Rodzaj: Deserowe, do spożycia na surowo
Opis: Średniej wielkości, zbliżone do dużych. Okrągłe lub okrągło-stożkowe. Skórka jest gruba, o zielonym tle, na którym prawie w całości widoczne jest czerwone zabarwienie, miejscami dość ciemne. Mogą pojawić się plamki rdzawoczerwone.
Cechy charakterystyczne: Miąższ jest biały, jędrny, chrupiący i o delikatnej konsystencji. Soczysty, słodki, rześki.
Zastosowanie: Jest to dobre jabłko do spożycia na surowo, ale nie nadaje się do pieczenia,
Pochodzenie: Wyhodowane przez M.A. Blake’a w Stacji Doświadczalnej Rolnictwa w New Brunswick w stanie New Jersey (USA) w 1942 r. poprzez skrzyżowanie odmian (Melba x McIntosh) z (Kildare x Langford Beauty). Wprowadzone na rynek w 1964 r.
Uprawa: Drzewo o umiarkowanym wzroście, rozłożyste. Gotowe do zbioru w połowie czwartego okresu. Zaczyna owocować dość wcześnie i co roku obficie owocuje. Odporne na mróz.
Przechowywanie w chłodni: Przechowuje się do miesiąca w chłodni.
Podatności: Podatne na parcha.
Uwagi: Wyglądem bardzo podobne do odmiany Cortland.
Grupa zapylania: E winter Banan Golden
Deutche peppin #hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy #polska
Szczyt zapylania: 16
Ploidy: Diploidalne. Samosterylne.
https://pomiferous.com/applebyname/britemac-id-972
Nie da się odwiedzić każdego kraju zaczynającego się na literę alfabetu w języku polskim, angielskim, ani po 2 znakowych kodach ISO 3166-1 alfa-2 ani 3 znakowych ISO 3166-1 alfa-3.
Ale... Da się odwiedzić każdą literę z country code top-level domain.
XK - to tymczasowy kod Kosowa (jego nie ma w ISO jeszcze) ale jest w domenach
YT - to Majotta zamorska część Francji na Oceanie Indyjskim
Wróciłam po ponad 2 tygodniowym urlopie, ogórki padły, najlepszy czas miały podczas nieobecności, dobrze że miał kto zbierać... ale pomidory! No tak można żyć!
Bisiorka (Biziura lobata), jak przystało na kaczkę zamieszkującą Australię, jest jednym z dziwniejszych i trudniejszych do sklasyfikowania gatunków z rodziny kaczkowatych To masywna, nieco ociężała kaczka o mało interesującym, czarnobrązowym upierzeniu, osiągająca wagę nawet ponad trzech kilogramów. Bisiorki-samce są nieco większe od samic i posiadają unikatowy w świecie kaczek przydatek głowowy na brodzie, który w czasie toków może powiększać się do rozmiarów piłeczki golfowej.
W języku angielskim bisiorka jest znana jako musk duck, czyli „kaczka piżmowa” – podczas zalotów samce, popisując się przed samicami coraz to dziwniejszymi pozami i stroszeniem piór (jak na pierwszym zdjęciu), wydzielają specjalny feromon przypominający zapachem piżmo. Poza sezonem godowym bisiorki są raczej samotnikami. Poszukują pokarmu głównie w głębszej wodzie i potrafią znakomicie nurkować nawet na głębokość sześciu metrów. Żywią się przede wszystkim małymi skorupiakami, ślimakami, małżami i owadami wodnymi, przy czym ich dieta zmienia się nieco w zależności od płci i wieku.
Bisiorka jest jedyną odnotowaną jak dotąd kaczką, u której potwierdzono umiejętność naśladowania ludzkiego głosu i innych dźwięków. W badaniach, których wyniki opublikowano w 2021 roku, przedstawiono przypadek czteroletniego samca wyklutego i hodowanego w niewoli, który imitował odgłosy ludzkiej mowy (powtarzał „you bloody fool”, zasłyszane zapewne od jednego z opiekunów) i odgłosy trzaskania drzwi. Inny osobnik naśladował z kolei odgłosy kaczek pacyficznych (Anas superciliosa), które pływały z nim w tym samym stawie.
@jajkosadzone A ja nie mogę się zdecydować, czy mi się podoba, czy nie. Musiałbym na żywo chyba zobaczyć. Na pewno lepiej wygląda niż większość nowoczesnych suvów.
Gdyby to nie było "Ferrari Luce" tylko "Luce by Ferrari" nie było by tego kwiku. Zwyczajnie zepsuło to wizerunek marki pośród ludzi których na to bie stać, bogole maja to głęboko w d⁎⁎ie.
W skrócie: w powojennej Polsce było ogromne zapotrzebowanie na środki transportu. Ciężarówkami zajął się zakład w Starachowicach, a produkcję autobusów (na licencji Skody) uruchomiono w Jelczu. Wóz, znany dziś jako kultowy "Ogórek", był na początku montowany z części czechosłowackich i stopniowo zastępowano je krajowymi. Ale oczywiście nie obyło się bez opóźnień i trudności z zaopatrzeniem, a odbiorcy wciąż krzyczeli o nowe wozy, więc dodatkowo podjęto małoskalową produkcję metodami rzemieślniczymi w Koszalinie – krajowa buda na mechanice Skody. Wóz nazwano "Bałtyk", a odbiorcami oprócz zakładów komunikacyjnych było wojsko, spółdzielnie i kombinaty. Był on bardzo podobny do "Ogórka", jednak spostrzegawczy dostrzegą ciekawie poprowadzoną linię słupka przedniego i grilla w kształcie rybiego pyska.
Wyklepano ich w sumie ok. 150 sztuk w ciągu dwóch lat, bo wreszcie na dobre ruszyła produkcja "Ogórków" które były powtarzalne i lepszej jakości. Przez lata sądzono, że nie zachował się ani jeden egzemplarz, bo szybko były zajeżdżane, a resztki rozbierane i wykorzystywane do innych celów. Ale w sierpniu w zeszłym roku gruchnęła wieść, że cudem odnaleziono resztki "Bałtyka" który stał pod lasem i robił za szopę na ule. Na szczęście udało się go odkupić chłopakom z muzeum Wena w Oławie, którzy obiecali jego odbudowę.
Niestety zadanie okazało się niełatwe, bo nie zachowała się żadna dokumentacja, a w wozie ocalało praktycznie tylko zewnętrzne poszycie i skorupa. Rama stała na gołej ziemi i przegniła. Konieczne okazało się zbudowanie kompletnie nowej ramy, według metod z epoki i na wzór oryginału. Ale tutaj następuje plot twist, bo nadchodzi sierpień 2026 i okazuje się, że... odnalazł się jeszcze jeden Bałtyk! I co powiecie? Stał pod daszkiem i chociaż poszycie od lat nie istnieje, to dobrym stanie zachowała się rama i te części, które nie przetrwały w pierwszym XD
@Fly_agaric Prawda? Ja też tak uważam! Przód jest bardziej agresywny, a linia boczna bardziej dynamiczna. I kierowca ma też lepsze przeszklenie przez lewe ramię, a dach nabiera sztywności. Lubię polskie wzornictwo z tamtej epoki.
Seria podcastów o tatrach, seria „Świadomi Tatr" - stworzona w współpracy z TPN.
Kiedyś Tatry tętniły… przemysłem. Jak to możliwe? „Kompletnie nie kojarzymy dziś Tatr z tym, że tu był przemysł”.
A był! Bo skąd wzięła się choćby nazwa Kuźnice? Od kuźni „Młot Anny”. Nad doliną szła łuna z płonącego pieca. Na górskich szlakach pod cienką warstwą ziemi do dziś kryje się niesamowita historia. Warstwa czasu. Dziś znów przyglądamy się śmieciom, ale nie tym współczesnym, lecz historycznym. Czy powinny podlegać ochronie? Zastanawiamy się nad tym razem z Pawłem Skawińskim, dawnym dyrektorem TPN oraz leśnikami z Obwodu Kuźnice. Szukamy pod nogami zielonej szlaki i śladów po dawnej drodze górniczej.
10. Świadomi Tatr: Przemysł w Tatrach. To nie żart
Beauty of Kent
Pochodzenie/historia
Pochodzi z Anglii. Pochodzenie tej pięknej odmiany jabłoni nie jest znane; po raz pierwszy odnotował ją Forsyth w swoim traktacie o drzewach owocowych (opublikowanym po raz pierwszy w 1803 r.), jednak nie ma o niej wzmianki w żadnym z katalogów szkółkarskich, ani z końca ubiegłego, ani z początku obecnego stulecia. Została wprowadzona do szkółki Brompton Park około roku 1820 i stała się bardzo powszechnie uprawiana w całym kraju. Prawdopodobnie jest to odmiana „Rambour Franc” francuskich pomologów. Bardzo dobry jej opis znajduje się w publikacji Ronaldsa „Pyrus malus Brentfordiensis”, tablica XV, rys. 1. Bunyard (1920) podaje, że pochodzenie tej odmiany jest nieznane, a po raz pierwszy odnotowano ją około 1800 roku. Katalog firmy George Bunyard & Co. (1914) podaje, że odmianę tę wyhodował Moses Lowland z hrabstwa Kent. Beach (1905) zauważa, że w Anglii, skąd pochodzi, najlepiej radzi sobie w uprawie ogrodowej na ciepłej glebie i na podkładce Paradise; uprawiana na glebach gliniastych i innych nieodpowiednich traci na jakości. W czasie, gdy Beach pisał swoją pracę, odmiana ta była w Nowym Jorku mało znana.
Drzewo
Drzewo jest silne i bujne, o pokroju wyprostowanym — duże, dość wcześnie wchodzi w okres owocowania i jest niezawodnym producentem. Źródła różnią się co do wydajności: Warder (1867) określa ją jako „dość wydajną”; Downing (1900) jako „umiarkowanie wydajną”; Budd-Hansen (1914) jako „umiarkowanie owocującą”; Beach (1905) – „umiarkowanie wydajne”; „Herefordshire Pomona” (1885) podaje, że „obficie owocuje”. Bunyard (1920) opisuje wzrost jako „silny; płodny”. Thomas (1903) zauważa: „Wzrost silny i wyprostowany, pędy ciemne”.
Odmiana ta lepiej sprawdza się w uprawie jako drzewo standardowe niż jako szpaler lub piramida. Osiąga duże rozmiary, tworząc bardzo okazałe drzewo. Ma skłonność do raka, jeśli nie rośnie na odpowiedniej glebie.
Liść (Bunyard 1920): dość duży, ciemny, opadający, płaski, z bardzo głęboko zakrzywionymi ząbkami.
Owoc
Rozmiar
Duże do bardzo dużych. Bunyard (1920) podaje wymiary 3½ na 3 cale, określając je jako „dość duże”. Downing, cytowany w „Herefordshire Pomona”, stwierdza: „Owoce w tym klimacie należą do najwspanialszych spośród wszystkich jabłek, często osiągając obwód szesnastu lub osiemnastu cali”. Jedne z najpiękniejszych i najwspanialszych pod względem wyglądu spośród wszystkich jabłek; gdy są dobrze wyhodowane, być może najwspanialsze jabłka uprawiane obecnie.
Kształt
Okrągławy, spłaszczony u podstawy i zwężający się w kierunku wierzchołka/kielicha/oczka, gdzie jest lekko żebrowany i zakończony kilkoma wyraźnymi kątami. Warder (1867) określa go jako „okrągławy, spłaszczony, nieco stożkowaty, regularny”. Thomas (1903) opisuje go jako „zaokrąglony, nieco spłaszczono-stożkowaty, ładny, gładki i raczej tępy”. Bunyard (1920) podaje: „okrągło-stożkowaty, spłaszczony u podstawy, nieregularny”. Lowther (1914) odnotowuje kształt jako „re” (okrągławy). Katalog George’a Bunyarda (1914) określa go po prostu jako „okrągły”.
Łodyga / Trzon
Krótka, smukła (Downing 1900; Warder 1867 podaje „średniej długości do krótkiej”; Budd-Hansen 1914 „smukła, krótka”; Herefordshire Pomona 1885 „krótka”). Thomas (1903) podaje „o długości od trzech czwartych do półtora cala, smukła”. Bunyard (1920) w wyjątkowy sposób opisuje łodygę jako „krępą i długą”.
gniazdo
szerokie i głębokie, spiczaste/ostre, pofałdowane/faliste, pokryte rdzawobrązową skórką. Warder (1867): „średnie, ostre, faliste, zielone”. Downing (1900): „okrągłe, pokryte rdzawobrązową skórką, pofałdowane”. Herefordshire Pomona (1885): „szeroka i głęboka wnęka, która wraz z podstawą jest całkowicie pokryta szorstką brązową rdzawą powłoką”. Thomas (1903): „spiczasta”. Budd-Hansen (1914): „szeroka, głęboka, spiczasta, pofałdowana, z dużą plamą rdzawego zabarwienia rozciągającą się poza podstawę”. Bunyard (1920): „szeroka, płytka, rdzawa” — opis płytkiej wnęki, co stanowi kontrast w stosunku do innych źródeł.
Kielich / Oko
Małe i zamknięte, z krótkimi segmentami, osadzone w wąskiej miseczce. Budd-Hansen (1914) dodaje: „segmenty krótkie, wyprostowane, zbieżne”. Warder (1867): „bardzo małe, zamknięte”. Bunyard (1920): „zamknięte w bardzo pomarszczonej i guzowatej miseczce”.
Miska
Wąska, kanciasta. Warder (1867) określa ją jako „dość płytką, regularną”; Herefordshire Pomona (1885) – „wąską i kanciastą”; Downing (1900) – „wąską”; Budd-Hansen (1914) – „wąską, kanciastą, głęboką”; Thomas (1903) – „głęboką, wąską”; Bunyard (1920) – „bardzo pomarszczona i guzowata”.
Skórka
Zielonkawożółta / ciemnożółta, lekko z zielonym odcieniem, z niewyraźnymi czerwonymi plamkami po stronie zacienionej, a po stronie nasłonecznionej całkowicie (lub prawie całkowicie) pokryta dużymi, przerywanymi paskami w kolorze purpurowo-czerwonym / ciemnoczerwonym, z kilkoma wtrąceniami ciemnożółtych plam. Warder (1867) opisuje powierzchnię jako „zielonkawożółtą, mniej lub bardziej pokrytą jasnoczerwoną barwą, z plamami ciemniejszego odcienia”. Elliott (1865): „zielonkawożółta, prążkowana purpurowo-czerwonymi paskami”. Thomas (1903): „prawie cała powierzchnia pokryta paskami intensywnej purpurowo-czerwonej barwy”. Downing (1900): „gładka, zielonkawo-żółta, z dużymi, przerywanymi pasami w kolorze purpurowo-czerwonym”. Budd-Hansen (1914): „powierzchnia gładka, zielonkawo-żółta, z bladymi czerwonymi plamami po stronie zacienionej, po stronie nasłonecznionej całkowicie pokryta dużymi, intensywnymi pasami w kolorze purpurowo-czerwonym z kilkoma plamami w kolorze ciemnożółtym”. Bunyard (1920): „żółto-zielony, z jasnoczerwonym rumieńcem, szerokie ciemne pasy”. Lowther (1914): „w paski lub z plamami (czerwonymi)”. Katalog George’a Bunyarda (1914): „w czerwone paski na żółtym tle”.
Jakość: Źródła podają sprzeczne informacje. Warder (1867): „tylko dobra”. Elliott (1865): „gorsza”. Thomas (1903): „o raczej słabym smaku… o niewielkiej wartości lub bezwartościowa, z wyjątkiem zastosowania w kuchni”. Budd-Hansen (1914): „przeciętne… o niewielkiej wartości, z wyjątkiem gotowania”. Downing (1900): „Dobre”. Herefordshire Pomona (1885): „przyjemny, lekko kwaśny smak… Cenne i dobrze znane jabłko kulinarne”. Lowther (1914): „dobre”. Bunyard (1920): „Bardzo cenne jabłko do gotowania
https://heritageapplecorps.org/varieties/beauty-of-kent-apple/
#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #polska #niemcy #wielkabrytania
@Z_buta_za_horyzont dawno temu i nieprawda. Kurde, teraz pracując w labie miałbym tyle fajnych szczelnych probówek na skrzynki że szok. Potem w sumie Pokemon Go ludzi poruszało.
Śpiące łabędzie Łabędzie często śpią na wodzie, ponieważ czują się tam bezpiecznie - mniejsze ryzyko, że będą tam niepokojone przez drapieżniki. Jak wszystkie ptaki, lubią chować głowę w piórach podczas snu, jednak mocno wydłużona szyja sprawia, że w ich wykonaniu wygląda to trochę inaczej niż w przypadku ptaków o krótszych szyjach. Łabędziątka nierzadko przysypiają podczas przejażdżek na grzbiecie rodzica.