Miasto:Żuromin – miasto w Polsce położone w północno-zachodniej części województwa mazowieckiego, leżące na Równinie Raciąskiej . Liczba mieszkańców dnia 31.12.2023 wynosiła 8488 osób. Prawa miejskie uzyskane w 1767 roku. Miasto było lokowane na prawie magdeburskim . Od 1703 roku Żuromin był własnością Michała Zdzisława Zamoyskiego. Pod zarządem Zamoyskich przeżywał znaczny rozwój gospodarczy, kulturalny i religijny. Niebagatelną rolę odegrał w tym względzie rozwijający się kult maryjny. Wykorzystując ten kult Michał Zdzisław Zamoyski oraz Bohdan Mostowski – podczaszy płocki. W 1718 roku biskup płocki Ludwik Bartłomiej Załuski zorganizował przy kościele misję Jezuitów z Pułtuska. Sprowadził ich do Żuromina Michał Z. Zamoyski, oddając im pod opiekę kościół oraz dom mieszkalny. Liczne pielgrzymki wiernych sprawiły, że Jezuici przystąpili do budowy większego kościoła murowanego. Rozpoczęte prace przerwała kasata zakonu w 1773 roku. Po II rozbiorze Polski w 1793 roku Żuromin znalazł się w zaborze pruskim . 24 lipca 1794 roku Żuromin został zniszczony przez pożar. Zagorzało prawie całe miasto razem z dawną szkołą zakonną początkową i starym drewnianym klasztorem. Spłonęła także dość zasobna książnica klasztorna. Ocalał jedynie murowany kościół i 8 domów. Od 1815 roku Żuromin znalazł się w granicach Królestwa Polskiego . W tym czasie właścicielem miasta był „dorobkiewicz” Adam Wołoski – sędzia pokoju mławskiego. Mało interesował się miastem. Starał się osiągnąć jak najwięcej korzyści ze swoich posiadłości. Żuromin podupadł. W mieście szerzyło się pijaństwo na skutek propinacji . Walcząc z tym zjawiskiem w połowie XIX wieku utworzono przy kościele bractwo trzeźwości. W 1863 roku mieszkańcy miasta i okolic czynnie wzięli udział w powstaniu styczniowym . Potyczki z wojskami rosyjskimi miały miejsce w okolicach Żuromina 8 lutego 1863 roku. Po powstaniu styczniowym władze rosyjskie zlikwidowały dobra kościelne w Żurominie. Miasto opuścili reformaci. 1 czerwca 1869 roku ukazem carskim Żuromin wraz innymi miastami Mazowsza został zdegradowany do roli osady. Osada była ogólnie zaniedbana. Brak urządzeń kanalizacyjnych i wodnych wpłynął na niski stan higieniczny. Szerzyły się choroby. Nadal dominowało budownictwo drewniane. Mieszkańcy żyli ubogo. Wielu nie posiadało ziemi, nie pracowało. W 1903 roku w Żurominie rozpoczęto brukowanie ulic. Łączność ze światem Żuromin utrzymywał poprzez pocztę mieszczącą się w budynku klasztornym, a także za pomocą telefonu, który łączył osadę z Bieżuniem i Zieluniem. Parafia do dziś słynie z obrazu Matki Bożej, który otaczany jest kultem ze względu na przypadki uzdrowień. W okresie I wojny światowej Żuromin znalazł się na uboczu działań wojennych i wydarzeń politycznych. Staraniem miejscowego proboszcza i nauczycieli władze polskie ponownie w 1925 roku przywróciły prawa miejskie. Miasto było nadal zaniedbane. Od 1931 roku przystąpiono do poprawiania estetyki miasta. Zaczęto likwidować bagna, bajora, porządkować ulice (kładąc bruk) i rynki. Wybudowano dom dla urzędu z remizą strażacką, wywiercono trzy studnie publiczne. Miasto miało wodę. 15 września 1939 roku do miasta przybyły pierwsze oddziały niemieckie i od tej pory znajdowało się pod okupacją niemiecką. W Żurominie w pierwszej kolejności już w końcu 1939 roku wysiedlono ludność żydowską. W mieście Niemcy porozbierali domy żydowskie (ok. 30% zabudowań). Wprowadzili godzinę policyjną, która trwała od 21 do 6. Wprowadzono kartki na żywność. Niemcy zmuszali mieszkańców do „czapkowania”, rąbania drzewa, noszenia wody lub prac na terenie miasta. Dzieci, które miały ukończone 15 lat, były wywożone na roboty, pozostałe przymuszano do pracy na terenie miasta. Znane są dwa przypadki zabójstw dzieci żuromińskich, które pragnęły uniknąć wywózki na roboty. Żuromin został zajęty 19 stycznia 1945 roku przez żołnierzy 2 Armii Uderzeniowej z 2 Frontu Białoruskiego . Niemcy nie stawiali oporu. 1 stycznia 1960 roku i 1 stycznia 1961 roku przeprowadzono w ramach powiatu korzystne dla gospodarki zmiany organizacyjne. Żuromin był po 1970 roku aktywizowany gospodarczo przez lokalizację tu filii zakładów z większych miast. Żuromin na początku XXI wieku zyskał niesławne miano polskiej stolicyfentanylu. Było to związane z dużym odsetkiem osób uzależnionych od narkotyków wśród mieszkańców miasta, z czym od lat nie radziły sobie lokalne władze oraz Policja. Zabytki:Kościół pod wezwaniem Świętej Trójcy i klasztor poreformacki , Cmentarz żydowski .
Wieś: --
Data wykonania zdjęcia: Lata 1914-1917
Opis zdjęcia: Rynek w Żurominie w dzień targowy. w tle Kościół Świętej Trójcy - Sanktuarium Matki Bożej. Źródło
Zwycięzca losowania: @PlatynowyBazant
Jak chcesz wziąć udział w losowaniu kolejnego miasta kliknij w ten link
Mam naprawdę dużą słabość do dobrej literatury środkowo-europejskiej. Jednym z jej sztandarowych autorów jest Milan Kundera, najbardziej znany rzecz jasna z Nieznośnej lekkości bytu, ale poza tym ma sporo naprawdę świetnych książek, taka jak wymieniona powyżej.
W postaci Jaromila, przyszłego poety, autor pokazuje uniwersalny wizerunek młodego artysty - człowieka porzuconego przez jednego z rodziców i chorobliwie hołubionego przez drugiego rodzica, którego od dzieciństwa napędza pragnienie sławy i który nieustannie uważa, że prawdziwym życiem nie jest to, co go spotyka, tylko że ono zawsze znajduje się "gdzieś indziej" - czy to w postaci znajomego malarza, czy imprezujących studentów, czy też będącego przedstawicielem władzy kolegi ze szkoły, który w szybkim wieku dorobił się dziecka. Kundera często nawiązuje przy tym do takich postaci jak Rimbaud, Lermontow czy Shelley, których życiorysy przyświecały żywotowi Jaromila.
Wydaje się też, że Kundera chciał tu również rozprawić się z częścią własnego życia - początkowym zachłyśnięciem się komunizmem, przeżywanymi meandrami życiowymi i finalnym rozczarowaniem ideami pięknymi z teorii, a brutalnymi i złudnymi w rzeczywistości. Niemniej wszystko to było ważnymi elementami kształtowania się duszy poety. Powieści wielkie cechuje ich uniwersalność i ponadczasowość - i tak jest tutaj. jestem przekonany, że ta historia jest tak samo aktualna zarówno dziś, jak i będzie w przyszłości.
A kolejne książki Kundery zdecydowanie będą się na mojej półce pojawiały
@RogerThat Myślę, czy nie oddawać dodatkowo także składników krwi. Gorzej, że to potrafi trwać nawet 1,5h, a każą tyle wody pić, że będzie mi się chciało lać
@efceka przed składnikami często sami przypominają, żebyś wcześniej dał sobie ulżyć. Dziś byłem zarejestrowany na godzinę. Wszedłem o 10, wyszedłem o 11.30. Oddając osocze to nie tak źle. Dostałem do picia 200 ml wody z wapnem tylko.
@efceka cały trick polega na tym, aby nawadnianie zacząć poprzedniego dnia, a nie na godzine przed donacja. I pić wodę normalnie w dniu donacji, a nie jak na kacu. Wtedy też 1.5 godzinki se można posiedzieć i się nie posikać
@RogerThat skąd decyzja o oddawaniu składników? Pytam, bo sam od lat oddaję tylko pełniaka i czasem się zastanawiam co skłania ludzi do oddawania składników
@BoJaProszePaniMamTuPrimaSorta A czemu nie? Gdyby nie były potrzebne, to nie byłoby możliwości ich oddawania.
Mam kolegę tzw. płytkarza (doskonałe żyły i zawsze ogromna ilość płytek), który już dwukrotnie był wzywany na płytki, ze względu na pilne zapotrzebowanie.
Natomiast sam oddaję najczęściej osocze i zacząłem to robić po sugestii ze strony personelu w RCKiK, od momentu gdy miałem na koncie spokojnie ponad 10 litrów czystej pełnej oddanej. Krew pełna też wpada, ale tak 1-2 razy w roku. Bycie płytkarzem nie jest mi dane niestety, zawsze kręcę się w okolicy dolnego zakresu widełek
Wincyj czekolad (kiedyś nawet 2x więcej, teraz to się trochę pozmieniało)
Jedna donacja nie liczy się za 450ml, duże płytki są "warte" 1000ml, małe płytki - 650ml bodajze. Normalnie można speedruna zrobić do darmowej komunikacji miejskiej.
Więcej grzechów nie pamiętam, za wszystkie serdecznie żałuję, a Ciebie ojcze duchowny błagam o zbawienną pokutę i rozgrzeszenie.
@Cosmo77 to żółte to oznaczenie modelu czujnika. Ktoś grzebał i poprowadził kable w taki sposób że jeden z siłowników o niego zahaczał. Finał widać na zdjęciu
Landmannalaugar, gorące źródła, opary siarki na konkretnym odludziu i co najciekawsze mocząc d⁎⁎ę w strumieniu spotkałem, a raczej zobaczyłem gigachada z rękoma z tyłu #radoslawsikorski z małżonką i synem (jednego zauważyłem) co najwidoczniej wpadli na oczko i się zmyli być może na szlak #islandia
Ps dalej mnie d⁎⁎a boli że nie był on kandydatem na prezydenta
@ZohanTSW ;D ja mam to samo. Jak jeszcze do tego lubisz serię ALIENS i około historyczne wątki wojny w Wietnamie to na mur beton obydwoje wpadliśmy w boobie trap z pszczołami.
“Herezją w oczach obecnego papieża stała się właśnie owa nadzieja. Wiara w nią okazała się moim największym grzechem”
Od wydarzeń kończących Upadek Hyperiona mijają 274 lata. Większością terytorium dawnej Hegemonii zarządza obecnie Protektorat Pax - potężna organizacja polityczna i militarna ściśle związana z Kościołem. Na niewielkiej planecie Hyperion uratowany od wyroku śmierci Raul Endymion zostaje wynajęty do odnalezienia i ochrony dziewczynki, której istnienie ma w przyszłości zagrozić nowemu porządkowi świata.
Najciekawszym elementem wydał mi się świat przedstawiony - wizja międzyukładowego imperium rządzonego przez Watykan. Kościół przedstawiony został w całej okazałości wraz z zakulisową polityką, wspaniałymi dziełami sztuki przeniesionymi ze Starej Ziemi, elitarną szwajcarską gwardią, instytucją świętej inkwizycji oraz obietnicą życia wiecznego, tym razem wcale nie w przenośni, a dosłownie, gdyż dzięki przyjęciu krzyżokształtu umożliwia zmartwychwstanie. Daje się zauważyć pewne podobieństwa do WH40k
Zamiast apokaliptycznego thrillera sci-fi o zagrażającej ludzkości sztucznej inteligencji dostałem jednak opowieść o podróży z elementami “Terminatora 2”. Po niezwykle skomplikowanym i dramatycznym Upadku Hyperiona w Endymionie następuje wyraźna zmiana - opowieść przybiera formę przygodową i zdecydowanie łatwiej przyswajalną. Tym razem zamiast wrzucić czytelnika na głęboką wodę, Dan Simmons akcję rozwija powoli, a wiele złożonych zagadnień dotyczących konstrukcji świata oraz przeszłych wydarzeń wyjaśnia w ramach dialogów lub nawiązań do “Pieśni” Martina Sileniusa. Niestety były w tej podróży momenty, które mi się dłużyły oraz kilka sytuacji, z których bohaterowie wyszli cało w sposób bardzo naciągany (cyk i niezbyt logiczny zwrot o 180 stopni, bo tak). Co ciekawe, lepiej mi się czytało wątek “tego złego”, czyli ścigającego naszych głównych bohaterów ojca-kapitana de Soja, który chcąc jak najlepiej wypełnić swoje obowiązki wobec Kościoła zaczyna odkrywać pewne niepokojące nieprawidłowości.
Chciałbym ocenić tę książkę wyżej, bo Dan Simmons pisze w sposób, który po prostu dobrze się czyta, ale szczerze mówiąc, fabuła tej części mnie nie porwała.
Przypomnialo mi sie jak w technikum uczylismy sie CNC. Razem z nami uczyl sie nauczyciel, ktory swoja mlodosc spedzil w USA na tokarkach jako pomocnik, a cale zycie marzylo mu sie byc projektantem xD Chlop znalazl jakis podrecznik programowania maszyn CNC bazujacy na istniejacym rzeczywistym rozwiazaniu, ktory mocno stawial na praktyke. Jego dostepnosc byla znikoma wiec latalismy z kserowkami kolejnych zajec ale po tygodniu stwierdzil zebysmy sobie caly podrecznik skserowali. Tak tez zrobilismy ale w odroznieniu od niego zaczelismy czytac podrecznik od konca xD Chlop ogarnial pojedyncze ruchy a my juz cyklami operowalismy. Wkrotce okazalo sie, ze przynajmniej polowa klasy umie wiecej od niego wiec stwierdzil, ze to nie ma sensu i dal se siana. Do konca roku zajecia to byly luzne pogadanki bo uznal, ze nie wypada mu egzaminowac lepszych od niego.
Wszystkie pozostale klasy sie chlopa baly bo byl postrachem calej szkole a my rozmawialismy o zyciu, pilce noznej i dziewczynach z ogolniaka xD
Patrycjusz nigdy jeszcze nie oglądał migawek. O ile zdołał ustalić, Victor Maraschino słynny był ze swego zamglonego spojrzenia, od którego mdlały starsze damy, choć naprawdę powinny być mądrzejsze. Natomiast atutem panny De Syn były leniwe ruchy, policzkowanie ludzi i fantastyczne prezentowanie się w pozycji leżącej wśród jedwabnych poduszek.
...
Tak, to fascynujące. Można zostać sławnym tylko dzięki temu, że jest się, no... sławnym. Przyszło mu do głowy, że to bardzo niebezpieczne. Tymczasem spływał na niego rodzaj odbitej chwały, wynikającej z przebywania w towarzystwie ludzi prawdziwie sławnych. I ku własnemu zdumieniu bardzo mu się to podobało.
@fonfi czytam ostatnio Szejka W.M. Hull, na podstawie którego powstał ten kultowy film z Rudolfem Valentino.
To był absolutny hicior tamtych czasów i jest to przepotężny gniot o zadufanej w sobie i bezmyślnej panience porwanej i przetrzymywanej w niewoli przez przystojnego szejka. Erotyzm aż bucha
Czytam po dwie-trzy strony dziennie, bo mi sił brakuje na więcej.
@KatieWee Piękne są ta nawiązania Pratchetta do szerokiej popkultury. Ciekawe ilu z nich nie udało (i nie uda) mi się wyłapać. Aż nabrałem chęci, żeby ten film teraz obejrzeć. I dzięki - książkę też już wrzuciłem na listę.
Wszechmocna gwatelmalska dyktatura z początków XX wieku w najpełniejszej krasie. Jedna z pierwszych książek podejmujących ten temat, a jednocześnie bardzo uniwersalna. Dyktatura wkracza w absolutnie każdy zakamarek życia człowieka, a areszt za dowolny czyn, który się nie spodoba nadpobudliwym wysłannikom reżimu, może się kryć za każdym rogiem. Nad tym wszystkim czuwa Prezydent, który jest jednocześnie nadstworzeniem, patrzącym na wszystko i mogącym jednym skinieniem ręki zdecydować o losie człowieka, jak i zwykłym człowiekiem, mającym swoje słabości. A mimo to w całym tym mroku zaczyna pojawiać się ośrodek oporu, w dodatku tuż pod samymi skrzydłami przywódcy. Miguel Cara de Ángel z miłości do córki człowieka określonego wrogiem ojczyzny zaczyna stopniowo przechodzić na drugą stronę i dostrzega kolejne niesprawiedliwości.
Nie będzie to wielkim spoilerem, happy endu tu nie ma, dyktatura jest zawsze mocniejsza i o przynajmniej jeden krok przed wrogami. Nie jest to więc powieść ku pokrzepieniu zniewolonych serc. Czasem trudności może sprawiać stosowany przez autora język, pełen symboliki czy poetyckiego spojrzenia, ale taki chaos kompozycyjny moim zdaniem dobrze odzwierciedla rzeczywistość w takim kraju.
Niesamowitym jest, jak powieść pisana w latach 20. i 30., ubiegłego wieku jest wciąż niesamowicie aktualna - a to cechuje książki wielkie. Do tego Asturias jest jednym z przodowników stosowania realizmu magicznego, choć na szczęście nie ma go aż tak wiele. To sprawia, że jest to powieść po prostu historycznie ważna i naprawdę dobrze, że po prawie 80 latach od wydania tej książki, w końcu doczekaliśmy się polskiego jej przekładu. Podejrzewam, że cała gama przede wszystkim latynoamerykańskich autorów bardzo głęboko czerpała z tego wzoru i warto odnaleźć ten punkt odniesienia.