W sumie to przy zabawie odcięło mnie od świata na te 2, 3 godziny. 4 latek z zdecydowaną nadpobudliwością też jakoś wytrzymał przeprowadzenie wszystkich testowych upuszczen kulki.
Powstał tor dla kulek pod postacia samolotu. Ilosc klockow byla zdecydowanie ograniczona, rowniez tych dla kulki. Te do kulek nie sa lego, ale pasuja (jedynie elementy z rynienka). Dłuższego i wyzszego juz nie mielismy z czego zrobić.
Postawiliśmy na wytrzymałość konstrukcji.
W niektórych miejscach kulka przelatuje przez samo lego, a nie rynienki, aby wydłużyć tor.
Kiedys planuję kupic więcej elementow toru i klockow. Moze wsiakniemy na kilka dni zabawy.
Muszę, niestety, zacząć od krótkiej teorii.
Jest coś takiego, jak przekonania kluczowe. Jest to taki najbardziej podstawowy, automatyczny, filtr w jaki postrzegamy świat i na niego reagujemy. Jednym z moich przekonań jest „świat jest niebezpieczny”.
Zauważyłem to podczas robienia astrucha. Chyba wbiłem jakiś wystarczająco wysoki psycho-poziom w tym RPG-u zwanym życiem, że wyłapałem to na bieżąco, w locie, automatycznie.
Bardzo powoli zbierałem się do wyjazdu, miałem do niego jeszcze przynajmniej sześć godzin. Wiecie, działka, niedziela, korki, a jednocześnie nie chce się wracać do mieszkania w bloku. Astra stoi na kobyłce z jednym kołem w górze, bez zderzaka i błotnika, ale pod wiatą. Teren jest ogrodzony, na samo auto patrzą dwie kamery, z czego jedna z podglądem przez neta, a wokół przynajmniej dwie działki z sąsiadami.
Ojciec już się zebrał, teraz jeszcze chwila pogadanki zanim odjedzie. Rzuca mi polecenio-poradę, w lekkiej parafrazie:
- „Ty lepiej złóż ten samochód, bo nie wiadomo jacy tu ludzie są, jeszcze ci go rozkradną”
Tu mnie olśniło. Złoty Graal, po prostu ostatni element układanki zrobił „hip", a potem „hop", 2137 Hz w tle mózgu itd. To nic innego jak strach mówiący „świat jest niebezpieczny”. Odmieniany przez wszystkie przypadki, czasy, tryby i przez ostatnie ponad trzydzieści lat.
Pojawiło się w ten sposób rozwiązanie tematów dwóch, prowadzących do jednego. Mój strach nie jest mój, został mi zaszczepiony i działa we mnie destrukcyjnie. Sztuczka jest jedynie taka, że teraz już wiem, już dziada widzę i jestem w stanie neutralizować.
@macgajster Cóż, ja dopiero w wieku trzydziestuparu lat uświadomiłem sobie, że działanie w trybie maksymalnej uwagi, wyszukiwania zagrożeń i wiecznej gotowości bojowej nie jest domyślnym trybem funkcjonowania u ludzi. Nieraz zachowania ludzkie wydawały mi się ekstremalnie lekkomyślne, w czasie, kiedy oni po prostu byli normalni.
Dziwiło mnie np. jak można dać sobie coś ukraść - ja kiedy mam w pobliżu ludzi, to cały czas monitoruję swoje rzeczy, a na porfelu i telefonie po prostu trzymam ręce w kieszeniach. Kiedy jadę w miejsca z realnym ryzykiem rozboju, to czasem nawet mam fejkowy portfel z przeterminowanymi kartami i jakimiś drobnnymi. Kiedy idę do jakiegoś urzędu, i mam coś załatwić, to pilnuje, aby mieć wszystkie wzory pism we wszystkich możliwych wariantach wypełnione i sprawdzone - nawet jeśli to jakaś pierdoła. W autach kamery, trackery GPS, ehhh...
Trochę późno aby się tego oduczać, więc po prostu nauczyłem się z tym żyć.
@macgajster To nie jest tak, że celowo planuje sobię, że tak będę robił. Drugim problemem, jest to, że ta strategia nieraz daje bardzo realne korzyści. Momentami już odpuszczam, i niestety parę razy się przejechałem przez to.
Zmiana niektórych schematów jest praktycznie niemożliwa po przeżyciu kilkudziesięciu lat w nich. Np. będąc w tłumie/grupie obcych ludzi, zawsze pilnuje kieszeni. Jakbym tego nie robił, po prostu odczuwałbym dyskomfort. I pewnie - można się przyzwyczajać do życia z tym dyskomfortem, ale - w praktyce efekt będzie taki, że będę jeszcze bardziej zestresowany nie pilnując portfela, a dodatkowo będę zwiększał (niewiele bo niewiele, ale jednak) ryzyko tego, że ktoś faktycznie mi go zajuma.
Tak samo np. jadąc np. samochodem, kiedy widzę rowerzystę, czy pieszego, to zakładam, że coś odjebie, wywróci się, zmieni kierunek, etc, i trzymam nogę nad hamulcem. Czy będę mniej zestresowany nie robiąc tego? Raczej nie. ¯\_(ツ)_/¯
A co do martwienia na zapas - akurat z tym nie mam problemu. Jeśli na coś nie mam wpływu, albo jest na tyle daleko czasowo, że nie ma po co się przygotowywać, to się tym kompletnie nie martwię, bo wiem, że z każdą sytuacją sobie jakoś poradzę, właśnie dzięki mojej wiecznie podwyższonej gotowości.
Ludzie są skąpi w zachowywaniu majątku, lecz jeśli idzie o tracenie czasu – tej jedynej rzeczy, której chwalebnie jest skąpić – są największymi utracjuszami.
Odchodząc z Kafarnaum Jezus ujrzał człowieka siedzącego w komorze celnej, imieniem Mateusz, i rzekł do niego: „Pójdź za Mną”. On wstał i poszedł za Nim. Gdy Jezus siedział w domu za stołem, przyszło wielu celników i grzeszników i siedzieli wraz z Jezusem i Jego uczniami. Widząc to faryzeusze, mówili do Jego uczniów: „Dlaczego wasz Nauczyciel jada wspólnie z celnikami i grzesznikami?” On, usłyszawszy to, rzekł: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają. Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: "Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary". Bo nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników”.
Matthew 9:9-13
At that time: As Jesus passed on from Capernaum, he saw a man called Matthew sitting at the tax booth, and he said to him, ‘Follow me.’ And he rose and followed him. And as Jesus reclined at table in the house, behold, many tax collectors and sinners came and were reclining with Jesus and his disciples. And when the Pharisees saw this, they said to his disciples, ‘Why does your teacher eat with tax collectors and sinners?’ But when he heard it, he said, ‘Those who are well have no need of a physician, but those who are sick. Go and learn what this means: “I desire mercy, and not sacrifice.” For I came not to call the righteous, but sinners.
(...) nikt nie postanawia sobie z góry, co chce czynić, a jeśli nawet postanawia, nie trwa przy tym, lecz przeskakuje do czegoś innego. I nie tylko zmienia kierunek, lecz zawraca i znowuż przychodzi do tego, co już kiedyś porzucił i potępił. Toteż — by zostawić na boku dawne określenia mądrości i krótko ująć całość zasad dotyczących życia ludzkiego — mogę poprzestać na następującym: «Co to jest mądrość? — Zawsze chcieć i nie chcieć tego samego».