Nie czytałem książki, ale wydaje mi się, że to niezbyt wierna adaptacja. Fabuła standardowa dla takich filmów: zła postać porywa i torturuje dobrą postać, i tak się miotają dopóki jedna nie zabije drugiej.
Ujawnił się już polski dystrybutor i polski tytuł. W rodzimych kinach do zobaczenia w listopadzie. Długość produkcji to prawie 3 godziny. Oceny wyglądają nadzwyczaj dobrze. No i ta dwójka zapowiada niezłą jazdę.
Agent Interpolu oraz asystentka prokuratora okręgowego natrafiają na ślad przestępczej działalności olbrzymiego banku.
Porządny thriller, wciąga i sprawnie buduje, a także podtrzymuje napięcie, w czym pomaga wiecznie napięty Clive Owen. Od razu muszę zaznaczyć, że to nie jest Bourne: brak tu intensywnych scen akcji, bijatyk, czy pościgów. Bohaterowie bywają nieporadni, a przede wszystkim nie są niezniszczalni - dostajesz kulkę, to wiotczejesz i umierasz. Mogłoby być trochę mniej szczęśliwych zbiegów okoliczności, czy nagle sprzyjających warunków, podbiłoby to w moim odczuciu wrażenia. Polecam osobom lubiącym thrillery ze spiskami.
Fun fact: Historia zainspirowana została prawdziwym bankiem, BCCI. Był to międzynarodowy bank, który okazał się być uwikłanym w oszustwa finansowe, pranie pieniędzy i ukrywanie nielegalnych transakcji, m.in. związanych z handlem narkotykami i bronią. Jego działania zostały ujawnione w latach 80. i 90.
Film, do którego można wracać i zawsze bawić się dobrze. Zapraszam na #piechuroglada
---------
Tytuł: Constantine
Rok produkcji: 2005
Reżyseria: Francis Lawrence
Kategoria: #fantasy #akcja #horror
Czas trwania: 121 min
Moja ocena: 7/10
Constantine, egzorcysta wypędzający demony z ludzkiego wymiaru, trafia na ślad szerszego spisku.
Rany, jak ja lubię wracać co kilka lat do tego filmu. Tak powinien wyglądać przyzwoity akcyjniak przygodowy w klimacie fantasy. Ma podobną wartość do ponownego oglądania jak Mumia z Brendanem Fraserem (choć tamten film jest jednak bardziej komediowy). Co łączy obydwa filmy? Charyzmatyczny główny bohater ze świetnie dobranym odtwórcą (Keanu pasuje jak ulał), pobudzające wyobraźnię pomysły, wartko płynąca akcja, no i oczywiście Rachel Weisz. Uwielbiam wersję piekła z tego filmu, uchwyconego momentu po wybuchu bomby atomowej, utrwalonego w nieskończoności. Podobają mi się wszystkie pomysły związane z walką i ochroną przed demonami, tego jak funkcjonuje ten świat, i że w sumie niewiele z tego jest tłumaczone - tak to właśnie powinno wyglądać. Polecam na przyjemny seans na rozluźnienie.
@Piechur ja nie wiem czemu wszyscy są tacy surowi dla tego filmu, gdy ja go uważam za mocne 8/10 i świetna rozrywkę. No i role Swinton i Stormare to 10/10
Gówno owinięte w papier toaletowy. Zapraszam na #piechuroglada
---------
Tytuł: The Mummy
Rok produkcji: 2017
Reżyseria: Alex Kurtzman
Kategoria: #fantasy #przygodowy
Czas trwania: 110 min
Moja ocena: 4/10
Tom Cruise znajduje mumię, która chce go wyruchać kozikiem.
Taki tam gniot: ani śmieszny, ani straszny, ani trzymający w napięciu. Cringe się z tego wylewa okropny. Był chyba apetyt na stworzenie uniwersum, ale coś nie pykło i raczej na szczęście. Nie chce mi się więcej pisać. Nie polecam.
@FodiJoster ten drugi film to Dracula - Historia nieznana. Oba miały być częścią nowej serii Universalu, wskrzeszającej postacie z ich klasycznych (z lat 30.) horrorów do standardów współczesnego kina superbohaterskiego, ale nie pykło, co nie dziwi, bo nie da się klasycznego horrowego bohatera przerobić na Avengersa.
Najnowsze ekranizacja powieści Bolesława Prusa w #piechuroglada
---------
Tytuł: Lalka
Rok produkcji: 2026
Reżyseria: Maciej Kawalski
Kategoria: #dramat #dramatobyczajowy #kostiumowy
Czas trwania: 162 min
Moja ocena: 7/10
Pochodzący z biednej warstwy społecznej bogaty kupiec zakochuje się bez pamięci w zubożałej, ale wyniosłej pannie z arystokracji.
Tytułem wstępu: nie oglądałem poprzednich ekranizacji, ani serialu od Netflixa, a z samej książki pamiętałem mniej więcej zarys fabularny. Zdjęcia, scenografia i kostiumy są zdecydowanie najmocniejszą stroną tej ekranizacji - nic nie raziło taniością ani tandetą, praktycznie każdy kadr wyglądał bardzo dobrze i ciężko tu się do czegoś przyczepić. Aktorsko było ok. Według mnie wyróżniała się świetna, niezwykle naturalna Maria Dębska grająca Kazimierę Wąsowską, natomiast Dorociński i Urzędowska, wcielający się w głównych bohaterów, byli po prostu w porządku. Nie podobali mi się Szyc ani Ostaszewska (której osobiście w ogóle nie trawię), wcielający się w baronostwo Krzeszowskich. Kondrat fajnie grał twarzą, szkoda tylko, że nie miał bardziej "zdziadziałego", niepewnego głosu, który, wydaje mi się, pasowałby lepiej do postaci Rzeckiego. Ogólnie oglądało się to dobrze, choć czasem czuć było w prowadzeniu dialogów nieco serialowy klimat, nie pasujący do dużego ekranu; było jakoś za szybko i z taką dziwną intonacją, charakterystyczną dla polskiej szkoły aktorskiej. Sceny z panią Meliton, graną przez Kuleszę, były ewidentnie nakręcone pod ludzi oglądających polskie kabarety i stand upy, co mnie osobiście mierziło. Najmniej podobał mi się fragment . Wydaje mi się też, że mogło być bardziej emocjonalnie, introspektywnie, ale to już moje osobiste preferencje. Zastanawiałem się mocno, czy jednak nie dać 6, ale zostawiam 7, bo to na prawdę jedna z lepszych polskich produkcji kinowych ostatnich lat i warto to docenić. Polecam tym, którzy zastanawiają się, czy warto iść.
Byłem, widziałem. Ja dałbym spokojnie nawet 8/10, szczególnie że jestem dość świeżo po serialu z 1978. Szyc jak to Szyc, on w zasadzie grał jak w Testosteronie czy innych filmach z nim
@Piechur Miał być tylko komentarz na trzy zdania, a tu się rozpisałem na kilka akapitów i muszę rozbić komentarz na dwie części:
Obejrzałem dwa dni po premierze kinowej i nie rozumiem wielkich zachwytów nad tym filmem. Wszyscy przeżywają, że budżet był zrobiony na bogato, aktorzy byli zachwycający itd., a dla mnie to było z grubsza zrobione streszczenie niewiele dające od siebie. Wszyscy do bólu przewidywalne i poprawne. Część wątków potraktowano po macoszemu. Rozumiem, że może na początku całość miała mieć formę serialu, ale po zapowiedziach Netflixa i/lub wycofaniu się z TVP zdecydowano się na film, ale czemu nie zrobiono dwóch części (zwłaszcza że powieść dzieli się na dwa tomy?). Od razu byłoby więcej przestrzeni na wątki, tyle materiału filmowego nie poszłoby na marne, a i producent byłby zadowolony, że może liczyć na podwójny zysk. Wystarczyło wziąć przykład z ekranizacji "Diuny", tu rozbitej na trzy części.
Najmocniejszą osobą w filmie jest z pewnością Kulesza-Meriton. Kulesza jako aktorka to top i nie ma co się rozpisywać, ale tutaj spodobało mi się, że Meriton dano znacznie więcej przestrzeni, a twórcy dali tej postaci coś od siebie. To znaczne wyjście poza powieść wykorzystano w 100%. Szkoda tylko, że takich odskoków było tak mało i film przez długi czas zbyt mocno trzymał się wierności powieści, gdzie trzeba było jak najwierniej odtworzyć i odhaczyć główne wątki. Dorociński dowiózł, jego interpretacja Wokulskiego jest najbardziej w porządku. Kondrat... no wielka szkoda, że twórcy napisali dla niego tak słabą postać. Zmarnowany potencjał. Wyglądało to tak, jakby ING (jako jedna ze współfinansujących film) wyszło do Kondrata z propozycja nie do odrzucenia, nakazując mu zagranie w "Lalce". Dębska jako Wąsowska świetna, ale sama postać bardzo mnie denerwowała. Pojawiające się tu i ówdzie głosy, że Seweryn i Komorowska zagrali po mistrzostwu uważam za zdecydowanie przesadzone i pachnące lizusostwem. No zagrali dobrze, ale tylko dobrze. Postać Łęckiego została napisana bardzo źle i zupełnie nie kupuje 80-letniego ojca, który popisuje się francuskimi słówkami. Damięcki-Starski, Stuhr-Szuman, Chyra-Geist, Janda-Karolowa, Żak-Dulski po prostu zagrali. Solidnie wykonali robotę, odebrali honorarium i tyle ich widzieli. Szyc i Ogrodnik słabiutko, Szyc nie pasował do tego filmu, Ogrodnik zaś po raz kolejny zagrał wkurwiającą postać. Cieszy mnie, że trafił mu się Mraczewski, którego Wokulski zaraz wypieprzył z roboty. No ale gdzie Ogrodnik do Englerta sprzed 50 lat, który naprawdę wcielił się w tę postać? O właśnie subiekci, robiący w zasadzie za paprotki. Obok Mraczewskiego pojawia się Wilczak-Szlangbaum, ale był on kompletnie niepotrzebny, ta postać nic nie wniosła do filmu.
Tegoroczny pojedynek "Lalek" wygrywa Netflix. Serial szarżuje aż miło, ale w tym wszystkim jest jakiś pomysł, to szaleństwo wywołuje u mnie zainteresowanie, z niedowierzaniem i ekscytacją oglądałem kolejne odcinki zastanawiając się, gdzie jeszcze Maślona przekroczy granicę. Pisałem o Łęckim w wykonaniu Seweryna. W serialu Łęckiego zagrał Braciak, gdzie idealnie zbalansował infantylność, cwaniactwo, hipokryzję oraz tchórzostwo od odpowiedzialności. Jego postać żyła pod wiecznym kacem, czy to dosłownym czy moralnym. Ale tak właśnie wyobrażam sobie tę postać, obślizgłą kreaturę wzbudzającą uśmiech politowania, graną przez prawie 60-letniego aktora (a nie starca!). Adamczyk jako Krzeszowski udowadnia, że jego naprawdę topowym aktorem, a te wszystkie nieszczęsne filmy o papieżu i komedie romantyczne to brał dlatego, że kolejny "scenarzysta forsę wziął, potem zaczął pić", a kredyt na dom sam się nie spłaci. Wyszyńska jako Florentyna zapada w pamięć, w filmie zaś tej postaci nie zapamiętałem, później mi mignęło, że tu Gruszka wcieliła się w tę rolę. Cielecka jako Wąsowska wywiązała się ze swojej pracy bardzo dobrze, chociaż jej postać jej mniej przebojowa od Wąsowskiej-Dębskiej (odnoszę wrażenie, że producent, który według plotek miał bardzo wpierdalać się w produkcję, musiał mieć crusha na Dębską, bo jej w filmie było chyba więcej niż Łęckiej). Chojnacki jako Rzecki nie daje się porównać do żadnej z poprzedniej interpretacji, bo w serialu jego postać została w całości przepisana od zera, a on do Pawlika czy Kondrata pasuje jak Minecraft do klocków Lego i Cobi. Pacek jako Starski ok, finał jego postaci na pewno szybko nie wyjdzie mi z pamięci ( ͡° ͜ʖ ͡°) Film to poprawny bryk, który dostałby 6/10 i to wyłącznie za aktorów i budżet.
Oczywiście nie jest tak, że film jest totalny zły, bo w produkcje włożono bardzo dużo pracy, tylko efekt pozostawia wiele do życzenia, bo wyszła bardzo nijaka produkcja. Ten film będzie porównywany z serialem Bera (jako również dość wiernej ekranizacji powieści) i niestety, ale film wygrywa tylko pojedynek na scenografię, gdzie widać ten duży budżet, a na poziomie aktorskim punkty zdobyły tylko Kulesza i Dębska. Nawet Dorociński nie zdobył gola, bo jak ktoś rzuci mi hasło "Wokulski", to i tak nadal będę przywołał z pamięci Kamasa, a nie Despera za 300 tys. rubli ( ͠° ͟ʖ ͡°)
Zadziwiają mnie wysokie oceny na Filmwebie. Wygląda to tak, jakby polski widz wymagał tylko Dorocińskiego, paru aktorów ze starej szkoły, budżetu, a już zostaje oczarowany. Sprawdziłem, co pod tym złotym pazłotkiem się kryje. Zamiast kinderów były słodycze marki własnej. No też smakuje, ale nie tego oczekiwałem.
Adamczyk jako Krzeszowski udowadnia, że jego naprawdę topowym aktorem, a te wszystkie nieszczęsne filmy o papieżu i komedie romantyczne to brał dlatego, że kolejny "scenarzysta forsę wziął, potem zaczął pić", a kredyt na dom sam się nie spłaci.
Osobiście uważam, że Adamczyk to liga światowa i jakby poszczęściło mu się i urodził się nad Tamizą albo Mississippi, byłby dzisiaj w hollywoodzkiej topce. Ale że urodził się w Polsce w czasach, kiedy polska szkoła filmowa pod względem artystycznym właściwie dogorywa, to zostały mu kiepskie romcomy i reklamy. Imo jego najlepsza rola to Rainer w Czasie honoru.
ale to jest fajne, Jaimie Dimon CEO JPMorgan), najpierw śmiał się z BTC, że wypierodli każdego rpacownika, który tym handluje, że cena zejdzei do zera a teraz jego własna firma w najnowszym raporcie na 2027 przyznaje, że to potencjalnie najlepsza inwestycja.
Szukałem jakiś czas temu czegoś do kotleta i pomyślałem, że skoro mam Disneya to może warto nadrobić Wojny Klonów. Pamiętam, że za dzieciaka oglądałem pojedyncze odcinki na Cartoon Network i mi się podobało, więc czemu by nie sprawdzić teraz.
No i prawie się odbiłem... pierwszy sezon wygląda jak coś na zasadzie - robimy serial dla dzieciaków, pierwszy sezon zrobimy lajtowy, jak bajeczkę, dostaniemy rating wiekowy, a potem nikt nie będzie sprawdzał. I się udało. Bo faktycznie początek jest ciężki, nawet bardzo. Może najmłodszym by się spodobało, ale z drugiej strony czemu miałyby oglądać most między Atakiem Klonów, a Zemstą Sithów, skoro na to byli za młodzi? Nie wiem, ale w każdym razie bardzo się cieszę, że przetrwałem to, bo z każdym kolejnym sezonem było coraz lepiej, a finał... ahhh, jedna z lepszych rzeczy, jaką Gwiezdne Wojny dostały.
Historia w serialu opowiada szereg działań, jakie miały miejsce między drugą, a trzecią częścią sagi Skywalkerów. Galaktyka pogrążona jest w wojnach klonów, a my śledzimy losy przede wszystkim Anakina oraz jego uczennicy Ahsoki Tano, ale też i innych postaci. Część wątków jest mocno pobocznych, część ma wymiar humorystyczny (zwłaszcza te z robotami czy Jar-Jarem), ale też są poważne rzeczy i to rzekłbym, że dostajemy tutaj przekrój całej wojny oraz jej koszty, zarówno wśród wojskowych, ale i cywilów (nawet są obozy pracy ^^). Podane jest to z odpowiednim filtrem (np. nie widzimy procesu rozczłonkowania, ale widzimy jego efekty), ale były odcinki, gdzie człowiek siedział i czuł, że ogląda Helikopter w Ogniu albo Grę o Tron dla nastolatków.
To co jest najlepszego w Wojnach Klonów to nie tylko to, że uzupełniają lukę fabularną w filmach (a z tą miałem problem, bo no kurde - wybucha wojna, a my widzimy jej początek i koniec), ale przede wszystkim rozwój postaci, bo w przeciwieństwie do filmów tutaj faktycznie mają kiedy się rozwinąć i możemy ich lepiej zrozumieć. Jednocześnie też to, że Jedi zostali zaskoczeni Rozkazem 66 boli jeszcze bardziej, bo mamy pokazane wątki, które powinny im zapalić kontrolki, że coś jest nie tak. Ale to Gwiezdne Wojny - kiedyś podchodziłem do tego bardziej konserwatywnie, ale stwierdziłem, że to właśnie ortodyksyjni fani niszczą uniwersa (wszystkie, nie tylko GW), więc teraz traktuje to jako rozrywkę. Miecze świetlne mają robić wzium, blastery piu-piu, ja mam się dobrze bawić, a nie rozkminiac i to Wojny Klonów robią dobrze. Chociaż finał to takie ambiwaletne uczucia. Bo przynajmniej dla mnie był emocjonalny i czułem się po nim smutny, chociaż dobrze wiedziałem, co się stanie. Chyba najwięcej emocji wywołał w tym świecie. Chyba tylko końcówka Łotra 1 była dla mnie mocniejsza.
Ogólnie bardzo polecam (poza pierwszym sezonem) fanom Gwiezdnych Wojen. Ja czuję się połechtany przez twórców i już wiem, że teraz do kotleta lecimy z Parszywą Zgrają by zobaczyć co się działo bezpośrednio po wojnie.
Świetne były. I też widać jak pierwsze sezony były typowo dla maluchów, podczas gdy ostatnie już za bardzo nie. Ostatnie dwa odcinki zbierałam szczękę z podłogi. I trochę płakałem
@Loginus07 Ostatnie odcinki finalnego sezonu to dla mnie 10/10. Pierwsze sezony trzeba przeżyć bo straszna dziecinada, ale potem im dalej w las tym lepiej. Bardzo wielka pustka po obejrzeniu choć Rebels też było niezłe. The Last Batch też niczego sobie choć mógłby być trochę dojrzalszy, dłuższy i dla starszej widowni.
Jeden z pierwszych pełnometrażowych filmów animowanych, w reżyserii Dave'a Fleischera, bazujący na fragmencie powieści Jonathana Swifta "Podróże Guliwera".
Skoro Owca zrezygnował to kogo powinno się oznaczyć do prośby o poprawienie błędnie wpisanego licznika? Sorry za niepotrzebnego pinga ale wiesz może? @bojowonastawionaowca
Film najlepiej podsumowuje kwestia z pierwszej sceny: "Is this some kind of a weird fetish?". Żenujący styl niskobudżetowego sci-fi z tamtych lat połączony z dziwacznym scenariuszem. Ciężko stwierdzić, czy jest tu jakieś głębsze przesłanie. Ale i bez niego ten obraz jest ciekawy audiowizualnie. Ma swój urok.
Po takim se "Życiu Chucka" i takich se serialach jak Zagłada domu Usherów" czy "Klub Północny" (nie byy to złe rzeczy, ale dla mnie poniżej poziomu poprzednich seriali tegoż pana) przyszła kolej na "Carrie".
/mogą być lekkie spoilery/
"Carrie" to klasyk, adaptowana masowo debiutancka książka Stephena Kinga (dziękujemy ci Tabitha, że wyjęłaś tę książkę z kosza). Problem zawsze polegał na tym, że pierwsza adaptacja wyjęła całe mięso z książki i uczyniła historię jeszcze żywszą niż słowo pisane. Więc każda kolejna adaptacja wygląda gorzej, ale też nie dlatego, że były nagrane potem, tylko dlatego, że samą historię starano się dostosować do pewnych ram.
Flanagan postanowił wyjąć mięso i nadać mu trochę inny kształt i dzięki temu ten serial zyskuje całkiem nowy charakter. Niby wszystko jest takie samo, ale dołączone nowe wątki (których nie było w książce) dodają smaczku.
Jednak niczym jest ten smaczek wobec rozbudowanej psychologii postaci, w czym Flanagan wykorzystał formułę serialu idealnie, by przedstawić nam bohaterów bardzo dokładnie. Tylko Tommy Ross nadal pozostaje ciepłymi kuchami - idealnym boyfriendem z liceum, ale możliwe, że i to było specjalnie - w opozycji do naprawdę zdeprawowanej pary antagonistów.
Sama Carrie na początku wyglądała niczym dziecko zamknięte w ciele szarej myszki, ale z czasem zyskuje coraz więcej charakteru, który mimo wszystko nadal próbuje utrzymać w sobie jak najwięcej niewinności i dobra. Co okazuje się bardzo ciężkie w świecie, do którego wkroczyła dziewczyna.
Całkiem nieźle przedstawiono też Chris - typowej przedstawicielki ostrego bullingu. Widać, że dziewczyna ma własne problemy, ale jej największym problem okazuje się to, na kim się wzoruje i jak się okazuje wybrała ten wzór już bardzo dawno temu, więc chociaż ma sporo szans na odbudowanie się - nie korzysta z nich.
Dla mnie jednak najjaśniejszą gwiazdą serialu została Samantha Sloyan w roli Margaret White, czyli matki Carrie.
Jest sporo odniesień do książkowej wersji, a jednak na jakiś pokrętny sposób serialowa Margaret zyskuje kilka więcej warstw - na tyle sporo, by czasem nawet ją lubić. Łapałam się na tym, że często jej kibicowałam, bo szczerze wierzyłam, że zrozumie wszystko i zwykła rodzicielska miłość zwycięży.
Cały serial ma tylko jeden minus - Flanagan przyzwyczaił nas do zamkniętych serii, a tu zapowiada się, że będzie kontynuacja (nie szukałam potwierdzeń tego, ale końcówka to sugeruje nieco). Z drugiej strony już przy "Klubie Północnym" coś tam jęczał pan twórca, że chce się sprawdzić na bardziej długodystansowej pozycji.
Nie wiem czy bez podbicia fabularnego to się uda, ale mam nadzieję na dobry pomysł i kolejne rozbudowywanie postaci i jedziemy z tym. Szczególnie też dlatego, że tak naprawdę "Carrie" mogła by się nazywać "Narodziny Boga"
@lukmar coś mi się ta hipoteza nie klei - gruby, ładny karton be, ale sznurek i tasiemka z klejem z grzbietu już cacy? Poza tym kartonowe pudła też idą na recykling jako papier.