
Krótkie uzasadnienie sędziów:
Two beachcombers meet and exchange words at the intertidal; we are in Kent, and it is the near-future, but one that recognises itself to be in the middle of a catastrophe. The sky is glitching, and something strange, formless and growing is soon to come out of the sea, to imitate our speech, forms, and customs. Our left-behind inhabitants scavenge where and what they can, provisional alliances are made and broken, shocking violence occurs, and no one can agree on exactly what has happened. A book not just about everything but about now. Shimmering and oblique, it holds the reader to the surface of something very grave and deep.
Tytuł: Wywieziono nas bydlęcymi wagonami. Relacje deportowanych z Górnego Śląska do Związku Sowieckiego w 1945 roku
Autor: Sebastian Rosenbaum, Dariusz Węgrzyn
Kategoria: reportaż
Wydawnictwo: Instytut Pamięci Narodowej
ISBN: 9788397445345
Liczba stron: 312
Ocena: 7/10
Książka ta oddaje głos 46 osobom, które zostały deportowane w 1945 r. do związku sowieckiego zarówno z przedwojennej polskiej, jak i niemieckiej części Górnego Śląska. Częściowo pochodzą one z zeznań świadków przesłuchiwanych w ramach śledztwa wszczętego przez Okręgową Komisję Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Katowicach w dniu 27 czerwca 1991 r. Z tego też powodu mają one jednostajną formułę i ciąg wydarzeń. Kim byłem, jak mnie złapano, gdzie i jak przetrzymywano mnie przed wywózką. Następnie warunki i wyżywienie w trakcie transportu. Jak wyglądał obóz (głównie baraki i ziemianki na których leżało się na gołych pniach lub deskach), z czego był zbudowany, gdzie się pracowało. Co i ile dawali jeść (mało i gówno), czy była opieka medyczna (nieistniejąca) i jak się było traktowanym (o dziwo jak na warunki pracy katorżniczej dość poprawnie). Finał to podróż powrotna i dotarcie do domu. Prawie wszędzie otrzymujemy dokładnie ten schemat, raz bardziej szczegółowy, raz mniej. Z rzadka prezentowane są bardziej zindywidualizowane wspomnienia, a także fragmenty dzienników.
Książka warta polecenia każdemu, kto wpada na pomysł, by z Rosją się układać.
Powiem tak: nie lubię obrażać autorów, pośrednio bądź bezpośrednio (chyba że napiszą wyjątkowej rangi smroda - ten przypadek, mimo wszystko, nim nie jest [to ja z przyszłości kończący pisać tę reckę - chyba jednak jest]), ale solidniejszy pisarz dałby radę z tego bądź co bądź niecodziennego pomysłu - którym jest, w wielkim skrócie, ochrona kaiju przed przedostaniem się z ich wymiaru do naszego - wycisnąć poważną historię o skłonności ludzkości do ingerowania w sprawnie działające obce (eko)systemy; prób badań absolutnie wszystkiego, co się nawinie; zaprzągania każdej wyobrażalnej drobnostki do czerpania zysku; wreszcie zdobywania władzy za wszelką cenę itd. A to tutaj to taka popierdółka do przeczytania z wyłączonym mózgiem.
Wymienione przeze mnie powyżej aspekty są tutaj obecne, nie przeczę, ale to wszystko, co można o nich powiedzieć. Że są. Zostały one zrealizowane tak o, na rympał, po prostu, bez głębi, dla odbębnienia kolejnego elementu w historii, jak by to niektóre internetowe persony ujęły: "wyszły spod pióra wyrobnika, nie pisarza". Do tego podlano je solidną porcją holywoodzkiego sosu. Nie mówię niestety o tym wspaniałym sosiku, który nieznacznie wzbogacił smak "Cryptonomiconu", tylko masowym glucie prosto z fabryki snów.
Ta książka jest nim wręcz przesiąknięta. Postacie nie zachowują się jak osoby z krwi i kości, tylko jak wyobrażenie współczesnych ludzi o stereotypowo bezbarwnych i jednocześnie wygadanych, znerdziałych postaciach znajdujących się w książce/filmie. Nikt tak nie mówi, nawet wśród paczki znajomych. Nikt tak nie reaguje na wychwycenie jakiegoś nawiązania, a na pewno nie w tak wybuchowy sposób. Ludzie lubią sobie poprzeklinać i popieprzyć głupoty, jednak tutaj w większości oglądaliśmy pokaz żenady i błazenady. Albo po prostu oszukały mnie doświadczenia społeczne. Mam nadzieję, że jednak nie.
Do czasu, podkreślam, z jednej strony cały czas miałem z tyłu głowy myśl, że nie obcuję z traktującą się serio lekturą i nie podchodziłem do niej na poważnie, a z drugiej, pomimo współczesnego dowcipu i stylu, a także absurdalnego tematu - a może właśnie dzięki niemu - czytałem z niemałym zaangażowaniem, bo byłem ciekawy, co autor dalej wymyśli i jak to wyjaśni. Ale stężenie hollywoodyzmów jak na złość nie spadało, w tajnej placówce badawczej robili sobie imprezki co kilka dni, ludzie przez połowę czasu nie zachowywali się poważnie i wiele więcej.
Książka od jakiegoś momentu rozpędza się, ale potem człowiek zauważa, jak mało stron zostało i zaczyna mieć wątpliwości. Końcówka pędzi na złamanie karku, wszystko znajduje swoje szczęśliwe rozwiązanie, każdy dostaje to, na co zasłużył, a czytelnik czuje, że zmarnował czas. Przez 80% lektury odnosi się wrażenie obserwowania wstępu do jakiegoś większego spisku, a potem po prostu znajduje się to jedno wadliwe ogniwo, usuwa je i po problemie.
W po(słowiu/dziękowaniach) dowiadujemy się, że tekst ten powstał w mniej więcej miesiąc jako swoiste remedium na chwilową blokadę pisarską oraz zastępstwo za inną książkę, która z powodu tej niemocy (również covidowej) nie została napisana. Czuł potrzebę stworzenia czegoś lżejszego w tamtych nieciekawych czasach, ale to w ogóle nie niesie ze sobą żadnego ciężaru. Fajnie dla autora, gorzej dla odbiorców, bo to nie jest dobre.
Nie jestem też w stanie pojąć, czemu Vesper zdecydował się to wydać, a tym bardziej dlaczego zrobił to w ramach Wymiarów. Fabryka powinna była się zabrać za ten badziew. Im dłużej siedziałem nad tym wpisem, tym w coraz większym stopniu nie lubiłem tej książki. Zupełnie nie polecam. Na odmóżdżenie już lepiej pooglądać Makłowicza mowiącego "eee" i "yyy". Z pewnością zapewni to nieporównywalnie więcej śmiechu, a i wyjmie z życia tylko kilka minut, nie godzin.
@Cerber108 dziękuję za ostrzeżenie, wyrzucam z TBRu
Mam na takie książki półkę na Goodreads: selfhelp_for_author, żadna z nich nie dostała więcej niż 5/10
@WujekAlien i bardzo dobrze. Że też w ogóle tyle książek powstało, by istnienie takiej półki miało sens haha. Zobaczy się kiedyś, jak wypadnie Wojna starego człowieka. Ponoć humor też specyficzny, ale tematyka odrobinę poważniejsza. Oby.
Prawdziwe miasto w swej długiej historii zostało spalone wielokrotnie - z zemsty, z nieuwagi, ze złości, a nawet dla ubezpieczenia. Większość kamiennych budynków, które tak naprawdę czyniły je miastem, a więc odróżniały od zbiorowiska szop ustawionych w jednym miejscu, przetrwała te pożary. Wielu ludzi (przynajmniej ci, którzy mieszkali w kamiennych domach) uważało, że solidny pożar - mniej więcej co kilkaset lat - jest niezwykle ważny dla zdrowia samego miasta, gdyż pozwala pozbyć się szczurów, karaluchów, pcheł i - oczywiście - ludzi nie dość bogatych, żeby mieszkać w kamiennych domach.
Wydawnictwo Zysk i S-ka ogłasza dodruk szóstego tomu Koła Czasu. "Triumf Chaosu" Roberta Jordana wróci do sprzedaży 24 listopada 2026 roku. Wydanie w twardej oprawie z obwolutą ma 1262 strony, w cenie detalicznej 119,99 zł. Poniżej okładka i krótko o treści.
Koło Czasu się obraca, wichry losu omiatają ziemię, a Rand al'Thor walczy o zjednoczenie narodów przed Ostatnią Bitwą. Walczy z pułapkami zastawionymi przez nieśmiertelnych Przeklętych na nieświadomą niczego ludzkość. Biała Wieża pod wodzą Elaidy, Zasiadającej na Tronie Amyrlin, postanawia bezzwłocznie przejąć kontrolę nad Randem i poskromić go w razie konieczności. Nynaeve i Elayne rozpoczynają poszukiwania legendarnego ter'angrealu. Niestety, wpadają w ręce Białych Płaszczy, opętanych pragnieniem wyniszczenia wszystkich Aes Sedai. Przebywający daleko Perrin Aybarra czuje przyciąganie Randa - przyciąganie ta'veren przez ta'veren, tak więc po raz pierwszy od tysiąca lat łucznik z Dwu Rzek pomaszeruje na wojnę...
#ksiazkiwhoresbane 'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach