Szwecja rok 1900. Śpiewaczka operowa Christina Nilsson odwiedziła swoją o 16 lat starszą siostrę.
Christiana urodziła się w biednej szwedzkiej rodzinie jako najmłodsze z siedmiorga dzieci. Ukończyła szkołę podstawową, w której nauczyła się pisać i czytać.
Od najmłodszych lat wykazywała talent muzyczny, zarówno śpiewając, jak i grając na skrzypcach i flecie.
Podstaw muzyki uczył ją Sven Grankvist, organista parafialny.
Aby wspomóc finansowo rodziców występowała na jarmarkach i odpustach. Podczas jednego z takich występów jej głosem zachwycił się sędzia rejonowy Fredrik Tornérhjelm, który został jej patronem i sfinansował jej naukę śpiewu.
W 1860 roku Nilsson zadebiutowała jako zawodowa wokalistka na koncertach w Sztokholmie i Uppsali , otrzymując mieszane recenzje. Wyjechała więc do Paryża, gdzie miała doskonalić swój talent m.in pod okiem Jeana Jacques'a Masseta i Adolphe Nourrita.
Nilsson osiągnęła ogromny sukces na scenie paryskiej i londyńskiej, a w 1871 rozpoczęła tournee w USA i Kanadzie. Trasa koncertowa po Ameryce Północnej okazała się niezwykle lukratywna, przynosząc jej podobno 200 000 dolarów i uznanie amerykańskiej publiczności.
Jej głosem zachwycał się Piotr Czajkowski, a podczas występów w Rosji zauroczeni car z carycą obdarowali Nilsson cenną biżuterią (obecnie eksponowaną w Muzeum Smålands w Växjö).
Na koncercie w Sztokholmie, 23 września 1885r. , wystąpiła z balkonu Grand Hotelu w Sztokholmie. Szacuje się, że 50 000 osób zebrało się, aby posłuchać światowej sławy sopranistki. Na skutek drobnego zamieszania wybuchła panika, w wyniku której wiele osób zginęło lub zostało rannych.
W ciągu 20letniej kariery występowała niemal w całej Europie ma deskach najważniejszych teatrów, ma.in w Skandynawii, Niemczech, Hiszpanii, Pradze i Wiedniu.
Nilsson nigdy nie dokonała nagrań gramofonowych swojego głosu. Choć głos Nilsson opisywany był jako o umiarkowanej mocy, w szczytowym okresie jej kariery głos ten określano jako „krystaliczny blask, rezonans i czystość tonu”. Gdy zaczynała śpiewać, jej rejestr był idealnie równy i podobno obejmował trzy i pół oktawy, choć po pierwszych trzech latach śpiewania scenicznego zakres ten zmniejszył się do łatwych dwóch i pół oktawy, od niskiego G naturalnego do wysokiego D. Była szczególnie popularna wśród angielskiej publiczności ze względu na „krystaliczną eteryczną jakość głosu”, zwłaszcza w oratorium.
Na zdjęciu (już jako hrabina) Christina Nilsson że swoją starszą o 16 lat siostrą. Siostra została w rodzinnej wiosce i wyszła za mąż za farmera.
Piękne zdjęcie znalazłem w internetach, to dodaję (fanpage gawronsky.com na fejsbuku). Szwedzkie Gripeny nad Polską w tym tygodniu w ramach akcji Nato. To pierwszy raz, gdy szwedzkie samoloty biorą udział w takim patrolu poza granicami kraju.
„Problem, z którym wszyscy żyjemy” to obraz namalowany przez Normana Rockwella w 1964 roku, uważany za ikoniczne przedstawienie Ruchu Praw Obywatelskich w Stanach Zjednoczonych. Przedstawia sześcioletnią afroamerykańską dziewczynkę Ruby Bridges w drodze do szkoły podstawowej William Frantz — całkowicie białej szkoły publicznej — 14 listopada 1960 roku, podczas kryzysu desegregacji szkół w Nowym Orleanie.
Z powodu gróźb przemocy wobec niej, dziewczynce towarzyszy czterech zastępców marszałka Stanów Zjednoczonych. Kompozycja obrazu kadruje ich sylwetki tak, że widoczne są tylko od ramion w dół, czyniąc Ruby jedyną w pełni widoczną postacią.
Po opublikowaniu dzieła Rockwell otrzymał „worki pełne listów z dezaprobatą”, a w jednym z nich oskarżono go o bycie zdrajcą rasy.
Z inicjatywy Ruby Bridges prezydent Barack Obama kazał zawiesić obraz w Białym Domu, na korytarzu obok Gabinetu Owalnego, w okresie od lipca do października 2011 roku. [...]
Bridges i Obama obejrzeli obraz wspólnie 15 lipca 2011 roku. Prezydent powiedział wtedy do niej: „Myślę, że można uczciwie powiedzieć, że gdyby nie wy, to być może nie byłoby mnie tutaj i nie patrzylibyśmy teraz razem na ten obraz.”
@Deykun Mała uwaga. Tłumaczenie w tym przypadku brzmi dziwnie: "czterech zastępców marszałka Stanów Zjednoczonych". Jest w zasadzie poprawne, choć mylące. W Polsce i innych krajach Europy (o ile się nie mylę) nie ma już urzędu marszałków sądu, bo to o tych tu chodzi. Kiedyś był, ale od dawna już nie funkcjonuje. Tymczasem w Stanach Zjednoczonych istnieje i jest stopniem służby federalnej wyznaczonej do egzekucji wyroków sądów.
Więc dla ścisłości należałoby to przetłumaczyć tak: "czterech zastępców marszałka sądu Stanów Zjednoczonych". Lub podobnie. Bo w obecnej formie sugeruje jakiś wysoki stopień wojskowy.
Ejnar Mikkelsen, duński odkrywca, został sfotografowany w 1912 roku po tym, jak przeżył dwa i pół roku uwięziony na Grenlandii wraz z innym odkrywcą Iverem Iversenem. W oczekiwaniu na ratunek znosili ekstremalną izolację, głód i halucynacje.
Trafili tam z zaginionej wyprawy kierowanej przez Myliusa-Erichsena. Po tym, jak ich statek, Alabama, został uwięziony i ostatecznie zmiażdżony przez lód, reszta załogi została ewakuowana - pozostawiając Mikkelsena i Iversena na pastwę losu w jednym z najtrudniejszych środowisk na Ziemi.
Uwięzieni na dwa i pół roku, przeżyli brutalne arktyczne zimy, niemal głód i głęboką izolację, mieszkając w małej kabinie zbudowanej z ocalałych części statku. Polowali na jedzenie, zmagali się z miesiącami ciemności i cierpieli z powodu halucynacji i psychicznego żniwa ekstremalnej samotności. Pomimo tych warunków, udało im się odzyskać zapisy wyprawy - udowadniając, że Ziemia Peary'ego nie była częścią kanału oddzielającego Grenlandię - i ostatecznie wrócili do Danii jako bohaterowie.
We dwójkę wyruszyli odzyskać zapiski poprzedniej wyprawy, w tym czasie lód roztrzaskał statek. Pozostała a miejscu załoga zbudowała ten domek - po czym zostali uratowani przez wielorybników.