Najpierw trochę się powyzywali w komentarzach (legia vs polonia), a potem doszli do konsensusu, że nikt z nich by na pewno tego nie zrobił bo to dobre chłopaki i to na pewno ukraińska lub lewacka prowokacja, jakby kogokolwiek poza nimi to interesowało ( ͡°( ͡° ͜ʖ( ͡° ͜ʖ ͡°)ʖ ͡°) ͡°)
#wiadomoscipolska #powstaniewarszawskie #mecz #legia #poloniawarszawa #niewiemjakotagowac #chujapamietacie
Zaloguj się aby komentować
Czy legijne bydło zniszczyło wieniec pod pomnikiem powstańców warszawskich? #legia #poloniawarszawa #warszawa #powstaniewarszawskie
Zaloguj się aby komentować
Oprawa na Łazienkowskiej przed dzisiejszym meczem Legii z Zagłębiem Lubin przygotowana z okazji uczczenia wczorajszej 82. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego. Mecz poprzedziło odśpiewanie czterech zwrotek Mazurka Dąbrowskiego oraz syreny alarmowe i minuta ciszy.
https://www.youtube.com/watch?v=P6mFKTV3v4w&t=
#pilkanozna #ekstraklasa #legia #powstaniewarszawskie
oraz syreny alarmowe
a później chcemy by ludzie brali syreny alarmowe na poważnie
@SaucissonBorderline pewnie dlatego tylko na kilka sekund z nich skorzystano
Zaloguj się aby komentować
1 Sierpnia:
Dzień Musztardy
Międzynarodowy Dzień Cabrio
Dzień Światowej Sieci Internetowej
Dzień Disc Golfa
Dzień Przyjaciółek
Narodowy Dzień Pamięci Powstania Warszawskiego
Międzynarodowy Dzień Alopecji
Światowy Dzień Walki z Rakiem Płuc
#nietypoweswieta #kalendarz #ciekawostki #musztarda #cabrio #internet #powstaniewarszawskie #nowotwory
Zaloguj się aby komentować
Właśnie dlatego nigdy nie polubię AI, ani ludzi bezmyślnie promujących jej używanie.
@Fly_agaric ok dziadku
Zaloguj się aby komentować
#historia #przemyslenia #powstaniewarszawskie #warszawa
Zbliża się kolejna rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego. Tak na marginesie wszystkich obchodów. Dyskusji czy ten zryw był słuszny czy nie. Wszystkich tych "PamiętaMY" itd. zastanawiam się zawsze, czy to poszło w dobrą stronę? Powstanie było na pewno w opinii jego uczestników potrzebne, na pewno jest ważną lekcją historii, na pewno powinno być ważne dla nas, jako Polaków. Tylko czy nie zabrnęło to w stronę pop historii? Chodzi mi głównie o te wszystkie koszulki, kubki, naklejki na samochód z kotwicą itd. Nawet Muzeum Powstania Warszawskiego wypuściło kiedyś bodajrze piórniki i ołówki z motywem muralu nawiązującego do Powstania. Cała tragedia, jaką ostatecznie zakończyło się i przyniosło Warszawie Powstanie jest sprowadzana do napisu na murze, darcia mordy na meczach i breloczka przy kluczach. Nie mówię, ze zawsze, mówię że między innymi.
jak ktoś ma koszulkę z PW to wiem, że to patus.
Byłem harcerzem wiele lat i 30 lat temu tylko harcerze obchodzili rocznicę, w Warszawie zawsze był rajd z tej okazji. Poza harcerzami pies z kulawą nogą nie obchodził tego dnia.
O ile nie można kwestionować bohaterstwa, bardzo często młodych ludzi, to przywódcy powstania powinni iść pod sąd. Z drugiej strony pod jaki sąd? Bo przecież nie ten przyniesiony na kacapskich bagnetach.
Do dzisiaj, wydaje mi się, że nie ma rzeczowej rozmowy na ten temat.
Niemniej jak widzę pomnik małego powstańca na starówce to mam wrażenie, że jestem gdzieś w Afryce, gdzie dzieci z karabinami to coś normalnego.
@peposlav Niestety, ale masz sporo racji. Powstanie zostało trochę zawłaszczone przez patologię. Spocony mięśniak w koszulce z kotwicą na całą klatę i race. Sorry, ale to nie jest mój styl na świętowanie tego typu rocznic.
@peposlav
Byłem harcerzem wiele lat i 30 lat temu tylko harcerze obchodzili rocznicę, w Warszawie zawsze był rajd z tej okazji.
osz kurde, mogliśmy się tam widzieć (ʘ‿ʘ)
@WatluszPierwszy
bodajrze
@onlystat przepraszam. Nawet autokorekta nie daje sobie rady z moją dysleksją i ADHD
Kurde, nawet edytować nie dadzo
@WatluszPierwszy luzik. ja mam czasem jakies skrzywienie, bo tak reaguje na bledy
@WatluszPierwszy Zabrnęło. Jak 99% innych rzeczy - wyklęci, Katyń, Wołyń czy inne jak kibicowanie, polityka itp. Wszystko wysterowane, zaprogramowane, masz myśleć tak albo tak. Robienie kasy, koszulki, koncerty to jedno, a drugie, o wiele gorsze, że wszystko stało się narzędziem nie do jednoczenia społeczeństwa tylko jego dzielenia.
@mannoroth czy to zaplanowane, by programować społeczeństwo? Wolę myśleć, że nie. Czy to dzieli społeczeństwo. Po stokroć TAK.
Zaloguj się aby komentować
1091 + 1 = 1092
Tytuł: Obłęd '44. Czyli jak Polacy zrobili prezent Stalinowi, wywołując powstanie warszawskie
Autor: Piotr Zychowicz
Kategoria: historia
Wydawnictwo: Alfa
Format: Rebis
ISBN: 9788380626133
Liczba stron: 512
Ocena: 1/10
Poniższa recenzja będzie jednocześnie zawierać moje prywatne poglądy na temat powstania i innych tematów pokrewnych, do których odwoływał się Zychowicz. Same poglądy Zychowicza nie mają wpływu na tak niską ocenę książki, powody wystawienia jedynki znajdują się na samym końcu. Będzie dużo, wobec czego gdyby coś wydawało się niejasne, proszę o sygnał.
W trwającej właśnie mojej serii lektur poświęconych powstaniu warszawskiemu nie mogłem ominąć „Obłędu ’44” Zychowicza. Wypożyczając tę książkę z biblioteki doskonale zdawałem sobie sprawę, na co się pisze. Wiedziałem, że Zychowicz ma bardzo krytyczne stanowisko wobec Powstaniu Warszawskiemu. Też jestem świadomy stylu, w jakim prowadzi dyskusję. Wiem, czemu Zychowicz ma tak złe zdanie o powstaniu, ale czy jego zaangażowanie brzmi wiarygodnie?
To będzie spoiler, ale chyba umowny: spora część rodziny Zychowicza przeżyła powstanie, to wydarzenie jawiło im się jako koszmar i nie dziwi mnie, że Piotr Zychowicz wyniósł taki pogląd z domu. Problem jednak polega na tym, że przez lwią część książki Zychowicz po prostu atakuje wszystkich: Bora-Komorowskiego, Chruściela, Okulickiego, Armię Krajową jako całość, Polskę i nas Polaków. Wiem, że człowiek w nerwach potrafi napisać, że "Polacy to najgłupszy naród Europy", ale wyjątkowo głupim lub podłym wydaje mi się opluwać wszystkich na chłodno, podpisywać się tym swoim imieniem i nazwiskiem i zarabiać niemałe pieniądze (30 tys. sprzedanych egzemplarzy „Obłędu ’44” w pierwszych tygodniach!). Zychowicz miewa rację pisząc, że Polacy są impulsywni i zbytnio ufają obcym mocarstwom, ale ręce mi opadają jak zasugerował, że w historii Polski najlepszym okresem było panowanie Jaggielonów i ogólnie gdy nie Litwini to nasza historia potoczyłaby się jeszcze gorzej. Walenie jednak po Polsce i Polakach na każdej stronie jest po prostu męczące i obraźliwe. Autor czasem napisze o bohaterskiej postawie samych szeregowych powstańców, Sosnkowskim, Grocie-Roweckim ceniąc jego przenikliwość i ostrożność (z tym drugim się nie zgadzam, bo Rowecki jako lider Polskiego Państwa Podziemnego wykazywał się dość lekkomyślnym stosunkiem do swojego bezpieczeństwa, ułatwiając kilku zdrajcom wydanie go Niemcom) czy też innej postaci z naszej historii, ale to nie brzmi wiarygodnie, to wygląda jak łatka, przykrywająca niechęć do własnego kraju.
Sam uważam powstanie za przegrane militarne, ale (wbrew opinii Zychowicza) szok, jakim okazała się cena powstania, był na tyle duży, że w następnych latach „Solidarność” mająca w pamięci koszt wojny była świadoma, że jak pozwoli sobie na wiele to sprowadzi do Polski czołgi radzieckie, które powtórzą hekatombę. Zychowicz odrzuca ten pogląd sugerując, że 1980 nie ma nic wspólnego z 1944 i jeszcze rozwija ten pogląd o dygresję, że w ogóle komunizm upadł wyłącznie za sprawą Reagana, który narzucił agresywne tempo zbrojeń z ZSRR. No dzisiaj po faktach każdy jest mądry, ale w 1980 sam miałbym w głowie, że Rosjanie nie będą się patyczkować i skoro zaatakowali Afganistan to i nas zaatakują, mogąc zrobić z każdego miasta drugą Warszawę. Czy można było uniknąć powstania? Do dzisiaj nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie, obawiam się, że to i tak by wybuchło, choćby była to samowola powstańców.
Zychowicz obficie dyktuje, po jakiej stronie Polska powinna opowiedzieć się podczas wojny. Nie podzielam jego poglądów co do relacji z Niemcami. Nie znam treści jego poprzedniej książki, tj. „Paktu Ribbentrop-Mołotow”, ale domyślam się, że w „Obłędzie” się powtarza. Generalnie Zychowicz uważa, że sojusz z Niemcami sprawiłby, że Polska nie zostałaby tak zniszczona, nie doszłoby do zniszczenia Warszawy (dygresja: zdaniem Zychowicza bardzo ładnego, czego też nie podzielam, gdyż miasto było ładne tylko na zdjęciach. Prawdziwa Warszawa to nędza społeczna), czy też nie doszłoby do mordów na Wołyniu (sic! Zychowicz kompletnie nie rozumie relacji polsko-ukraińskich, które doprowadziły do tego nieszczęścia). Cóż, przed wojną Niemcy widzieli w nas wroga, może co najwyżej szanowali Piłsudskiego, ale po jego śmierci od razu ujawnili swoje stanowisko co do nas. Podpisanie paktu Ribbentrop-Mołotow i wspólne zaatakowanie ZSRR mogło by nic nie dać. Skoro III Rzesza potrafiła zerwać pakt z ZSRR to co by jej szkodziło po opanowaniu Białorusi zaatakowanie Polski z dwóch stron, zwłaszcza gdybyśmy byli wykrwawieni po walach na Białorusi i Ukrainie? I czy Ukraińcy omamieni propagandą sowiecką i obietnicą niepodległej Ukrainy nie doprowadziliby do mordów na Wołyniu wcześniej?
Tyle alternatywna historia, skoro Zychowicz ją stosuje to i ja się pobawię. Ale nadmierna wiara w Niemców po prostu boli, zwłaszcza że jako Pomorzanin doskonale pamiętam, że kilka tygodni po wybuchu wojny w zbrodni pomorskiej Niemcy zamordowali ponad 50 tys. Polaków, w większości przedstawicieli klas wyższych i elit intelektualnych. W następnych miesiącach na Pomorzu terror był niewyobrażalny, Niemcy śmiało stosowali odpowiedzialność zbiorową, gdzie za „działalność przestępczą” cała rodzina była wysyłana do obozu koncentracyjnego. A teraz paradoks. Sny Zychowicza o Polakach walczących z Niemcami bardzo się ziściły właśnie na Pomorzu. Jak Niemcy zmuszali Polaków do wcielania się do Wehrmachtu. Kto mógł to uciekał i jako dezerter zasilał Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie, „wnosząc w posag” broń zdobyczną. Ale nie wszyscy mieli to szczęście i część Polaków zginęła jako żołnierze Wehrmachtu pod Monte Cassino czy Stalingradem. Na Pomorzu Sowieci uchodzili za dzikusów, ale zdecydowanie byli mniejszym złem, gdyż nie stosowali takiego terroru jak Niemcy. Tyle, jeśli chodzi o natarczywe pisanie przez Zychowicza, że ZSRR to zło wcielone, a chwała należy się Narodowym Siłom Zbrojnym, bo pod koniec wojny zawarły taktyczny sojusz z Niemcami.
Nie będę negować poglądów Zychowicza na temat dowódców AK, bo ich decyzje podczas powstania nie były dobre. Tylko no tak jak pisałem, dzisiaj po czasie wszyscy są mądrzy i nie czuję się na tyle pewny, by kogokolwiek atakować personalnie i za konkretne czyny. Powiem więcej, pisząc "ich decyzje podczas powstania" to w rzeczywistości "podzielam ogólny pogląd historyków, którym w tej sprawie ufam i wierzę, że ich poglądy mają oparcie w faktach". Ale gdybym poświęcił cały rok na studiowanie całej dostępnej literatury i podjęcie jednoznacznej dyskusji, to hamowałbym język, pisząc ostrożniej.
Ocenę jednak zacząłbym od opisania nastrojów społecznych. Bo o tych Zychowicz nigdzie nie wspomina. Atakując wszystkich właściwie nigdzie nie poruszył tego temu, nie uwzględnił go w ocenie. Brak ten dyskwalifikuje książkę. W tym miejscu esej historyczny staje się pamfletem.
Styl, jakim jest napisana ta książka, jednoznaczne oceny, pomijanie wielu czynników, mających wpływ na powstanie czy historię Polski podczas wojny w ogóle skreślają tę książkę. Do tego dorzucam całkowity brak przypisów. Jest bibliografia, ale przy tak kontrowersyjnych poglądach wydaje mi się konieczne jasne zasygnalizowanie, skąd autor czerpał wiedzę. Bez przypisów uważny czytelnik może oskarżać Zychowicza o celowe manipulacje, byle tylko teza się zgadzała. Nie interesuje mnie, że esej nie wymaga przypisów, jeśli oskarżamy kogoś o coś najgorszego to oczekuję jednoznacznych dowodów.
Zychowicz żerując na sensacjach nie jest historykiem tylko populistą i demagogiem, dokonujących znacznych szkód w polityce historycznej. Niech ma swoje poglądy, tylko niech nauczy się je głosić na spokojnie, z jednoznacznymi dowodami i w szerszym zakresie. Niestety krytyka ze strony historyków nie przyczyniła się do zmiany stanowiska Zychowicza. Temu nadal dobrze jest być Stanowskim badań historycznych. Szkoda tylko, że na ten cynizm nabiera się tysiące Polaków, gotowych kupić jego najnowszą książkę. Ja tymczasem poczekam, aż ukaże się inna książka o podobnej tematyce, ale napisana na chłodno.
Prywatny licznik: 29/50
#bookmeter #czytajzhejto #historia #powstaniewarszawskie #bapitankombaczyta
Moim ulubionym epizodem tego świetnie zaplanowanego powstania jest akcja, jak oddział na samym starcie bez podjęcia walk uznał, że nie ma sił na jakiekolwiek działania zaczepne, po czym zacząć odwrót do Lasów Chojnowskich, a podczas ewakuacji został zdziesiątkowany w podwarszawskiej wsi gdzie sam wpadł na niemiecki garnizon.
PW rozpoczęła decyzja dowódców. Nie nastroje społeczne. Decyzja była absurdalna, opierająca się na życzeniowym myśleniu. Oczywiście nie czyni to tez Zychowicza mądrzejszymi.
@BapitanKomba
że w następnych latach „Solidarność” mająca w pamięci koszt wojny była świadoma, że jak pozwoli sobie na wiele to sprowadzi do Polski czołgi radzieckie
Myślę że przeceniasz wpływ jaki miało to na „Solidarność”, raczej bardziej wpłynęła na to Praska Wiosna i operacja Dunaj z '68.
Generalnie Zychowicz uważa, że sojusz z Niemcami sprawiłby, że Polska nie zostałaby tak zniszczona, nie doszłoby do zniszczenia Warszawy
Jest tutaj ziarno prawdy - tak na chłodno patrząc to w tym scenariuszu Polska miała największe szanse na przetrwanie i ugranie czegoś, ale raczej wymagałoby to akceptacji dużych ustępstw (pogodzenia się np. z utratą pomorza) oraz wyczucia politycznego. Obydwu rzeczy nie widzę patrząc na międzywojenną elitę polityczną. Nie mówiąc już o tym że tak nie na chłodno to nie byłby kraj który chciałbym widzieć jako swoją ojczyznę.
Cóż, przed wojną Niemcy widzieli w nas wroga, może co najwyżej szanowali Piłsudskiego, ale po jego śmierci od razu ujawnili swoje stanowisko co do nas. Podpisanie paktu Ribbentrop-Mołotow i wspólne zaatakowanie ZSRR mogło by nic nie dać. Skoro III Rzesza potrafiła zerwać pakt z ZSRR to co by jej szkodziło po opanowaniu Białorusi zaatakowanie Polski z dwóch stron
Zauważ że w przypadku gdy zakładamy sojusz z III Rzeszą, jest to scenariusz w którym wykorzystujemy to do "dopakowania" armii jako front przeciw ZSRR. W takim wypadku Niemcy raczej przenieśliby ciężar na front zachodni i kolonie, a Polska miałaby czas na ogarnięcie się militarnie na tyle żeby nie byłoby to tak łatwe. A zakładając wczesny wpierdol dla ZSRR i silniejszą polską armię to możliwości geopolityczne są całkiem niezłe.
@poprostumort 1) No, nie pomyślałem o praskiej wiośnie, chociaż zdarzało mi się w innych miejscach czytać zestawienia 1944 z 1980, więc zostaję przy swoim zdaniu, przy zaznaczeniu, że wpływ na wydarzenia mógł mieć 1968 czy też 1956 (Budapeszt). 2+3) Zostaję przy swoim zdaniu, sojusz z Niemcami nie przyczyniłby się do poprawy naszej sytuacji. Równie dobrze Beck mógłby oddać Gdańsk i zgodzić się na autostradę, po czym Niemcy mogliby zerwać wszystkie umowy i mając już wybudowaną drogę i miasto zażądać czegoś więcej lub po prostu nas zaatakować. Oczywiście też mogłoby być tak, że Polska dostałaby szansę dozbroić się, miałaby przez chwilę spokój na zachodzie, ale skoro Niemcy zaatakowali ZSRR, swojego sojusznika, to czemu nie mieliby zrobić tego samego z Polską? I tak i tak doszłoby do wojny. Analizowanie, co byśmy stracili, mija się z celem.
@BapitanKomba jak na recenzję książki, to mało o książce, a dużo o odmiennym poglądzie na temat książki.
To, że się nie zgadzasz z autorem w poglądach, nie powinno rzutować na ocenę książki.
Ja nie czytałem, bo ogólnie nie przekonuje mnie Zychowicz. Mam pogląd na powstanie taki, jak on - uważam, że dzisiejsze świętowanie przypomina celebrację samobójstwa dziadków - no jest po prostu po⁎⁎⁎⁎ne; ale nie wykluczam, że książka Zychowicza jest straszną chałą.
@ten_kapuczino 1) Nie mogę tutaj się zgodzić, że za dużo jest o moich poglądach. Jeśli książka składa się przede wszystkich z poglądów, to muszę się do nich odnieść. 2) Nie sugeruj mi, że wystawiłem ocenę za same poglądy Zychowicza, bo w niektórych miejscach się z nim zgadzam lub przyjmuje jego punkt do informacji, samemu nie mając w pełni wyrobionego zdania. Napisałem, że bardzo nie podoba mi się sposób ich przedstawienia.
Zaloguj się aby komentować
1081 + 1 = 1082
Tytuł: Dni walczącej Stolicy
Autor: Władysław Bartoszewski
Kategoria: historia
Wydawnictwo: Alfa
Format: książka papierowa
ISBN: 8370012833
Liczba stron: 376
Ocena: 7/10
Dni walczącej Stolicy to zapis sześćdziesięciu siedmiu audycji dokumentalnych poświęconych Warszawie powstańczej. Z tego co przeczytałem audycje te emitowano w Radiu Wolna Europa w 1984 roku (i być może w Polskim Radiu w 1981, ale informację mam z lubimyczytac.pl, gdzie chyba mamy przeklejony opis wydawcy). Sama książka po raz pierwszy ukazała się w 1984 roku w Londynie oraz w Warszawie, w drugim obiegu, pierwsze polskie oficjalne wydanie ukazało się w 1989 roku z okazji 45-lecia wybuchu powstania (tę miałem w dłoniach), kolejne w latach 2004 i 2008.
Książka zawiera bardzo dużo treści, a w swojej formie powinna być traktowana jako kronika, do której można wracać w miarę potrzeby. Nie ma co jej czytać od początku do końca, ilość informacji jest tak duża, że łatwo może przytłoczyć czytelnika. Sama treść jest różnie zabarwiona, nie ma tutaj suchej relacji tylko wyraźne przeżycia Bartoszewskiego, który walczył w powstaniu.
Czy pozycja obowiązkowa dla każdego interesującego się powstaniem warszawskim? Zdecydowanie tak. Czy pozycja warta przeczytania od deski do deski? No... chyba jednak nie, "Dni walczącej Stolicy" to raczej kronika-podręcznik, stanowiący dobry punkt zaczepienia do dalszych badań i lektur.
Prywatny licznik: 28/50
#bookmeter #czytajzhejto #historia #powstaniewarszawskie #bapitankombaczyta
Zaloguj się aby komentować
1060 + 1 = 1061
Tytuł: Tajemnicza rana. Mit czołgu-pułapki w powstaniu warszawskim
Autor: Łukasz Mieszkowski
Kategoria: historia, reportaż
Wydawnictwo: Wydawnictwo W.A.B.
Format: książka papierowa
ISBN: 9788328009974
Liczba stron: 223
Ocena: 8/10
13 sierpnia 1944 roku przy ul. Jana Kilińskiego na warszawskiej Starówce doszło do wybuchu zdobycznego czołgu. W maszynie została ukryta bomba. Niemcy w swoim perfidnym planie pragnęli zrobić krzywdę powstańcom, z którymi nie dawali sobie rady w walkach ulicznych. W eksplozji zginęło ponad 500 osób, żołnierzy i cywili, którzy świętowali zdobycie czołgu.
Tak brzmi mit. A teraz recenzja książka, stanowiąca jednocześnie dekonstrukcję całej opowieści:
Podjęte przez Łukasza Mieszkowskiego zadanie było trudne, mając na uwadze, że (przy pewnym uproszczeniu) zgodne z prawdą była tylko: data, miejsce eksplozji oraz samo istnienie bomby. Wszystko inne, łącznie z samą maszyną czy też pogodą (!) nie miało miejsca lub zostało znacznie zniekształcone. Źródeł, pozwalających jak najwierniej odtworzyć przebieg wydarzeń, było mało, zaś same wspomnienia świadków w jakiś stopniu uległy zniekształceniu. Wreszcie na kształt mitu nakłada się tradycja, żywa do dzisiaj.
Książka jest dobrze napisana, autor po przedstawieniu samej historii konsekwentnie obala poszczególne elementy mitu, wreszcie dokonuje nowej rekonstrukcji, by zaraz potem… podjąć się kolejnej analizy, tutaj odbioru katastrofy wśród współczesnych, gdzie mit musi zderzyć się z rzeczywistością. Ostatni rozdział to taki dodatek dla miłośników militariów, poświęcony historii Borgwardów, które prawie zawsze były niewypałami. „Prawie”, bo ten jeden raz maszyna dokonała znacznych szkód. Cały tytuł zaliczam do reportażu, choć w sumie bardzo blisko jest jej do pełnoprawnej monografii naukowej.
To jak z tym „czołgiem” było? Czołgiem okazał się być transporter ładunków wybuchowych Borgward (nie wiem, czy „transporter” to prawidłowa nazwa tej maszyny; Wikipedia nazywa go „nosicielem”, choć ta sama zdaniem autora książki termin ten razi niezręcznością), liczba ofiar wynosiła ok. 300 (do ok. 500 podbiła propaganda komunistyczna), winę zaś w różnym stopniu ponoszą i Niemcy i Polacy. Zapewne większość z was domyśla się, jakie błędy popełnili powstańcy, ale wniosek końcowy może zachowam dla siebie lub przedstawię w zaspoilerowanym komentarzu, by nie zdradzać wszystkiego i nie psuć lektury tym, którzy chcieliby przeczytać reportaż.
Normalnie byłaby ocena 7/10, ale doceniam wszelkie próby dekompozycji mitów historycznych, przez co ocenę podnoszę o jeden punkt.
Prywatny licznik: 27/50
#bookmeter #czytajzhejto #historia #powstaniewarszawskie #bapitankombaczyta
@BapitanKomba W jednym z odcinków podcastu Wojenne Historie też było o tym zdarzeniu trochę opowiedziane.
Zaloguj się aby komentować
1044 + 1 = 1045
Tytuł: Bitwa o prawdę. Historia zmagań o pamięć powstania warszawskiego 1944–1989
Autor: Jacek Zygmunt Sawicki
Kategoria: historia, naukowa
Wydawnictwo: DiG
Format: książka papierowa
ISBN: 9788371813665
Liczba stron: 230
Ocena: 8/10
Krótko, bo tytuł książki zdradza zawartość. „Bitwa o prawdę” stanowi studium o pamięci i zmaganiach społeczeństwa z komunistami o pamięć o powstaniu warszawskim. Opis książki na tylnej okładce wskazuje, że autor jako pierwszy poruszył ten temat. Wierzę na słowo, że jest to faktycznie pierwsze całościowe opracowanie naukowe na ten temat.
Książka jest monografią naukową, ale napisaną sprawnym językiem. Rzecz jasna w tego typu publikacjach pełno będzie szczegółów, ale sam temat książki nie wydaje mi się specjalistyczny, wobec czego mogę polecić ten tytuł wszystkim, interesującym się historią współczesną.
Prywatny licznik: 26/50
#bookmeter #czytajzhejto #historia #powstaniewarszawskie #bapitankombaczyta
Zaloguj się aby komentować
1040 + 1 = 1041
Tytuł: Zwyczajni '44. Ludność cywilna w powstaniu warszawskim
Autor: Agnieszka Cubała
Kategoria: historia, reportaż
Wydawnictwo: Wielka Litera
Format: książka papierowa
ISBN: 9788383601182
Liczba stron: 318
Ocena: 5/10
Książka stanowi zbiór relacji kilkunastu osób, którzy podczas powstania warszawskiego pozostali w stolicy, nie biorąc jednak bezpośredniego udziału w powstaniu. Do książki dołączono również wprowadzenie, przybliżające ogólną sytuację ludności cywilnej podczas powstania, jak i również rozmowę z dr. Pawłem Ukielskim (zastępcą dyrektora Muzeum Powstania Warszawskiego), który w rozmowie z autorką wyjaśnia, dlaczego udział ludności cywilnej przez lat nie był przedmiotem badań historyków.
Mam problem z tą książką. Z jednej strony sprawnie się ją czyta, zawiera wiele ciekawych informacji, ale z drugiej biorąc książkę w ciemno spodziewałem się raczej ogólnego popularnonaukowego opracowania, a nie zbioru sylwetek osób, którzy przeżyli powstanie. Formę książki mogę zaakceptować, ale nie mogę przejść obojętnie nad doborem postaci, gdyż zdecydowana większość historii poświęcona jest elicie intelektualnej ówczesnej Polski lub tym, którzy dołączyli do tej elity po wojnie. Miłosz, Hłasko, Tatarkiewicz, Andrycz, Waldorff, Lipiński, Mancewiczówna... W porządku, relacje są interesujące, ale przy takim doborze osób książka powinna mieć inny tytuł i skupiać się wyłącznie na tych znanych Polakach, którzy spisali swoje wspomnienia z powstania. Przedstawiciele pozostałych warstw społecznych zostali opisani bardzo marginalnie. Albo idziemy w jedną stronę i poświęcamy uwagę tylko intelektualistom i sportowcom, albo bilansujemy książkę i o wiele większą wagę poświęcamy relacjom przedstawicieli innych grup społecznych. W dodatku część historii przypomina noty biograficzne, gdzie powstanie warszawskie jest wyłącznie epizodem.
Autorka książki nie ukrywa, że emocjonalnie podchodzi do tematu. We wstępie do każdego rozdziału wyjaśnia, dlaczego opisuje tę właśnie postać i jaki z nią ma związek. Zakładam, że część osób pewnie byłaby zdegustowana, że autorka zbyt dużo uwagi poświęca sobie samej. Mnie te wstępy aż tak nie raziły, choć gdybym to ja był autorem książki, to w pełni usunąłbym się w cień.
Pomimo emocjonalnego podejścia autorka konsekwentnie pisze o „powstaniu warszawskim”, a nie „Powstaniu Warszawskim”, co traktuje jako zdecydowany plus. Jestem pełen podziwu i szacunku do powstańców, ale emocji nie przelewam na ortografię i wbrew panującej ipenizacji wszystkie nazwy wydarzeń historycznych konsekwentnie piszę małą litera i chwalę tych historyków, którzy również zwracają uwagę na ortografię.
Cóż, szkoda, bo temat ważny i interesujący.
Prywatny licznik: 25/50
#bookmeter #czytajzhejto #historia #powstaniewarszawskie #bapitankombaczyta
@BapitanKomba
Dlatego doceniam Ciekawe Historie, który skupia się wyłącznie na wydarzeniach, przedstawianych bez własnych komentarzy.
Zaloguj się aby komentować
#laoche #muzyka #powstaniewarszawskie
Nie nasza rzecz, nasza rzecz, naszą robić rzecz.
@dradrian_zwierachs Wieki temu tego słuchałem, dobry utwór.
@nbzwdsdzbcps utwór? PŁYTA panocku. Takiego ognia już nie będzie!
@dradrian_zwierachs Nie pamiętam jak muzyka jakiej słuchałem się rozkładała na albumy ale pamiętam sporo kawałków.
Zaloguj się aby komentować
Powstanie warszawskie to polskie wystąpienie zbrojne przeciw wojskom niemieckim okupującym stolicę Polski. Zryw był częścią zorganizowanej przez Armię Krajową akcji „Burza”. Zakończenie powstania warszawskiego miało miejsce 2 października 1944 roku po kapitulacji. 1 sierpnia do walk przystąpiło...
2 października:
Międzynarodowy Dzień Bez Przemocy
Światowy Dzień Zwierząt Hodowlanych
Dzień Anioła Stróża
Dzień Pamięci o Cywilnej Ludności Powstańczej Warszawy
#nietypoweswieta #kalendarz #ciekawostki #przemoc #zwierzeta #powstaniewarszawskie
Dajcie spokój już z tym ciągłym nabijaniem się z Biedronia 😉
@Modrak
Zaloguj się aby komentować
Radiostacja „Błyskawica” czy też Stacja Nadawcza Armii Krajowej „Błyskawica” to polska radiostacja, która nadawała w trakcie powstania warszawskiego.
Nazwa „Błyskawica” nie została wybrana przypadkowo. Radiostacja została nazwana na cześć polskiego niszczyciela, który na frontach II wojny światowej...
Trochę późno, ale tradycyjnie muszę pojechać po powstańczej szopce. W tym roku na tapet leci najgłupszy z głupich argumentów, czyli "ciszej nad tą trumną" aka "a bo powstańcy wykazali się bohaterstwem".
To jest takie robienie k⁎⁎wy z logiki, że 1 sierpnia w każdym burdelu obniżają ceny bo podaż kurestwa napiera jak tsunami.
Po pierwsze indywidualne bohaterstwo nie ma znaczenia dla oceny politycznej decyzji rozpoczęcia powstania. To był tragiczny błąd albo zdrada i postawa ludzi na dole nic nie zmienia. Skutkiem tej decyzji było oddanie ruskim kraju bez żadnego oporu.
Po drugie kult przegranego powstania jest kultem czystej głupoty polityczniej w myśl której masz walczyć nawet jak nie masz szans, jak robisz falstart i jak przy okazji roz⁎⁎⁎⁎⁎⁎lasz swój rodzinny dom. Trzy minusy dla samozwańczych patriotów to jak widać plus, bo heroizm to karta joker. C⁎⁎j że zgineli, c⁎⁎j że przez nich zginęło kilkadziesiąt tysięcy cywilów, c⁎⁎j że miasto w ruinie, c⁎⁎j że ruski potem nie mieli żadnej opozycji. Heroizm k⁎⁎wo, na kolana chamie, nie rozumiesz?
W tym roku pomijam hipokryzję uczestników szopki. To całe odpalanie rac przez odpady społeczne, na które na co dzień nawet nie będę chciał splunąć. Ale nie wierzę w idiotyzm tych przy korycie. Ci pi⁎⁎⁎⁎lą głupoty o heroizmie bo szukają poklasku i odwracają uwagę od rzeczywistych problemów. No i jak po mordzie Narutowicza, to najbardziej winni apelują o szacunek dla zmarłych. To prawicowcy mówili "ciszej nad tą trumną" po mordzie pierwszego prezdenta. Teraz prawicowcy bajeczkami o heroizmie blokują rozliczenie winnych tragedii 44.
#powstaniewarszawskie
@ten_kapuczino Przez całe międzywojnie Polska była przesiąknięta mitem własnej potęgi, wyrosłej między innymi na wygranej wojnie z bolszewikami w 1920. Do tego spuścizna martyrologii zakładającej absolutne poświęcenie. Nie potrafię zrozumieć sensu powstania, tam się nic nie zgadzało, sprzęt, ludzie, zaopatrzenie, po prostu nic. Gdyby jeszcze to były działania dywersyjne w czasie kluczowych momentów szturmu, na zasadzie do wschodu Armia Czerwona atakuje umocnienia, a od pleców Polacy przeprowadzają atak na niemiecki punkt oporu, to jeszcze bym zrozumiał. No ale nie, trzeba było pokazać, że się umie. I to gadanie, że chcieli pokazać, że Polska samostanowi przy Armii Czerwonej. Jeśli wiedzieli już wtedy że ZSRR spróbuje wepchnąć Polskę pod swój but to lepiej były zatrzymać tych ludzi by mieć jakąkolwiek siłę oporu niż wykrwawić sie na niemcach.
@Jarasznikos ament, najgorsze że mentalni spadkobiercy tej tragedii zbijają kapitał polityczny blokując wyciągnięcie kluczowych wniosków. A bez nich powtórzymy tę tragedię
@ten_kapuczino No i zapomniałem o jeszcze jednym, spotkałem się z takim gadaniem "dzięki tej przelanej krwii nie zostaliśmy częścią ZSRR tylko zachowaliśmy choć częściową niepodległość". To absolutny kretynizm bo niepodległość mieliśmy ugadaną z mocarstwami zachodnimi jeszcze przed wojną.
Jak co roku polecam lekturę książki Obłęd 44
Zaloguj się aby komentować
W związku z 81. rocznicą Powstania Warszawskiego dziś jeden z walczących w tymże zrywie.
Aktor głównie teatralny i reżyser radiowy. Występował w Bydgoszczy, Wilnie i Warszawie. W czasie wojny pracował jako barman. Po zabiciu Iga Syma, o którym też pisałam na tagu, w wyniku represji niemieckich w środowisku artystycznym, trafił do Pawiaka.
Służył jako żołnierz AK i walczył w powstawaniu warszawskim. Wywieziony do Stalagu IV Zeithain nie Saksonii.
Po wojnie kontynuował działalność aktorską, w dalszym ciągu występował w teatrze, choć i w filmach oraz serialach też się zdarzało wystąpić. Grał m.in. w Nocach i dniach, 07 zgłoś się czy Stawce większej niż życie.
Odznaczony Krzyżem Kawalerskim i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym Krzyżem Zasługi.
Zmarł w 1988 r.
Mieczysław Loretz-Milecki
#powstaniewarszawskie #aktor #zolnierzak #retroprzystojniaki #bohater #powstaniec
Zaloguj się aby komentować
W wieku 92 lat zmarła uczestniczka Powstania Warszawskiego Ludwika Mendelska. W czasie Powstania Warszawskiego jako 12-letnia dziewczynka pomagała w szpitalu polowym, gdzie opatrywała rannych, chodziła po wodę dla powstańców, gotowała w służbie ochotniczej na Powiślu i w Śródmieściu. W 2020 została...
1 sierpnia:
Międzynarodowy Dzień Piwa i Piwowara
Dzień Światowej Sieci Internetowej
Światowy Dzień Walki z Rakiem Płuc
Dzień Pamięci Warszawy
Narodowy Dzień Pamięci Powstania Warszawskiego
Światowy Dzień Karmienia Piersią
#nietypoweswieta #kalendarz #ciekawostki #piwo #internet #powstaniewarszawskie #browarnictwo
Zaloguj się aby komentować
Nie żyje Halina Jędrzejewska „Sławka” – sanitariuszka w Powstaniu Warszawskim, lekarka i działaczka kombatancka. Urodziła 19 października 1926 w Warszawie. Ukończyła Gimnazjum im. Słowackiego w Warszawie, maturę uzyskała na tajnych kompletach, tuż przed wybuchem Powstania Warszawskiego, w lipcu...
