Niby drobiazg ale mnie to uwiera. Otóż cała Polska spuszcza się nad policjantem Jakubem Kulikiem który w zasadzie tylko dokończył robotę i dobił tego psychola a kompletnie nikt nie wspomina o tym, że gdyby Artur Morański ostatnim strzałem, zanim sam od postrzału padł, nie położył zamachowca to obaj policjanci gryźli by już glebę bo pan Kulik nie miałby najmniejszych szans gdyż leżał wtedy twarzą do ziemi. Ani raz nie przeczytałem żeby na tego postrzelonego trzykrotnie zbierali krew za to na tego, który dostał raz w rękę ze sto razy. Nikomu nic nie ujmuję ale no, bądźmy obiektywni kto tu zrobił największa robotę.
Z tą krwią to nie tak że jeden był ważniejszy od drugiego tylko jeden miał rzadką grupę krwi i tyle. Myślę że szukasz dziury w całym, obaj są uważąni za bohaterów.
@Jim_Morrison to ja już nie wiem który jest który. Na filmiku widać jak policjant podchodzi do tego bandyty i już leżącego i strzela do niego kilkukrotnie a potem siada zakłada sobie staże i się kładzie.
Rozumiem że chwilę wcześniej ten drugi policjant którego nie widać żeby wyraźnie na filmie jako pierwszy zamachowca i sprawił że on się wyglebił?
@Opornik Jest kilka filmików z tego zdarzenia, pod tagiem #krakow albo #zamach . W tym najpopularniejszym nie widać dobrze sytuacji z drugim policjantem (są ze 3 klatki). Tymczasem w innych klipach widać akcję wymiany ognia pomiędzy nim, a zamachowcem i ten decydujący strzał.
Zapomniałeś, że gdyby pan Kulik go nie dobił i nie dokończył roboty to zamachowiec mógłby chwycić jeszcze karabin i zastrzelić obu policjantów i przypadkowych ludzi.
Nikomu nic nie ujmuję, ale no, bądźmy obiektywni. Słyszałeś o czymś takim jak praca zespołowa?
Za filmweb: Charlie Heller (Malek) to utalentowany kryptolog pracujący w głównej siedzibie CIA w Langley. Jego życie wywraca się do góry nogami, gdy jego żona ginie w zamachu terrorystycznym w Londynie. Kiedy jego przełożeni odmawiają podjęcia działań w celu schwytania terrorystów, Charlie postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. Wyrusza w niebezpieczną podróż dookoła świata, aby znaleźć osoby odpowiedzialne za zamach i dokonać zemsty.
Ode mnie: fajny akcyjniak, fajny Malek. Scenariusz bardzo przewidywalny, ale poważnie da się to oglądać. Powiedziałbym, że jak nie wiesz co oglądnąć w jakiś wieczór to bardzo polecam Amatora bo potrafi zainteresować, zaciekawić i trochę zirytować. To trochę film typu "James Bond" z sytuacjami, które są tak nie prawdopodobne, że wiesz, że to film Ale i tak oglądnij.
Na reddicie widzę mocne szkalowanie Omarchy już od wielu tygodni, a w polskim internecie raczej cisza. Czy nasza społeczność #linux ma jakieś zdanie na temat tego distro?
Może ktoś będzie chciał się podzielić opinią na temat tego projektu.
@BoJaProszePaniMamTuPrimaSorta Ogólnie chłop za tym distro jeśli dobrze pamiętam jest programistą i kierowcą wyścigowym o umiarkowanych poglądach prawicowych, stąd zesrańsko na zachodzie.
@BoJaProszePaniMamTuPrimaSorta Omarchy jest bardzo spoko. A na reddicie, x płaczą lewicowe czubki. Wiadomo tolerancyjna lewica xD Albo znami albo jesteś nazistą, faszystą, mordercą itd.
Za filmweb: Osadzona w inspirowanym latami '60 retro-futurystycznym świecie, historia przedstawia Pierwszą Rodzinę Marvela - Reeda Richardsa/Mistera Fantastica (Pedro Pascal), Sue Storm/Niewidzialną Kobietę (Vanessa Kirby), Johnny’ego Storma/Ludzką Pochodnię (Joseph Quinn) oraz Bena Grimma/Stwora (Ebon Moss-Bachrach). Bohaterowie stają przed najtrudniejszym dotąd wyzwaniem. Zmagając się z koniecznością pogodzenia swoich superbohaterskich obowiązków z siłą rodzinnych więzi, muszą stanąć w obronie Ziemi przed wygłodniałym kosmicznym bogiem, Galactusem (Ralph Ineson), i jego enigmatycznym heroldem, Srebrnym Surferem (Julia Garner). Sytuacja staje się jeszcze bardziej dramatyczna, gdy plan Galactusa - pożarcie całej planety i jej mieszkańców - nabiera dla nich osobistego wymiaru.
Ode mnie: najbardziej mi się podobał styl lat 60tych. Taki troche Fallout vibe Połączenie bardzo futurystycznej technologii z tamtym stylem. A film? Może być. Trochę aktorsko słabo (nawet bardzo). Scenariusz bardzo średni. Efekty ładne. Na pewno powyżej średniej Marvela z ostatnich lat, ale d⁎⁎y nie urywa.
Tytuł: Lęk przed czarnym wszechświatem. Przyszłość fizyki oczami outsidera
Autor: Stephon Alexander
Kategoria: popularnonaukowa, fizyka
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Format: papierowa
Liczba stron: 271
Ocena: 2/10
Często czytając prace popularnonaukowe narzekam, że pomimo kilkukrotnego czytania nie rozumiem, co autor miał na myśli. Po tytule spodziewałem się, że książka będzie przedstawiać kierunku badań nad fizyką oczami amatora, a tutaj mamy czarnoskórego naukowca, który wielokrotnie skarży się, że nawet w fizyce spotyka się z dyskryminacją. Autor nie potrafi w interesujący i zrozumiały sposób przedstawić danego problemu, pełno jest urwanych dygresji, o przyszłości fizyki jest bardzo mało informacji. A jak już się pojawia to w formie hipotezy, czy czarna materia ma związek z cywilizacją pozaziemską, która tworzy swoje wirtualne rzeczywistości. Jak autor tak opowiada o fizyce to nie jestem zaskoczony, że mało kto poważa go w świecie naukowym.
Ociemniały były reżyser filmowy opowiada synowi przyjaciółki historię romansu z konkubiną pierdyliardera, która zagrała główną rolę w jego ostatnim filmie.
Specyficzny film, czasem ocierał się o wybitność, czasem o kicz na poziomie paradokumentów, ale przeważnie d⁎⁎y nie urywał. Trochę ciężko wczuć się emocjonalnie w dramat nieszczęśliwych kochanków, Lena to w sumie taka gold digerka, która wymienia betabankomaty jak tylko spotka cukrowego tatuśka oferującego lepsze korzyści. Szczerze mówiąc, chętniej bym obejrzała historię Judith, niż Leny.
Z plusów to jedynie niektóre zdjęcia, Penelope Cruz (uwaga: pokazuje tzytzki) i fragment jak Harry i Diego wymyślają scenariusz blockbustera o wampirach i wychodzi im parodia Underworld.
Jak pewnie pamiętacie, po recenzjach Sagi Blackwater, jestem wielkim fanem takich książek: małe miasteczko, tajemniczy bohaterowie, nadprzyrodzone siły i przeszłość, która nie daje o sobie zapomnieć. I dokładnie to tutaj dostajemy, z tą różnicą, że to pierwszy i ostatni tom.
Małe sprostowanie, które moim zdaniem powinno być na początku książki, a znalazło się na jej końcu:
Ksiązkę napisał George A. Romero, jako jedną z 2 w jego pisarskim dorobku, choć "napisał", to może też trochę za duże słowo, bo autor ją zaczął i prawie ukończył. Natomiast zakończenie i domknięcie wszystkich wątków dopisał już Daniel Kraus po śmierci Romero. Nie ma natomiast nigdzie powiedziane w jakim stopniu ją dokończył, czy to było 5% czy 50%, czy dopisywał też coś do treści napisanej przez Romero i jeśli tak, to w jakim stopniu.
Mamy tu do czynienia z weird fiction, chyba najbliżej jej do książek Lovecrafta (ewentualnie Derletha), "Sagi Blackwater", czy do "Krainy Lovecrafta". Mamy Nowy Orlean, bagna, małe miasteczko (Alligator Point) ze swoimi tajemnicami, mamy przeszłość, która okształtowała te miasto i Renee Pontiac, którą wkurza imię i woli by zwracać się do niej po nazwisku. Mamy wreszcie tytułowego Flecistę, ducha a może demona, tego miejsca, który raz na jakiś czas porywa mieszkańców i zostawia po nich członki ciał na pamiątkę. Ducha, który objawia się ludziom w czymś co przypomina sny i demona, który oczekuje ofiar i straszy dorosłych, że zabierze im dzieci, jak flecista, który gra, na flecie a zwierzęta za nim podążają.
Do pewnego stopnia nie czułem, że to będzie horror, ale było go na pewno więcej niż w serii "Blackwater". Demon, dzikie zwierzęta, śmierć i części ciał zostawionych, jako jedyne pamiątki po ofiarach. A w tym wszystkim kląca jak szewc dziewczynka, wychowująca się tylko z ojcem, którego najlepszym przyjacielem jest butelka. Oczywiście nie mogło zabraknąć elementu rozpoznawczego dla Romero - zombie. Było 1, ale było
Czyta się to całkiem nieźle, choć trochę czuć, że mamy tu dwóch autorów, którzy siadali do maszyny, po sobie. Cieszę się, że książka została dokończona i nie skończyła w szufladzie, szczególnie, że to jednak duża zmiana tematyki dla autora, a one nie cieszą się zbyt dobrym przyjęciem czytelników. Wolałbym chyba jednak, żeby Kraus się wzorował na zapiskach Romero i napisał swoją książkę od nowa.
Bardzo siadł mi klimat tej książki, lubie odludzia, bagna, południe Stanów Zjednoczonych, niewyjaśnione zjawiska i coś, co czai się we mgle. Nie bardzo natomiast siadł mi wątek lesbijski, który z jakiegoś powodu miał się toczyć między dziewczynką, a jej nauczycielką. Nic nie wniósł do historii, po za kilkoma stronami, a jednak budził niesmak, bo nawet dziewczynka nie rozumiała tego, co jej "obiecywała" zrobić nauczycielka.
Ostatecznie 8/10, bo trafiła do mnie ta historia i chętnie przeczytałbym podobne. A zbyt wiele książek w tym klimacie nie wychodzi.
Ta książka też przebija mój wynik czytelniczy z ubiegłego roku (209).
qrde oglądam Diune i mam strasznie mieszane uczucia co do Zandai. Z jednej strony ma coś w sobie co mi się nawet podoba ale chyba wolał bym inną aktorkę do tej roli. #filmy
@jakub-krol w sensie, że co? Że nie ma moderacji bo nie banują komuś konta, bo podejrzewasz je o bycie scamem na podstawie nicku, w którym imię i nazwisko jest z jakimś znakiem je łączącym, żeby pasowały do bazy danych? Czekaj, czekaj....
@jakub-krol z ciekawości zbadałbym gdzie jest scam. I przede wszystkim powtarzałbym, że jestem bogaty, ale nie dodawał tego, że chodzi tylko i wyłącznie o bogatość emocjonalną.
Recenzja: Idący na śmierć. Gladiatorzy w starożytnym Rzymie
Książka „Idący na śmierć. Gladiatorzy w starożytnym Rzymie” autorstwa Harry’ego Sidebottoma przedstawia życie gladiatorów, ich pochodzenie, szkolenie, codzienne zwyczaje, warunki życia, walki na arenie oraz znaczenie igrzysk w kulturze i społeczeństwie antycznego Rzymu. Publikacja ukazała się nakładem Domu Wydawniczego REBIS.
Harry Sidebottom jest brytyjskim historykiem i archeologiem, doktorem związanym z Uniwersytetem Oksfordzkim. Specjalizuje się w historii starożytnego Rzymu, szczególnie w zagadnieniach związanych z wojskowością, kulturą i społeczeństwem antycznym. Jest również autorem cenionych publikacji historycznych i powieści osadzonych w świecie starożytnym.
„Idący na śmierć. Gladiatorzy w starożytnym Rzymie” to jego kolejna książka o starożytnym Rzymie. Tym razem autor pozwala spojrzeć na świat gladiatorów z zupełnie innej perspektywy. Harry Sidebottom nie ogranicza się do opisywania walk na arenie, uzbrojenia czy poszczególnych typów gladiatorów. Pokazuje przede wszystkim ludzi stojących za tym widowiskiem, ich codzienne życie, pochodzenie, trening, status społeczny, relacje z otoczeniem i stosunek Rzymian do śmierci.
Ciekawym pomysłem jest przedstawienie wydarzeń w rytmie rzymskiej doby. Autor prowadzi czytelnika przez kolejne pory dnia i nocy, wykorzystując je do omówienia różnych aspektów życia gladiatorów. Dzięki temu książka ma przemyślaną konstrukcję i nie przypomina zwykłego zbioru historycznych ciekawostek.
Szczególnie interesujące są fragmenty dotyczące szkolenia gladiatorów, ich diety, warunków życia w szkołach, organizacji igrzysk oraz samego przebiegu walk. Sporo miejsca poświęcono również psychologii, religii, przesądom i wyobrażeniom związanym ze śmiercią. Autor pokazuje, że arena była nie tylko miejscem brutalnej rozrywki, ale również ważnym elementem rzymskiej kultury, polityki i życia społecznego.
Dużym atutem publikacji jest solidne zaplecze naukowe. Widać, że za tekstem stoi historyk, który dobrze zna źródła antyczne i współczesne badania. Przypisy, obszerna bibliografia i indeks ułatwiają weryfikowanie informacji oraz dalsze zgłębianie poruszanych tematów. Co ważne, książka nie opiera się wyłącznie na popularnych wyobrażeniach o gladiatorach znanych z filmów.
„Idący na śmierć” to wartościowa pozycja dla osób zainteresowanych historią starożytnego Rzymu, ale także dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć, jak naprawdę funkcjonował świat gladiatorów. Bez sensacyjnego upraszczania i powielania filmowych stereotypów. Konkretna, dobrze udokumentowana książka, do której warto zajrzeć nie tylko dla opisów walk na arenie.
