Spleen

W poniedziałkowe popołudnie do młynu po kasę zajechał Crag Hack w towarzystwie kilku goblinów. Złota jednak tam nie było, bo z samego rana młyn odwiedzili hejtowicze.

#mlyn #heroes3 #homm3 #glupiehejtozabawy

621 + 1 = 622

Tytuł: Predator: Pogromca zabójców

Rok produkcji: 2025

Kategoria: Animacja dla dorosłych / Sci-Fi

Reżyseria: Dan Trachtenberg, Joshua Wassung

Czas trwania: 1h 25m

Ocena: 6/10

Platforma: Disney+

Trzy historie o potyczce wybitnych wojowników z predatorem. Każda historia dzieje się w innych czasach, w innym miejscu na ziemi, ale wszystkie łączą się wspólnym epilogiem. 

Na początku jest super a potem już tylko słabiej. 

Pierwsza historia wojowniczki o imieniu Ursa jest rewelacyjna. Duża brutalność oraz kompletna bezwzględność bohaterów szukających zemsty, ale wahających się w krytycznym momencie jest zrobiona po prostu świetnie. Dobrze się to ogląda, animacja fajnie stymuluje u widza trzymanie sztamy z bohaterką i kibicowanie w jej drodze do spełnienia. Czuć klimat serialu Primal, który był totalnie odjechany.

Akt drugi, to klimaty orientalne. Trudniej trochę ogarnąć co dokładnie się dzieje i o co poszło w całej zadymie, ale śmigające katany są w miarę plastyczne. 

W trzecim rozdziale śledzimy losy pilota wojskowego. W tym momencie produkcja jakoś przestała do mnie przemawiać, czułem lekkie znużenie i wypatrywałem końca. 

Po wszystkim następuje epilog, który łączy wszystkie historie, lecz dla mnie jakoś też bez wodotrysków, których spodziewałem się po naprawdę fajnym pierwszym akcie. Może ten trzeci akt mnie zahipnotyzował i już niezbyt chciało mi się dalej oglądać?

Przyjemna kreska, choć czasami postacie jakoś dziwnie klatkują. Nie wiem czy to zamysł celowy, czy im wyszło tak, bo nie potrafili zrobić tego lepiej, w każdym razie wygląda to jak jakieś niedociągnięcie.

Całość znośna, spoko się ogląda, ale nie sądzę, by było to do zapamiętania na lata.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter

#naopowiesci

• To jest profesor Rafał Wilczur!
  

Po sali sądowej rozszedł się szmer. Podobieństwo oskarżonego do zaginionego przed wieloma laty chirurga, mało kto jednak dostrzegał. Niewielu wiedziało jak w ogóle wyglądał ten słynny medyk, a nawet jeśli ktoś go znał, szmat czasu zdążył zniekształcić obraz. Poza samym Dobranieckim oraz Marią Wilczur nikt nie zdawał się być poruszony tą rewolucyjną deklaracją. 

• To jest wybitny autorytet w dziedzinie medycyny! - skandował rozentuzjazmowany lekarz.
  

Z uwagi na narastający gwar, sędzia uderzył kilkukrotnie młotkiem i zarządził uspokojenie się zebranej gawiedzi. 

• Przypominam - sędzia zwrócił się do Dobranieckiego - że przyszedł pan tu wydać opinię na temat działalności Antoniego Kosiby, wioskowego znachora, a nie wykrzykiwać ogłoszenia, niczym z Kuriera Porannego. 
  

• Ale przecież to jest ogłoszenie na miarę Kuriera Porannego! Oto po latach spoglądamy na człowieka, po którym słuch zaginął przed dekadami! Jakżesz tego nie manifestować!
  

• Niech się pan uspokoi, bo zaraz każę pana wyprowadzić! - następnie sędzia zwrócił się do oskarżonego - Czy to prawda? Czy jesteście z wykształcenia chirurgiem?
  

Siedzący na ławie zarośnięty chłop chwilę milczał. Odchrząknął, podrapał się pod pachą i zaczął powoli odpowiadać:

• Panie sędzio, ja jestem Antoni Kosiba, parobek ze młyna. Ja w mieście jestem pierwszy raz, odkąd sięgam pamięcią. Nie jestem znanym chirurgiem ani nie posiadam specjalistycznej wiedzy medycznej. 
  

• Rafał! Co ty wygadujesz? Przecież poznaję cię! - pieklił się profesor Dobraniecki. 
  

Sędzia, tak jak zapowiedział wcześniej, zarządził wyprowadzenie biegłego z sali. Ten jeszcze próbował się wyrywać i coś krzyczeć, lecz silne ramiona strażników uniemożliwiły mu to skutecznie. Dobraniecki został ukarany mandatem za sianie zamieszania podczas rozprawy, dostał też mocnego kopa, gdy wyrwawszy się straży, próbował siłą wedrzeć się z powrotem na salę sądową. Przemoc fizyczna ostudziła jego rozpalenie i pokornie opuścił budynek sądu.

Maria Wilczur, która obserwowała całe zajście próbowała skanalizować kłębiące się w jej zabandażowanej głowie emocje, powstała i zapytała, czy oskarżony jest w istocie jej ojcem, lecz głos ugrzązł jej w gardle, zoperowany ośrodek mózgu jeszcze w pełni nie został zrehabilitowany, przez co z jej ust wydał się tylko cichy bełkot. Zniecierpliwiony zamieszaniem sędzia, po raz kolejny zaczął tłuc młotkiem i wszystkich obecnych.

• Ostatni raz zapytam - czy oskarżony ma tu coś do dodania? - podniesionym tonem pytał rozsierdzony prawnik, celując do tego młotkiem w znachora.
  

• Nic już dodać więcej nie zamierzam, ponad to, co już wcześniej wypowiedziałem - zaanonsował Antoni Kosiba.
  

Rezultatem procesu sądowego była kara pieniężna, na którą oskarżony przeznaczył złote monety, które to wcześniej otrzymał od młynarza za przywrócenie władzy w nogach Wasylkowi. Po rozprawie, wspólnie powrócili furmanką na wieś, zubożali, ale mimo wszystkim usatysfakcjonowani, że nie skończyło się batożeniem lub celą.

Wieczorem, jak to młynarz Prokop miał w zwyczaju, zasiadł na ławce przed chałupą, tuż obok Kosiby, który palił tytoń i kontemplował zachodzące za widnokręgiem słońce. 

• Powiedzcie mi Antoni - zaczął gospodarz - czy wy rzeczywiście jesteście uznanym chirurgiem?
  

• A pewnie, że tak. Tylko widzisz, Prokop, sale operacyjne szpitala uniwersyteckiego nie dla mnie. Nie dla mnie fartuchy, cylindry, dorożki i fraki. Nie dla mnie sprowadzane z Paryża drogie alkohole lub jaja jesiotra na kolację. Ja w sercu prosty jestem chłop, a nie dystyngowany dżentelmen. Widzisz przyjacielu, życie w mieście różni się od tego na wsi. Tam cię baba może zostawić z dnia na dzień i czmychnąć w ramiona innego chłopa. W mieście po nocy nie możesz spacerować w czystym odzieniu, bo zaraz się męty przypałętają, ograbią i gębę stłuką. Pośród zaufanych przyjaciół znajdą się knujący szubrawcy, co podstępem pozbawić cię próbują i statusu, i pracy, i reputacji. Nie przystoi ci w mieście, Prokop, jeść kiełbasy i wycierać mordy w rękaw. Nie uchodzi za eleganckie napicie się wody prosto z wiadra i splunięcie na ziemię. W towarzystwie, ważyć trzeba mowę, by nie uchodzić za prymitywa i ostrożność zachowywać należytą, aby ohydy nie zasiać i wstydu sobie nie narobić w grupie. Nikt ci, drogi druhu w mieście nie pomoże bezinteresownie! Choćbyś zdychał w rynsztoku, jedyne na co możesz liczyć to flegma i pomyje. Nie podwiezie cię dorożkarz ani nie pochowa klecha, jeśli wcześniej kilku monet mu do łapy nie wciśniesz. Nie ma już ratunku, a z każdym kolejnym rokiem, było coraz gorzej. 
  

W tym momencie Kosiba odchrząknął głośno i splunął przed siebie w trawę. Rozmówca nie pozostał w tyle i także wypuścił pocisk śliny w pokrzywy. 

• U ciebie, Prokop, ja znalazłem spokój ducha, i poczciwe życie, i wszystko, czego uczciwemu człowiekowi potrzeba. Praca we młynie jest ciężka, mąką, którą wyprodukujemy, najedzą się ludzie w okolicy. Ręce może i bolą od targania worów, ale myśl, że potem można usiąść sobie na ławie, wycharkać się pod stopy, zapalić sobie i popatrzeć na wróble, sprawia, że jestem człowiekiem szczęśliwym.
  

• Ale Antoni! Przecież tam była twoja córka! Ta dziewka, której głowę otworzyłeś i ją do żywych przywiodłeś na powrót, jesteś przecież jej ojcem! To tak nie przystoi!
  

• Daruj, Prokop. Nie psuj pięknej chwili.
  

Siedzieli w milczeniu jeszcze z godzinę, co chwila cmokając przy zaciąganiu się papierosami i spluwając pod nogi.

608 + 1 = 609

Tytuł: Farciarz Gilmore 2

Rok produkcji: 2025

Kategoria: Komedia

Reżyseria: Kyle Newacheck

Czas trwania: 1h 57m

Ocena: 2/10

Słynny golfiarz podupada i osiąga dno. Podczas menelskiej egzystencji, pojawia mu się nagła potrzeba uzbierania sporej sumki - na czesne dla córki. Przymuszony okolicznościami, postanawia sprawdzić, czy jest jeszcze w stanie zdobywać nagrody w golfie. 

Typowy Sandler, tylko jeszcze słabszy. Ciężko było mi tu znaleźć moment, z którego bym się śmiał, a nie patrzył z politowaniem i zastanawiał się co tu jest zabawnego. Próbują jechać na nostalgii fanów pierwszej części (są tacy?) i w filmie niemal stałym motywem są retrospekcje - fragmenty z pierwszej części - zestawione z filmową współczesnością, gdzie pokazane są te same postacie i widać jak się zestarzeli. Robią to nawet dla jakichś czwartoplanowych bohaterów, których nikt nie kojarzy lub nie pamięta i powtarzają ten motyw co chwila aż do porzygu. Podobnie przeorany jest wątek picia. Kiedy myślisz, że już ten sam gag został powtórzony tyle razy, że katowanie go dalej wydaje się być jawną kpiną z widza, wiedz, że w tym filmie nie minie kwadrans, a ten sam gag pojawi się po raz kolejny.

Męcząca produkcja, cudem dotrwałem do końca.

PS. Z Adama Sandlera się śmieją, że nie ubierze się elegancko nawet na galę, tylko non stop chodzi w sportowych ciuchach. Do tego filmu także się nie przebrał.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter

#heheszki

Kawał, którego nie da się nigdy odzobaczyć i już zawsze to nazwisko będzie się z tym kojarzyło.

How do you call an artist with brown finger?

Pick-asso.

Wspaniały trolling, nie zapomnę go nigdy!

#heheszki #srajzhejto

Recenzja prawdopodobnie najdroższych drożdżówek w Krakowie.

Przed Państwem:

Cukiernia Urszi Cakes / przy ulicy Krakowskiej

Spróbowane wyroby:

• chlebodzianka classic / 32.90 PLN
  

• poziomeczka / 59 PLN !!!
  

Pierwsza to po prostu jagodzianka z kruszonką. Druga to drożdżówka z bitą śmietaną, poziomkami oraz truskawkami. Obie smaczne. Nie są kosmicznie, spektakularnie, wiekopomnie smakowite, po prostu są to dobre drożdżówki (i nic więcej, nawet nie "bardzo dobre", ale tu może obniżać ocenę brak mojej ciągoty do słodyczy). Nie są bardzo słodkie, wręcz w jagodach wyczuwalna delikatna kwaskowość. Owoce wydają się być świeżutkie.

A teraz trochę o cenie. Wydawać by się mogło, że z taką ceną, to ludzie prędzej będą się pukali w czoło niż kupowali w tym przybytku. Nic bardziej mylnego! Przechodziłem tam jakieś 10 minut przed otwarciem i w kolejce pod drzwiami już się ustawiły ze cztery osoby. Stanę i ja, skoro czekają, to musi być to warte. Kiedy lokal się otworzył, cała kolejka liczyła już może z 12 osób. Lokal to po prostu lada i niewiele poza tym - nie ma tu obsługi kelnerskiej, można za to sobie domówić kawę i zjeść przy jednym z dwóch stolików. Przynajmniej kupowanie szybko idzie, bo ludzie biorą na wynos i od razu wychodzą. Po otrzymaniu pudełka, przy wyjściu zauważyłem, że kolejka nie maleje. Stale dochodzą kolejni maniacy słodkości. W tym momencie zacząłem się zastanawiać, że być może te ceny wcale nie są zbyt wysokie? Skoro cały czas ogonek oczekujących wychodzi przez drzwi i zawija się na ulicy, to chyba znaczy, że ceny są adekwatne do popytu albo może nawet mogłoby być drożej? Nie mi to oceniać, bo się na tym nie znam.

Jak na moje plebejskie podniebienie, wypieki były warte jakieś 6-7zł - tyle bez szarpanki z własnym sumieniem byłbym w stanie dać za naprawdę dobrą drożdżówkę. A tak to trochę taki duchowy niesmak pozostaje.

#jedzenie #krakow

557 + 1 = 558

Tytuł: Motyl Still Alice

Rok produkcji: 2014

Kategoria: Dramat / Psychologiczny

Reżyseria: Richard Glatzer, Wash Westmoreland

Czas trwania: 1h 39m

Ocena: 7/10

U pani naukowiec zaczynają pojawiać się objawy choroby Alzheimera, we wczesnym jak na tę chorobę wieku.

W filmie pokazane jest jak wygląda radzenie sobie z tą przypadłością, jak reaguje na to rodzina i sama chora. 

Dość smutny i poruszający. Szczególnie emocje rozpalają rozmowy między członkami rodziny - szczególnie ukłuła mnie pierwsza pogadanka z mężem. On za wszelką cenę próbował tłumaczyć, że coś pomieszali medycy, choć diagnoza była niezaprzeczalna. Tak trochę widziałem, że pewnie zachowałbym się podobnie to tego męża. Rozmowy bohaterki z dziećmi także wprawiają w przygnębienie. 

Jak ktoś lubi smutne filmy, to polecam. Jeśli ktoś ma cięższe chwile w życiu, to lepiej sobie nie doprawiać nastroju takimi produkcjami.

Julianne Moore swoim wyglądem jest po prostu stworzona do takich ról.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter

540 + 1 = 541

Dzisiaj będzie kontrowersyjnie, szczególnie jeśli chodzi o ocenę

Tytuł: Grzesznicy / Sinners

Rok produkcji: 2025

Kategoria: Horror / Muzyczny

Reżyseria: Ryan Coogler

Czas trwania: 2h 17m

Ocena: 10/10

Bracia bliźniacy, mający za sobą przeszłość kryminalną, postanawiają otworzyć bar ze dobrą, czarną muzyką na żywo. Nie wiedzą jednak, że można zagrać bluesa tak dobrze, że obudzi się duchy, które zwabione dobrym śpiewem, będą chciały posmakować talentu mistrza.

Być może ktoś powie, że bez kitu z tą oceną, ale z czystym sumieniem stwierdzam, że film wgniótł mnie totalnie w fotel. Super historia, niby gangsterska, ale jednak nie. Super postacie, które łatwo polubić i się z nimi zsolidaryzować. Muzyka, która po prostu miażdży i niszczy system! I wreszcie ta jedna scena! Scena, która pokazuje moc talentu, który śpiewem wybudza duchy przeszłości i przyszłości - totalne arcydzieło jak dla mnie, dawno nie widziałem czegoś tak cholernie dobrego. Jak pojawiły się napisy, nie chciałem przerywać, pragnąłem by koledzy z ekranu przygrywali dalej, bo miałem ogromny niedosyt. Ale oto po napisach pojawia się jeszcze epilog, który domyka całe dzieło doskonale i pozostaje tylko pragnienie, by zobaczyć ten film jeszcze raz. 

Jak dla mnie najlepszy film roku, a może i nawet więcej niż roku, sztos totalny!

Dostępny na HBO MAX.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter

Kiedyś zrobiłem tanim kosztem super kostium na przebieraną imprezę Halloween.

Co było potrzebne?

1. Koszula biała - kupiona w Auchan, najtańsza z możliwych, kosztowała może z 25zł (ale było to z 6 lat temu)
   

2. Zabawka t-rex - najtańsze w tym samym Auchan, może z 12 zł
   

3. Zabawka wąż gumowy - z 6 zł w tym samym sklepie
   

4. Pisak czarny - miałem w domu
   

5. Farba plakatowa czerwona - już nie pamiętam nawet ile to kosztowało, ale kupiłem chyba zestaw farb szkolnych wiadomo gdzie.
   

6. Pasek / sznurek /taśma klejąca
   

Wykaligrafowałem na koszuli logo pojazdu kosmicznego Nostromo znanej i lubianej firmy Weyland-Yutani. Co to znaczy zajarzyło może z 10% ludzi z imprezy i było dla mnie niemałym szokiem. Większość myślała, że to był taki nadruk na koszulce znaczący mniej więcej tyle, co t-shirty z napisem "Surf Club '98". Ten fakt akurat był nobilitujący, bo skoro ludzie brali to za nadruk to musiało być to zrobione całkiem znośnie.

Sposób przygotowania: rozwalamy dinozaura, potrzebna tylko głowa. Ja miałem dinozaura beżowego, więc nie musiałem go malować, ale jeśli jest zielony, to warto go pomalować na jasny brąz. Węża dokleiłem, aby wystawał mu ogon. Następnie wydłubałem dziurę w głowie dinozaura, tak aby sznurem go przywiązać sobie do ciała na wysokości klatki piersiowej. Na koszuli kaligrafujemy logo Nostromo, choć to niekonieczne, bo jak wspomniałem, mało kto nazwę kojarzy. No i na koniec trzeba poplamić na czerwono koszulę i założyć ją w taki sposób, by łeb dinozaura wyszedł przez rozpięte guziki, dobry efekt daje też ogon węża.

Na zdjęciu moja skromna osoba, prezentująca dramatyczną pozę ze znanego filmu.

Uczciwość nakazuje przyznać, że to nie był mój pomysł, odgapiłem to z internetu.

#obcy #haloween #diy

525 + 1 = 526

Tytuł: Saltburn

Rok produkcji: 2023

Kategoria: Dramat / Thriller

Reżyseria: Emerald Fennell

Czas trwania: 2h07m

Ocena: 7/10

Młody student, z raczej niezbyt bogatych kręgów, zaprzyjaźnia się z synem miliarderów. Nowy kolega zaprasza go na wakacje do posiadłości rodziców. Tam następuje zderzenie "zwykłego człowieka" z obyczajami panującymi w klasie wyższej.

Fajny klimacik, nasączony niepokojem i wiszącą w powietrzu tragedią. Wiadomo, ze wszystko zmierza do jakiegoś koszmarnego wypadku, nie wiadomo jedynie komu pierwszemu puszczą nerwy i ktory z bohaterów okaże sie zapalnikiem. Dobra gra aktorska i ogólnie realizacja na wysokim poziomie. Polecam, jest to rasowy thriller, który trzyma w napięciu.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #ogladajzhejto

#kamyczki #tworczoscwlasna

Oto kamień pod tytułem "Łabędzia głowa". Już niebawem trafi gdzieś w zupełnie przypadkowe miejsce.

521 + 1 = 522

Tytuł: Fontanna Młodości

Rok produkcji: 2025

Kategoria: Akcja / Przygodowy

Reżyseria: Guy Ritchie

Czas trwania: 2h 05m

Ocena: 3/10

Czy połączenie klimatu "Indiana Jones" z gangsterską stylówą Guy'a Ritchie to przepis na sukces? Tak sądziłem, ale niestety bardzo się zawiodłem. 

O fabule nie ma co pisać, bo po tytule można wydedukować co to za historia.

Coś jednak poszło źle. Film jest po prostu denny. Głupie motywy, nieprzekonujące postacie, sporo banału i kalek. Krasinski jeszcze jakoś daje radę, ale Portman słabiutko (ale to może być po prostu słabo napisana postać). Do tego dochodzi jeszcze jakaś taka dziwnie toksyczna atmosfera między bohaterami. U doktora Jonesa było fajnie budujące, że nawet jak dostał w twarz od Marion, to widz wiedział, że i tak się kochają. Tutaj jest nieprzyjemna energia w powietrzu - niby bohaterowie są razem w drużynie, ale w powietrzu wisi jakieś knucie za plecami. Nie dodaje to dobrego dżu-dżu podczas oglądania. 

 Dostępny do obejrzenia w sadzie. (AppleTV)

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter

Może to tematy nie siadają, może to wakacje, a może koniunkcja planet w magiczny sposób obniża motywację prozaików.

Faktem jest, że tag #naopowiesci ledwo podryguje, karmiony pojedynczymi wpisami. Niemniej jednak chciałbym przekazać gratulacje oraz wyrazy uznania użytkownikowi @onpanopticon, autorowi jedynej pracy, która została nadesłana w bieżącym rozdaniu. Otrzymuje on 21 punktów za plusy oraz ode mnie dodatkowe 21, co daje razem 42, zapewniając zaszczytne pierwsze miejsce oraz honor organizatora kolejnego wyzwania (czy jest jednak sens? ocenę pozostawiam Tobie).

Chwała literatom! Chwała tym, którym się chce! Chwała @onpanopticon !

#podsumowanienaopowieści

Książeczka właśnie dotarła, to teraz tylko czekam na @Zielczan i jego poradnik, szczególnie gdzie te pieczątki zbierać, jeśli nie ma ich na szczycie.

#gory #kgp

Mam zaszczyt zainicjować kolejną edycję konkursu #naopowiesci

Temat: Sławosz Uznański-Wiśniewski opowiada znajomym w pubie jak było na stacji ISS.

• Warunek konieczny: elementy komediowe w historii
  

• Pozostałe fabuły dowolne - mogą być pierwiastki fantastyczne, sci-fi, polityczne, horroru lub romansu. Historia nie musi nawet stricte opisywać tego co się działo faktycznie na stacji, może być tak, że główny bohater chciał opowiedzieć o pobycie w kosmosie, ale nieumyślnie zszedł na inny temat i zaczął gadać o czymś zupełnie niepowiązanym. Daję tutaj swobodę.
  

• Długość - max. 1000 słów
  

• Termin umieszczania prac: do 11 lipca 20:00
  

• Kryteria oceny: liczba piorunów będzie stanowiła 50% wagi oceny, drugi komponent, równie "ciężki" to moja subiektywna opinia w obrębie której spróbuję ocenić to czy historia mi się podoba czy nie. Przykład: trzy prace, otrzymują kolejno 5 / 16 / 23 pioruny. Przyjmuję zatem, że przyznaję tyle punktów oraz każdej pracy mogę dorzucić drugie tyle od siebie. Jak widać praca z 5 piorunami nie jest w stanie zmienić swojej pozycji na liście i będzie miała zawsze ostatnie miejsce. Za to praca z 16 piorunami może wygrać, jeśli zdecydowałbym się przyznać jej drugie 16 piorunów, a tej z 23 piorunami, zero. Chyba wiadomo o co chodzi. Jeśli komuś się wydaje taki system niesprawiedliwy, to cóż, taki lajf.
  

• Dodatkowa podpowiedź odnośnie moich subiektywnie dodawanych punktów - lubię plot twisty, czarny humor i lekkie pióro, takie trochę w stylu pasty (np. bardzo podobają wpisy o tym jak @knoor prowadził foodtrucka i w tym momencie apeluję do autora tychże opowieści o więcej!)

Patrząc na to jak wiele jest roszczeń z różnych stron w różnorakich kierunkach:

• państwa zniszczone przez II Wojnę Światową od Niemiec (lub od siebie nawzajem)
  

• Polacy od Ukrainy za Wołyń
  

• Czarnoskórzy od białych
  

• Państwa afrykańskie od kolonialistów
  

• i pewnie jeszcze wiele innych
  

to podejrzewam, że dożyjemy czasów, gdzie będą roszczenia wszystkich kobiet do wszystkich facetów o całe stulecia "zniewolenia".

#gownowpis

#naopowiesci #zafirewallem

słów: 908

"NAGO - spółka z obnażoną godnością"

- Zebraliśmy się dzisiaj jako rada dyrektorów, aby przedyskutować coraz częściej pojawiające się zapytania ze strony pracowników o możliwość noszenia ubioru w biurze. Pani Aneto, proszę w notatce zaznaczyć, że w spotkaniu nie uczestniczy pan Ryszard, który poinformował nas, że doświadcza obecnie nawrotu obrzydliwej egzemy, przez co nie czuje się wystarczająco odważny, by eksponować swoje ciało. Rozczarował mnie tym nielicho, bowiem zaprezentowanie własnych niedoskonałości jest właśnie fundamentem, na którym zbudowana została polityka nagiej równości. Nie ukrywam też, że wszyscy chętnie popatrzylibyśmy sobie, jak to wygląda z bliska. Dzięki Bogu, pozostali menadżerowie stawili się punktualnie.

Prezes wstał i zaczął przechadzać się za plecami dyrektorów i dyrektorek, siedzących przy długim stole konferencyjnym. Jako człowiek po sześćdziesiątce, dorobił się siwizny nie tylko na głowie, ale także na klatce piersiowej, plecach oraz w okolicach intymnych. Idąc, mówił i gestykulował ramionami tak dynamicznie, że jego przyrodzenie zdawało się dygotać w rytm wypowiadanych zdań. W salce zasiadały firmowe szychy, kadra zarządzająca międzynarodowej korporacji. Wszyscy byli nago.

- Jesteśmy wszyscy równi – kontynuował swój wywód prezes – nie ma zgody na wykluczenie kogokolwiek poprzez manifestację własnego statusu lub bogactwa markowymi ubiorami. Jakżeż ma się czuć komfortowo stażysta w łachmanach z lumpexu, kiedy staje naprzeciw ubranemu w ciuchy Tommiego, managerowi średniego szczebla? Jak skupić się może na pracy specjalista, kiedy kolega z zespołu szpanuje w Balenciadze? Zatrudniamy ludzi z różnych grup społecznych, biedniejszych lub bogatszych, i naszym nadrzędnym celem, jest redukowanie różnic między nimi. Każdy ma się czuć w pełni swobodnie, nieskrępowany tym, że ktoś inny ma więcej i stać go na lepsze rzeczy. Do tego, nie po to żeśmy budowali szatnię na dole, aby teraz z niej nie korzystać!

- Pan prezes pozwoli… – przerwała mu długi wywód przedstawicielka HR – doskonale rozumiemy założenia tej szlachetnej inicjatywy, ale w nadesłanych zapytaniach, mamy wyszczególnione konkretne przypadki, nad którymi powinniśmy się jednak pochylić i je zinterpretować jako zarząd.

- Niechże pani wstanie i pokaże się nam wszystkim – wciął się jej prezes - chętnie sobie popatrzymy. Tu po drugiej stronie stołu nic nie słychać, kiedy mówi pani na siedząco! 

Pani Małgosia powstała z krzesła. Była to kobieta po pięćdziesiątce z sylwetką świadczącą o lekkiej nadwadze. Kontrastujące kolorystycznie fragmenty skóry, świadczyły o tym, że niedawno była na urlopie w miejscu, gdzie słońce dobrze opala. Na biodrze miała świadectwo szaleńczego okresu młodości – tatuaż ustami i napisem „Fuck me hard, baby!”.

- Pytania, jakie otrzymaliśmy, dotyczą przede wszystkim kwestii takich jak krosty, czyraki, blizny lub znamiona. Chodzi o wyjaśnienie, czy takie elementy mogą zostać zakryte plastrem lub niewielką opaską. Bądźmy poważni, czyrak nie jest zbyt miłym dla oka widokiem, szczególnie jeśli zbiera się na nim ropa.

- Bzdura! – prezes uderzył pięścią w stół. Kilka osób podskoczyło zaniepokojonych. - Gdybyśmy wprowadzali takie odstępstwa, to zaraz połowa by chodziła oklejona plastrami. Rysiek z tą swoją egzemą, to by pewnie przyszedł cały zabandażowany, niczym mumia. Nie mamy nic do ukrycia, to jest nasze motto. Pełna transparentność procesów firmowych oraz naszych ciał. Krosty i pryszcze to nie jest nic wstydliwego. Każdy kiedyś miał jakieś wypryski!

Z krzesła podniósł się Mateusz, najmłodszy w całym pokoju kierownik, pełniący funkcję oficera BHP w firmie. Wzrok uczestników spotkania przykuwał jego solidny wzwód.

- Co jednak, w przypadku, kiedy ktoś z czyrakiem siedzi w kuchni na obiedzie, a po skończeniu posiłku pozostawia ropę na krześle? Nikt nie usiądzie tam, zanim nie przyjdzie serwis sprzątający i zdezynfekuje siedzenie. A same sprzątaczki ostatnio zaczynają się buntować, nie chcą ściągać fartucha, bo to niby ich pracowniczy uniform. A jeśli chodzi o zabrudzenia, to ropiejące czyraki nie są jedynym problemem, bowiem osoby korzystające z toalety, nie zawsze się w pełni wycierają, przez co po wyjściu z ustępów, czasami im coś skapnie. Tego rodzaju wydzieliny nie powinny być pozostawiane na siedzeniach, w miejscu, gdzie spożywa się posiłki.

- Może zwiększymy przydział papieru toaletowego? – zasugerowała szefowa działu administracji budynku, szczupła kobieta po mastektomii – albo w kuchni zrobimy same wysokie stoliki, przy których je się na stojąco? Wtedy nikt nie będzie musiał siadać po kimś na krześle i problem rozwiązany!

- Pamiętajmy, że mamy tu także osoby starsze lub mające problemy z poruszaniem się – kontrował ekspert BHP, wskazując penisem na prezesa oraz na szefa działu IT, chorobliwie otyłego mężczyznę z długą brodą.

- Wypraszam sobie! – odkrzyknął wskazany.

- Spokój! – prezes wstał z krzesła – Rzygać mi się chce, jak tylko słyszę te durne pomysły. Biedne dzieciątka, wstydzą się znamion. Nie umieją się dobrze podetrzeć, to niech się nauczą, a winą to niech obarczają swoich rodziców za luki w wychowaniu. Krzesła i sofy wymieniliśmy na żółtobrązowe, by nie było widać śladów, a oni dalej swoje. Biała tapicerka już im nie przeszkadza, to nagle jakieś kropelki i czyraki wymyślają. Rozwiążemy ten problem, to zaraz wykwitnie inny, bo nagle kogoś zacznie wkurzać, że ktoś inny gubi włosy. Czuję się czasem jak przedszkolu. Terroryści i sabotażyści – to są właśnie osoby, które konsekwentnie wysyłają zapytania i zmuszają nas do organizowania narady. Nie zdają sobie sprawy z tego, że jak nagle wszyscy zaczną nosić ubrania, to sens straci dzień swobodnej fryzury intymnej lub konkurs na najbardziej zakrzywione prącie. Co z zabawą świąteczną, kiedy to można złapać Mikołaja za wór z prezentami? Co z dniem dziecka? Po co tu sprowadzać dzieci, skoro nie będą mogły zobaczyć, jak wyglądają w pełnej krasie znajomi ich rodziców? Zamykam to spotkanie, bo nie chce mi się o tym dłużej gadać.

- Mieliśmy jeszcze w agendzie rozmowę o blokowaniu erotyki na firmowych komputerach – podniósł się z trudem szef IT.

- Zablokować wszystkie strony erotyczne, tutaj się pracuje, a nie ogląda gołe baby! Koniec spotkania!

#japonia #architektura

TL;DR >>> Wyczekiwana wizyta na Expo 2025 w Osace okazała się najbardziej pechowym dniem całej wycieczki - ale i tak nie żałuję!

*W tekście piszę o załączonych zdjęciach, niektóre z nich są w komentarzach.

Koncepcja wyjazdu do Japonii akurat w 2025 skrystalizowała się w mojej głowie zaraz po mającej miejsce kilka lat temu wycieczce do Dubaju. To tam po raz pierwszy zawędrowałem na międzynarodową wystawę Expo. Nie do końca wiedziałem czego się spodziewać, ale zakochałem się w tym wydarzeniu bez pamięci.

Expo to raczej spory obszar, na którym swoje pawilony budują państwa z całego świata i w tychże pawilonach robią wystawy promujące swój kraj zarówno wśród potencjalnych inwestorów, jak i turystów. Oprócz krajów, na terenie wystawy pojawiają się budynki dużych firm technologicznych oraz grup artystycznych. Cała wystawa to plac zabaw dla architektów i budowniczych. Projektanci uwalniają swoją kreatywność i nieuwiązani warunkami zabudowy lub drastycznym budżetem, jadą "na bogato". Jako, że jestem wielkim miłośnikiem architektury, wizyta w tym miejscu była bardzo ekscytująca.

Na początku o pechowych przypadkach, co by potem skupić się na pozytywach. Pogoda. Przez cały, dwutygodniowy, pobyt w Kraju Kwitnącej Wiśni, tego akurat dnia musiał padać deszcz. Nie była to ulewa, ale nie był to także kapuśniaczek. Przejaśniało się może na 5 minut w ciągu godziny, tylko po to, by zaraz znowu wszystko zmoczyć. Przełożyć wizyty nie mogłem, bo bilet był kupiony na konkretną datę więc pozostało brodzić w kałużach.

Drugi fail był jeszcze gorszy. Przez to, że nieświadomie wybrałem się do Japonii w Golden Week - odpowiednik naszej majówki, to w każdym interesującym miejscu napotykałem dzikie tłumy lokalsów. Wystawy w obawie przed rozniesieniem pawilonów, wprowadziły limity odwiedzin. Oczywiście chętnych było dużo więcej niż dostępnych miejsc, toteż zorganizowano loterię na wejścia do środka. Na każdym bilecie można było wziąć udział w loterii trzy razy. Zgłosiłem się jako chętny do odwiedzenia kilku miejsc, z utęsknieniem wyczekiwałem wyniku losowania. Jakaż gorycz mnie napełniła, kiedy otrzymałem informację, że nie wylosowałem wejściówki do żadnego z pawilonów. No normalnie, memowy c⁎⁎j mi w d⁎⁎ę. Ale nie zrażamy się, patrzymy na pozytywy i idziemy z dobrym nastawieniem, może gdzieś się uda wcisnąć.

Po przyjeździe metrem na teren wystawy, lekka zgroza. Szok jak wiele ludzi zebrało się w jednym miejscu. Mrowie głów, aż po horyzont. Nie wiem czy było nas tu tysiące, dziesiątki tysięcy czy setki, bo nawet nie jestem sobie w stanie tego dobrze zwizualizować. Już myślałem, że tam zakwitnę w tej kolejce, ale nastąpiło miłe zaskoczenie. Japończycy rewelacyjnie potrafią zarządzać tłumem. Cała masa osób kierujących ruchem, skutecznie rozpraszała tłok. Potok ludzi był sukcesywnie rozbijany na mniejsze przez osoby z megafonami. Państwo tu, na lewo, a wy idziecie na prawo. Początkowo wydawało mi się to nierealne, ale już po 20 minutach przechodziliśmy przez kontrolę bezpieczeństwa, po której następowało wejście na faktyczny teren Expo.

Wystawę otacza ogromna estakada o konstrukcji drewnianej. Z założenia miał to być chyba pomost widokowy, z którego można rozejrzeć się po okolicy, ale tego dnia pełnił przede wszystkim funkcję zadaszenia. Minęliśmy pawilon japoński, na którym przywieszono kartkę "no entry without reservation", co mnie próbowało demotywować, ale nadal naiwnie wierzyłem, że jednak gdzieś do środka zajrzymy. Nie trzeba było nawet długo czekać, bo kawałek dalej znajdował się garaż Yamaha, do którego nie było wymagane umówienie wizyty i nawet nie było kolejki. W środku futurystyczne motocykle w trzech wersjach - szybki & sexy / emerycki & bezpieczny / lotniskowy & pakowny. Pierwszy z nich, widoczny na załączonym zdjęciu. Każdy z pojazdów miał wbudowane zabezpieczenia przed przewróceniem się. Obsługa kopała te pojazdy, a one jedynie lekko się przekręcały i szybko wracały do pionu. Drugi to skuter miejski, a trzeci to walizka na kółkach, na którą posiada manetkę, więc można na niej usiąść i sobie pojechać.

Po prezentacji minęliśmy kilka budynków, by zauważyć, że przed pawilonem USA jest dość mała kolejka i nie ma nawet ogłoszenia, że zakaz wstępu. Zaczepiłem koleżkę z obsługi i powiedział, że luzik, możemy sobie wejść. Yeah, czyżby powrót szczęścia w tym zdominowanym przez złe dżu dżu dniu? W środku USA postawiło na motyw "TOGETHER", czyli chcemy robić wielkie rzeczy, ale chcemy je robić razem z wami. Były projekcje pokazujące różne ciekawe miejsca w USA, spektakularne piękno ichniejszej przyrody i monumentalne metropolie. Potem mały show z lotem w kosmos - pomieszczenie przygotowane jak statek kosmiczny i można było się poczuć jak na orbicie. Dalej pokazano części wysłanych w kosmos maszyn oraz przywieziony z księżyca kamień. W większości pawilonów były restauracje z kuchnią gospodarza, więc tutaj knajpa serwowała, rzecz jasna, burgery i frytki.

W tym momencie zdałem sobie sprawę że trzeba mierzyć siły na zamiary i jeśli chciałbym wrócić do domu przed nocą, to należy przyśpieszyć, bo dopiero co weszliśmy, przemierzyliśmy może z 8% wystawy, a 2 godziny minęły.

Dalej zatem szło szybko. Jak tylko zaczynało mocniej padać, szliśmy na po kawę lub jakieś smakołyki i dokowaliśmy pod drewnianym kręgiem. Jak tylko ustawało (lub gdy uznawaliśmy, ze kij z tym, idziemy dalej), to opuszczaliśmy schronienie.

W dużym, skrócie:

• Pawilon Polski - ładny z zewnątrz, ale jakiś taki mocno orientalny styl miał. Zajrzeliśmy do środka przez sklepik - widzieliśmy wystawy z bursztynem. W sklepiku głównie biżuteria. W menu to co na załączonym zdjęciu.
  

• Najlepszy pawilon wystawy: OCHIAI Yoichi's Signature Pavilion - jest to pawilon grupy artystycznej. Na załączonym zdjęciu ten chromowany, ze świecącym kółkiem. Miał klimat takiej niepokojącej maszyny. Kółko pulsowało i drgało, a z głośników leciało niepokojące trzeszczenie, coś jak czołówka Black Mirror. Mega odjechany i trochę straszny.
  

• Ciekawe pawilony: zrobły na mnie wrażenie Chiny (te pionowe drewniane, zaokrąglone ściany na zdjęciu), fajna była też Tajlandia (pół chaty i lustrzana ściana).
  

• Rozczarowania: Indie (z daleka wiadomo było, że się zbliżamy, tak nahajcowali kadziłem), do tego pawilon Pasona (który na wizualizacjach wyglądał obłędnie, a w rzeczywistości przypominał membranę naciągniętą na stalowy szkielet).
  

Około godziny 19, kompletnie przemoczeni zawinęliśmy się do metra.

Ogólne wrażenia są takie, że w Dubaju pokazali, że mają w cholerę szmalu. Poszli totalnie na bogato. Tutaj jest bardziej zachowawczo, trochę bardziej eko.

Myślałem, że nieprędko wrócę do Japonii, bo podczas wyjazdu zobaczyłem naprawdę wiele, ale okazuje się, że kolejne Expo będzie w Jokohamie, więc chyba będzie trzeba znowu wybrać się na ramen i tonkatsu.

Pojedź na zadupie rowerem, bo po wioskach fajnie się jeździ. Strzela opona. W drodze powrotnej prowadzisz rower. Jeszcze tylko 15km. Oto mój sposób na spędzenie tego pięknego dnia.

#rower