@Hajt Poprawnie mówimy i piszemy: w poniedziałek, WE WTOREK, W ŚRODĘ lub WE ŚRODĘ (oba połączenia są równie poprawne), W CZWARTEK lub WE CZWARTEK (oba połączenia są równie poprawne), w piątek, w sobotę, w niedzielę. Przed słowem WTOREK musimy użyć rozszerzonej wersji przyimka W, czyli formy WE, dlatego że rozszerzonej wersji przyimka używamy zawsze w połączeniu z wyrazami zaczynającymi się od spółgłoski [w] lub [f], po której następuje inna spółgłoska lub grupa spółgłosek. Z czego zatem wynika oboczność form: W ŚRODĘ i WE ŚRODĘ, W CZWARTEK i WE CZWARTEK, skoro ani ŚRODA, ani CZWARTEK nie zaczynają od [w] ani [f]? Otóż przed niektórymi wyrazami zaczynającymi się od innych zbitek spółgłoskowych zwyczajowo używa się formy WE, choć system językowy tego nie wymaga (systemowa jest w takich wypadkach forma W). Połączenia WE ŚRODĘ i WE CZWARTEK są więc usankcjonowane tradycją językową.
Ta pochodząca z północnych Niemiec odmiana, której historia sięga końca XVIII wieku, prawdopodobnie wyginęła.Odnaleziona w 2025 roku
Morfologia:
Duży, okrągły, z tendencją do stożkowatego kształtu. Łodyga jest długa i umiarkowanie gruba, osadzona w wąskiej, lekko rdzawobrązowej wnęce i otoczona guzowatą koroną.
Skórka
Podstawowy kolor to bladożółty, przechodzący w bardziej złocistożółty, z głębokimi czerwonymi prążkami na stronie wystawionej na słońce. Liczne czerwone przetchlinki
Miąższ :
Miąższ ma barwę bladożółtą, a pod skórką jest lekko zabarwiony na różowo. Jest drobnoziarnisty, delikatny i aromatyczny. Przypomina odmianę Gravenstein.
.Zapylacze:
Nie wiadomo
Odporność na szkodniki oraz choroby:
Parch jabłoni: niska podatność
Mączniak prawdziwy-nie wiadomo
Zaraza ogniowa- nie wiadomo
Rak drzew owocowych- nie
wiadomo
Owocówka jabłoniowa- nie
wiadomo
Przechowywanie:
Nie wiadomo
Dojrzałość :
Dojrzałość zbiorcza: Zbiory: wrzesień
Okres dojrzewania: od września do listopada
Dojrzałość konsumpcyjna: nie wiadomo
Odporność na mróz:
do -40°C (do strefy klimatycznej 5b) najprawdopodobniej
Przeznaczenie:
Odmiana kuchenna dobra na placki jabłkowe oraz marmolade możliwy właściwości deserowe
Jabłko „Altländer Pfannkuchenapfel”, będące przypadkową sadzonką pochodzącą z regionu Altes Land, zyskało sławę w połowie XX wieku. Do dziś pozostaje popularnym jabłkiem w północnych Niemczech. W 2006 roku zostało wybrane Jabłkiem Roku Północnych Niemiec.
Morfologia:
duże owoce są żółte z czerwonymi marmurkowymi plamkami
Skórka
Zielono-żółte jabłko zdobią karminowoczerwone paski. Po stronie nasłonecznionej twarda skórka jest miejscami rozmyta na czerwono. Jabłko jest średniej wielkości i pokryte jasnymi plamkami. Jego kruche miąższ ma barwę zielonkawo-białą.
Miąższ :
To soczyste jabłko charakteryzuje się przyjemną kwaskowatością. Towarzyszy jej łagodny aromat bez wyraźnej nuty przyprawowej.
.Zapylacze:
Nie wiadomo
Odporność na szkodniki oraz choroby:
Parch jabłoni: niska podatność
Mączniak prawdziwy-srednia podatność
Zaraza ogniowa- niska podatność
Rak drzew owocowych- niska podatność
Owocówka jabłoniowa- niska podatność
Przechowywanie:
Można przechować przez okres do 6 miesiąca w chłodnii.
Dojrzałość :
Dojrzałość zbiorcza: koniec pazdziernika
Dojrzałość konsumpcyjna: 3 miesiące od zbioru
Odporność na mróz:
do -28°C (do strefy klimatycznej 5b)
Przeznaczenie:
Odmiana typowo kuchenna dobra na placki jabłkowe oraz marmolade
Korona:
Drzewo
Silnie rosnącąe o przejrzystej dużej korony
Owocowanie:odmiana o dużej wydajności; bardzo przemienia owocuje 4 lata po posadzeniu
Nie jest jasne, w każdym razie prawdopodobnie nie jest to odmiana pochodząca z regionu Altland; nie można też z całą pewnością ustalić, czy pochodzi ona z Ratzeburga, czy z Trittau.
Występowanie
Loewel podał, że odmiana ta była dość rozpowszechniona w pierwszej mili regionu Altland. Obecnie znane są również przypadki jej występowania w Księstwie Lauenburga, a nawet w północno-zachodniej Meklemburgii.
średniej wielkości, stożkowaty, często krzywy, w przekroju poprzecznym nieregularnie kanciasty. zagłębienie szypułkowe wąskie do średnio szerokiego, płaskie do średnio głębokiego z niewielkimi zgrubieniami, promieniowate, pokryte szaro-brązową rdzą, rdza pozostaje w zagłębieniu. łodyga cienka, bardzo krótka lub guzowata, nigdy nie wystaje z zagłębienia. zagłębienie kielicha szerokie, średniej głębokości, typowo z wieloma małymi krawędziami, fałdami, a czasem z mięsistymi zgrubieniami; kielich zamknięty, działki kielicha uniesione jak bukiet. Z daleka od drzewa nieatrakcyjny, . Wnęka kielicha trójkątna, gniazdo nasienne zamknięte lub lekko otwarte wzdłuż osi. Komory mają kształt uszu, są ledwo pęknięte, pestki zazwyczaj dobrze wykształcone, o wymiarach 7,5 : 5 mm.
kolor podstawowy zielonkawy, kolor wierzchni prążkowany brązowo-czerwony, podczas leżakowania rozjaśnia się do jasnożółtego, kolor wierzchni zmienia się w intensywną, prążkowaną ceglastą czerwień, podczas leżakowania staje się nieco tłusty
Owocowanie:odmiana o dużej wydajności; w badaniach Heydemanna z 1950 r. osiągnęła drugie miejsce pod względem plonów spośród wszystkich badanych odmian.https://obstsortenerhalt.de/node/280
Miesiąc opadowo satysfakcjonujący, mimo że poniżej dotychczasowej średniej. Po czerwcowej fali upałów, większość miesiąca była chłodnawa, co przy dużej ilości deszczowych dni (14) sprawiało, że raczej nie było problemów z suszą w ogrodzie.
W tabelach został także skorygowany czerwiec względem poprzedniego wpisu, ze względu na duży opad po wrzuceniu danych.
Uprawiana w Irlandii od co najmniej stu lat, a prawdopodobnie nawet dłużej, zanim została udokumentowana przez właściciela szkółki i hodowcę owoców Thomasa Riversa w 1864 roku. Uważa się, że jest to odmiana Sturmer Pippin o zapylaniu swobodnym.
Morfologia: Średniej wielkości, okrągły i płaski, niższy niż szerszy, wyraźnie żebrowany.
Łodyga jest krótka i umiarkowanie gruba, osadzona w głębokim i szerokim zagłębieniu, z rdzawobrązowymi smugami rozciągającymi się w górę na bark. Oko jest półotwarte do otwartego, średniej wielkości, w szerokiej miseczce, która jest równomiernie pokryta rdzawobrązowym nalotem i otoczona słabo zaznaczoną, pięcioguzkową koronką.
Średniej wielkości, okrągły i płaski, niższy niż szerszy, wyraźnie żebrowany. Podstawowy kolor skórki to zielonkawo-żółty, przechodzący w żółty w miarę dojrzewania. Na stronie wystawionej na słońce mogą występować czerwono-brązowe smugi lub rumieniec, na których widoczny jest koronkowy wzór w kolorze rdzawobrązowym.
Miąższ:Miąższ ma kremowo-żółty kolor, jest drobnoziarnisty, delikatny i chrupiący. Bywa nieco suchy, ale charakteryzuje się dobrym, słodko-kwaśnym smakiem. Należy pozostawić owoce na drzewie tak długo, jak to możliwe, aby uzyskać maksymalną słodycz i najlepszy smak.
Skórka owoców jest gładka, bez ordzawień, bez nalotu, trawiastozielona, po dojrzeniu jasnozielona, od strony nasłonecznionej z czerwonawym, rozmytym rumieńcem. Przetchlinki średniej wielkości, liczne, wyraźnie widoczne na tle rumieńca. Dojrzałość
Można przechować przez okres do 6 miesiąca w chłodnii.
Dojrzałość :
Dojrzałość zbiorcza: początek pazdziernika
Dojrzałość konsumpcyjna: miesiąc od zbioru
Odporność na mróz:
do -40°C (do strefy klimatycznej 3)
Przeznaczenie:
Odmiana typowo deserowa oraz dobra kuchenna. Dobra sokowa
Korona:
Korona jabłoni odmiany 'Chopin' jest luźna, rozłożysta i charakteryzuje się umiarkowaną siłą wzrostu oraz szerokimi kątami odejścia konarów od przewodnika
Owocowanie:
Odmiana wchodzi 3 lata po szczepieniu w okres owocowania bez przemienności
Alfreston, Alfristan, Freen Grove, Green Goose, Lord Gwydyr's Pippin, Lord Gwydyr's Newton Pippin, Newton's Reinette, Oldaker's New, Shepherd's Pippin, Shepherd's Seedling. Sometimes erroneously called Newton's Pippin and Baltimore (synonym used by other cultivar), Baltimore Reinette.
Jabłoń ta była uprawiana przez pewien czas pod koniec XVIII wieku w Uckfield w hrabstwie Sussex (Wielka Brytania) i z tego powodu była powszechnie znana jako „Shepherd’s Seedling” – od nazwiska właściciela ziemskiego, który odkrył i rozmnożył tę odmianę. Na początku XIX wieku szkółka Cameron Nurseries w hrabstwie Sussex nabyła sadzonki z tego drzewa i zaczęła umieszczać ją w swoim katalogu. W 1819 roku Charles Brooker z Alfriston przekazał kilka owoców do Londyńskiego Towarzystwa Ogrodniczego w celu oceny. Towarzystwo uznało, że jest to odmiana bez nazwy, i nadało jej nazwę na cześć miasta, z którego pochodziła próbka jabłka.
Duży, okrągły lub zbliżony do stożka, często asymetryczny, o nieregularnie wyprofilowanych bokach.
Oko jest małe i zamknięte, osadzone w umiarkowanie głębokiej i nieco wąskiej, żebrowanej zagłębieniu. Trzonek jest krótki, gruby i osadzony w głębokim, lejkowatym zagłębieniu.
Podstawowy kolor to zielonkawo-żółty, czasami z delikatnym pomarańczowym rumieńcem na stronie wystawionej na słońce. Pokryty siecią rdzawobrązowych smug i mnóstwem dużych rdzawobrązowych kropek.
@zuchtomek ja się kiedyś spotkałem z opinią, że tak mówią ludzie niewykształceni. Był to komentarz jakiejś starej baby, pewnie koło 40, ja wtedy miałem z 15 lat... Stąd ta ocena wieku 😛
Najstarsza ośmiornica świata… nigdy nie była ośmiornicą. Nauka właśnie przyznała się do pomyłki
Lubimy myśleć, że nauka zna odpowiedzi na większość pytań. W rzeczywistości jej największą siłą jest coś zupełnie innego – umiejętność przyznania się do błędu. Doskonałym przykładem jest historia skamieniałości Pohlsepia mazonensis, która przez ponad 20 lat figurowała jako najstarsza znana ośmiornica na Ziemi.
Skamieniałość odkryto w stanie Illinois w USA. Miała około 300 milionów lat i wydawała się sensacją. Gdy opisano ją na początku XXI wieku, uznano, że przesuwa historię ewolucji ośmiornic o ponad 100 milionów lat wstecz. Trafiła nawet do Księgi Rekordów Guinnessa jako najstarsza znana ośmiornica.
Problem w tym, że naukowcy nie byli jednomyślni. Część badaczy od początku zwracała uwagę, że skamieniałość nie posiada kilku kluczowych cech charakterystycznych dla ośmiornic. Przez lata brakowało jednak technologii, która pozwoliłaby zajrzeć do wnętrza skamieniałości bez jej uszkadzania.
Dopiero w 2026 roku wykorzystano nowoczesne metody obrazowania, między innymi skanowanie synchrotronowe oraz mikrotomografię komputerową. Wyniki okazały się zaskakujące. Wewnątrz skały odkryto zachowane elementy aparatu gębowego z jedenastoma zębami w każdym rzędzie. To szczegół, który praktycznie przekreślił wcześniejszą teorię. Ośmiornice mają inną budowę raduli, dlatego badacze doszli do wniosku, że tajemniczy organizm wcale nie był ośmiornicą.
Okazało się, że skamieniałość należała najprawdopodobniej do dawnego krewnego współczesnego łodzika – głowonoga posiadającego zewnętrzną muszlę. Co więcej, błędna interpretacja była skutkiem procesów zachodzących jeszcze przed skamienieniem. Ciało zwierzęcia częściowo się rozłożyło, przez co jego wygląd przypominał ośmiornicę bardziej, niż powinien.
To odkrycie nie jest porażką nauki. Wręcz przeciwnie. Pokazuje, że nauka działa dokładnie tak, jak powinna. Hipotezy nie są dogmatami. Gdy pojawiają się lepsze narzędzia i nowe dowody, wcześniejsze wnioski mogą zostać zmienione. W tym przypadku oznacza to również, że historia ewolucji ośmiornic wygląda inaczej, niż sądziliśmy jeszcze kilka miesięcy temu.
To świetne przypomnienie, że wiedza naukowa nie jest zbiorem niezmiennych prawd wyrytych w kamieniu. Jest procesem ciągłego sprawdzania, kwestionowania i poprawiania wcześniejszych ustaleń. Paradoksalnie właśnie dlatego jest tak wiarygodna – bo potrafi powiedzieć: „myliliśmy się”.
Moim zdaniem to jedna z najbardziej fascynujących cech nauki. W świecie, w którym wiele osób za wszelką cenę broni swoich poglądów, naukowcy zdobywają zaufanie właśnie dlatego, że są gotowi zmienić zdanie, gdy przemawiają za tym dowody.
Czasami więc największą sensacją nie jest nowe odkrycie, ale odwaga, by po latach przyznać, że coś, co wszyscy uznawali za pewnik, w rzeczywistości było pomyłką.
Tekst napisany przez chatgpt, zweryfikowany przez niego i Gemini.
Zobaczymy czy chat gpt zna się na hejto, gdyż według sztucznej inteligencji taka ciekawostka ma szansę otrzymać 50 piorunów na tym portalu
![[#uN] 🌀 Budujemy homelab, lokalny LLM, przejmowanie kont Steam i... gdzie jest Bookland?!](https://img.unknow.news/og/20260731.png)
