Badania przeprowadzone przez Melvina Vopsona z Uniwersytetu w Portsmouth wskazują na możliwość, że informacja może posiadać masę. To odkrycie wspiera hipotezę symulacji, co może całkowicie zmienić nasze rozumienie rzeczywistości.
Melvin Vopson, naukowiec z Uniwersytetu w Portsmouth, opublikował pracę, która może zmienić nasze postrzeganie rzeczywistości. Jego badania wskazują, że informacja posiada masę, a cząstki elementarne zawierają informacje o sobie. To odkrycie może potwierdzać hipotezę, że żyjemy w symulacji komputerowej.
I mały komentarz. Informacja ma masę, niezależnie od postulatów Vopsona. Jego propozycja eksperymentu zakłada specyficzny efekt informacyjny. Czy on istnieje - śmiem wątpić. Ale dobrze, że chce to sprawdzić. 511keV to łatwy cel eksperymentalny.
Generalnie, produkcje Vopsona mają problem z entropią, prawami termodynamiki i mechaniką kwantową. A poza tym czasem z samymi założeniami. Jednocześnie, nie ma on problemu z uczynieniem swoich prac medialnymi, ale nie nadaje im to waloru prawdziwości.
Jednak należy się takim tezom przyglądać, bo gdzieś w gąszczu bredni może się pojawić prawdziwy diament.
Badania genetyczne potwierdziły, że czaszka chińskiego "smoczego człowieka" to pierwsza znana czaszka Denisowianina. Gatunek człowieka, znany do tej pory z jednego zęba i kości palca, otrzymał twarz.
Mgławica Rozeta - znana głównie z tego, że na niektórych zdjęcia wygląda jak dość upiorna czaszka. To chyba najbardziej jej znane zdjęcie. Na innych (np. zdjęcie z Wikipedii) już nie jest to takie oczywiste, bo wygląda bardziej, jak róża - stąd nazwa.
@Fly_agaric Dzięki za zaufanie, ale astronomia to nie moja działka. Astrofizyka, kosmologia - już bardziej, choć na marginesie tego, co mnie kręci. Najbardziej fizyka teoretyczna.
Sam musiałem poszukać więcej informacji na temat tej mgławicy. Jest względnie niewielka <130 lat świetlnych średnicy i znajduje się względnie blisko nas, bo w odległości ok. 5000 lat świetlnych. Ma masę ok 10000 mas Słońca i jest gwiazdowym inkubatorem. Jest częścią naszej własnej galaktyki. Wygląd zawdzięcza wiatrom gwiazdowym i polom magnetycznym tworzących się gwiazd, które rozwiewają gorący gaz. A ten kształt czaszki najlepiej widać przy małej rozdzielczości kolorystycznej. Ale w kosmosie jest tyle obiektów, że dzięki pareidolii z pewnością można w nich zobaczyć każdy kształt, jaki chcemy .
To dosyć popularny, lub też popularyzatorski artykuł. Mówi on o tym, że tak zwane „magiczne stany” to klucz do stworzenia odpornego na błędy komputera kwantowego. Większość stanów kwantowych błyskawicznie poddaje się hałasowi i traci informacje, a bez nich nie można wykonywać obliczeń. „Magiczne stany” są jednak na tyle stabilne, że pozwalają na odporne na błędy operacje, nawet gdy środowisko robi się zbyt hałaśliwe. Dzięki nowym osiągnięciom w dziedzinie stanów magicznych, można wykonywać bardziej złożone obliczenia, bez konieczności zużywania całych stert dodatkowych qubitów.
A czym właściwie są te magiczne stany? I tu miałem małą zagwozdkę, jak to wytłumaczyć. Bo to dosyć prosty i podstawowy koncept (koncept, nie realizacja), ale wymaga jakiejś wiedzy na temat bramek kwantowych.
Ale spróbujmy. W przypadku komputerów kwantowych mamy dwa typy bramek. Bramki w sensie Clifforda, i bramki wyłącznie kwantowe (nieCliffordowe). O co chodzi? Pierwsze są symulowalne wydajnie na komputerach klasycznych. Czyli nie dają zysku z używania komputera kwantowego. Drugie zaś, nie są łatwo symulowalne i nie da się ich w prosty sposób użyć w systemach z korekcją błędów. Obejściem tutaj jest właśnie użycie tych magicznych stanów, które dają bazę/punkt odniesienia konieczny do tworzenia surogatów bramek nieCliffordowych przy pomocy bramek Cliffordowych. Ten punkt odniesienia to precyzyjnie spreparowany stan kwantowy. A dalej jest jeszcze destylacja stanów magicznych, żeby ograniczyć poziom szumów.
Pewnie moje tłumaczenie i tak nie wyszło zbyt klarowne, ale postarałem się na całe 30%
Ja piernicze - nic nie rozumiem ale mi się to dobrze czyta.)*
Ignorant ze mnie.
)* - ale to żaden powód do chwały że niby wiem że nic nie wiem więc ... jestem lepszy bo chociaż o tym wiem. Po prostu - ignorant ze mnie. Bez podtekstu.
trza by to jakoś znormalizować względem ilości osób w zakresie wieku, w którym zazwyczaj ma się dzieci, myślę że piramida wieku w czasie ma na to wpływ
@LaMo.zord Nie powiem, w pierwszej chwili przeczytalem hand zamiast honda i zastanawiałem się, czy to "reviving hand civic" to jakieś nowe określenie na ręczną miłość xD
IC 443, znana jako Mgławica Meduza, to pozostałość po supernowej w konstelacji Bliźniąt, oddalona o około 5000 lat świetlnych. Powstała w wyniku wybuchu supernowej 8000–30 000 lat temu. W centrum mgławicy znajduje się gwiazda neutronowa będąca pozostałością supernowej.
Chcecie nowych radarów, systemów namierzania, trudniejszej do zakłócenia transmisji w komponencie magnetycznym? No a poza tym, paru innych rzeczy z cywilnej elektroniki, ale to mało interesujące.
No to jest nowinka, która na to pozwoli. Metoda polega na tym, że kwantowy czujnik robi za mixer – miksuje sygnały o różnych częstotliwościach i przerzuca je w rejony, które umie dobrze zmierzyć. Sprawdzono to na defektach azotu w diamentach, gdzie udało się wykryć magnetyczny sygnał o częstotliwości 150 MHz, czyli zupełnie poza zwykłym zasięgiem czujnika. Całość opiera się na efektach Floqueta (https://encyclopediaofmath.org/wiki/Floquet_theory ), które bazują na nieliniowości, pozwalające na miksowanie kwantowe sygnałów, a dodatkowo metoda pozwala też ogarnąć wektorową budowę pola (kierunkowość), nie tylko jego siłę.
@AdelbertVonBimberstein Kurde, już poszły, z tym że wygląda na to, że w przestrzeni mocno nie deSitterowskiej. Więc mogą dotrzeć niedługo, albo za 10^12 lat. Wypatruj kuriera!
Cyanometer (od „cyan” – niebieski i „-meter” – miernik) to przyrząd do mierzenia „niebieskości”, a konkretnie intensywności barwy niebieskiej nieba. Przypisuje się go Horace'owi-Bénédictowi de Saussure oraz Aleksandrowi von Humboldtowi. Składa się z kwadratów papieru zabarwionych na stopniowane odcienie niebieskiego, ułożonych w okrąg lub kwadrat kolorystyczny, który można unieść i porównać z kolorem nieba.
M100 (NGC 4321 lub PGC 40153) to galaktyka spiralna zlokalizowana w gwiazdozbiorze Warkocza Bereniki. Została zauważona przez francuskiego astronoma Pierre’a Méchaina 15 marca 1781 roku i nieco później, 13 kwietnia, trafiła do słynnego katalogu Charlesa Messiera.
M100 należy do najjaśniejszych galaktyk wchodzących w skład Gromady w Pannie – rozległego zgrupowania galaktyk oddalonego o około 56 milionów lat świetlnych od naszej planety. Sama galaktyka mierzy około 120 tysięcy lat świetlnych średnicy, co oznacza, że rozmiarami dorównuje Drodze Mlecznej.