W tej szarości wygląda jak węgiel ( ͡° ͜ʖ ͡°)

Obcy

@Apaturia piękna :D

Kanał Schmidt Ocean Institute polecam na TV puścić jak ktoś lubi taki biały szum

@RogerThat Jak wykazał @PlatynowyBazant20 raczej mało prawdopodobne, byś był czuły na 0.5% zmiany ciężaru.

To chyba złudzenie wynikające z innej mechaniki i sekwencji w przypadku stawiania czajnika i podnoszenia go. W przypadku stawiania, Twoja ręka już ten ciężar poczuła, dostosowała się. W przypadku posdnoszenia angażujesz mięśnie do rwania i przez moment ciężar może wydawać się mniejszy. Może to być też wspomniana mechanika. Dla przykładu, ja czajnik stawiam trzymając go za rączkę od samej góry - to niewygodne i jest dłuższa dźwignia. Ale podejmuję trzymając nieco skośnie, bo wiem co chcę tym wrzątkiem zalać i planuję ruch. To bardziej krótsza dźwignia.

Ale to tylko luźne propozycje wyjaśnienia, choć jakiś grancik na badanie tego pewnie dałoby się skręcić a i IgNobel prawie jak w banku

Para wodna leci do góry i pomaga podnosić ci czajnik. Ja mam taki duży, prawie 4 litrowy I jak zaleje do pełna to czasem muszę trzymać żeby nie odleciał, tyle tej pary tam jest.

ok, mam podobne odczucia i swoja teorie:

percepcja masy to nie tylko ciezar, ale moze nawet przede wszystkim bezwladnosc przy nadawaniu pedu w kierunku poziomym, ktora moze zalezec od lepkosci plynu w przemieszczanym naczyniu, a lepkosc wody spada wraz z jej temperatura - pewnie musisz tyle samo energii wlozyc w nadanie predkosci, ale goraca woda latwiej sie bedzie przelewac w naczyniu, przez co bedziesz musial dzialac z mniejsza sila przez dluzszy czas/dystans

niech ktos bardziej obeznany sie wypowie, bo moja formalna edukacja z fizyki skonczyla sie 15 lat temu zdaniem rozszerzonej matury na ~90%, fizyka na informatyce na polibudzie to byl zart

@l100e No to powodzonka.

Jaka metoda? Powodzenia!

Powodzenia

 Skoro c.d. też ma limit pochłaniania materii

@Jakub_Hermann que? co to za limit? ile wynosi?

@Jakub_Hermann a co się stało? czemu pytasz?

Może tak być, ale natychmiast byłyby one łączone ze sobą bo inaczej nastąpiłby kolaps czasoprzestrzeni.

@Jakub_Hermann Fala grawitacyjna nie mogłaby bezpośrednio spowodować załamania funkcji falowej elektronu. Załamanie funkcji falowej jest procesem, który wynika z interakcji cząstki z obserwatorem lub ze środowiskiem, co jest zazwyczaj procesem elektromagnetycznym. Fala grawitacyjna, będąca zaburzeniem czasoprzestrzeni, oddziałuje bardzo słabo z materią. W mechanice kwantowej, załamanie funkcji falowej jest wynikiem pomiaru, czyli procesu, który z definicji wymaga silnej interakcji.

Mimo że elektrony mają masę, a więc oddziałują grawitacyjnie, siła ta jest niewyobrażalnie mała w porównaniu do siły elektromagnetycznej. Poza tym, fale grawitacyjne oddziałują z cząstkami o wiele rzadziej niż fale elektromagnetyczne.

Innymi słowy, fala grawitacyjna nie jest "instrumentem" do pomiaru w sensie mechaniki kwantowej. Oddziaływania grawitacyjne są tak słabe, że nie są w stanie zakłócić stanu kwantowego elektronu w sposób, który doprowadziłby do jego kolapsu.

Warto jednak wspomnieć, że istnieją koncepcje, które próbują połączyć grawitację z mechaniką kwantową, na przykład pętle grawitacji kwantowej lub teoria strun, ale te teorie są wciąż w fazie rozwoju i nie dają jednoznacznej odpowiedzi na takie pytania.

@Jakub_Hermann Ponieważ @onpanopticon mnie zawołał...

Dragan ma rację. Kolaps funkcji falowej to rezultat matematycznego opisu. Nie ma narzędzi, na tę chwilę, by go uchwycić, jeśli istnieje. Chodzi oczywiście o zmianę charakteru cząstki, z falowego do punktowego.Ale czy ta zmiana rzeczywiście zachodzi? Tutaj jest cała paleta propozycji.

A co do oddziaływania fali grawitacyjnej na elektron i jego "charakter" - fala grawitacyjna zmienia lokalnie metrykę czasoprzestrzeni. Jak rozumiem, Twój pomysł jest taki, że skompresowana przestrzeń doprowadzi do skompresowania funkcji falowej do punktu. Czyli do kolapsu funkcji falowej. Lub do dekoherencji, jak kto woli.

Problemem w odpowiedzi na to pytanie jest to, że jest całe morze hipotez, ale brakuje potwierdzenia eksperymentalnego. Są eksperymentalne falsyfikacje, jak ta dla modelu Giosi-Penrose'a - w tym modelu taki efekt by nie zaszedł. Z ciekawych prac w temacie: https://www.nature.com/articles/s42005-023-01159-3

Jest jeszcze jedno ale. Zilustruję to powszechnie znaną analogią - jeśli drzewo upadnie w lesie i nikt tego nie usłyszy, to czy ono rzeczywiście upadło? Poza tym, czy ten elektron (przyjmijmy, że we Wszechświecie jest więcej, niż jeden ) istnieje, kiedy nie wchodzi w interakcje?

Sam postawiony problem jest rzeczywiście interesujący (i jest przedmiotem badań), ale póki nie mamy teorii kwantowej grawitacji, trudno będzie go ugryźć.

@Yes_Man nauczanie fizyki w szkole bez najprostszych prezentacji to straszne marnowanie potencjału.

Akurat efekt żyroskopowy to i na AGH na żywo pokazywali, bo akurat do tego wystarczy sznurek i koło od chłopskiego wozu, więc pokaz nie jest za nowoczesny, to się go uniwersytety nie boją. Tak, jestem zgryźliwy wobec instytucji, które chcą mentalnie pozostać tak bardzo w XVI wieku, jak to tylko możliwe.

@Yes_Man kto nie wykłada ten nie wykłada. Profesor Goc na polibudzie w Poznaniu robił swego czasu całkiem fajne prezentacje na swoich wykładach.

@Rzeznik większość osób dostrzega M33 gołym okiem? Ja znam tylko bajki od takich co ją niby widzą, ale nie wierzę. Ona ma niską jasność powierzchniową.