– Weźmy na przykład mnie – mówił dalej, nie zwracając uwagi na słowa Victora. – Pies. Przez całe życie nie marzyłem o niczym, prócz gonienia różnych rzeczy. I seksu, ma się rozumieć. A tu nagle przychodzą do mnie sny. W kolorze. Przeraziły mnie śmiertelnie. Nigdy jeszcze nie widziałem kolorów, rozumiesz? Psy widzą na czarno-fiało; pewnie to wiesz, skoro jesteś taki oczytany. Czerwony naprawdę mną wstrząsnął, mówię ci. Przez całe życie wierzysz, że twój ofiad jest fiały jak kość, z różnymi odcieniami szarości, aż nagle się okazuje, że przez lata jadałeś te potworne, czerwone i fioletowe ochłapy.
No i mamy kurcze kłopot. To co było zaletą w 2 pierwszych tomach, tu stało się niestety odgrzewanym kotletem.
William jest dalej sobą, jego ojciec i siostra brylują na sali sądowej, a żona właśnie urodziła im bliźniaki. I niby każda z tych historii wygląda ok, ale jakoś tak po zebraniu tego w całość czuję, jakbym już o tym czytał. Dalej jest to mega wciągająca książka, ale nie cieszy już tak jak pierwsze tomy.
Fabularnie:
Nasz bohater, świeżo awansowany na inspektora, zajmuje się korupcją w szeregach londyńskiej policji. Jak się okazuje, niektórzy funkcjonariusze znacznie lepiej radzą sobie z pomnażaniem własnego majątku niż przestrzeganiem prawa. A William dostaje tajne zadanie odkrycia kto, ile i kiedy podebrał z dowodów rzeczowych. Dalej dostajemy baronów narkotykowych i dalej mamy wątek Faulknerów (trochę już do porzygu) niestety.
O ile jeszcze wątek narkotykowy całkiem nieźle łączy się z dodatkową rolą inspektora, bo gdzie wielka kasa tam jeszcze większa korupcja, to wątek skaczących sobie do gardeł małżonków, wydaje mi się zbędny. Bo łączą się głównie z żoną Warwicka i jej pracą w muzeum sztuki, a to jest mega nudnie poprowadzone. Rozprawy na salach sądowych mają dziwny przebieg, w większości przypadków opierają się na łatwopodważalnych zeznaniach, a dowody albo nie istnieją, albo wpadają same na ostatniej prostej na stół. Wiem, że to lata 80. ale czuję, że policja mogła jednak trochę lepiej udowadniać winę oskarżonych.
Okrutny spoiler:
A przypomnę, że ta seria jest pisana tak, że wydarzenia kończące 1 tom, rozpoczynają dość naturalnie tom 2 itd.
Nie jest to typowa książka, tekstu w niej mało, jej główną treścią są bowiem rysunki. Na stronie tytułowej czytamy "wybór poemacików i fotografii oraz ręczne zdobienie - Bohdan Butenko", co mniej więcej podpowiada nam czego można się spodziewać po tej pozycji. Butenko wybrał bowiem dydaktyczne teksty z XIX i początków XX wieku (w konwencji "nauki przez zastraszanie"), po czym okrasił je pięknymi makabreskami w swoim niepowtarzalnym stylu i fotografiami z epoki. Powstała z tego wspaniała książeczka, z której dowiemy się co grozi niegrzecznym dziatkom Dla fanów rysunków Butenki - pozycja obowiązkowa!
Jak niektórzy z Was pewnie wiedzą, zawsze marzyło mi się być jak pan Julian Tuwim. To znaczy chciałbym siedzieć sobie w kawiarni i pisać wiersze. No i ostatnio coś takiego mi się przydarzyło po raz pierwszy w życiu, bo siedzieliśmy sobie w kawiarni i rozmawialiśmy o Światowym Dniu Nagiego Ogrodnictwa, który to przypada pierwszego maja i tak od słowa do słowa, aż w końcu wyszło, że mam wiersz o tym napisać. No i napisałem, i jestem z tego powodu ogromnie zadowolony.
(Chociaż panu Tuwimowi to jeszcze za to płacono, no ale nie wymagajmy zbyt wiele.)
***
Gdy wyhodować chciałaś ogórka,
z ogródka wygnała cię gęsia skórka,
a później uparłaś się na pomidora
i cały tydzień leżałaś chora.
Bo ogrodniczki? Albo kalosze?
Stanowczo odmawiasz: – Ja ich nie noszę! –
choć do pielenia, orania, siania
zabierasz się chętnie. Lecz bez ubrania.
I tylko zimą, styczniem czy grudniem,
pasji oddawać jest ci się trudniej:
tu cię odmraża, tam cię zawiewa –
zimą pracować nago się nie da!
Kożuch cię ciśnie, kurtka cię pije,
dopiero wiosną czujesz, że żyjesz –
w majowym słońcu, jak jare żyta,
znowu w ogródku nago rozkwitasz.
***
I tak, ja pamiętam, że z kolegą @fonfi kiedyś pisaliśmy wspólnie o Szewczyku Dratewce, no ale to było w knajpie, a nie w kawiarni.
Nowela będąca częścią cyklu The Horus Heresy: Siege of Terra chronologicznie umiejscowiona gdzieś pomiędzy IV a VI tomem (?)
Nathaniel Garro dowiaduje się, że na terytorium opanowanym przez wroga jeden z bastionów, wbrew wszelkim przewidywaniom, wciąż opiera się przeważającym siłom najeźdźców. Wśród obrońców znajduje się jego dawna znajoma Euphrati Keeler.
Charyzmatyczny kapitan Nathaniel Garro jest jedną z najciekawszych postaci uniwersum HH. Nie powinno więc dziwić, że skoro Graham McNeill romantycznie zakończył przygody załogi Sisypheum w “Sons of the Selenar”, tak też i James Swallow postanowił dokończyć historię Garro w ramach niniejszej noweli. Zakończenie pod względem fabularnym raczej nikogo nie zaskoczy, a można nawet stwierdzić, że było mu przeznaczone od samego początku.
Problem w tym, że jeśli by prześledzić wątki Mortariona oraz Keeler, to niestety widać, że autor zignorował przy tym chronologię wydarzeń podstawowych powieści Siege of Terra. Natomiast Astartes szarżujący z mieczem na przemienionego przez moce Chaosu prymarchę jest przegięciem, które mogłoby być opisane jednym zdaniem (zgon na strzała), a zamiast tego przeistacza się w płaczliwy melodramat niedorzeczny nawet jak na standardy Black Library. Słabo.
Wydawnictwo Olesiejuk ogłasza drugi tom Komandosów Republiki w Kolekcji Legend. "Potrójne zero" Karen Traviss w sprzedaży od 25 listopada 2026 roku. Wydanie w dwóch wersjach - miękkiej oprawie i twardej z barwionymi brzegami - ma 656 stron, w cenie detalicznej 69,99 za miękką i 139,90 zł za twardą. Poniżej okładki (miękka z lewej, wizualizacja twardej z prawej) i krótko o treści.
TRWAJĄ WOJNY KLONÓW. DRUŻYNA OMEGA – ELITARNA JEDNOSTKA KOMANDOSÓW – WALCZY W OBRONIE REPUBLIKI.
Po wybuchu krwawych wojen klonów podczas bitwy o Geonosis obie strony konfliktu znalazły się w impasie. Może go przełamać jedynie elitarna jednostka komandosów, taka jak drużyna Omega – oddział o ogromnym doświadczeniu militarnym, wyposażony w śmiercionośny arsenał. To zaprawieni w bojach żołnierze, dla których operacje specjalne – sabotaż, szpiegostwo, zasadzki i zabójstwa – stanowią codzienność.
Gdy jednak drużyna Omega zostaje przerzucona na Coruscant, nowe zarzewie konfliktu, odkrywa, że nie jest jedyną jednostką działającą w samym sercu wroga.
Nasilające się ataki separatystów powiązano z siecią komórek operujących w stolicy Republiki, kierowaną przez kreta w naczelnym dowództwie. Zidentyfikowanie i zlikwidowanie szpiega oraz siatki terrorystycznej w mieście pełnym cywilów wymaga wyjątkowych umiejętności i precyzji.
Komandosi Republiki przy wsparciu dwóch rycerzy Jedi, oddziału Delta oraz pewnego niesławnego żołnierza ze Zwiadu Wyspecjalizowanego zastawiają pułapkę. A choć sukces ich akcji nie gwarantuje zwycięstwa w wojnach klonów, porażka będzie oznaczała nieuchronną klęskę.
#ksiazkiwhoresbane 'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach
Tytuł: Oślizgłe macki, wiadome siły. Historia Ameryki w teoriach spiskowych
Autor: Piotr Tarczyński
Kategoria: reportaż
Wydawnictwo: Znak Literanova
Format: książka papierowa
ISBN: 978-83-8367-7569
Liczba stron: 420
Ocena: 7/10
Książka jednego z dwóch autorów youtube'owego kanału "Podkast amerykański".
Czego tutaj nie ma: kościół chcący zniszczyć wielką amerykę, "teoria zastąpienia", zniewolenie amerykanów, iluminaci i masoni rządzący potajemnie Stanami Zjednoczonymi. I to jeszcze nie wyszliśmy z XIX w.
A dalej to się dzieje jeszcze więcej.
Tarczyński opisuje historię USA z punktu widzenia rozwoju teorii spiskowych, jak kształtowały opinie publiczną oraz jaki miały wpływ na wybór kasty rządzącej.
Rozdziały trochę nierówne jeżeli chodzi o tempo przekazywania czytelnikowi informacji. Początkowe rozdziały opisujące historię powstania USA mają tempo bryczki zaprzęgniętej w jedną starą szkapę. Natomiast ostatni jest niczym Tesla Roadster odpalającej thrustery #pdk.
Mam też wrażenie (w szczególności w ostatnich rozdziałach) że Tarczyński niestety nie zachowuje w 100% obiektywizmu i trochę faworyzuje demokratów.
Generalnie gdyby zachować stałe tempo informacji ocena byłaby 1 pkt wyżej.
Po przeczytaniu "Nic bez ryzyka" miałem ochotę na więcej przygód Warwicka. Jeffrey Archer stworzył sympatycznego bohatera, któremu zdecydowanie bliżej do eleganckiego brytyjskiego dżentelmena niż zgorzkniałego detektywa z problemem alkoholowym. Drugi tom nie tylko utrzymuje poziom poprzednika, ale moim zdaniem jest od niego jeszcze lepszy.
William, który jako jedyny w rodzinie prawników postanowił stanąć po drugiej stronie sali sądowej, trafia do wydziału zajmującego się przestępczością narkotykową. Jego nowym celem jest Assem Rashidi, tajemniczy baron narkotykowy znany jako Żmija, kontrolujący znaczną część londyńskiego rynku. Problem w tym, że choć wszyscy wiedzą o jego istnieniu, prawie nikt nie wie, jak wygląda i jak się do niego dostać.
A złapanie człowieka, którego nikt nie potrafi rozpoznać, jest jednak pewnym utrudnieniem w pracy policjanta.
Równolegle powraca Miles Faulkner, w pakiecie z żoną, z która już na całego drą koty o resztki majątku, jaki im zostały. Miles jest przekonany, że odpowiednio duża suma pieniędzy potrafi rozwiązać każdy problem, a jego głównym problemem jest interesujący się nim wymiar sprawiedliwości. Tym razem jednak William zamierza wykorzystać jego zainteresowanie narkotykami, żeby wreszcie doprowadzić go przed oblicze sądu i nie dać mu się wykpić wyrokiem w zawieszeniu, na który został skazany w I tomie.
I właśnie to podoba mi się w tej serii najbardziej. Archer nie zapomina o swoich bohaterach po zakończeniu poprzedniego tomu. Wątki powracają, relacje się rozwijają, a antagoniści dalej dają o sobie znać. Dzięki temu nie mam wrażenia, że czytam kolejną niezależną zagadkę kryminalną, jak to ma miejsce w innych seria, ale obserwuję fragment znacznie większej historii. I po rozpoczęciu III tomu mogę śmiało powiedzieć, że ten motyw jest dalej kontynuowany.
Ciekawym aspektem historii są sądowe potyczki. Rodzina Warwicków ponownie ma okazję pokazać, że znajomość prawa bywa równie skuteczną bronią jak policyjna odznaka. William może i zdecydował się na inną ścieżkę kariery, ale od rodzinnego dziedzictwa tak łatwo nie ucieknie. Zwłaszcza gdy ojciec i siostra mogą pomóc mu zamknąć za kratkami człowieka, którego tak bardzo chciał złapać.
Do tego dochodzi życie prywatne Williama i przygotowania do ślubu z Beth. Oczywiście nawet tak ważne wydarzenie nie może przebiec całkowicie spokojnie, szczególnie kiedy po Londynie chodzą ludzie, którzy mają z naszym bohaterem rachunki do wyrównania.
W porównaniu z I tomem akcja jest bardziej dynamiczna, a sama historia lepiej korzysta z już narysowanych bohaterów. Mamy policyjną obserwację, informatorów, przestępcze układy, rozprawy sądowe i kilka naprawdę udanych zwrotów akcji. Wszystko to podane w charakterystycznym dla Archera stylu - lekko, szybko, z humorem i bez niepotrzebnego epatowania brutalnością.
Nie jest to może kryminał szczególnie realistyczny. William nadal ma wyjątkowe szczęście do spotykania właściwych ludzi we właściwym momencie, dowodów, które się wręcz materializują przed nim, a niektóre wydarzenia układają się niemal zbyt idealnie.
"Ukryte na widoku" utwierdziło mnie w przekonaniu, że William Warwick to bohater, o którym chcę czytać więcej, ale na szczęscie mam w zanadrzu kilka kolejnych tomów.
Solidny zbiorek opowiadań amerykańskiego pisarza. Znajdziemy tu zarówno typowe hard SF o eksploracji kosmosu, jak i opowieść grozy czy teksty o współczesnych czarownicach albo robocie-komiku.
Wszystkie opowiadania przepełnione specyficznym humorem, w starym dobrym stylu złotego wieku SF - seksistowskie i konserwatywne, wypełnione uroczym retrofuturyzmem, a przy tym proste i czytelne bez zbędnych "ozdobników", co sprawia że połyka się je błyskawicznie.
Najlepsze opowiadania to:
"Wenus jest planetą mężczyzn" - w przyszłości większość mężczyzn opuściła nasz glob celem kolonizacji kosmosu. Społeczeństwo ziemi zostało silnie sfeminizowane, kbiety rządzą światem a nieliczni pozostali chłopcy i mężczyźni nie mają prawa głosu. Znalezienie męża graniczy z cudem, wobec czego dla mieszkanek Ziemi organizowane są komercyjne loty na inne planety, gdzie mężczyzn jest wielu. Zderzenie dwóch kontrastujących światopoglądów rodzi komiczne reperkusje.
"Ten" - grupka niezidentyfikowanych osób dodaje LSD do miejskich wodociągów w Nowym Jorku. Szaleństwo, chaos, surrealizm i psychodelia
Najsłabszym ogniwem okazał się z kolei tekst pod tytułem "Kłopotliwy ładunek", zaczynające się buntem załogi statku kosmicznego, trochę jak w "Wyspie Skarbów", ale potem skręciło w dziwną stronę pogrążając się w chaosie a samo zakończenie okazało się bardzo dziwne i bez większego sensu. Na szczęście pozostałe teksty są całkiem dobre, autor cechuje się nielichą wyobraźnią. Warto spróbować - za całość solidna 6.
ooo, czytałem dawno temu - i chyba sobie odświeżę.
A przy okazji - (też dawno temu) czytałem opowiadanie (chyba w "nowej fantastyce") - na pokład statku kosmicznego (pirackiego okrętu?), ze zdegenerowaną fizycznie i psychicznie załogą post-ludzi, trafia kosmonauta w skafandrze 20-to wiecznego kosmonauty. Koniec końców - robi totalną rozwałkę i okazuje się androidem - wysłannikiem sztucznej inteligencji walczącej z pozostałościami ludzkości.
Wiem, że opis brzmi sztampowo i absurdalnie - ale opowiadanie zapamiętałem i staram się namierzyć autora.
Gdyby ktoś-coś kojarzył - to pisać
Urlop to jak zawsze czas na czytanie książek, zwłaszcza ten który właśnie się zakończył a spędzony w dużej mierze na podróżach więc warunki były sprzyjające i pyknąłem 5 pozycji xD
Na pierwszy ogień wybrałem klasykę czyli Solaris Lema. Miałem jakieś małe romanse z jego twórczością ale jedyne co ukończyłem (a i to nie w całości) to pamiętniki pilota Pirxa, które zapamiętałem jako lekturę dość trudną i toporną. Sięgnąłem więc po jeden z jego największych "hitów" no i nie zawiodłem się. Bezspojlerowo książka opowiada perypetie naukowca który przybywa na tytułową planetę Solaris celem kontynuowania badań nad ową planetą w założonej przez ludzkość ruchomej stacji planetarnej. Z racji mizernych efektów dotychczasowych badań stacja ta jest dość zapomniana, można by rzec zapuszczona a obsługują ją zaledwie trzy osoby.
Czyta się to naprawdę nieźle, retrofuturyzm Lema który cechuje książki Sci Fi powstałe kilka dekad temu nie jest zbyt męczący bo i też nie on stanowi tutaj głównej osi fabuły. Jest za to dość sporo mocno technicznych opisów świata Solaris i musiałem nieźle się nagimnastykować żeby wyobrazić sobie struktury tych mimoidów, symetriad i innych dziwności. Jednym zdaniem można ją podsumować że jest to bardzo nietypowa książka o kontakcie z obcą... inteligencją, bo raczej nie cywilizacją, podlana sporą ilością psychologicznych wkrętów.
Jedyne do czego mogę się przyczepić to dialogi, nie wiem czy specjalnie są takie drętwe żeby pasowały do reszty książki czy po prostu Stasiek nie umie w dialogi (przekonam się pewnie jak sięgnę po kolejne pozycje) ale w większości wyglądały one mniej więcej tak:
- A Ty wiesz?
- Co?
- No że ten...
- Wiem
I teraz sobie myślę że to jest zrobione specjalnie bo cała książka jest jakby jednym wielkim niedopowiedzeniem, wyjaśnia niektóre rzeczy dość szczątkowo a inne może i zbyt dogłębnie. Zakończenie jest otwarte na interpretacje i większość wątków jest praktycznie nie zamknięta. Jak dla mnie jest to spoko, ale no nie każdemu się to może spodobać. Książka nieco trudniejsza i bardziej dla fanów hard Sci Fi, ale zdecydowanie rozbudziła mój apetyt na więcej Lema.
Przez całą pierwszą część zastanawiałem się, dlaczego Martin nie napisał ciągu dalszego przygód moich ulubionych bohaterów (Tyriona i Jona). Wyjaśnienie znajduje się na końcu drugiej części - chciał przedstawić „całe” historie postaci, żeby nie urywać ich w połowie. Chociaż w przypadku Brienne i Cersei zdecydowanie tak zrobił.
Pieśń rozrosła się do tego stopnia, że ten tom, podzielony na dwie części, i następny, również podzielony na dwie części, rozgrywają się mniej więcej w tym samym momencie. No nie udałoby się upchnąć tego wszystkiego w jednym tomie, co jest zrozumiałe, i co niestety prowadzi do tego, że napisanie kolejnych jest pewnie mocno utrudnione. Chociaż w dobie AI, które mogłoby pomóc przy organizacji notatek i sprawdzaniu, czy autor przypadkiem nie pomylił jakichś faktów, Martin mógłby się pokusić o dokończenie historii.
Ponownie przyszło mi się zachwycać, jak autor sprawnie potrafi przedstawić różne charaktery i perspektywy. Szczególnie dobrze wyszło mu to w wątku Cersei, która stworzywszy swoją sieć spisku, sama się w nią zaplątała. Myślała, że jest „synem” swojego ojca, ale mocno się przeliczyła.
Uwielbiam Martina także za masę drobnych sugestii, szczegółów, które pozornie nie mają znaczenia, a okazują się bardzo ważne. Chociażby przepowiednia, którą otrzymała Cersei - kobieta była na tyle pewna swojej interpretacji, że nie brała żadnej innej pod uwagę. Na przykład, że młodszym bratem, który doprowadzi do jej śmierci, na pewno jest Tyrion, a równie dobrze może to być Jaimie, który urodził się parę minut po siostrze.
Mimo że nie przepadam za nią, to jej wątek był najciekawszy spośród innych obecnych w tej części.
Chociaż w dobie AI, które mogłoby pomóc przy organizacji notatek i sprawdzaniu, czy autor przypadkiem nie pomylił jakichś faktów, Martin mógłby się pokusić o dokończenie historii.
AI agenta nie odpali na MS-DOSie i to jeszcze bez dostępu do internetu :v Bo na takim sprzęcie Martin pisał do tej pory ASOIAF.
A obawiam się, że powodem niedokończenia serii niestety nie jest "chaos wątkowy" a fakt, że wszyscy już znają zakończenie (o którym GRRM wypowiadał się że jest "właściwe"), a odebrane zostało fatalnie XD Oczywiście cała droga do punktu finalnego pewnie byłaby inna, motywy i przyczyny wydarzeń też, ale koniec końców miałoby się skończyć tak samo.
Chłop stracił wenę ¯\_(ツ)_/¯
Ja tam spodziewam się Wichrów Zimy innego autora (kiedy, o ile, dojdzie do przekazania praw autorskich...), a zdecydowanie bardziej liczę na kolejne opowiadania o Dunku, bo tej historii jeszcze w pełni nie znamy
Dom Wydawniczy REBIS ogłasza następny dodruk ze świata Diuny. "Mentaci Diuny" Briana Herberta i Kevina J. Andersona wracają do księgarń 3 listopada 2026 roku. Wydanie w twardej oprawie z obwolutą ma 600 stron, w cenie detalicznej 119 zł. Poniżej okładka i krótko o treści.
Wygrana wojna z myślącymi maszynami uratowała ludzkość, ale też postawiła ją w trudnej sytuacji – kuleją wszystkie dziedziny, w których dużą rolę odgrywały komputery.
Na niechęci do zaawansowanej technologii zyskuje Szkoła Mentatów, w której ludzie uczą się technik mentalnych dawniej zarezerwowanych dla maszyn. Gilbertus Albans, założyciel szkoły, balansuje jednak na cienkiej linie – przeciwnicy technologii nie przebaczyliby mu przywiązania do robota Erazma, którego pamięć wciąż przechowuje.
Przywódca tych fanatyków, Manford Torondo, zagraża – jak wcześniej maszyny – wszystkim. I wszyscy muszą podjąć wyzwanie, bo inaczej ludzkość na zawsze pogrąży się w mrokach niewiedzy...
#ksiazkiwhoresbane 'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach
@Whoresbane kurde, ta seria ma tyle książek, wątków, a ten świat mnie tak pociąga, żeby go bardziej poznać i wsiąknąć, ale jednocześnie jakbym miał zacząć czytać kolejną kobyłę, której akcja dzieje się x tysięcy lat wcześniej/później i w trakcie książki też skacze jak szalona, to mi się odechciewa XD Przynajmniej takie są moje odczucia w głównej serii, a póki jej nie skończę nie chciałbym się zabierać za te wszystkie poboczne.
W skali "makro" niesamowity świat i jego ewolucja, w skali akcji książkowej wydziwione i momentami okrutnie nudne XD
@Oczk nie przeczytałem wszystkich tych dodatkowych opowiadań, ale jeśli jakościowo podchodzą pod jihad butlerianski to szkoda czasu i nie ma czego żałować
Bezam Planter wpatrywał się w stos monet na stole. Gardło Dibbler przesunął dłonie i stos stał się nieco mniejszy, ale wciąż pozostał największym stosem monet, jaki Bezam Plan ter w życiu widział - to znaczy na jawie.
Twórczość Archera zacząłem doceniać niestety po jego śmierci. O serii z Wiliamem Wawickiem wiedziałem tylko tyle, że pierwszy tom jest dostępny co najwyżej na chomiku, ale pozostałe są już obecne na niemal wszystkich platformach.
W rodzinie Warwicków przyszłość zawodowa wydawała się właściwie przesądzona. Ojciec jest cenionym prawnikiem, siostra właśnie wkroczyła na tę samą ścieżkę kariery, a przed młodym Williamem otwierają się drzwi do świata sal sądowych, paragrafów i całkiem przyzwoitych zarobków. Problem w tym, że William postanawia zostać policjantem.
Uznał, że skoro cała rodzina zajmuje się bronieniem przestępców, to ktoś powinien wreszcie zacząć łapać tych, których ojciec i siostra będą później bronić.
I właśnie tak rozpoczyna się "Nic bez ryzyka", pierwszy tom serii Jeffreya Archera o Williamie Warwicku, młodym policjancie, który zamiast korzystać z rodzinnych znajomości, zaczyna karierę od patrolowania londyńskich ulic. Z czasem trafia do Scotland Yardu, gdzie jego zainteresowanie sztuką okazuje się bardzo przydatne podczas śledztwa dotyczącego kradzieży bezcennego obrazu Rembrandta.
Na drodze Williama staje Miles Faulkner, niezwykle bogaty kolekcjoner sztuki, dla którego posiadanie drogocennych obrazów jest równie ważne jak umiejętność omijania prawa. Jeszcze ciekawsza okazuje się jednak jego żona Christina. Małżeństwo Faulknerów zdecydowanie nie należy do udanych, a ich wzajemne relacje coraz bardziej przypominają wojnę, w której amunicją są prawnicy, pieniądze i kolekcja dzieł wielkich mistrzów.
Bo przecież można się rozwieść jak cywilizowani ludzie, ale po co, skoro można jeszcze powalczyć o kilka Rembrandtów?
To właśnie ten wątek podobał mi się najbardziej. Obserwowanie bogatego małżeństwa, które próbuje przechytrzyć siebie nawzajem, wykorzystując przy tym Williama, prawników i kolejne fortele, jest momentami znacznie ciekawsze niż samo śledztwo. Szczególnie że żadna ze stron nie zamierza łatwo odpuścić, a granica między współpracą z policją, a realizowaniem własnych interesów, bywa wyjątkowo cienka.
Archer bardzo sprawnie łączy klasyczny kryminał z powieścią obyczajową i prawniczą. Oprócz poszukiwania skradzionego obrazu dostajemy pierwsze kroki Williama w policji, jego relacje rodzinne, romans z Beth Rainsford oraz sporo sądowych potyczek. Te ostatnie wypadają szczególnie dobrze, zwłaszcza kiedy do głosu dochodzą członkowie rodziny Warwicków.
Nie jest to oczywiście kryminał, który próbuje wymyślić gatunek na nowo. Niektóre wydarzenia układają się zaskakująco wygodnie, bohaterom zdarza się mieć wyjątkowe szczęście, a całość momentami przypomina bardziej elegancką przygodę niż brutalną policyjną rzeczywistość. Ale totalnie mi to nie przeszkadzało, powiem więcej, miałem ochotę na właśnie taką książkę. Prostą, łatwą, lekko humorystyczną z delikatnie zarysowanym wątkiem kryminalnym.
@WujekAlien zobaczyłem okładkę i już chciałem cię ochrzanić za dokładanie mi książek na półkę, ale potem doczytałem, że akcja dzieje się w niedalekiej przeszłości, a nie w XIX wieku i odetchnąłem z ulgą, bo jednak wolę Londyn tamtych czasów.
Czas płynie. Mamy dziś osiemnasty dzień października, co oznacza tyle, że niegdysiejsze kiedyś stało się dzisiejszym dziś, a co za tym idzie, należy zakończyć CXLI edycję zabawy #nasonety w kawiarni #zafirewallem.
***
Rymowaliśmy do Sonetu III pana Williama Szekspira w tłumaczeniu pana Jana Kasprowicza, na co dowód w tym oto wpisie.
Udział (dość licznie, za co dziękuję) wzięli:
@George_Stark z sonetem Wierszyk o Krakowie, tym razem z morałem oraz z drugim sonetem Opowieść wigilijna;
@splash545 z sonetem System;
@fonfi z sonetami Poetry Stark overflow i Beeeeee oraz dodatkowo z sonetami Samozachwyt Splasha i Traktat o głaskaniu kota;
@sireplama z Sonetem angielskim, w którym autor mierzy się z własnymi pretensjami, wyrosłymi z oczekiwań, których nikt mu nie obiecał i dziecinnym poczuciu zdrady i porzucenia;
@bori z sonetem bez tytułu.
Zwycięzcą CXLI edycji zabawy #nasonety w kawiarni #zafirewallem zostaje kolega @bori.