Łabędź większy od słonia Cygnus falconeri to wymarły gatunek łabędzia, który występował na Malcie i na Sycylii w środkowym plejstocenie, a więc około 770 – 126 tysięcy lat temu. Na podstawie rozmiarów jego szczątków szacuje się, że długość jego ciała dochodziła do około 2 metrów, rozpiętość skrzydeł do około 3 metrów, a waga do 16 kilogramów.
Nie do końca wiadomo, czy Cygnus falconeri był w stanie wzbijać się w powietrze, czy był nielotem. Prowadził nieco inny tryb życia niż współcześnie znane nam łabędzie i nie był raczej ptakiem wodnym, lecz typowo lądowym, żywiącym się roślinnością lądową. Prawdopodobnie był w stanie osiągnąć tak znaczne rozmiary, ponieważ w środkowym plejstocenie na Malcie i na Sycylii brakowało dużych drapieżników, a jednocześnie panował tam ciepły i wilgotny klimat sprzyjający rozwojowi roślin, którymi żywiły się łabędzie - co doprowadziło do rozwinięcia się u nich gigantyzmu wyspowego.
Cygnus falconeri był większy od występujących na Malcie karłowatych słoni z gatunków Palaeoloxodon falconeri, których dorosłe osobniki osiągały zaledwie metr wysokości. Słonie te stanowią przykład zwierząt, u których w wyniku odizolowania na wyspie rozwinął się przeciwny trend: karłowacenie wyspowe, a więc zmniejszenie rozmiarów ciała pod wpływem drastycznie ograniczonego dostępu do pokarmu i zasobów w warunkach wyspiarskich.
Na ostatnim zdjęciu fragmenty kości łabędzia Cygnus falconeri z Bur Mgħeż na Malcie, gdzie pod koniec lat 30. XX wieku prowadził badania maltański archeolog J. G. Baldacchino.
Odmiana ta została wyhodowana przez Bernharda Krapfa w Szwajcarskiej Federalnej Stacji Badawczej w Wadenswill (Szwajcaria) w 1958 roku poprzez skrzyżowanie odmiany Golden Delicious z pyłkiem odmiany Idared. Pierwsze owoce tej eksperymentalnej odmiany zebrano w 1968 r., a w latach 70. wprowadzono ją do europejskich sadów. W latach 1984–1986 wysłano również dużą liczbę sadzonek do Waszyngtonu i Oregonu (USA) w celu dalszego rozmnażania i dystrybucji w Ameryce Północnej.
Owoce średniej wielkości do dużych, okrągłe lub zbliżone do stożkowato-okrągłych. Kielich jest mały i częściowo otwarty, osadzony w głębokiej i wąskiej, żebrowanej miseczce. Łodyga jest długa lub bardzo długa i smukła, osadzona w umiarkowanie szerokiej i głębokiej, rdzawobrązowej wnęce.
Skórka.Podstawowy kolor skórki jest zielony, pokryty w ponad trzech czwartych jaskrawoczerwoną barwą, na której widoczne są ciemniejsze paski. Czasami z rdzawymi plamkami.
Miąższ ma kremowo-biały kolor, delikatną konsystencję i jest jędrny. Jest bardzo soczysty, słodki i lekko kwaskowaty. Wyróżnia się doskonałym smakiem ananasa z nutami melona i cukru trzcinowego. Indeks Brixa wynosi 12,5.
odmiana szwajcarsko-angielska, otrzymana w 1986 r. przy współpracy angielskiej Stacji Doświadczalnej w East Malling oraz szwajcarskiego Instytutu Sadownictwa w Wädenswill. Jest krzyżówką odmiany Golden Delicious i klonu A849-5 (zawierającego geny odporności na parcha Vf i mączniaka jabłoni Pl1). W 1995 roku wprowadzona do produkcji w krajach Europy Zachodniej. W Polsce w badaniach porównawczo- odmianowych od 2001 roku. Do Krajowego Rejestru wpisana 2 lutego 2007 roku. Odmiana prawnie chroniona na całym terytorium UE;
średniej wielkości (przy nadmiernym owocowaniu mały), kulisty lub kulisto- stożkowaty, delikatnie żebrowany przy kielichuSzypułka cienka, średnio długa lub długa. Zagłębienie szypułkowe średnio głębokie i średnio szerokie; zagłębienie kielichowe średnio głębokie i średnio szerokie do szerokiego, pofałdowane. Kielich dość duży, otwarty lub częściowo otwarty, działki kielicha średnio długie.
W chłodnym magazynie naturalnym można przechowywać przez około 5 miesiecy
Dojrzałość :
Dojrzałość zbiorcza: zbiorze środek września początek października wrzesnia
Okres dojrzewania: od września do marca
Dojrzałość konsumpcyjna: listopad
Odporność na mróz:
do -30°C (do strefy klimatycznej 5b) najprawdopodobniej
Przeznaczenie:
Odmiana typowo deserowa dobra kuchenna
Korona:
rośnie średnio silnie, tworząc stożkowate, średnio zagęszczone korony, z dużą ilością krótkopędów. W okres owocowania wchodzi wcześnie, owocuje obficie a nawet bardzo obficie (bezwzględnie wymaga przerzedzania zawiązków). Kwitnie średnio późno;
Mam pytanie, może głupie może nie. Czy ogółem potrzebne są na rynku tak zróżnicowane odmiany jabłek? Serio np. cukiernik zamawia wyłącznie tylko w.w. Ariwa do wypieków i nie zadowoli się przykładowo Championem (podaje przypadkowy jaki znam z tych popularnych, wiem że może się nie nadawać do wypieków)? Czy sądownictwo na poziomie generowania tak wielu różnorodnych odmian to nie jest taka sztuka dla sztuki?
@Fafalala chłopie było więcej kilka krotnie tylko że kolej zabiła je.A te nowe są potrzebne bo są odporne na choroby w uprawie masowej bez zbędnej chemii
W Instytucie Uprawy Ziemi Uprawnej i Roślin w Münchebergu powstała ta nowa odmiana z krzyżówki odmian macierzystych „Cox Orangerenette” i „Geheimrat Dr. Oldenburg”.
Skórka tych średniej wielkości owoców ma barwę od żółtej do pomarańczowo-czerwonej. Od góry do dołu biegną delikatne paski. Od spodu jabłko jest lekko nakrapiane.
Jego żółtawo-biały miąższ jest soczysty i charakteryzuje się harmonijnym słodko-kwaśnym smakiem. Kto raz spróbuje tego aromatycznego jabłka ten pokocha specyficzny smak jablka
Odporność na szkodniki oraz choroby:
Parch jabłoni:niska podatność
Mączniak prawdziwy-niska podatnosc
Zaraza ogniowa-: niska podatnosc
Rak drzew owocowych-: niska podatność do odpornej
Owocówka jabłoniowa-
: średnia podatnosc
Przechowywanie:
W chłodnym magazynie naturalnym można przechowywać przez około 3-4 tygodni.
Dojrzałość :
Dojrzałość zbiorcza: zbiorze początek września koniec wrzesnia
Okres dojrzewania: od września do października
Dojrzałość konsumpcyjna: koniec września.
Odporność na mróz:
do -40°C (do strefy klimatycznej 5b) najprawdopodobniej
Przeznaczenie:
Odmiana typowo deserowa dobra kuchenna
Korona:
Malus 'Apollo' charakteryzuje się silnym wzrostem i gęstym rozgałęzieniem. Regularne, energiczne przycinanie sprzyja plonowaniu i ogranicza słabe punkty drzewa. Odmiana
Pierzenie radykalne Dorosłe łabędzie raz do roku, między czerwcem a sierpniem, przechodzą naturalny proces wymiany piór, jednak przebiega on u nich trochę inaczej niż u większości ptaków: lotki w ich skrzydłach nie są wymieniane stopniowo, ale wypadają niemal jednocześnie. Powoduje to, że łabędź przez kilka tygodni nie jest w stanie latać, a jego skrzydła wyglądają jak wyskubane dopóki nie wyrosną na nich nowe pióra.
W tym czasie łabędzie są nieco osłabione i trudniej im uciec w przypadku zagrożenia. Z reguły zaszywają się więc na kilka tygodni w zacisznych, zarośniętych częściach zbiorników wodnych, gdzie łatwiej im znaleźć pokarm i ukryć się wśród gęstej roślinności. W parach opiekujących się gniazdem najpierw wymienia pióra samica, a następnie samiec, dzięki czemu zawsze przynajmniej jeden ptak jest w pełni sprawny na wypadek konieczności obrony gniazda lub partnera.
w kształcie stożka, częściowo również płaskostożkowego. Od strony kielicha po całym owocu biegną wyraźne żebra; w przekroju poprzecznym owoc ma kształt pięcio- lub dziesięciokąta.
Wgłębienie szypułkowe średnio szerokie, głębokie, z kilkoma zgrubieniami lub też słabo zaznaczonymi wypukłościami, które otaczają miejsce przyczepienia szypułki. Promienista rdza pozostaje zawsze w zagłębieniu. Trzonek cienki, zazwyczaj lekko wystający.
Zagłębienie kielicha z typowymi żebrami i delikatnymi fałdami, średniej szerokości, o głębokości od średniej do głębokiej. Kielich półotwarty lub zamknięty, działki kielicha zielonkawe, uniesione.
Jama kielicha głęboka, lejkowata, zazwyczaj sięgająca aż do rdzenia. Przylegająca do niej otwarta oś, zamknięta w kierunku płatków, jest prawie zawsze, podobnie jak płatki, ciemno spuchnięta. Płatki szeroko łukowate lub w kształcie plecaka, rdzeń ogólnie niewielki.
Kolor podstawowy trawiisto-zielony, dopiero około Nowego Roku lekko rozjaśnia się do żółtego. Zazwyczaj brak koloru pokrywającego, a jeśli występuje, to tylko delikatny odcień pomarańczowy. Owoce z Pomorza Przedniego w 2019 r. wykazywały silnie rozwinięty kolor pokrywający (patrz zdjęcie). Komórki lenticyjne zazwyczaj mało widoczne. Skórka bardzo twarda, nieco przeszkadzająca podczas spożywania. https://obstsortenerhalt.de/node/13887
Miąższ
Miąższ biało-żółty, od stycznia o dobrze zrównoważonym stosunku cukru do kwasowości. Dobra odmiana do przechowywania.
W chłodnym magazynie naturalnym można przechowywać przez około 8 miesiąca do maja
Dojrzałość :
Dojrzałość zbiorcza: Zbiory:Środek Padziernika.
Okres dojrzewania: od padziernika do marca
Dojrzałość konsumpcyjna: koniec litopada
Odporność na mróz:
do -40°C (do strefy klimatycznej 5b) najprawdopodobniej
Przeznaczenie:
Bardzo dobra cydrowa
Odmiana typowo deserowa dobra kuchenna
Korona:
Wzrost od średnio intensywnego do intensywnego. Odmiana jest diploidalna. Oberdieck wskazuje na podatność na raka, której jednak dotychczas nie zaobserwowano w tym regionie. W czasopiśmie „Deutsche Obstbauzeitung” z 1910 roku różni autorzy podkreślają odporność tej odmiany na choroby oraz jej odporność na parcha
@razALgul Przecież "gapa" w Poznaniu to ktoś nierozgarnięty, gamoniowaty, pierwszy raz słyszę żeby nazwać tak ptaka. Mówi się nawet "jechać na gapę", czyli bez biletu
@GazelkaFarelka
To występuje zwykle wtedy, gdy cała grzybnia "zmówi się" żeby wydać owocniki. Pierwszy raz mi się zdarzyło obserwować czarcie koło grzybów jadalnych
Eifel, zamek Namedy. Odmiana wyhodowana przez barona Arnolda von Solemachera pod koniec XIX wieku. Prawdopodobnie powstała z krzyżówki odmian Ananasrenette i Wachendorfer Renette
Data pochodzenia nie jest pewna, prawdopodobnie około połowy XVIII wieku w Hawthornden, niedaleko Edynburga (Szkocja). Odmiana ta została po raz pierwszy publicznie zaprezentowana w 1790 roku przez szkółkę Brompton Park, a następnie była bardzo rozpowszechniona w Anglii i Szkocji. Była to jedna z głównych odmian sprzedawanych na ważnym targu w Covent Garden (Londyn).
Morfologia:Bardzo zróżnicowany pod względem kształtu i wielkości, od średnich do bardzo dużych i asymetrycznych. Od płasko-okrągłych do ściętych, okrągławych. Duża komora nasienna z małymi pestkami. Średniej głębokości, szerokie i pomarszczone zagłębienie kielicha. Kielich zamknięty, a także półotwarty. Łodyga średniej długości, osadzona w szerokim, zardzewiałym zagłębienia.
. Skórka gładka, podczas przechowywania lekko tłusta. W pełnej dojrzałości jasnozielonkawo-żółta, od strony nasłonecznionej pomarańczowo-czerwona do jasnoczerwonej z niewyraźnymi paskami i plamkami na skórce.
W chłodnym magazynie naturalnym można przechowywać przez około 3 miesiące.
Dojrzałość :
Dojrzałość zbiorcza: Zbiory:W zależności od lokalizacji od końca września do początku października.
Okres dojrzewania: odistopad do grudnia
Dojrzałość konsumpcyjna: początek listopada
Odporność na mróz:
do -40°C (do strefy klimatycznej 5b) najprawdopodobniej
Przeznaczenie:
Bardzo dobra cydrowa
Odmiana typowo deserowa dobra kuchenna
Korona:
Szeroka, dobrze rozgałęziona korona z szeroko rozłożystymi gałęziami i średniej wielkości, jajowatymi liśćmi. W starszym wieku gałęzie opadają. Początkowo silny wzrost, który po osiągnięciu pełnej dojrzałości wyraźnie słabnie. Starannie przeprowadzane cięcie i sporadyczne odmładzanie przedłużają jego skądinąd ograniczoną długość życia
Wyhodowana przez M. Loisela na jego posiadłości w Halder w Fauquemont (Limburg Holenderski). Odmiany rodzicielskie nie są znane. Pierwsze owoce zaprezentowano w latach 1843/44, a pierwszy opis wraz z kolorową ilustracją opublikował Alexandre Bivort w 1858 roku w czasopiśmie „Annales de Pomologie”.
Zazwyczaj duże, o zróżnicowanej wysokości, asymetryczne, z 5 wypukłościami wokół owocu. Pomarszczone zagłębienie kielicha, głębokie i szerokie. Zagłębienie przy szypułce nieco zardzewiałe, głębokie i szerokie. Z żebrami wokół owocu.
Skórka Skórka gładka, elastyczna, lekko błyszcząca, z jasnymi plamkami. Równomiernie jasnozielony, w pełnej dojrzałości żółty, od strony nasłonecznionej lekko zaczerwieniony.
Korona o płaskim sklepieniu, średniej wielkości, z dużą ilością krótkich pędów owocowych. Długie, spiczaste, zazwyczaj nieco pofałdowane liście. Początkowo wzrost średnio intensywny, z wiekiem słaby; wówczas, oprócz regularnego przycinania, zaleca się odmłodzenie drzewa. Drewno odporne na mróz. Dzięki krótkim pędom owocowym bardzo dobrze nadaje się do formowania drzew ozdobnych, a zwłaszcza do drzew sznurkowych.