Dzisiaj będzie łatane, kolejne testy Starshipa. Start okienka o 14:00. W skrócie start- wyjscie z atmosfery ziemskiej- seperacja dwóch stopni rakiety- pierwszy stopień woduje na oceanie indyjskim, drugi będzie łapany przez ramiona Mehazilli.
Tak, zgadza się, NASA zbudowało robot do dziurawienia opon grożących pęknięciem korzystając z japońskiego modelu niemieckiego czołgu.
Stworzony z modelu 1/16 niemieckiego czołgu z czasów II wojny światowej, Tire Assault Vehicle (TAV) był ważnym elementem bezpieczeństwa dla Convair 990 Landing System Research Aircraft, który testował opony promu kosmicznego. Konieczne było poznanie ekstremalnych warunków, jakie opony wahadłowca mogą tolerować podczas lądowania bez narażania wahadłowca i jego załogi na ryzyko. Ponadto CV-990 był w stanie wielokrotnie lądować w celu przetestowania opon.
>TAV został zbudowany z zestawu i zmodyfikowany w sterowaną radiowo, wyposażoną w wideo maszynę do wiercenia otworów w oponach testowych samolotu, które były w bezpośrednim niebezpieczeństwie eksplozji z powodu jednego lub więcej warunków: wysokiego ciśnienia powietrza, wysokich temperatur i zużycia kordu.
Eksplodująca opona testowa uwalnia energię odpowiadającą dwóm i pół laskom dynamitu i może spowodować poważne obrażenia u każdego w promieniu 50 stóp od eksplozji, a także obrażenia ucha - prawdopodobnie trwałą utratę słuchu - u każdego w promieniu 100 stóp. Stopień zagrożenia zależy również od temperatury, ciśnienia i zużycia kordu opony testowej.
>TAV został opracowany przez Davida Carrotta, pracownika PRC na zlecenie NASA.
@Opornik zapewne chodzi o konstrukcję silników, które okazały się paliwożerne.
Convair chciał konkurować w tamtym czasie z Boeingiem 707 i Douglasem DC-8. Samoloty CV-880 i CV-990 miały być szybsze i zabierać mniej pasażerów, ale linie lotnicze nie były zainteresowane takim segmentem. Ponadto, zużywały więcej paliwa, a na to już wtedy zwracano uwagę. Projekt okazał się komercyjną klapą, a Convair wyleciał z rynku.
Polaris Dawn to prywatna misja lotów kosmicznych, obsługiwana przez SpaceX. Jest pierwszą z trzech planowanych misji w ramach programu Polaris. Wystrzelony 10 września 2024 roku jako 14. załogowy lot orbitalny statku kosmicznego Crew Dragon, Isaacman i jego trzyosobowa załoga - Scott Poteet, Sarah Gillis i Anna Menon - znajdują się na trajektorii w kierunku wysoce eliptycznej orbity, która zabierze ich do 1400 kilometrów (870 mil) od Ziemi, najdalej, jak ktokolwiek był od czasu programu Apollo NASA, aby przejść przez części pasa promieniowania Van Allena w celu zbadania wpływu promieniowania kosmicznego i lotów kosmicznych na ludzkie ciało. Oczekuje się, że w dalszej części misji Isaacman i Gillis podejmą próbę pierwszego komercyjnego spaceru kosmicznego.
A to ciekawostka: SpaceX został wybrany do opracowania i zbudowania pojazdu do bezpiecznej i kontrolowanej deorbitacji Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Operacja ta planowana jest po 2030 roku, kiedy dobiegnie końca misja stacji. Kontrakt opiewa na kwotę 843 mln $.
@ivaldir Wybrali firmę, która przepaliła budżet misji na księżyc na wysadzenie dwóch swoich rakiet i wywiezienie 0(!) t ładunku na LEO trzecia rakietą, po czym stwierdziła, że potrzebna jest inna rakieta i ogólnie to ch*j, jednak się nie uda nie polecimy? XD
Filmik pokazujący, jak astronauta z misji Apollo 15 upuszcza młotek i ptasie pióro na księżycu. Może nie wszyscy znają. :3
- Cóż, w lewej ręce mam pióro, a w prawej młotek. Myślę, że jednym z powodów, dla których znaleźliśmy się tutaj dzisiaj, był pewien dżentelmen o imieniu Galileusz, który dawno temu dokonał dość znaczącego odkrycia dotyczącego spadających obiektów w polach grawitacyjnych. Pomyśleliśmy, że gdzie byłoby lepsze miejsce do potwierdzenia jego odkryć niż na Księżycu.
- Pomyśleliśmy więc, że wypróbujemy je tutaj. Tak się składa, że pióro jest, odpowiednio, sokolim piórem dla naszego Falcona. Upuszczę je tutaj i mam nadzieję, że uderzą w ziemię w tym samym czasie.
- Co ty na to!
Falcon (sokół) to była nazwa modułu księżycowego w misji Apollo 15.
Drastyczna różnica w jakości obrazu z kamery i aparatu z tego co czytam była spowodowana tym, że video było wysyłane na Ziemię, za pomocą dostępnej wtedy technologii, a aparat nie musiał się przejmować wielkością zdjęć, bo były zapisywane na specjalnej kliszy.
@DziwnaSowa Wiem, że podobno to było kręcone na Księżycu, a nie w studio, ale tak trochę dziwnie, że gościu nagrał prawie minutowy film o rzucaniu młotka i pióra, mając w butli ograniczony zapas tlenu. I stoi sobie i gada, gada i gada.
@Pan_Buk oni tam jeździli dość daleko i mieli sporo czasu. W skafandrach mieli zapas powietrza na 7 godzin, plus 30min osobno na wszelki wypadek. W sumie na powierzchni księżyca mieli spędzić 22 godziny, czyli praktycznie całkowicie wyczerpali zapas przenośny, który nie był tylko w skafandrach.
Tu masz fajną nitkę z pokazaniem jak daleko jeździła ekipa Apollo 17:
Myślę, że @Pan_Buk poruszył ciekawą kwestię, bo jak to jest, że nurkowie mają butle co starczają na godzinę, a astronauci nawet i 8?
Nurkowie często noszą na plecach duży, nieporęczny zbiornik, który waży prawie 25kg i wystarcza na godzinę lub może 90 minut nurkowania.
Te zbiorniki do nurkowania są wypełnione sprężonym powietrzem, które zawiera około 80 procent azotu. Tak więc tylko 20 procent to tlen. Jest jeszcze jedna rzecz: jeśli zejdziesz pod wodę, ciśnienie wody staje się znaczące dla twojego ciała. Naciska na klatkę piersiową, uniemożliwiając oddychanie poniżej pewnej głębokości. Dlatego sprzęt do nurkowania kompensuje to ciśnienie wody, zwiększając ciśnienie dostarczanego powietrza. Jeśli nurkujesz na poziomie morza, ciśnienie powietrza wynosi 1 atm, jeśli nurkujesz na głębokości 30 metrów, ciśnienie powietrza wynosi 3 atm. Sprzęt do nurkowania praktycznie napełnia się powietrzem, dzięki czemu ciśnienie wody nie może uciskać klatki piersiowej. Oznacza to również, że każdy oddech wymaga trzy razy więcej powietrza niż na powierzchni. Całe powietrze jest tracone, ponieważ jest wydychane do wody.
W przeciwieństwie do tego, astronauci Apollo byli karmieni czystym tlenem (który stanowi tylko 1/4 powietrza). Byli karmieni niskim ciśnieniem (tylko 0,25 atm), a tlen był poddawany recyklingowi w skafandrze kosmicznym. To był powód, dla którego mogli przetrwać wiele godzin na stosunkowo niewielkim zbiorniku tlenu.
Należy pamiętać, że nasze oddychanie nie powoduje, że cały tlen znika, bo jesteśmy w stanie zaabsorbować około 20-25% z tego co wdychany. Stąd recykling byłby bardzo skuteczny, a też widać, jak dużo się marnuje w przypadku nurków.
@DziwnaSowa nie wiem ile mieli elektroniki w tych skafandrach, o ile mieli, ale chyba włożyli sporo wysiłku, żeby uniknąć wyładowań elektrostatycznych, skoro skafander był wypełniony czystym tlenem.
@the_good_the_bad_the_ugly nie wiem czy wtedy w ogóle była opcja na jakąś elektronikę, ale sam design był skierowany na minimalizowanie ryzyka. Materiał użyty w skafandrach, każdy metalowy element był połączony, do tego masz niskie ciśnienie, bo od niego też dużo zależy. Plus trening ruchowy, bo ich powolne ruchy były nakierowane na minimalizowanie ryzyka powstania ładunku.
