329 636,85 - 4,83 - 12,38 = 329 619,64

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#ksiezycowyspacer

Trochę za rzadko wchodze na Facebooka i prawie przegapiłem Promkę Zaczytani 2026

Może jeszcze uda się Wam skorzystać, choć promocja kończy się dziś o 23:59!

Kilka księgarni internetowych z grupy Helion dołączyło do zabawy:

• Helion - LINK do strony promocji

• Sensus - LINK do strony promocji

• OnePress - LINK do strony promocji

• Ebookpoint - LINK do strony promocji

• Editio - LINK do strony promocji

Każda z księgarni ma inny asortyment w promocji (i w różnej formie: ebook, książka, audiobook), więc polecam przejrzeć każdą z ofert. Nie sugerowałbym się też hasłem -98%, choć takie 50-65% już się pojawia w każdej z nich

Dodatkowo w każdej z nich możecie dziś odebrać za darmo ebooka:
Beata i Paweł Pomykalscy - "Zabytki techniki. Polska z pomysłem"
#ksiazki #czytajzwujkiem #czytajzhejto #promocjeksiazkowe

323,67 + 11,16 + 17 = 351,83

#bieganie #sztafeta

#haking #random #cyberbezpieczenstwo #tinder

Mało detali, i nie jestem wstanie wszystkiego zweryfikować.

tl;dr;

• ktoś przeniknął do tindera dla białych (mówią, że whitesupermacy, nie wiem na ile serio ale domeny whitechild.net, whitedeal.net whitedate.net xd)

• odpalił botu i rozkochał część - nie byłem wstanie zweryfikować

• na portalu ratio męzczyzn do kobiet gorsze niż w wiosce smerfów

• jest prezentacja na jakiejś konferencji o hakowaniu, po niemiecku

  • na konferencji różowy power ranges kasuje te portale (było wiele) https://youtu.be/Szdz_R-LKNY?t=2580 (42:30)

• powstała strona z mapą użytkowników https://okstupid.lol (jest kilku z Polski)

  • mapę się da wyświetlić, ale punkty leżą bo zrobili JSONa 27,7MB XD i zdycha podczas pobierania (pewnie większy ruch) jakby co mam tego JSONa, ale nie chcę mi się stawiać mapy żeby sprawdzić pinezki

  • https://okstupid.lol/merged_details.json - tu trzeba wyczekać żeby mieć JSONa

  • część lokalizacje pochodzi z EXIF zdjęć więc całkiem dokładne XD

„Tinder dla nazistów” dotknięty wyciekiem 100 GB danych — ujawniono dane tysięcy użytkowników.

2 stycznia 2026

https://cybernews.com/security/investigator-exposes-white-supremacist-sites-users/

Dziennikarz śledczy przeniknął do serwisu randkowego białych supremacjonistów WhiteDate i wyprowadził ponad 8 000 profili oraz 100 GB danych. Zdjęcia i inne wrażliwe informacje zostały upublicznione, a pełny zbiór danych „WhiteLeaks” jest dostępny dla dziennikarzy i badaczy w DDoSecrets.

#heheszki #wenezuela

Nieznany amerykański oddział niedawno.

-mamy 3 minuty pedały

#heheszki #wenezuela #usa

Echhh, nie podumałem i napchałem zbyt dużo pierzyn w tapczan #zalesie #remontujzhejto

#heheszki #memy #wenezuela #krzysztofkrawczyk

5763 + 22 + 10 = 5795

Chomik.

#stacjonarnyrownik

16 + 1 = 17

Tytuł: The One I Love

Rok produkcji: 2014

Kategoria: Komedia romantyczna

Reżyseria: Charlie McDowell

Czas trwania: 1h 31m

Ocena: 7/10

Główni bohaterowie mają problemy małżeńskie, więc chodzą na terapię. Tam jednak nic za bardzo nie działa, więc teraupeuta zaleca im wybrać się na romantyczny weekend do domku, który on im poleca. Na miejscu zaczynają się dziać dziwne rzeczy.

#filmy #filmmeter

A teraz czas na film o krzyczeniu.

329 639,81 - 2,96 = 329 636,85

Dookoła zalewu Blewązka

#ksiezycowyspacer

Wpis dodany za pomocą https://hejtostats.pl. @Marvin certified!

#spotify #gownowpis #zajebanezreddita

21 + 1 = 22

Tytuł: Niezwyciężony

Autor: Stanisław Lem

Kategoria: fantasy, science fiction

Wydawnictwo: Cyfrant

Format: e-book

ISBN: 9788363471187

Liczba stron: 244

Ocena: 9/10

Postanowiłem zacząć rok od twórczości Stanisława Lema, a dokładniej od historii „Niezwyciężonego”, którą mam zamiar poznać w czterech różnych mediach: oryginalnej powieści, superprodukcji Audioteki, komiksu oraz grze.

Podoba mi się, że Lem podchodził do Obcych rzeczywiście jak do obcych. Że nie są to człekokształtni kosmici, z którymi bez problemu można porozumieć się w języku angielskim czy nawet w polskim. Zrobiło to na mnie wrażenie już w „Człowieka z Marsa” i nie inaczej jest w przypadku „Niezwyciężonego”.

Jasne, można powiedzieć, że z perspektywy czasu sam pomysł nie jest oryginalny, ale tak to już jest z klasykami - w porównaniu z utworami, które korzystają z dorobku wcześniejszych autorów, starsze teksty często przegrywają. Nie zaskoczyło mnie, że coś albo ktoś pokonało załogę „Kondora”, nie zdziwiłem się, gdy załogę „Niezwyciężonego” zaczęło spotykać to samo. Za to okazałem zdumienie, gdy przekonałem się, czym jest niebezpieczeństwo czyhające na ludzi.

Do myślenia dały mi także słowa Rohana: ludzkość myśli, że może wszystko skolonizować, nawet te najbardziej nieprzystępne rejony. Niektórzy weszli na najwyższy szczyt Ziemi, niektórym udało się nawet zejść w najgłębsze do tej pory znane nam miejsce pod wodą, ba, z pomocą technologii inni polecieli w kosmos i coraz bardziej, mimo że wciąż powoli, ludzkość rozpycha się w przestrzeni kosmicznej. Prędzej czy później pewnie skolonizujemy kolejną planetę.

A co, jeśli nie mamy do tego żadnego prawa? Może tak jak załoganci „Niezwyciężonego”, a wcześniej „Kondora”, spotkamy w jakimś sensie barierę, która nie pozwoli nam na dalszą eksplorację? Albo na rasę kosmitów, która ujrzawszy nasz potencjał, stwierdzi, że stanowimy zbyt wielkie zagrożenie i postanowi nas zniszczyć, zanim zniszczymy innych?

Podoba mi się także to, że Lem nie traktował czytelników jak głupków. Chociażby na początku podał na tacy odczyty składu atmosfery, żeby czytelnik miał szansę sam wywnioskować, a dopiero po jakimś czasie pokazał, że coś jest nie tak z atmosferą - chodziło o zawartość metanu i tlenu. Przyznam szczerze, że nie zwróciłem na to uwagi, ale spodobało mi się takie podejście.

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

#bookmeter #ksiazki #czytajzhejto #fantastyka #sciencefiction

TANIA DOPAMINA

Zawsze byłam przeciwna temu żeby obsypywać moja siostrzenicę toną prezentów. Wygląda to mniej więcej tak, że do sierpnia ubiegłego roku była jedynaczką i to na wyższą skalę, bo i w mojej rodzinie nie ma żadnych innych wnuków i u szwagra tak samo. Więc ten mały ziemniaczek jest oczkiem w głowie dziadków, wujków i cioć z obydwu stron. Moja mama zawsze jej kupuje masę rzeczy jak jedzie do niej w odwiedziny, nie robi co prawda tego często bo kilka razy do roku ale No tak jest tego tona.

Zawsze w takich sytuacjach mówię " mamo po co ty jej to kupujesz, pobawi się 5 min i się znudzi, lepiej pobaw się z nią, poczytaj jej bajkę, to ja bardziej uciszy" no i tak i nie, na prezent od babci pod choinkę, prawie się posikala z radości, bo to był jej wymarzony, ma 3,5 roku no i masę marzeń, jak to dziecko.

Ja mam zasadę, że kupuje jej coś raz do roku, właśnie na święta, na urodziny daje hajs mojej siostrze, żeby kupiła coś co potrzebuje najbardziej. Czasem sporadycznie jakaś bajkę czy naklejki jej dawałam. Jednak zawsze powtarzam że to co jej daje to swój czas, czyli jak przyjeżdżam to bawię się z nią ile wlezie. Na jej przyszłe urodziny mam zamiar przebrać się za jedną postać z jej aktualnie ulubionej bajki.

Dlaczego jednak to pisze, bo zaczynam mieć wątpliwości co do mojej oceny dawania umiarkowanej radości dzieciom. Mama zawsze powtarza, że "niech się cieszy bo potem już tylko dorosłość". Zaczynam dostrzegać w tym prawdę, jako dziecko chciałabym to wszystko co ona ma, nawet jeżeli miałabym się bawić tym tylko przez chwilę. Przyznam że tęsknię za czasami kiedy marzył mi się bujany konik, albo domek dla lalek. Teraz też mam jakieś zachcianki i czasem potrafią mnie one pochłonąć na godziny, jak robienie domków DIY, ale to nie to samo. Więc czemu dawkować to dziecku?

Czy takie rozpieszczanie zabawkami ja zepsuje? Zniszczy jej układ nagrody? Siostra ogranicza jej bajki i nie daje jej telefonu ani tableta do zabawy, więc w tej sferze jest wszystko ok. Ale zastanawiam się jakie wy macie podejście do swoich dzieci czy to prawda, że zabawkami da się zepsuć człowieka, czy to tylko miejska legenda?

#dzieci #lifestyle #wychowanie

A po zimowym spacerku w zamieci śnieżnej pora na gorącą czekoladę i kontynuację lektury #wojna

Skansen Pstrążna. Rzut beretem z Czermnej koło Kudowy Zdrój. Warto się wybrać nawet zimą, bo turystów mało za to widoki fajne a i skansen bardzo ciekawy i na wpół otwarty, można sobie normalnie po domkach chodzić a nie patrzeć przez okna, kraty czy brudną pleksę. Dojazd dla odważnych bez łańcuchów a dla przezornych tylko na łańcuchach, chyba że się jest miejscowym to nawet widziałem , że gość motorkiem jechał😀 #nivaznegdziedroga #podrozujzhejto

Przypięty wpis powoduje, że każdy wpis poniżej niego ma całkowicie zwinięte komentarze gdy przeglądam gorące.

Zwijanie komentarzy nie tyczy się przypiętego wpisu

#hejto

#humorobrazkowy #heheszki #humorinformatykow

20 + 1 = 21

Tytuł: Ciała niebieskie

Autor: Jokha Alharthi

Kategoria: literatura piękna

Wydawnictwo: ArtRage

Format: e-book

Liczba stron: 210

Ocena: 6/10

Po świetnej "Hurysce" postanowiłem kontynuować serię Rahla, wydawnictwa ArtRage i sięgnąć po "Ciała niebieskie". Książka ta otrzymała nagrodę International Booker w 2019 roku.

To piękna w zamyśle, ale nierówna w wykonaniu mozaika o Omanie w fazie gwałtownej przemiany - od wsi al-Awafi po Maskat - opowiedziana przez losy trzech sióstr: Mayyi, Asmy i Khawli. Każda wychodzi za mąż z innego powodu (miłość, poczucie obowiązku, wierność dawnemu wybrankowi), a ich wybory stają się soczewką, przez którą przyjdzie nam oglądać zderzenie tradycji z nowoczesnością i domowych hierarchii z kobiecą sprawczością. Szczególnie nośny jest wątek Mayyi, która - mimo aranżowanego małżeństwa z Abdallahem - wydreptuje swoje małe kroczki oporu i nazywa córkę… London.

Narracyjnie to niezła układanka: kilkadziesiąt krótkich rozdziałów, przeskoki w czasie, perspektywy zmieniane jak fazy księżyca - z charakterystycznym pierwszoosobowym głosem Abdallaha, którego cień ojca kupca Sulajmana i pamięć po byłej niewolnicy opiekunce Zarifie przytłaczają i ciągną w dół. Dzięki temu dostajemy nie tylko sagę rodzinną, ale i echo niewygodnej historii regionu: zaszeregowanej klasowości, handlu niewolnikami, społecznych barier, które wciąż pracują w tle współczesności.

Doceniam, jak powieść odsłania codzienne mikropęknięcia małżeństw - nie skandalizując, tylko obserwując wbijane szpilki. Alharthi potrafi jednym obrazkiem (cisza przy stole, obrzęd, przezwisko) powiedzieć więcej o frustracji, ambicji i pragnieniach niż długim monologiem. To widać zwłaszcza w portretach sióstr i w rozedrganiu Abdallaha, którego intymne zapisy rozbijają trzecią osobę i nadają całości rytm.

A jednak, w porównaniu z Huryską, ta książka wciągała mnie słabiej. Temat jest też mniej nośny i bolesny. A fragmentaryczność jest tu jednocześnie siłą i balastem: zbyt wiele przełączeń rozprasza i gasi emocje, część pobocznych epizodów nie dokłada wagi, a tempo faluje na przestrzeni zaledwie 210 stron. Kilka rozdziałów rozszerza historię o wątki i postacie poboczne, które jednak mogły ustąpić miejsca pogłebieniu historii głównych bohaterek. Jako całość "Ciała niebieskie" są dla mnie bardziej albumem dobrze skomponowanych zdjęć niż konsekwentną opowieścią, która prowadzi nas zgrabnie do finału - a szkoda.

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Osobisty licznik: 3/128

#bookmeter #ksiazki #czytajzujkiem #czytajzhejto