Polowanie z przynętą Niektóre czaple, jak czapla zielona (Butorides virescens) używają przynęty podczas polowania na ryby. Może to być na przykład małe pióro, gałązka, martwy owad lub kawałek chleba.
Czapla upuszcza przynętę na powierzchnię wody w pobliżu brzegu, a następnie uważnie obserwuje podpływające do niej ryby. Jeśli są dla niej za duże, szybko reaguje i zabiera im wabik, po czym czeka, aż odpłyną lub przekłada go w inne miejsce. Dopiero, kiedy do przynęty zbliży się ryba odpowiednich rozmiarów, czapla atakuje.
Nazwa Arktyka pochodzi ze starożytnej greki ἄρκτος (árktos) 'niedźwiedź' ponieważ wiedziano wtedy że daleko na północy jest dużo lodu i są tam niedźwiedzie.
Nazwa Antarktyka oznacza po prostu 'nie niedźwiedź' (starożytni grecy dodali zaprzeczenie przed słowem arktyka)
Chodzi o to, że w czasach starożytnej grecji nikt jeszcze antarktyki nie odkrył.
Greccy filozofowie DROGĄ DEDUKCJI doszli do wniosku, że skoro na północy są niedźwiedzie to dokładnie po przeciwnej stronie globu niedźwiedzi nie ma bo musi coś być przeciwnie, to przeciwna strona w końcu.
Czapla jak koliber Agamia (Agamia agami), zwana też czaplą zielonoskrzydłą, występuje w Ameryce Środkowej i w północnej części Ameryki Południowej i jest uznawana za jedną z najpiękniejszych czapli świata. W Brazylii bywa nazywana socó beija-flor, czyli czapla-koliber. Wyróżnia się ciekawym ubarwieniem: ma kasztanową szyję i tułów, ciemnozielone skrzydła i kontrastowe, jasnoniebieskie pióra na czubie, na przedniej części szyi i w tylnej części grzbietu. W sezonie lęgowym czapla dodatkowo „rumieni się” – pozbawiona piór skóra pomiędzy jej oczami a dziobem zmienia wtedy kolor z żółtego na czerwony.
W porównaniu do innych czapli agamia ma stosunkowo krótkie nogi oraz bardzo długi, cienki dziób. Przeciętnie osiąga długość ciała do 76 cm i wagę do 580 g. Prowadzi skryty tryb życia i występuje przede wszystkim na leśnych bagnach i mokradłach, gdzie poluje na małe ryby, płazy, gady i ślimaki. Postępujące niszczenie jej naturalnych siedlisk powoduje, że jest obecnie klasyfikowana jako gatunek bliski zagrożenia.
Jej nazwa gatunkowa nawiązuje do słowa agami oznaczającego w języku rdzennej ludności z Kajenny „leśnego ptaka”.
Mnie nieco dziwi, że po wejściu na rynek telewizorów 3D nie pojawił się wysyp amatorskich kamer i aparatów 3D. Do smartfonów też możnaby dać 2 obiektywy na przeciwległych bokach. Możliwość oglądania własnych nagrań 3D może wpłynęła by na popularność TV 3D. Chociaż z perspektywy rodziny, gdzie kilka takich telewizorów się w domach pojawiło to przede wszystkim nikomu nie chciało się pierdzielić z tymi okularami...
@Gustawff ale w jakim sensie pytasz? był wysyp aparatów i kamer 3d i to przespałem? Jakieś tam modele w necie niby teraz znajduję, ale nie kojarzę, żeby je tak mocno reklamowali jak telewizory (o ile w ogóle). Już szybciej pamiętam jakieś artykuły o drogich pro zabawkach, ale w praktyce wiemy jak to się skończyło. Prawdziwych filmów 3D nakręcili kilka a resztę przerabiali cyfrowo na 3D. No a na smartfon z kamerą 3d może było wtedy jeszcze za wcześnie...
Nagrzewnica wielkopiecowa typu Cowpera albo inny regenerator ciepła z ceramicznym „checkerworkiem”.
Gdybym miał ograniczyć do najbardziej prawdopodobnych rodzin obiektów, to brałbym pod uwagę:
chłodnię kominową / wyparną — jeśli obiekt jest bardzo szeroki u podstawy, zwęża się pośrodku i ma ogromną pustą przestrzeń nad wypełnieniem;
nagrzewnicę Cowpera / regenerator hutniczy — jeśli jest wyraźnie cylindryczny, stosunkowo smukły, wysoki i ma grubą ceramiczną wykładzinę z kanałami;
znacznie mniej prawdopodobny przemysłowy scrubber / wieżę płuczkową — także może mieć wypełnienie, ale zwykle jest ono inne i sam obiekt jest mniejszy
Po przejrzeniu radzieckich materiałów technicznych coraz bardziej skłaniam się jednak do chłodni kominowej. Radzieckie normy dla градирни przewidywały wieże z monolitycznego lub prefabrykowanego żelbetu, a wewnątrz osobną konstrukcję „оросителя” — wypełnienia/zraszacza, przez które spływała woda. Dokumentacja z lat 80. opisuje nawet typową siatkę podpór wypełnienia 6×6 m.
Stopień zagrożenia
Creo
silnie zagrożona
Okres dojrzałości
Zbiór odbywa się od połowy do końca września. Owoce zachowują świeżość do około listopada.
Pochodzenie
Odmiana jabłek Creo powstała około 1880 roku w wyniku selekcji przeprowadzonej przez Dietricha Uhlhorna w Grevenbroich. Uhlhorn jr. (1843–1915), jeden z najbardziej kreatywnych i odnoszących największe sukcesy prywatnych hodowców swoich czasów, w latach 1870–1900 wyhodował szereg odmian jabłek, z których najbardziej znane to „Freiherr von Berlepsch” i „Zuccalmaglios Renette”.
Rozpowszechnienie
Odmiana Creo była dystrybuowana w latach 30. XX wieku – a nawet jeszcze w latach 50. – przez szkółkę drzew owocowych Fey (Meckenheim). W latach 40. XX wieku odmianę tę uprawiano eksperymentalnie w pałacu Dyck koło Grevenbroich, gdzie Creo wyróżniała się bardzo wysokimi plonami.
owoc
owoc średniej wielkości, o zaokrąglonym kształcie stożkowym, ogólnie stosunkowo równomierny, o regularnym kształcie, w przekroju poprzecznym nieregularnie okrągły. Kolor podstawowy w momencie dojrzałości do zbioru od białawego do żółtawozielonego, w momencie dojrzałości spożywczej białawozółty. Kolor wierzchniej powłoki od czerwonawego do brązowoczerwonego, marmurkowy, z rozmytych pasków. Owoce dobrze nasłonecznione mają barwę wierzchnią na powierzchni od jednej trzeciej do czterech piątych, owoce z cienia częściowo prawie bez barwy wierzchniej. Skórka i odporność na uciskanie. Owoc wrażliwy na uciskanie. Skórka gładka, błyszcząca, sucha, stosunkowo cienka, krucha, nie przeszkadzająca podczas spożywania. Widok kielicha: zagłębienie kielicha od średnio szerokiego do wąskiego, o średniej głębokości (do głębokiego), boki strome / średnio strome. Otoczenie z słabo zaznaczonymi guzkami, które przebiegają po owocu jako niewyraźne krawędzie. Kielich średniej wielkości, zmiennie półotwarty, a także otwarty lub zamknięty. Płatki kielicha częściowo rozstawione, wąskie, tylko średniej długości. Widok na szypułkę: zagłębienie szypułkowe od średnio szerokiego do szerokiego, od średnio głębokiego do głębokiego, boki średnio strome, z niewielką do umiarkowanej rdzawizną, rdzawizna drobna. Szypułka zmienna, od średniej długości do długiej, a także krótka, średniej grubości. Widok w przekroju: jama kielicha szeroko trójkątna, pręciki zrośnięte nieco poniżej środka. Komora nasienna średniej wielkości, ścianki komory nasiennej w kształcie uszu, pęknięte. Jama osiowa słabo otwarta. Pestki małe (do średniej wielkości), 7 – 7,5 : (3,5 -) 4 mm, ciemnobrązowe.
Miąższ dość biały, o średnio drobnych komórkach, luźny, po przechowywaniu staje się kruchy. Smak łagodno-kwaśny, lekko pikantny, bez wyraźnego aromatu.
Drzewo
Drzewo odmiany Creo charakteryzuje się średnio silnym wzrostem, który wkrótce słabnie wraz z pojawieniem się wczesnych plonów. Z tego powodu odmiana ta tworzy stosunkowo niewielkie korony, dlatego należy ją regularnie przycinać, a w razie obfitego owocowania – przerzedzać owoce, aby zapobiec przedwczesnemu starzeniu się drzewa i jego wyczerpaniu. Drzewo jest stosunkowo odporne na raka drzew owocowych, niewymagające pod względem warunków glebowych, mało podatne na parcha, ale nieco podatne na mączniaka prawdziwego. Pewną podatność owoców na gnicie odmiana Creo prawdopodobnie odziedziczyła po odmianie ojcowskiej Kaiser Alexander. Plon tej odmiany jest wysoki do bardzo wysokiego i regularny. Jako odmiana diploidalna Creo jest również dobrym zapylaczem dla innych odmian jabłoni. Kwitnienie następuje wiosną, średnio wcześnie, mniej więcej w tym samym czasie co u odmian Boskoop lub Gravensteiner.
Odmiany podobne
Kaiser Alexander, Bismarck
Przeznaczenie uprawowe
Creo, jako odmiana obficie owocująca i słabo rosnąca, jest raczej interesująca dla ogrodów przydomowych i działkowych, gdzie pożądane są drzewka o niewielkich rozmiarach. Należy przy tym preferować podkładki o średniej lub silnej sile wzrostu. W przypadku szczepienia na drzewie wysokopiennym należy zastosować formator pnia jako szczep pośredni.