Czytanie "Miasteczka Salem" do poduszki, przed snem to nie był najlepszy pomysł... Muszę to skończyć któregoś dnia ale nie wieczorem

Cześć, trochę nietypowy pewnie post ale może Was zainteresuje. Tak się składa, że napisałem książki i obecnie zbieram środki na jej wydanie. Można to rozumieć jak preorder, zamawiacie książkę teraz i otrzymujecie ją po końcu zrzutki, gdy wydrukuję cały skład.

Podjąłem taką decyzję po roku niepowodzeń z wydaniem książki w tradycyjnym formacie. Można to spisać na karb treści, która jest dosyć eksperymentalna, żeby nie powiedzieć dziwna (ale mam nadzieję, że przynajmniej zabawna), lecz ogólnie jest też szerszy problem z wydawaniem polskiej literatury pięknej, a w szczególności debiutów literackich w tym gatunku.

Jeśli więc chcielibyście wesprzeć taki projekt, poczuć się mecenasami wschodzącej (ale powoli, jak grzyb) sztuki, a jednocześnie otrzymać niezwykle żartobliwą książkę, czy to w ebooku czy fizyczną, to zapraszam do linku poniżej.

Z góry dzięki i pozdrawiam serdecznie!

https://zrzutka.pl/434hfs

Wisława Szymborska. Szukanie słów w kamieniu

2 lipca 1923 roku urodziła się Wisława Szymborska, jedna z najbardziej znanych, a przy tym najbardziej lubianych poetek XX i XXI wieku. Publikowała z rozwagą, dlatego w jej dorobku znajduje się zaledwie 350 wierszy. Międzynarodową sławę przyniosła jej Literacka Nagroda Nobla, przyznana w 1996 roku "za poezję, która z ironiczną precyzją pozwala historycznemu i biologicznemu kontekstowi ukazać się we fragmentach ludzkiej rzeczywistości". Oprócz poezji zajmowała się także eseistyką, krytyką literacką, felietonistyką i tłumaczeniem.

– Poeci nie robią nic innego, tylko szukają słów – mówiła Wisława Szymborska w Polskim Radiu w 1974 roku. Proces pisania wiersza porównywała zaś do wydobywania kształtu rzeźby z kamienia. – To jest robota kamieniarska – powiedziała w radiowym wywiadzie.

Więcej na ten temat: https://www.polskieradio24.pl/39/156/Artykul/2542914,Wislawa-Szymborska-Szukanie-slow-w-kamieniu

#Książki #Polecajka #UkochaneRownanieProfesora

“Ukochane Równanie Profesora” (博士の愛した数式) autorstwa Yōko Ogawa.

Książka dość krótka (240 stron) przynależąca do kategorii literatury pięknej. Książka zachęca nas takich opisem:

“Jak przystało na wybitnego matematyka, Profesor ma swoje dziwactwa. Pewnego dnia w progu jego domu pojawia się nowa gosposia z synem, od tej pory nazywanym pieszczotliwie Pierwiastkiem. Wspólne życie pokaże, że znacznie łatwiej napisać skomplikowane równanie niż ułożyć relacje z drugim człowiekiem. Językiem, który pozwoli im zbudować namiastkę rodziny, stają się matematyka i baseball. Ale swoją relację będą musieli odbudowywać co osiemdziesiąt minut…”

(Źródło: lubimyczytac.pl)

Książka w wielkim skrócie opowiada o relacji gosposi oraz jej syna z profesorem matematyki który w wyniku nieszczęśliwego wypadku, doznał uszczerbku na zdrowiu. Jego pamięć “resetuje się” co 80 minut.

Książkę skończyłem czytać jakiś czas temu i przyznam, że jestem bardzo zadowolony. Dzieło to, w swojej prostocie przekazuje naprawdę wiele. Nie jest ono przeznaczone jedynie dla miłośników matematyki, lecz dla każdego z nas.

Książka nie jest na tyle wzruszająca, na ile mogłem obstawiać przed jej przeczytaniem. Mimo wszystko ukazane w niej relacje, problemy oraz zagadnienia, wciągają czytelnika. Nie nudzimy się, wydarzenia bowiem są na tyle dynamiczne, że cały czas dzieje się coś, co przykuje naszą uwagę. Z uwagi na to, że całe dzieło jest dość krótkie, jesteśmy zdolni by przeczytać je w jeden wieczór. Ciekawym motywem jest sam aspekt matematyki w całym dziele. Dla takiej osoby jak ja, gdzie matematyka nie jest najmocniejszym przedmiotem w szkole, niektóre pojęcia był dość obce. Czytając jednak, zapomniałem o tym, gdyż wszystkie problemy matematyczne, przedstawione są w bardzo ciekawy sposób. I sama postać profesora przykuwa sporą uwagę. Ah… ileż bym oddał by to właśnie taki matematyk uczył mnie w liceum czy podstawówce. Postacie Gosposi oraz jej syna, również zwracają naszą uwagę.

Bardzo szybko możemy pokochać naszych bohaterów, gdyż nie ma w nich niczego co może odpychać. Również i realia życia w państwie orientu są bardzo dobrze ukazane, jednak nie ma to aż tak wielkiego znaczenia.

Jakże więc podsumować dzieło “Ukochane Równanie Profesora”? Książka godna polecenia. Warto poświęcić ten “jeden wieczór” na to, by poznać całą historię dogłębnie. Moje osobiste odczucia są bardzo pozytywne.

Witam bardzo serdecznie.

Przychodzę dzisiaj do państwa z pewnym pytaniem, które zrodziło się w mojej głowie jakiś czas temu.

Czytając rozmaite wiersze różnych epok, dostrzegłem bardzo łatwo powtarzający się format. Z epoki na epokę zmienia się sposób myślenia społeczeństwa. Dodatkowo cyklicznie rozważa się: Naukę, Emocje, Naukę, Emocję etc. etc.

Pada teraz pytanie: w jakiej epoce (literackiej) żyjemy teraz? Bardziej zwracamy uwagę na emocje człowieka, to co czuje, czy może jednak nieustannie oddajemy się nauce, edukacji, postępowi?

Jakie jest wasze zdanie w tej kwestii? Bardzo mnie interesuje to, jak inni postrzegają dzisiejsze czasy w sferze literackiej.

Shakespeare

Stanisław Lem - pisarz, naukowiec, filozof

15 lat temu, 27 marca 2006 roku zmarł Stanisław Lem, polski pisarz, eseista, filozof i futurolog.

• Był to typ i człowieka i pisarza, u którego intelekt przeważał - charakteryzował Lema publicysta i tłumacz, Lech Jęczmyk. - Nic dziwnego, że literatura popularnonaukowa szczególnie mu odpowiadała.
  

Więcej na ten temat [+audycja]: https://www.polskieradio24.pl/39/156/Artykul/1230577,Stanislaw-Lem-pisarz-naukowiec-filozof

Dzisiaj korzystam z chęci bycia produktywnym, oraz małego "okna czasowego" więc kolejny post, tym razem...

#Literatura

Stephen Hawking - "Krótkie odpowiedzi na wielkie pytania"

Książka ciekawa, prosta w przyswojeniu.

Przyznam że kupiłem ją z ciekawości, dość szybko po wydaniu, gdy królowała już w różnych księgarniach. Początkowo nie byłem pewny, czy przypadnie mi do gustu, gdyż nigdy nie interesowałem się fizyką. Interesowałem się jednak kosmosem, tym co się w nim dzieje, oraz jak działa. Przekonała mnie więc okładka, oraz opis który znalazłem na tyle książki. Szybkie przepatrzenie, jaka czcionka, i już byłem szczęśliwym posiadaczem, "Krótkich odpowiedzi..."

Czy są to jednak faktycznie tytułowe "Krótkie odpowiedzi"?

Myślę że tak, bo całość czyta się bardzo szybko (dzieło ukończyłem czytać w 2 dni)

Jestem naprawdę zadowolony z tej książki, jak wspominałem, jest ona prosta w odbiorze. Dla takiej osoby jak ja - która na fizyce i matematyce nie zna się zbyt dobrze - wydawała się ona przejrzysta. No tak, może faktycznie, tylko "wydawała się" lecz muszę przyznać, że była dobra, i że jest to pozycja godna polecenia.

Czy jest to dzieło dla każdego?

Myślę że nie. Mimo wszystko trzeba w minimalnym stopniu interesować się tymi faktami. Podróże w czasie, kosmos, fizyka, matematyka, a nawet myślenie nad faktem "Czy Bóg istnieje?", "Co z wielkim wybuchem?" etc. etc.

Czy polecam?

Tak jak wspomniałem, polecam i zachęcam by się zapoznać, lecz podkreślam, nie każdemu przypadnie to dzieło do gustu.

"Solaris" - nielubiane dziecko Lema i Tarkowskiego

20 marca 1972 roku odbyła się premiera filmu "Solaris" w reżyserii Andrieja Tarkowskiego, na podstawie powieści Stanisława Lema. Współpraca Polaka i Rosjanina jednak do łatwych nie należała i nie chodziło tu jedynie o odwieczne napięcie, które w tym czasie szczególnie dzieliło oba narody, choć o to również.

Solaris

Wydana w 1961 roku powieść Lema opowiada o Krisie Kelwinie (Donatas Banionis) kosmonaucie przyszłości, który zostaje wysłany z ziemi na odległą stację kosmiczną. Na miejscu orientuje się jednak, że kosmiczny ocean, którego badaniem zajmują się naukowcy pracujący na stacji, ma bardzo specyficzne właściwości. Będąc czymś w rodzaju inteligentnej istoty, być może figury Boga, próbuje "porozumiewać" się z ludźmi wytwarzając istoty przypominające postaci, z którymi naukowcy zetknęli się w przeszłości na ziemi, a nawet byli z nimi w bliskich relacjach.

Więćej na ten temat [+audycja]: https://www.polskieradio24.pl/39/156/Artykul/2477541,Solaris-nielubiane-dziecko-Lema-i-Tarkowskiego

Upadek Bestii. Nakładem Wydawnictwa Prószyński ukazała się druga część monumentalnej biografii Hitlera w ujęciu Volkera Ullricha. Tym razem autor skupił się na okresie upadku dyktatora. Książka ukazuje smutny i przerażający obraz człowieka, który dopuścił się w imię ideologii narodowego socjalizmu makabrycznych zbrodni. W połączaniu z pierwszą częścią tworzą niesamowitą biografię, pozwalającą na nowo odkryć umysł jednego z największych zbrodniarzy ubiegłego wieku, ale i poznać czasy, które sprawiły, że taki człowiek doszedł do władzy.

http://kulturacja.pl/2021/03/hitler-upadek-zla-1939-1945-recenzja/

#Literatura

Rod Dreher - Opcja Benedykta

*

Literatura, która omawia problemy związane z religią, wiarą etc. zawsze mnie przyciągała. Lubiłem zagłębiać się w różne ciekawe sprawy, dotyczące otaczającego nas świata, w wymiarze ogólnie rozumianej metafizyki.

Ile razy bowiem można czytać biblię. Mimo że sama w sobie, jest skarbnicą wielu prawd, to może okazać się ciekawa nawet dla osób które nie mają nic wspólnego z wiarą chrześcijańską.

Trzeba więc przejść na kolejny poziom. Należy czytać takie dzieła, które omawiają problemy biblijne, życiowe, takie które są związane z wiarą.

*

"Opcja Benedykta" porusza akurat tematy wszelakie. Poczynając od kwestii typowo związanych z wiarą człowieka, przechodząc przez zagadnienia polityczne. Autor zadaje pytania, odpowiada, ale jednocześnie wymaga od czytelnika, by ten sam analizował całe dzieło, powoli i skrupulatnie.

#Dreher nie pisze jednak w prosty sposób. Do książki trzeba się przyzwyczaić, potraktować ją bardzo z wyczuciem. Dlaczego? Bo nie jest to łatwa pozycja czytelnicza. Szczególnie problematyczne są tematy związane z polityką, to właśnie tam miałem największy problem z czytaniem.

***

Mimo wszystko dzieło jest godne polecenia. Zachęcam każdego zainteresowanego, by sięgnął po "Opcja Benedykta". Gwarantuję dobrą zabawę intelektualną.