typ: jabłko deserowe\ Claygate Pearmain\ Synonimy: Archerfield Pearmain, Bradley’s Pearmain…
typ: jabłko deserowe\
Claygate Pearmain\
Synonimy: Archerfield Pearmain, Bradley’s Pearmain, Brown’s Pippin, Claygate, Claygate Pippin, Doncaster Pearmain, Formosa Pippin, Fowler’s Pippin, Mason’s Ribston Pearmain, Ribston Pearmain, Summer Pearmain, Winter Pearmain. Opis: Ceniona, tradycyjna odmiana jabłka deserowego, uprawiana na szeroką skalę w ogrodach w Anglii w epoce wiktoriańskiej i edwardiańskiej. Opis: Średniej wielkości do dużych, okrągłe, z tendencją do stożkowatego kształtu. Podstawowy kolor to zielonkawo-żółty, na którym po stronie wystawionej na słońce pojawia się rumieniec o barwie od szkarłatnej do pomarańczowo-szarej z rozrzuconymi czerwonymi prążkami. Skóra jest rdzawobrązowa z srebrzystymi łuseczkami, czasami z różowym odcieniem. Kielich jest duży i otwarty, osadzony w płytkiej, lekko wypukłej miseczce. Ogonek jest średniej długości i osadzony w głębokim zagłębieniu. Cechy charakterystyczne: Miąższ ma żółty, czasem zielonkawy odcień. Chrupiący, nieco kruchy i słodki. Pełny, bogaty, orzechowy smak, czasem z nutą ananasa. Zastosowanie: Okłady z zgniłych owoców odmiany Claygate były stosowane w dawnych wiejskich recepturach na ból oczu. Pochodzenie: Dzika sadzonka odkryta przez Johna Braddicka, ogrodnika, który w podobnych okolicznościach odkrył również odmianę „Braddick’s Nonpareil”, rosnąca w żywopłocie w pobliżu jego domu w miejscowości Claygate w hrabstwie Surrey (Wielka Brytania). Po raz pierwszy opisana w „Journal of the Royal Horticultural Society” w 1862 r., a następnie wyróżniona Nagrodą Zasługi Królewskiego Towarzystwa Ogrodniczego w 1901 r. oraz Certyfikatem Pierwszej Klasy w 1921 r. Niemniej jednak na początku XX wieku zaprzestano jej uprawy i uznano ją za zaginioną, aż do momentu odnalezienia drzewa w stacji badawczej Grove w Tasmanii (Australia) na początku XXI wieku. Uprawa: Drzewo o umiarkowanym przyroście, o pokroju wyprostowanym i rozłożystym. Owocuje na krótkich pędach. Bardzo obfite plonowanie. Dobrze nadaje się do uprawy w formie szpalerowej. Przechowywanie w chłodni: Przechowuje się do dwóch miesięcy, a najlepszy smak i aromat rozwija się po około czterech tygodniach. Podczas przechowywania miąższ nabiera coraz bardziej kremowego koloru. Podatność na choroby: Odporna na parcha. Zbiór: Gotowa do zbioru od drugiej połowy piątego okresu. Uwagi: Edward Bunyard (1878–1939), znany pomolog, szkółkarz i autor, umieścił odmianę Claygate Pearmain na liście 12 najlepszych jabłek na świecie. Grupa zapylania: D Szczyt zapylania: 12 Ploidyzm: Triploidalna. Samonierodzajna, nie wytwarza żywego pyłku ani dla siebie, ani dla innych jabłoni. Liczba tygodni przechowywania w chłodni: 8 Okres zbiorów: 5 Odporność na mróz: 3 #hejto #ogrodnictwo #stareodmiany #niemcy #wielkabrytania #botanika https://pomiferous.com/applebyname/claygate-pearmain-id-1368
