Nie nudziłem się ani przez chwile, mimo że podchodziłem do tego filmu długo i odkładałem seans bo odstraszał mnie czas trwania, okazało się jednak, że minęło to szybciej niż niektóre godzinne filmy, tak dobrze się bawiłem
Powrót po latach do mojego ulubionego filmu braci Coen.
Larry Gopnik to typowy przedstawiciel zwykłego amerykańskiego przedmieścia. Pracuje od lat na uniwersytecie jako wykładowca, ma żonę i dwójkę dorastających dzieci. Ot, zwykłe życie toczy się. Czasem są jakieś problemy z trochę niezrównoważonym bratem Larry'ego, ale poza tym wszystko wydaje się ok.
Do czasu. Lawina nieszczęść spadnie na Larry'ego - a to problemy na uczelni, żona rzuca go dla innego, zostaje wyrzucony z własnego domu. Można zauważyć, że wszystko zaczyna się od koperty z kasą, zostawioną przez pewnego studenta, który nie dostał zaliczenia. Larry co prawda nie przyjął łapówki, ale wszystko zaczyna się psuć momentalnie.
W tle perypetie jego młodszego syna, który szykuje się do bar micwy, ale poza tym jego życie jest typowo nastoletnie - słucha rockowej muzyki i pali blanty z kolegami.
Larry nie wie już co ma robić w sensie ratowania swojego życia - zwraca się nawet z prośbą o pomoc do rabinów. Ale ci, jak to rabinowe - jeden rabin powie tak, drugi powie tak. Jeden nawet nie przyjmie Larry'ego, bo jest zajęty. Myśleniem.
Piękna jest też otwierająca scena filmu, dziejąca się setkę lat temu gdy pewne małżeństwo zastanawia się czy gość w ich domu to żywy człowiek czy dybuk.
Larry miota się w swym hiobowym losie, nie wiedząc co począć, i czasem słońce wychodzi za chmur. Ale równie dobrze to może być dopiero cisza przed burzą.
Jak odszyfrować ludzki los? Czy jest on powiązany z naszych duchowym rozwojem (albo zastojem), a może to karma za wybory moralne? A może po prostu czysty niefart, ot, nieprzyjazne dary losu. Coenowie nie dają jasnej odpowiedzi, bo widocznie nie ma takiej odpowiedzi.
Na pewno gdy życie zmienia się całkowicie mamy stanowisko "poważnego człowieka", przecież wykształconego fizyka, który nie potrafi zaakceptować tych zmian i szuka rozwiązania. Chociaż przecież powinien wiedzieć, że równie dobrze rozwiązanie może nie istnieć.
Realizacyjnie to świetne kino, dobrze dobrani aktorzy, fajne zdjęcia oddające klimat przedmieść USA w pod koniec lat 60. To zapewne powrót braci Coen do czasów ich dorastania, gdzie niby żyli jak wszyscy nastolatkowie, ale ich życie zarazem było przeżarte religijnością.
To w sumie trochę też ostra oda do judaizmu, który wydaje się bardzo filozoficzną religią, która ma pomóc odnaleźć się człowiekowi w obliczu świata stworzonego przez Boga, a tymczasem w obliczu realnych problemów zwykłego człowieka nie daje żadnej jasnej wskazówki.
Fajne, przyjemne, chociaż spodziewałem się takiego bardziej dojrzalszego sci-fi mimo to dojrzałe tematy też tu poruszono jak potrzeba kontaktu z kimś drugim. Nie czytałem książki, ale podobno jest kilka braków a i bohater w książce nie był takim śmieszkiem, choc rola Ryana Goslinga do takiej śmieszkowatej roli pasowała tutaj, podobało mi się na niego patrzeć. Taki bardziej familijny film niż scifi którego się spodziewałem, ale dobrze się bawiłem.
Obejrzałam sobie w końcu najpotężniejszy współczesny melodramat i choć film był ogólnie niezły i przyzwoicie zrobiony, to historia miłosna protagonistów jakoś mnie nie porwała. Głównie nie spodobało mi się, że przez wielki romans gołąbków rykoszetem oberwały niewinne osoby (narzeczony Allie i ta Martha, co była fwb Noah - niby chłop jej powiedział, że nie może zapomnieć o innej, ale dalej jej z łóżka nie wyrzucał, a jakby dał jej spokój, to kobita by se mogła ułożyć życie z kimś lepszym).
Wgl kisnę z tego, jak w latach '00. Hollywood zrobiło z Jamesa Marsdena (pic rel), blackpillowego ideału mężczyzny (mocna linia szczęki, szczupłe policzki, hunter eyes, dobra linia Norwooda, w miarę ciemne włosy) naczelnego romcomowego beciaka. 27 sukienek to jedyny film z jego udziałem, jaki kojarzę, gdzie grany przez aktora bohater na końcu zdobywa swoją ukochaną, ale to i tak dopiero po tym, jak heroina została ostatecznie wrzucona na beta orbitę przez samca alfę.
Film został zakazany po rewolucji islamskiej w Iranie i przez dekady uchodził za zaginiony. Oryginalne taśmy odnaleziono dopiero w 2014 roku w Teheranie (m.in. w beczce z ryżem w sklepie ze starociami), a po gruntownej odrestaurowanej wersji dzieło wróciło na światowe ekrany jako „święty graal” irańskiej Nowej Fali.
Umiera matrona, zostawiając po sobie spadek. Kto jednak go zdobędzie nie jest oczywiste. Prawa do niego powinna mieć kaleka córka kobiety, ale spuściznę chce przejąć mąż zmarłej kobiety oraz jego siostrzeńcy, bo facet nie ma potomków. W tle pokojówka córki, która romansuje z jednym z siostrzeńców.
Coś, co wygląda na wewnętrzną walkę, zaczyna przybierać dziwny tor, gdzie nagle wszystko jest możliwe. Intryga jest w stylu slow-cinema i nie ma naleciałości takich typowych intryg, to faktycznie szachy na wietrze. Ja na przykład nie czytałam nic o tym filmie i dopiero w połowie filmu zrozumiałam, że tam nie ma alegorii, tylko faktyczna realna intryga, która się zawęża do rozwiązania w finale.
Film zrobiony wyłącznie w pomieszczeniach (no dobra, jest też parę scen przed domem). Dość ciekawe zabiegi realizacyjne - sceny w piwnicy z dużymi szklanymi słoikami albo drewniany wózek, na którym jeździ główna bohaterka - to są rzeczy, które ładnie wchodzą do głowy widza i zostają.
Nie dłużył mi się, postacie są dość dobrze zarysowane, ale największe wrażenie robią właśnie te wnętrzarskie zdjęcia, w którym dzieje się praktycznie cała akcja filmu.
UK, lata 50. Stella, znudzona żona psychiatry, wikła się w romans z mrocznym badboyem skazanym na przymusowy pobyt w psychiatryku za okrutne morderstwo małżonki. Jak można się spodziewać, kończy się tragedią.
Intrygująca historia, świetni aktorzy, klimatyczne zdjęcia i soundtrack, jednak zabrakło dobrej reżyserki. Film ciągnął się jak flaki z olejem i paradoksalnie miał za mało ładunku emocjonalnego, aby szczególniej przejąć się losem bohaterów.
Dziś kolejny dramat o toksycznym związku z chadem badboyem, jeszcze słabszy, niż wczorajszy. Ładne zdjęcia to jego jedyny atut, ale nie na tyle duży, bym mogła podwyższyć ocenę, bo podobny wizualny styl mają teledyski na Esce. Poza tym, akcja poprowadzona żółwim tempem, słabiutka fabuła (na babskich forach widywałam bardziej poruszające relacje babek, które były w toksycznych związkach), aktorzy - skądinąd świetni w swoim fachu - nie popisali się i nie czuć było żadnej chemii między nimi.
Jako bonus easter egg w postaci polskiego supermarketu.
Pierwszą część bardzo dobrze wspominam, kojarzę, że było tam sporo fajnej akcji no i charakterystyczny bohater, który bardzo mi się podobał. Z drugiej części zrobili jakieś bardziej familijne rozterki rodzinne między braćmi, miękkie gadki i zero akcji, taki film o niczym, zawiodłem się.
Ogla to uznana pisarka, która zmaga się ze śmiercią męża, alkoholizmem oraz traumą z dzieciństwa. Szuka nowego motywu do powieści, to zaprowadza ją do sierocińca, w którym mieszkała jako dziewczynka. Tam zniknęła jedna z dziewczyn i Ogla wyniuchuje swoim detektywistycznym nosem intrygę.
W tym pomoże jej jedna z wychowanek, skrajnie znerwicowana Ewa, która nie chce dłużej żyć w nieprzyjaznym środowisku, gdzie jest nękana. Nastolatka jest bardzo nieufna, ale z czasem powoli nauczy się ufać Oldze.
Inni bohaterzy to koleżanka Olgi z policji oraz Czarny - gliniarz z niejednoznaczną przeszłością i niejasnymi powodami by, śledzić Ewę.
Ogólnie aktorka grająca Ewę i jak zwykle kunszt Agaty Kuleszy trzymają serial za postronki. Początkowe odcinki oglądało mi się całkiem nieźle nawet. Kulesza na granicy wprost próbowała widzom przedstawić jak nieźle pokręcona jest Olga, ale dzięki współpracy z dziewczyną jej życie trochę się polepsza.
Jednak im dalej w las tym gorzej. Akcja skacze, i to mnie mega nudziło, w gruncie rzeczy nie czekałam nawet na finał by wszystko się rozwiązało, tylko by się wreszcie skończyło.
Jest drugi sezon i niby trochę mnie tam nęci by sprawdzić, ale z drugiej strony nie czuję jakieś większej potrzeby ani chęci.
Czy to jeden z tych seriali kina polskiego gdzie niby człowiek spodziewa się kryminału, a dostaje cały dramatem gatunkowym po oczach? W sensie technicznie i aktorsko itp jest ok, ale jednak smutne zdarzenie pogania inne zdarzenie i wszyscy są smutni nawet jak uprawiają seks? (Tak, mam uraz)
@Szpakucjusz nie, to zwykły serial kryminalny, nie różniący się od międzynarodowych podobnych seriali kryminalnych, a w tym gatunku polscy twórcą wraz z narodzinami streamingów zaczęli radzić sobie naprawdę nieźle (vide np. "Rojst"). Ot, Pułapka jest niestety średniakiem na tle reszty polskich podobnych produkcji.
Voodoo-man przywołuje zza grobu Matta Cordella, by zabijał dla niego. Maniakalny glina znajduje sobie też swoją narzeczoną Frankensteina, czyli niesłusznie podejrzaną policjantkę.
Detektyw z zaprzyjaźnioną reporterką starają się rozwiązać sprawę i stawić czoła zombie-glinie.
Dałam szóstkę, bo... naprawdę dobrze się oglądało. Akcja leci, aktorstwo nie jest złe, bardzo fajne ujęcia i muzyczka tworzą swoisty klimat. Na pewno nie jest to typowy gniot VHS, a raczej solidnie skonstruowany horror.
Zanim wybędę na festiwal to zostawię jeszcze jedną notkę serialową
Po sezonie z Edem Gainem nie za bardzo chciało mi się kontynuować serię, szczególnie, że czytałam parę niepochlebnych opinii, że tu już to w ogóle słabo.
Ale trochę z nudów zaczęłam oglądać i z czasem pykło. Ostatecznie dla mnie: rewelacja!
Lizzie Borden jest traktowana przez swoją rodzinę jak tłuk, nieproszone dziecko. Ojciec ma ją w d⁎⁎ie, macocha - mimo, że wychowywała ją od niemowlęcia - ma dla niej zero uczuć.
Dziewczyna pod wpływem nowej pokojówki zaczyna planować zabicie rodziców za te wszystkie lata upokorzeń.
Przyznam się, że opis na wiki o Lizzie dopiero przeczytałam gdzieś po 4 czy 5 odcinku i jarałam się mocno na różne sceny - oczywiście zdaję sobie, że to wyłącznie fantazja twórców. Ot, kości obleczone wymyślonym mięsem. Ale jako to mięcho! Soczyste i chrupiące.
Lizzie szybko zdobywa sympatię widza - biedna przegrywka ery wiktoriańskiej. Jedyną miłość serwuje jej pokojówka Bridget.
Sceny morderstw - miodzio, śmiałam się i zakrywałam równocześnie oczy (ale tak by wszystko i tak widzieć).
Jak to bywa w tym cyku są także wplecione inne wątki: mamy opowieść o Krwawej Hrabinie, która zainspiruje Lizzie do zabicia ojca i macochy, ale mamy też wątek z Aileen Wuornos (w tej roli absolutnie niesamowita Sarah Paulson, która zagrała całkiem inaczej Aileen niż Charlize Theron).
Widzę, że ponownie inspiracja zjada tu inspirację - źli ludzie robią złe rzeczy, ale stoi za tym ogromne nieszczęście - i my, jako widzowie, nie przejawiamy zbytnio żalu o mordy.
Czy jest to wybielanie morderców? A czyż wybielaniem nie jest samo tworzenie opowieści opartych na ich czynach? Tego widocznie nie da się uniknąć, i takie postacie zawsze będą miały swoją "sławę".
Twórcom i widzom zostaje popaprana zabawa. Gore, krew, flaki i walka o własne prawa, przy okazji.
SPOILER
Co do procesu pięknie to zostało przedstawione, że wszelkie poszlaki wskazujące na winę Lizzie nie mają znaczenia, bo jaki facet uwierzy, że drobna dziewucha zaszlachtowała siekierami swoją rodzinę? "Takie coś mógł zrobić tylko mężczyzna" - kwitują to ławnicy i cyk, fajrant, czas na karty.
Bawiłam się znakomicie. Bardzo fajne zdjęcia, muzyczka fajnie dopasowana, wątkowa Aileen tak charyzmatyczna potwornie, że aż bolą oczy i główna aktorka. Sceny gore/slashery 10/10.
Pod względem technicznym poprawnie, jednak film kładą sztampowa do bólu noirowa otoczka i dobór głównych ról. Ponętna Latynoska Salma w roli utytej Amerykanki? Anglosaski Oskarek Leto jako podstarzały Latynos? To chyba jeden z najgorszych castingów, jakie widziałam na ekranie. Twórcy tak daleko odeszli od prawdziwej historii morderczej pary, że równie dobrze mogli pozmieniać imiona, nazwiska i resztę wydarzeń i zrobić z tego film tylko inspirowany prawdziwymi wydarzeniami, a nie mający stanowić ich ekranizację. Zwłaszcza, że Salma całkiem dobrze zagrała psychopatyczną femme fatale i w podobnym filmie, nieroszczącym sobie pretensji do bycia wiernym przedstawieniem rzeczywistych zdarzeń, mogłaby zabłysnąć.
Dostępny na filmanie, ale szkoda czasu, nawet jak ktoś chciałby popatrzeć na Salmę.
W amerykańskiej telewizji i na platformach streamingowych zachodzą wyraźne zmiany. Z najnowszego raportu organizacji GLAAD wynika, że liczba bohaterów LGBTQ w serialach zmniejszyła się w ciągu zaledwie roku o niemal 25 procent.
W sezonie 2025/2026 w analizowanych produkcjach pojawiło się 369 takich postaci, podczas gdy rok wcześniej było ich 489. Dla porównania, w rekordowym sezonie 2021/2022 odnotowano aż 637 bohaterów LGBTQ.
Jeszcze większy spadek dotyczy postaci transpłciowych. Ich liczba zmniejszyła się z 33 do zaledwie siedmiu, co oznacza spadek o blisko 79 procent. Co więcej, żadna z tych siedmiu postaci nie powróci w kolejnym sezonie, ponieważ seriale, w których występowały, zostały zakończone, anulowane lub były miniserialami.
Zmiany są szczególnie widoczne na platformach streamingowych, takich jak Netflix czy HBO Max. To właśnie tam odnotowano największy liczbowy spadek, choć serwisy streamingowe nadal odpowiadają za około trzy czwarte wszystkich postaci LGBTQ uwzględnionych w badaniu.
@4pietrowydrapaczchmur Zdziwieni?
Ludzie w PL chyba nie zdają sobie sprawę jaka potężna wojna kulturowa ma obecnie miejsce w USA, bo jesteśmy skupieni na własnych problemach i wojnie na Ukrainie.
Pojawiły się tam ze względu na politykę, wypadają ze względu na politykę. Może jednak LGBT nie było tak zyskowne dla wytwórni jak jeszcze kilka lat temu przekonywano?
Tak, obejrzałam to po MC 3. No ale już kiedyś widziałam Maniakalnego glinę, dawno temu, gdy w domach królowały magnetowidy.
Koleś w stroju policjanta morduje niewinnych ludzi na ulicach Nowego Jorku. Niesłusznie oskarżony zostaje o to policjant Jack (w tej roli Bruce Campbell). Ale nie wszyscy wierzą w jego winę.
Prawda okaże się równie przerażająca co widok prawdziwego zabójcy.
Maniaccopa zagrał w franczyzie Robert Z'Dar - koleś ze zdeformowaną szczęką i wbił się tym samym w kanon kina, swoją potężną posturą i złowrogą twarzą.
Ogólnie to przyzwoity dramat kostiumowy z ciekawymi występami Branagha, De Niro i Bonham Carter. Jednak -0.5 pkt idzie za rozmaite rzucające się w oczy dziury logiczne (niektóre wynikały z kiepskiego zaadresowania dziur fabularnych materiału źródłowego, inne były wątpliwymi decyzjami artystycznymi reżysera) i zbytnią teatralność gry aktorskiej oraz scenografii - wolałabym mniej szarżującą adaptację.
Fergus z ekipą IRA porywają Brytyjczyka na wymianę za swojego żołnierza. W trakcie krótkiego czasu zaprzyjaźnia się z Jodym. Ale ostatecznie wiadomo już, że Brytyjczyk nie wyjdzie z tego żyw, więc prosi Fergusa by po wszystkim odnalazł jego dziewczynę Dil.
Po obławie na nich Fergus ucieka. Udaje mu się też znaleźć Dil. Ich relacja pogłębia się i Fergusowi zaczyna zależeć na dziewczynie. Jednak nie wszystko jest takie jak się wydaje, ale to nie jedyna rzecz, z którą Fergus będzie musiał się zmierzyć, bo przeszłość wraca po niego.
Zapewne w tamtych czasach pewna scena musiała nieźle zaskoczyć widzów. Mnie akurat taki motyw nie dziwi Jordan to dość wszechstronny reżyser, który lubi dotykać materiału jakim jest ludzka natura. W "Grze pozorów" aż dosłownie.
Bardzo ciekawy film, oglądało się dobrze, chociaż realizacyjnie jeszcze daleko temu obrazowi do np. "Śniadania na Plutonie". Na pewno ekran zabiera w całości wspaniały i przyciągający Stephen Rea w roli głównej.