Jutro znowu marsz niepodległości.
Jutro znowu się coś odjebie na marszu
Jutro znowu media będą trąbić co się odjebało
Jutro wszystkie SM będą w kółko się gotowały o to co w telewizji podali i w jakiej telewizji.
A ja mam to w d⁎⁎ie. Będę sobie w Sulejówku na zlocie gruchotów pod domem Piłsudskiego. I będę się dobrze bawił, bez stresu o kiboli, race, latające cegły i bez gazu łzawiącego.
Ja jadę na koncert Lecha Janerki i podobnie mam wszystko w trąbce, jak wrócę to sobie w skrócie przeczytam podsumowanie. Oby mi tylko ktoś drogi nie zablokował.
Ladne miasto, ale po nocy bym nie wychodził na ulicę. No i dodatkowo nie schodziłbym z głównych szlaków bo jest niebezpiecznie. Można bardzo miło spędzić kilka dni. Okolica od zamku w dół jest super, dodatkowo żuraw to arcydzieło techniki. Będąc tutaj można nająć furmankę i podjechać do pobliskiego Oxenfurtu zobaczyć prześwietny uniwersytet.
@Acrivec jeśli myślisz, że tam jest burdel w produktach, to zawsze są te tuzy pt. OLX i Amazon. Jakim cudem to Amazonowe gówno się wybiło, to pojęcia nie mam.
@Acrivec allegro to ścierwo jebane. szukałem oleju do silnika. dosłownie 90% ofert miało po⁎⁎⁎⁎ne nazwy/zdjęcia/opisy, a pozostałe 10% to albo kanisterki 1 l albo beczki 240 l xD
Oprócz błędu konfirmacji nasz mózg jest wyposażony w kilka innych mechanizmów w służbie ego, które pozwalają nam uzasadniać własne spostrzeżenia i przekonania jako trafne, realistyczne i bezstronne. Psycholog społeczny Lee Ross nazywa to zjawisko „naiwnym realizmem” – nieodpartym przekonaniem, że spostrzegamy obiekty i zdarzenia „takimi, jakie są”. Zakładamy, że inni rozsądni ludzie odbierają świat tak samo jak my. Jeśli ktoś się z nami nie zgadza, to z pewnością nie widzi wystarczająco wyraźnie. Naiwny realizm tworzy labirynt logiczny, ponieważ opiera się na dwóch założeniach: po pierwsze, ludzie otwarci i uczciwi powinni się zgodzić z rozsądną opinią; po drugie, wszystkie moje opinie z pewnością są rozsądne – gdyby takie nie były, nie wierzyłbym w ich słuszność. Zatem jeśli tylko zdołam nakłonić swoich przeciwników, żeby mnie wysłuchali – abym mógł im powiedzieć, jak jest naprawdę – na pewno się ze mną zgodzą. A jeżeli się nie zgadzają, to dlatego, że nie są obiektywni.
Po dobrym Forście, poprawnym Zaorskim i tragicznej Chyłce (Edlinga jeszcze nie czytałem, warto czy również syf straszny?) nadszedł czas na <fanfary> Konfrontację, czyli opus kurka wodna magnum twórczości Remigiusza Mroza. Nie wiem czemu pewnego dnia dałem namówić się koledze w pracy na serię z Forstem od którego wszystko się zaczęło, ach, gdyby tylko dało się cofnąć czas i odzyskać tyle straconych godzin... A że mam taką przypadłość, że nie lubię zostawiać rozpoczętych serii, to cierp ciało, skoroś chciało.
Zacznę od pozytywnych stron tej książki - historię opowiedziało mi dwóch najlepszych lektorów w kraju, czyli pan Krzysztof Gosztyła i pan Filip Kosior. Wydaje mi się, że tylko dzięki nim wyszedłem cało z 14h 19m 36s psychicznych katuszy. Współczuję każdemu, kto będzie to czytał w łapie albo jako e-booka, zawczasu powiem że numer zaufania to 116 123 i nie wstydźcie się dzwonić.
Ok, pozytywy już za nami xD
Odnośnie treści (chodzi o treść książki, a nie zawartości żołądka, która prawie mi uciekła podczas tej niesamowitej podróży) - nie wiem, co było gorsze - fabuła (xD), dialogi (xDD) czy usilne próby zrobienia z Malma drugiego Daria (xDDD). Wszystko jest tak strasznie przesadzone, tak powtarzalne i naciągane, że chwilami zastanawiałem się, czy autor sam traktuje to jeszcze poważnie. Grafomaństwo pełną gębą (to tak odnośnie Malma, który dawałby każdemu do gęby swoją kiełbę, bo wiecie - więzienie = ehh, szkoda strzępić ryja). Do tego wątki rosyjsko-ukraińskie... nie no, moja klawiatura nie wytrzyma dalszego pisania.
Ocena 2/10, po jednym punkcie za każdego z lektorów. Dziękuję, do widzenia.
Jeszcze słucham, ale mnie też wkurwia już Remigiusz Mróz.. Początki serii miał zawsze dobre, ale potem.... Zaczął to miksować i leci na nostalgii stałego czytelnika (Forst -Osica, Osica - Chyłka, Zordon -Chylka itd. - wciąż te same,"żarciki").
Sama Chyłka - nie pamiętam ile tomów Chyłki przebiłem żeby zrozumieć jak doszło do małżeństwa z Zordonem - które w powieściach o Forście jest na porządku dziennym (a od nich zaczynałem czytanie Mroza). Odpuściłem po ósmym lub dziesiątym tomie Chylki - tam nic się nie klei.
Forst... z początku kleił się całkiem dobrze, mimo zupełnie popierdolonych pomysłów na : ruskie więzienie i samą Szrebską. Natomiast odkąd Hansen zmartwychwstała - wszystko zesrało się identycznie jak w przypadku Chyłki. Facet leci na nostalgii licząc że same nazwiska polubionych w pierwszych tomach poszczególnych serii Bohaterów uszczęśliwią czytelnika na tyle by przestał szukać logiki, dodatkowo napierdala kolejne tomy jak z karabinu
Tak jak napisał ktoś powyżej - facet miesza sci-fi z kryminałem. Niezależnie jak bardzo się spuszcza w podziękowaniach ma o kryminologii takie pojęcie jakiego sam nabrał czytając cudze powieści. Plus rozjeżdża mu się chronologia, bohaterowie wiedzą rzeczy których nie mieli prawa wiedzieć w danej chwili. Plus nigdy nie ma złego momentu na uratowanie fabuły tajemniczym trucicielem, porywaczem, groźbą, dziwną akcja tajnych służb - które są rozliczane zależnie od potrzeby autora, często nigdy.
@Heheszki ostatni akapit to to, co najbardziej mnie w Forscie wkurwiało, tam nie ma logicznej fabuły, Mróz dochodzi do ściany, a potem jest Deus ex machina, dziwnym trafem dzieje się coś, o czym się nikomu nie śniło i problem znika, można pisać dalej.
Nie mogłem się powstrzymać... Tych dwóch panów lektorów jest OK ale wg mnie Wojtek Masiak wymiata wszystkich. Przy nim ww panowie brzmią jak automaty. Ale może Masiaka znasz i nie lubisz.
Powrót po latach do mojego ulubionego filmu braci Coen.
Larry Gopnik to typowy przedstawiciel zwykłego amerykańskiego przedmieścia. Pracuje od lat na uniwersytecie jako wykładowca, ma żonę i dwójkę dorastających dzieci. Ot, zwykłe życie toczy się. Czasem są jakieś problemy z trochę niezrównoważonym bratem Larry'ego, ale poza tym wszystko wydaje się ok.
Do czasu. Lawina nieszczęść spadnie na Larry'ego - a to problemy na uczelni, żona rzuca go dla innego, zostaje wyrzucony z własnego domu. Można zauważyć, że wszystko zaczyna się od koperty z kasą, zostawioną przez pewnego studenta, który nie dostał zaliczenia. Larry co prawda nie przyjął łapówki, ale wszystko zaczyna się psuć momentalnie.
W tle perypetie jego młodszego syna, który szykuje się do bar micwy, ale poza tym jego życie jest typowo nastoletnie - słucha rockowej muzyki i pali blanty z kolegami.
Larry nie wie już co ma robić w sensie ratowania swojego życia - zwraca się nawet z prośbą o pomoc do rabinów. Ale ci, jak to rabinowe - jeden rabin powie tak, drugi powie tak. Jeden nawet nie przyjmie Larry'ego, bo jest zajęty. Myśleniem.
Piękna jest też otwierająca scena filmu, dziejąca się setkę lat temu gdy pewne małżeństwo zastanawia się czy gość w ich domu to żywy człowiek czy dybuk.
Larry miota się w swym hiobowym losie, nie wiedząc co począć, i czasem słońce wychodzi za chmur. Ale równie dobrze to może być dopiero cisza przed burzą.
Jak odszyfrować ludzki los? Czy jest on powiązany z naszych duchowym rozwojem (albo zastojem), a może to karma za wybory moralne? A może po prostu czysty niefart, ot, nieprzyjazne dary losu. Coenowie nie dają jasnej odpowiedzi, bo widocznie nie ma takiej odpowiedzi.
Na pewno gdy życie zmienia się całkowicie mamy stanowisko "poważnego człowieka", przecież wykształconego fizyka, który nie potrafi zaakceptować tych zmian i szuka rozwiązania. Chociaż przecież powinien wiedzieć, że równie dobrze rozwiązanie może nie istnieć.
Realizacyjnie to świetne kino, dobrze dobrani aktorzy, fajne zdjęcia oddające klimat przedmieść USA w pod koniec lat 60. To zapewne powrót braci Coen do czasów ich dorastania, gdzie niby żyli jak wszyscy nastolatkowie, ale ich życie zarazem było przeżarte religijnością.
To w sumie trochę też ostra oda do judaizmu, który wydaje się bardzo filozoficzną religią, która ma pomóc odnaleźć się człowiekowi w obliczu świata stworzonego przez Boga, a tymczasem w obliczu realnych problemów zwykłego człowieka nie daje żadnej jasnej wskazówki.