Mam takie rozkminy ze nastepuje koniec "zmiennosci kulturowej" , zanika moda, kultura masowa. Wszystko zaczyna albo przywierac finalna forme albo zmienia sie w coś generycznego/ w slop. Ze coraz bardziej kazdy dostaje i dostawac bedzie spersonalizowana tresc pasujaca do jego gustu zamiast zunifkowanego gustu mas na podstawie ktorego mozna zwizualizowac epoke.
Mamy 2026 który kulturowo/klimatycznie nie rózni sie zbytno od 2016. Mysle ze ciezko bedzie stworzyc film/serial/gre w przeszlosci ktora odda klimat tego okresu w porównaniu do poprzednich okresów porownujac do poprzednich czy to w Polsce czy to w USA.
Widze ze coraz wiecej dziel kultury wraca do poprzednich okresow, starajac sie czesto pokazac wyidealizowany obraz epoki. Ludzie zaczynaja dostrzegac potrzebe posiadanie czegos fizycznego zamiast cyfrowych odpowiednikow. Powstaja konsole na fizyczne kartridze (evercade), rozkwitaja konsole do retro gier.
Dla mnie to jest wlasnie zwiastun tego konca kultury,klimatu, osiagniecia finalnej formy, zamiast ksztaltowac obecna epoke cofamy sie do poprzedniej. Bo w obecnej epoce jestesmy zbyt podzieleni.
Lata 80 czy 90 dosyć latwo zekranizowac - familijne filmy z USA z tamtych lat oddaja wyidealizowany obraz epoki, kolory, fryzury, czy swietna muzyka, do tego ta jakość nagrań, albo moze filtry kamer ? . Polskie odpowiedniki to przykladowo dla lat 80 serial Zmiennicy bedący wlasnie takim odpowiednikiem gdzie przez muzyke i caly ten swiat wylewa sie nostalgiczny klimat. Lata 90 to styl który okreslam mianem "Polskiej biedy". Nawet z wczesnych lat 2000 da sie coś w Polsce ugrać - charakterystyczna moda na blond kolor, opalenizne, kultowe telefony jak Nokia 3310 czy Sony Ericsson K750i w rytmach Explosion.
Natomiast dalej, ta zmienność zanika.
Miejsce walkmanów, discmanów, telefonów komórkowych zajely smartfony i ta forma sie nie zmieni, moze w przyszlosci spopularyzuja sie okulary AR
Z motoryzacji zniknely kolorowe samochodu o roznorodnej konstrukcji, ich miejsce zajely szarobure SUVy i jedyna szansa ze samochody elektryczne wprowadza jakies bardziej nieszablonowe konstrukcje.
Filmy - CGI ktore wyglada jednakowo, moze zostanie zamienione przez AI ktore bedzie jeszcze wiekszym generycznym slopem. Format kina upada na rzecz streamingow i podobnie jak z muzyka gdzie upada radio, dostajemy spersonalizowana tresc do naszych gustow, mainstream ktory znal kazdy zanika.
Gry - w przypadku AAA też niejako mamy finalna forme ktorej trzymamy sie juz ponad dekade tzw "gra akcji" stawiajaca na narracyjnosc przystepny gameplay alternatywa jest recykling recyklingu i marki gier sprzed kolo 20 lat. Jest rynek indie i tutaj kazdy dobiera gry ktore lubi.
Te przedstawianie okresów chyba najlepiej widac po GTA - kultowe Vice City i San Andreas broniace sie soundtrackiem z epoki, pozniej juz takiego klimatycznego soundtracku dotyczacego epoki nie znalazlem czy to w IV czy to w V. Po GTA VI nie spodziewam sie znacznych roznic w klimacie, muzyce wzgledem takiej V.
Widac to tez po przykladowo sylwestrach w telewizji, gdzie od lat czas sie zatrzymal i dostajemy to samo, czasem pojawi sie cos nowego, jakis nowy polski rap o pieniadziach nie sadze jednak ze to sie przyjmie i cos sie zmieni.
Oczami wyobrazni widze sylwestra z Polsatem za 20 lat z Hologramem Maryli Rodowicz czy innych gwiazd ery 90-00, polaczone z gwiazdami ktore obecnie graja i jeszcze zyja, a nowych nie ma, a raczej sa tylko kazdy slucha tych ktorych lubi ktore podeslal algorytm, wiec taki sylwester to coś co jeszcze każdy zna, sprzed epoki algorytmów.
I filmy gdzie ciezko rozpoznac ktory byl wyprodukowany w 2016,2026 czy 2036 roku, moze te dwa skrajne, po ilosci AI slopu.
Spokojnie. Jeżeli chodzi o kulturę i modę, historia zazwyczaj zatacza koło. Będzie dobrze. Jeszcze z 10 lat i znowu będą modne biodrówki albo jeansowe dzwony. Szelest spodnie i tym podobne.
A za 20 lat to nie będzie hologram Maryli Rodowicz, tylko znów ją odmrożą ze skandynawskich lodowców.
@pokeminatour A mnie się wydaje że nie jesteś w stanie określić danego trendu kulturowego będąc w jego centrum. Tak samo w latach 90 wydawało się ze future is now old man, ludzie tak samo narzekali na upadek kultury, i dopiero z perspektywy czasu można na to trochę paradoksalnie spojrzeć świeżym okiem i z jakąś nostalgią, bo to też jednak dekada młodości starych dziadów z hejto więc czas beztroski gdzie wszystko było lepsze :P
Co do spersonalizowanego kontentu to tu się zgodzę, ale myślę że za 20-30 lat pokolenie dzisiejszych dzieciaków też będzie gadało że kurła kiedyś to było.
Wielu ludzi zadaje sobie pytanie jak to jest że ktoś "mial wszystko" a zrobil "coś takiego".
Za "czymś takim" stoi smierc w liczbie pojedynczej lub mnogiej. Mam na myśli tutaj zarówno #depresja i pochodne jak i nowy termin nihilistycznego ekstremizmu (ostatnia strzelanina, nożownicy).
Natomiast to o czym chce zrobić mój wysryw to ta pierwsza cześć a mianowicie "mial wszystko". Ludzie bardzo czesto nie potrafia rozroznic komfortu od jakosci zycia/potrzeb z piramidy maslowa. Patrza przez pryzmat komfortu jako wygody i potrafia powiedizec ze ludziom sie poprzewracalo w glowach z dobrobytu. Patrza na ludzi w afryce którzy z ich perspektywy nic nie maja i stawiaja to za argument ze nam sie z automatu zyje lepiej.
Należy rozroznic te dwa pojecia bo czesto są ze soba przeciwne. Zwiekszenie wygody moze wprost powodowac brak realizacji potrzeb z piramidy maslowa.
Najprosciej bedzie to wytlumaczyc porownujac zwierzeta w zoo oraz te na wolnosci. Zwierzeta w zoo czesto popadaja w apatie, depresje, nie rozmnazaja sie a przeciez ich zycie jest wygodne, sa bezpieczne, maja zapewnione pozywienie i odpowiednie warunki. Podobnie jest z tymi domowymi. Te na wolnosci nie maja zapewnionej wygody, zyja tak jak jest to zgodne z natura i nie doświadczaja takich problemów psychicznych.
Co ciekawe podobna rzecz jest też wsród ludzi. Jest pewno plemie, nie pamietam nazwy i lokalizacji, które nie podchodzi do ludzi tak jak Sentinelczycy - atakując każdego obcego, tylko pozwala na kontakt. Te plemie unika rozwoju, zyje technologia ktora moze wytworzyc kazdy z plemienia, jednym z ich argumentów za takim stylem zycia jest to że u nich nie ma cywilizacyjnych chorob psychicznych. Są też przypadki gdzie ludzie wyemigrowali z biednych krajów i pomimo wzrostu komfortu mocno siadala im psycha z powodu czynnikow spolecznych.
Piramida maslowa ma 5 poziomów dzielac je na potrzeby fizjologiczne, bezpieczenstwa, milosci i przynaleznosci, uznania i szacunku, samorealizacji. Mozna sie spierac z ta piramida ze jest zbyt uproszczona, daje jednak pewien oglad sytuacyjny. Widzimy ze z komfortem/wygoda powiazane sa tylko dwa pierwsze szczeble, fizjologiczne i bezpieczenstwa.
Calej reszty nie da sie zapelnic komfortem/wygoda. Podnoszenie komfortu moze sabotowac realizacje wyzszych potrzeb. Przykladowo przynaleznosc do grupy kloci sie z tym jak wygodne jest zycie w pojedynke. W naturze dla zwierzat stadnych samotnosc oznacza smierc, "rozum" wybiera wygode lecz psychika dziala jak ta sprzed kilkuset tysiecy lat pomimo ze technologia jednak umozlwia nam zycie w pojedynke. Potrzeba samorealizacji moze byc trudna do realizacji jezeli przykladowo rodzice "wygrali dziecku gre" już na starcie przykladowo osiagajac za niego cele finansowe.
Moznaby krotko rzec ze za pomocą rozwoju, technologii niejako gliczujemy naturę. W naturze nie da sie osiagnac tego co udalo nam sie osiagnac a osiagniecie tego moze powodowac problemy psychiczne.
Ludzie nie rozumieją, że np. temu typowi siadła psychika bo może doszedł do wniosków, że do końca życia będzie pracował w januszexie na tokarce i mieszkał w bloku z rodzicami i nic nie osiągnie.
Zaczęły pojawiać się głosy o zakazie social mediów, weryfikacji użytkowników, moderacji treści.
Według mnie problemem nie są same social media tylko ich mechaniki które zostały dodane z biegiem lat.
Największym problemem jest to że nie są tobie wyświetlane tylko treści które wyszukałeś na danej stronie, albo zaznaczyłeś na starcie, nie jest wyświetlane to czego szukasz tylko to co cię może przyciągnąć.
Działa to tak jakby robiono profil cyfrowy użytkownika i algorytm testuje jakie treści często radykalne/kontrowersyjne będą pasowały użytkownikowi, aż coś znajdzie.
Takie serwisy jak FB i YT istnieją od lat tylko z biegiem lat się popsuły, jaka jest różnica ? FB dawniej skupiał się na treściach z grup/znajomych. Z grup można było jako tako korzystać. A teraz ? Grupy działają coraz gorzej, coraz trudniej tam cokolwiek znaleźć i przeglądać - FB wypycha cię na "główna" do tego jeżeli jestem na grupie dla autystów to algorytm testuje czy spodobają mi się pociągi, podsuwane są mi jakieś treści związane z wojna płciowa itp. Podobnie jest z YT i w sumie wszystkimi innymi algorytmowymi stronami, że podpowiada się nie to co cię interesuje "na starcie" , tylko to co może cię zainteresować i przyssać do ekranu. Interesuje cię broń, historia - no to masz tutaj konfederację republikę dodamy ci treści prawicy które cię zainteresują i od czasu do czasu lewicy aby się wkurzyć. Algorytm wykryje że jesteś kobietą ? No to masz tutaj treści o narzekaniu na facetów. Mężczyzna ? Analogicznie wojna plci bo to się klika. Na te tematy już się rozmawia, szkoda tylko że robi się to tylko z perspektywy manosfery nie patrząc na drugą stronę.
Wystarczyłoby zabronić tych algorytmów, by ich treści ograniczyć do funkcji "podobne do". Wtedy też, bez tych kontrowersyjnych treści, treści które wciągają bo powodują wyrzuty różnych neuroprzekaźników byłyby treści o wiele bardziej neutralne, przez to nudne a w związku z tym spadłby czas użytkownika danej platformy.
I jasne, jakby ktoś od samego początku sam z siebie oglądał profil jakiegoś Atora czy innego szura to by mu takie treści podsylało, ale nie powodowałoby to skrętu w radykalizm ludzi "normalnych", centrowych itp. Jak ktoś jest od początku skrajny to niech tkwi w swojej bańce, ale niech zwykły normalny użytkownik tam nie trafia.
Do tego Infinity scrolling, losowanie treści. Wszystko to powinno być wyświetlane od najnowszego lub od top z ostatniego czasu.
Im dalej w las tym powstają gorsze twory. Myslalem ze nic gorszego nie powstanie od chińskiej zemsty za wojny opiumowe (TikTok, który ponoć podsuwa teraz fakeAI odnośnie ostatnich wydarzeń w Krakowie).
Wtedy na popularności zyskał discord. Zamknięte grupy których nijak nie zinfiltrujesz bo wymagane jest zaproszenie, na jakiś grupach zamkniętych na FB to zrobisz fake konto i się dostaniesz, widzisz te grupy z wyszukiwarki, zresztą większość z tych grupek jest zamknięta by chronić przed spamem.
Mamy więc kombinacje social mediów które nie są w żaden sposób social. Social były kameralne fora/teraz hejto/ serwery że stałymi użytkownikami i klanami. Kiedyś będąc "nerdem" internet potrafił socjalizować - wchodziłeś na jakąś grę online wybierając konkretny serwer i z czasem ktoś cię zapraszał do klanu/gildii. Na forach może mniej ale nadal kojarzyłeś ludzi z nicków, czasami popisałeś na priv.
Teraz to wszystko się skondensowano do kilku korpo tworów. Zalewanie serwisów zapytaniami od AI powoduje rosnące koszty utrzymania, do tego trudno jest ściągnąć użytkowników I na moje jakieś obowiązki moderacji, śledzenie czatow, weryfikacji użytkownikow nie poprawi sytuacji. Może ustrzeże przed kilkoma tragediami, ale ja mówię o większosci która jest coraz bardziej aspołeczna i radykalna.
Szanujmy więc takie hejto, a nawet wykop, szanujmy strony z opcją komentarzy. Bez tego zostanie nam rak, kilka największych korpo że sztabem psychiatrów/psychologów.
Tytuł: Twisted Tower Developer: Atmos Games - a realnia gra została zrobiona przez jedną osobe Thomasa Brusha z drobnym wsparciem kilku innych. Wydawca: 3d Realms Rok wydania: 2026 Gatunek: FPS Użyta platforma: PC Czas do ukończenia: 5h Ocena: 8.5/10
"Willy Wonka spotyka Bioshock"
Co do zasady nie opisuje FPS osobno bo zwykle dziela się one na dwa typy, albo kultowe perełki które są powszechnie znane lub zostaną polecone jak tylko ktoś zainteresuje sie gatunkiem, albo średniaki. W tym przypadku jest to gra warta osobnego ujecia.
Twisted Tower to pierwszoosobowa strzelanka w klimatach lekkiego boomer shootera, nie jest to jednak kolejny generyczny boomer shooter, tylko coś po właczeniu czego dzieje sie magia.
Gra przenosi nas do ery lat 50 XX wieku. Trafiamy do wieży bedącej wielkim parkiem rozrywki. Styl, interfejs, ogólna estetyka jest inspirowana tym co najlepsze czyli Bioshockiem. Nie jest to jednak tania kopia, gra łaczy te elementy Bioshocka, troche jego gameplayu dodając przy tym wyjątkowy klimat - klimat dzięcięcego koszmaru w surrealistycznym parku rozrywki
Gra wie jak zbudować ten klimat, w przeciwienstwie do jakis survival shooterów gdzie strach budowany jest przez to że brakuje nam amunicji lub ogólnym mrocznym światem, tutaj gra wie kiedy i jak dodać grozy.
Zamykanie sie drzwi za graczem, właczenie sie mroczniejszej muzyki i chwilowe przytrzymanie napiecia zamiast od razu rzucac na nas wrogów, gra swiateł, jest tylko jedna strzelanka która znam i robiła coś podobnego i jest nią F.E.A.R . Tylko F.E.A.R robił to tak że można było zesrać sie w gacie, tutaj mamy to robione bardziej delikatniej, precyzyjnie, z nutką kuriozalności dziecięcego koszmaru.
Sam gameplay to troche bardziej rozbudowany boomer shooterów - prosta strzelanka z elemenetami szukania klucza/przełacznika jednak nie popełniajać błedów na który cierpi masa gier z tego gatunku. Level design jest tutaj na poziomie mistrza gatunku - DUSK - tak samo jak w DUSKu kluczy/przełaczników jest mało i są elementem mówiącym nam byśmy najpierw szli w jednym kierunku, pózniej w drugim, nie zaś sztucznym wydłuzaniem rozgrywki, nie ma tutaj gubienia sie znanego z wielu boomer shooterów.
Gra stara się dodawać co chwila coś nowego, mamy tutaj sporo wrogów i broni , biorąc pod uwage klimat jest to odwrócenie gry Onirism - bedąca bezposrednim hołdem dla Serious Sam 2 (sprzedają ją nawet w bundle z nią, mimo że zupełnie kto inny za nią stoi), bronie wiec nie dąża do realizmu, lecz do pasowania do ogólnego bajkowego klimatu gry. Tak samo wrogowie są wyjeci wprost z dzieciecego koszmaru.
To jest lepsza cześć tej gry. Natomiast z gorszych jest to ze pomimo ze gra zajmuje około 5h i jednak sie dłuży. Autor dodaje w niej nowe bronie, wymusza zbieranie po mapie kuponów na ulepszenia broni czy dodaje nawet mechaniki z nowszych FPS tworzac gre w stylu Mouse Pi for Hire jednak to za mało, klimatyczny świat nie daje rady utrzymać gracza przez zbytnią monotonność wizualną.
Aspektem na minus jest też fabuła, gra posiada fabułe, jednak mogłaby być ona bardziej złozona i mniej przewidywalna. Fabula to cześć gry podobnie jak w Bioshock w trakcie gry czytamy listy, słuchamy nagrań, ogladamy również w trakcie trwania gameplayu filmiki wyświetlane na telewizorze w grze (Tak sie zachowuje immersje, a nie cutscenki, do was mówie, gry AAA).
Gra wiec może nie jest jakas wybitna, ale jest grą która jak równy z równym staje z wieloma innymi grami z gatunku i w wielu kategoriach wygrywa. Gra stworzona przez jedną osobnę a łaczy w sobie klimat i gameplay Bioshocka, generowanie atmosfery z F.E.A.R i kreatywność co do broni i wrogów z Serious Sam 2.
To jest dla mnie coś niezwyklego, że jedna osoba tworzy pełnoprawny tytuł, coś co można nazwać sztuka, bo ma klimat, stylizowana grafike, odpowiednio dobrana muzyke. Robi to i robi to dobrze, gdy cała masa, czesto pracująca w wielkich zespołach generuje płytki slop.
Aspektem na minus jest też fabuła, gra posiada fabułe, jednak mogłaby być ona bardziej złozona i mniej przewidywalna.
Kiedys myslalem nad tym sporo, czemu tak jest. Czemu efekty i grafika w amerykanskich produkcjach, to cud miod i orzeszki, a fabula jest na poziomie fanfikow piatoklasisty.
Wydaje mi sie, ze my w Europie od podstawowki czytamy te Greckie Mity, Lalki, Tolstoje, Dostojewskich, Dumasow, Eco itd itd.
I mamy glebokie imaginarium kulturowe. A amerykanie to co najwyzej Heckelberrego przeczytaja.
No i potem wychodzi taki wiedzmin i mamy ochy i achy pod katem fabuly.
Matko boska, gówno ożylo.
Zapowiedziano Serious Sam Trzecie Starcie.
Już myślałem że jest po serii. Trójka która defacto miała być inna grą - bez Serious Sama została średnio przyjęta. Porzuciła ona stylizowana grafikę na rzecz realizmu i dając nudne lokacje. Trochę lepiej było z czwórka ale nadal średnio.
A teraz wygląda to na powrót do korzeni. Zamiast realizmu mamy stylizowana grafikę.
I to jest to co może naprawić serie, ładna stylizowana grafika, klimat, różnorodne lokacje to jest to co sprawia że formuła prostego strzelania się przyjmuje.
Ta gra ma być na osi "fabularnej" po drugim starciu. Data premiery nieznana.
Chociaż wiem, to jednak próbuje i łudzę sie ze bedzie inaczej.
Ale inaczej nie jest za kazdym razem jak odpalam nowa gre akcji AAA to nie ma tam ANI GRY ANI AKCJI
Te "gry akcji" są jak swinka morska, ani swinka, ani morska.
"Gra" - gdy "grając" masz po kolei cutscenka na silniku gry, chodzenie i słuchanie dialogu miedzy postaciami pózniej znów cutscenka, wkoncu dostaniesz jakas szczątkowa ilość gameplayu, jak masz szczeście to nie będzie to skradanie, a pózniej znów, to samo. Czemu hejtuje te skradanie ? Bo zabija ono i tak już martwe tempo rozgrywki.
"Akcja" - czesto jest to jak jakis rozwleczony serial, co z tego ze może i ma jakieś momenty, skoro generalnie emocje są jak na grzybobraniu.
I nawet jeżeli któraś przełamuje ten schemat, to i tak nie umie znależc tego balansu pomiedzy "grą" - gameplayem a "akcja" - fabuła, zmianami środowiska, tempem gry.
Tym razem szambo u mnie wybiło przy Mafia the old country.
Jasne, miała sie skupić na fabułe ale nie oznacza to braku gameplayu. Czy mafia 1 nie miała fabuły ? Miała i fabułe i gameplay i tak powinno być.
Można robić gre bez gameplayu która wyjdzie dobrze np Mixtape, albo jakas hybryde jak Red Dead Redemption 2 i też to wyjdzie dobrze. A tutaj dobrze nie wyszło. Gra opisana jak wyżej, co z tego ze są jakies szczątkowe ilości strzelanin, wyscigów, poscigów jak tego realnego gameplayu jest na jakies 2h z 10h gry.
I czuje ze już dobrze nie bedzie, juz nigdy w swiecie gier AAA, zostaja indie które takich gier sie nie podejmą. Samo nazywanie tego grą akcji jest tego zwiastunem.
Gra akcji stała sie okresleniem gry dla mas, gry bez konkretnego gatunku w której ma byc prosto by ogarnał to niedzielny gracz na padzie, duzo cutscenek, prymitywnego gameplayu by jakoś godziny gry leciały. bo gra nie może być za krótka.
Czesto jest tam pomieszanie gatunków, w efekcie zamiast gry dla kazdego robi sie gra dla nikogo, bo jednego będą wkurzać sekcje skradania, innego sekcje logiczne itp. Grasz w takiego spider mana i jest całkiem całkiem ? Prosze bardzo, tutaj masz skradanie. Fajnie ci sie strzela w Resident Evil 4 ? Tu masz gre logiczna (to juz hejtuje mniej, bo są gameplaye)
I tak o to wychodzimy od Mafii 1 gry opartej na trudnym kanciatym gameplayu, ale z poczuciem jego wzglednej swobody. Do mafii 4. gdzie tego gameplayu albo nie ma, albo jest, ale za to mega oskryptowany, zrobiony gorzej niż w jedynce sprzed cwiercwiecza, bo porównując
Wyscigi - w jedynce bez patchy był mega trudny (nie grałem), po patchach normalny wyscig gdzie czułem ze sie scigam, wrogowie poprostu jadą, robią swoje a tutaj ? widząć jak to wszystko jest oskryptowane specjalnie go przegrałem, efekt był taki ze wczytało mi checkpoint pod koniec wyscigu, na wyższym miejscu niż zajmowałem, smiechu warte. I ta ogólna jazda w trakcie roznych misji gdzie nie możesz nawet zaparkować i wysiaść, tylko gra przejmuje kontrole. To już wolałem jedynke i rozbijanie sie w bramie przy barze Saliliego i jasny podział na gameplay i cutscenki.
Poscigi - w jedynce pamietam misje gdzie poprostu jechało sie po miescie i trzeba było zniszczyć pojazd przeciwnika. Tutaj każdy poscig to skrypt, w którym nie warto robić czegokolwiek, bo i tak gra ma jeden słuszny skrypt na tą sytuacje, by dało się jakoś wcisnąć walke na noże.
Strzelanie - w jedynce było to wszystko mega drewniane, wrogowie po trafieniu smiesznie sie kulili, ale tutaj jest coś gorszego, znikające pociski - gdy wróg miesci sie w celowniku i strzelasz i nic sie nie dzieje, jakiś bug, plus ten aimbot wrogów jakby działał jakiś skrypt że jeżeli wróg strzeli a gracz nie jest skitrany to go traf. W zadnej z 3 cześci, łacznie z remasterami nie czułem tak denerwującego strzelania.
>Gra" - gdy "grając" masz po kolei cutscenka na silniku gry, chodzenie i słuchanie dialogu miedzy postaciami pózniej znów cutscenka, wkoncu dostaniesz jakas szczątkowa ilość gameplayu, jak masz szczeście to nie będzie to skradanie, a pózniej znów, to samo. Czemu hejtuje te skradanie ? Bo zabija ono i tak już martwe tempo rozgrywki.
>"Akcja" - czesto jest to jak jakis rozwleczony serial, co z tego ze może i ma jakieś momenty, skoro generalnie emocje są jak na grzybobraniu.
Po wielu godzinach testowania roznych ustawien wentylatorów, wielu godzinach researchu w internecie udało mi się wrescie ustawić wszystkie wentylatory tak jak powinno, być, by komputer był nieslyszalny w codziennym uzytkowaniu i zarazem był w miare cichy podczas grania.
W internecie pełno jest purystów dla których bez Noctua nie podchodz do tematu, pałowania sie do stosunku decybeli do temperatury a najwazniejsze brak jest również pigułki. Wiec aby moja wiedza nie przepadła razem z padnieciem baterii biosu, crashu sterowników AMD przygotowałem taką pigułke jak wyciszyć kompa, która może komuś sie przyda.
Jest ona do zwyklego mainstreamowego kompa, nie grzałki z funkcja grania.
Mam Ryzena 5 5600x ( 77W) i RX 9060 XT 16gb.
1. Obudowa - przy wiekszosci obudów róznice sa marginalne, możnaby rzec że jest bez wiekszego znaczenia. Ilośc wentylatorów - 2 z przodu wciagające, 1 z tyłu wyciągający - reszta bez wiekszych róznic, można dać wiecej ale to bez wiekszego znaczenia - byleby był przepływ powietrza przez obudowe.
2. Jakie wentylatory - Arctic P12 - zwykłe. Stosunek ceny do jakości nieprzebijalny, internauci akurat w tym aspekcie są spójni. Dostepne są w paczkach po 5. Ich jedyny mankament to że przy bardzo niskich obrotach potrafią szurać, ale to nie problem, przy 700rpm ich nie słychać.
3. CPU - Chłodzenie powietrzne - Takie optimum to segment nie najtanszy (jak Spartan który ma 4 ciepłowody), tylko za około 100zł jak Endory Fera, Artic Freezer 36. Z ciut drozszych polecany jest jeszcze Thermalright Peerless Assassin za 150zł. Wiecej nie warto. Na wodnych sie nie wyznaje, jak ktoś nie kupuje jakieś topowej prądożernej grzałki od Intela to powietrzne powinno styknać.
4. GPU -w dużym skrócie, nie brać najtanszej wersji danej karty, tylko sredni segment, reszte jest do ogarniecia albo limitem mocy albo krzywą wentylatorów,
5.Zasilacz - są jakieś z 0 rpm mode. Ja kupiłem taki dopłacając i okazało się że może i wentylatory sie nie kreca, ale za to cewki piszczą. Na szczescie Morele przyjeło zwrot.
Tutaj nie ma co dopłacać do ciszy, zasilacze są z reguły ciche, ważne żeby miał jakaś rezerwe mocy. Zasilacze są długowieczne, z czasem wentylator sie wyrobi - wtedy albo wymiana zasilacza, albo wymiana samego wentylatora (tak, da sie, sam tak zrobiłem, w moim Vero trzeba było odciać kabel wentylatora, zamontowac nowy i podłaczyć go do płyty głównej)
6. Krzywa wentylatórów CPU.
Nie wystarczy ustawić w biosie trybu Silent - bo dla mnie nie jest on wcale cichy. Ja żeby miec cichego kompa przy Ryzen 5 5600 (który żzera koło 80W) ustawiłem że
- do 60 stopni wentylatory Arctic P12 chodzą na około 22 % (około 700rpm) - mniej nie ma co bo szurają, a włączanie i wyłaczanie wentylatorów jest gorsze dla ucha niż stała praca.
- pózniej do okolo 75 stopni na około 40 % ( jakies 1300rpm z kawałkiem) - i tak do tego nie dobija
- pózniej do 95 stopni na 100%.
Obecnie po skonfigurowaniu całości wentylatory kreca sie na 900 RPM, przy czym to zasługa limitu mocy GPU, bez tego byłyby na 1000-1300 rpm - nadal dobrze.
Generalnie procesory mają swoją maksymalna temperature - nic sie nie spali gdy sie ją osiagnie, procesor automatycznie zmniejszy taktowanie. Podejscie do tematu temperatur w kompie jest czesto jak na memie.
A według mnie trzeba operaować tak by komputer był przede wszystkim cichy, a dopiero pózniej chłodny, bez jakiegoś przesadzania. Wkońcu laptopy gamingowe nie są ani ciche ani chłodne, a jakoś ludzie z nich korzystają.
W praktyce procesor w wiekszości gier, gdy obudowa nabierze temperatury, kreci sie na około 1000 rpm wiec jest cicho.
7.Krzywe temperatur Obudowy - Ja poszedłem najprostszą drogą i ustawiłem tak samo jak procesor. Nie ma co przesadzać, bo chodzi o samą wymiane powietrza, nie o próbe schłodzenia GPU/CPU chłodnym powietrzem. Chodzi o balans, by wszystkie podzespoły były jak najcichsze a przy GPU/CPU najwazniejsza jest ich krzywa a nie obudowy. U mnie GPU nagrzewa obudowe, która nagrzewa procka, który zwieksza predkość swoich wentylatorów i tych na obudowie, całość ładnie współgra że nic nie jest za głosno.
8.Ustawienia GPU - najwazniejsza kwestia, zwykle to karta graficzna jest najgłosniejsza, domyślne krzywe są czesto za głośne, przykładowo limit temperatury Hotspot dla Radeonów to 110 stopni, a moja karta potrafiła wjeżdzać na ponad 2000 obrotów przy hotspocie 80 pare stopni. Miałem wczesniej rx 5070 xt gdzie ten hotspot osiagał ponad 100 stopni a karta chodziła ciszej. Dla tych którzy nie chca sie aż tak bawić powinno wystarczyć ustawienie -10% limitu mocy bez zmiany reszty ustawień.
W komentarzu ustawienia mojej karty.
1.Undervolting - to jest darmowa wydajność, jest to bezpieczne, a nawet wydłuża zywotność karty graficznej. Parametr pobrane z YT - gdzie na filmiku gość polecał ustawić -60 działało dla wszystkich jego testowanych kart lub -100 zadziała na wiekszości kart.
2. Predkość wentylatora - ustawiona mocno na oko, bez długich analiz i testów, za max uznałem próg który jest dla mnie znośny, środek gdzieś gdzie robi sie głosno, a minimum by zrobić jakiś łagodny start. Tutaj już do indywidualnej kombinacji, byleby być świadomym że można to zmienić i od tego warto zaczać jak jest za głosno.
3.Limit zuzycia energii - czesto obniżajać o 10% traci sie tylko pare procent na wydajności a karta zuzywa mniej pradu, wentylatory chodza ciszej. I w przypadku mojej, wydaje mi sie że ma to wpływ na piszczenie cewek.
Dla porównania w benchmarku Heaven, undervolting nie ma wpływu na wydajność zaś limity mocy dają
3799 pkt przy - 10% mocy - zuzycie 152W
3856 pkt przy domyłśnym - zuzycie 170W
4255 pkt przy +10% mocy - zuzycie 187W.
Nie jestem pewien co do przełozenia tego benchmarku w grach, jak będe odpalał gre z benchmarkiem to to sprawdze, brak róznicy pomiedzy -10 a domyślnym, zysk 12% wydajnosci przy +10% proc mocy tez wydaje mi sie dziwny. Tak czy siak wniosek jest taki ze straty na wydajności są małe.
Czy warto sie w wszystko bawić ? według mnie tak.
CPU chodziło ciagle na takich obrotach na jakich chodzi teraz
GPU - standardowo chodziło na jakis 1600 obrotów - znośnie, ale pod pełnym obciażeniem przez dłuzszy czas przebijało 2000 obrotów co już jest hałasem, teraz leci na niecalych 1400.
@pokeminatour Ja mam tak ustawione:
- pic rel 1 dla cpu
- pic rel 2 dla obudowy
Jest idealnie cicho praktycznie zawsze, nie ważne czy gram, czy oglądam hejto. Mam Noctua NH-D15 G2. XD
GPU tak jak pic rel 3 i zauważam, że często mi resetuje te ustawienia do domyślnego, chyba po każdej aktualizacji sterowników... Nie zauważam, żadnej różnicy, czy jest ten undervolting, czy nie.
CPU nie ruszałem, tzn próbowałem kiedyś i niby procek mam pod podkręcanie od intela z końcówką K/KF, ale płyta ogranicza sporo... Miałem wymieniać płytę, ale już pod DDR5, a wiadomo jak jest z RAMem XD Więc jest jak jest, ale nie narzekam.
@pokeminatour rzeźba w gów nie - w stacjonarce gigabyte b650 aourus (jak się ogarnę z wydatkami to zrobię sobie prezent pod choinkę i płyta będzie wymieniona) ustawienia auto, procek ryzen 7 9950x3d, chłodzenie wodne, temperatura w stresie 56 stopni C, w spoczynku 53 stopnie, grafika gigabyte rtx 4070, 3 wentylatory, ustawienia auto, temperatura w stresie Stalker 2 58 stopni, w spoczynku 33 stopnie, os windows 11.
Ja mam takiego luja z 15 wentylatorami I kurwicy dostaje bo jest za głosny. Natomiast nie wiem jak to co piszesz zastosować do AIO. Zwłaszcza, że np jeśli chodzi o granie na tym kompie to z racji tego, że to ryzen to temperatury mi skaczą. Też kiedyś spedzilam 2 dni z krzywymi I jest ciszej ale do cichego to temu daleko w ciul.
Jak byście zorganizowali backup multimediów w takim przypadku i czy w ogóle byście to robili ?
Mam dysk HDD 14 Tb który podłączam do kompa bardzo rzadko, taki trochę "cold storage". Dysk kupiony używany, nie ma badsectorow i innych problemów ale swoje przepracował. Odpalany jest parę razy do roku
Mam dysk zewnętrzny 4Tb i z niego korzystam na bieżąco, kopiując z tego większego dysku/pobierając nowe rzeczy z neta. jak je użyje to część wywalam i kopiuje dane z dużego. Po prostu wygodniej jest mi podłączać dysk po usb niż do płyty głównej. Dysk podłączam raz lub dwa razy w miesiącu.
Dysk 14tb zawiera te same dane co dysk 4tb, ale w drugą stronę to nie działa.
I teraz pytanie - czy dobrze myślę że dyski HDD nie psują się "od tak" jak SSD ? O ile nie pójdzie jakieś zwarcie z zasilacza to dysk zacznie wywalać badsectory, pokazywać problemy w SMART i będzie czas na kupno nowego ?
Na dysku są multimedia które może i można zreplikowac ale będzie to trudne i długotrwale.
@pokeminatour to że dyski HDD psują się trochę „inaczej” niż ssd to trochę prawda.
Ale zawierzanie ważnych danych jednemu dyskowi to bardzo naiwne podejście bo jednak te dyski też są awaryjne.
Poczytaj o zasadzie backupów 3-2-1
jezeli to sa filmy co mozesz sobie zripowac albo zpiracic latwo od nowa, to bym sobie tym glowy nie zawracal, chyba ze bezcenny film z komunii, to wtedy warto trzymac w dwoch miejscach, ale dla normalnego usera to dodatkowy dysk z kopia zapasowa jest ok, bo zabezpieczy przed padnieciem dysku, a sytuacje, w ktorych pojda obie kopie na raz typu pozar calego mieszkania to juz jest sytuacja, w ktorej utrata pamiatek to najmniejszy problem, moze warto zapas trzymac w piwnicy czy cos
Nie ufaj nigdy dyskom SSD, a HDD ufaj z dużym marginesem. Dane (bez względu na to jakie) będą najbardziej bezpieczne na jakimś nośniku optycznym. Najlepiej M-Disc. Jest trochę nagrywania ale przynajmniej masz spokój.
#my9games s #gry
U mnie gierkowanie podzielił bym na kilka epok
1. Granie w singlu - serious Sam drugie starcie - najwięcej przegrane, kompletny brak fabuły i formuła pozwalała grać w to ciagle, kolorowe światy i sieczka na ekranie. Mafia, max Payne - nie trzeba nikomu przedstawiać. A freedom fighters to dla mnie jedna z bardziej niedocenionych gier. Byłem wtedy w podstawówce.
Do tego tony niegrywalnego gówna z cybermyszy i co tam jeszcze wpadlo
2. Epoka multi lokalnego, najwięcej pykane było w PES 6, poza tym klasyka typu liero. - koniec podstawówki- gimnazjum. Pomimo dostępnych nowych wersji PESa grało się w stare, bo jakoś lepiej lezały.
3. Epoka multi online - w killing floor spędzone ponad 200h a w world of tanks o wiele wiele więcej, dużo też czasu spędziłem w CSie, ale nie 1.6 tylko uwaga - CS 2D, w to byłem całkiem dobry. Chyba końcówka gimnazjum do początków studiów
4. Martwa epoka - od drugiego roku studiów, przez jakieś następne 5 lat bardzo mało grałem, głównie w jakieś większe gry AAA które mi podpasowaly a było tego jak na lekarstwo
5. Odrodzenie. Około 2023 po roku NEETu/Bezrobocia, zacząłem analizować swój gust i ponowne podejść do niektórych starszych gier, przeanalizować w co grałem wcześniej co mi podeszło, dodatkowo zmieniłem config na tv 50 cali w nogach łózka i był to strzał w dziesiątkę.
Skumałem że lubię gry w których jest strzelanie, dużo gameplayu, że nowe gry AAA mocno się zmienily i nic tam nie znajdę i tak zacząłem grzebac. Największym odkryciem był BioShock i F.E.A.R - fabularne klimatyczne strzelanki i DUSK - prosty boomer shooter - gry które określiły czego chce od gier, jakich gier mam szukać.
Jak oceniacie wasza energię życiową na przestrzeni lat ?
Mam na myśli chęci do
-rozwoju, uczenia się nowych rzeczy
- aktywności wymagających jakiegoś wyjścia z domu, ruchu, sportu
- ogólnego parcia na przód zamiast pasywnego utrzymywania status quo.
Pytam o taką naturalna energię - nie o to że zawaliliscie sobie życie obowiązkami pod korek w stylu praca dzieci i mocno napięty grafik i dopóki je realizujecie to uważacie że macie energię - w takim przypadku odpowiedź jest niemiarodajna i kwalifikuje się pod opcje nie dotyczy.
Z rozmów z bliskimi to obserwuje ogólny spadek w okolicach 30stki, poza wyjątkami.
Czuję że dotarłem do końca konsumpcjonizmu i nie wiem co dalej.
Jak się na dłuższą metę zastanowić to życie większości ludzi ogranicza się w głównej mierze do pracy i konsumpcji.
Ludzie pracują by zarobić pieniądze, następnie wydaje je by
- zapewnić sobie przetrwanie
- zapewnić podstawowy komfort
- by ten komfort rozszerzać w nieskończoność
- by otrzymywać zastrzyki dopaminy
- bo mają komu je później przekazać ( dzieci )
- by piac się w hierarchii społecznej.
I tak sobie żyje, pracują, prawie cały tydzień zajmuje im praca, przygotowanie do i po pracy, dojazdy i inne obowiązki z chwilami dla siebie.
Ile by nie zarabiali to ciągle im mało i zawsze znajdą jakiś cel.
Jadąc komunikacja chcą mieć samochód. Mając samochód typu gruz chcą mieć normalny samochod. Mając normalny chcą mieć prestiżowy i skala nie ma końca, dla garstki na końcu są prywatne odrzutowce.
Nim się spostrzega kończą swój żywot, nie dobiegając do tej konsumcjonistycznej mety, ale ciągle mając jakiś konsumcjonistycznej cel przed sobą, przekazują pałeczke dalej, lub nie.
Według badań, pytając ludzi o zarobki i ile by im wystarczało, większość niezależnie od zarobków mówila o zarobkach 2 razy wyższych od obecnych.
Tymczasem ja, jestem jak rybak który złowi jedna rybę dziennie i tyle mu starczy, nie myśli o tym by złowić więcej, by kupić kuter, by zatrudnić ludzi.
I to się ciągnie nawet w grach video. Odpaliłem sobie oxyrail - taki trochę survival i Minecraft z tworzeniem własnego pociągu którym przemierza się świat zaczynając od ery kamienia łupanego po latający pociąg z napędem atomowym. W tej grze zatrzymałem się na średniowieczu, uznałem że pociąg o napędzie parowym byłby zbyt kosztowny w stosunku do grindu potrzebnego do niego, i przemierzyłem świat na ręcznym napędzie, klikając co parę sekund klawisz przez około 3h by zobaczyć jak ten świat w grze wygląda, objechalem cały i koniec gry.
Po spłacie kawalerki, ogarnięcia sprzętu do domu, poduszki finansowej jako singiel przeszedłem na pół etatu, zarabiam mniej niż minimalną bo więcej nie ma sensu, zwiększyłoby to tylko poduszkę finansowa, bo nie mam na co wydawać tych pieniędzy.
Większość pewnie wydałaby na podróże - ja ich nie lubię ze względów sensorycznych #autyzm
Inni na jakieś prostytutki - tutaj wjeżdża u mnie aseksualizm, pewnie przez #adhd i rozwalone receptory dopaminowe.
Inni powiedzą znajdź kobietę a ona już się zajmie tym by było na co wydawać pieniądze - i tutaj po kilku miesiącach związku zawsze wjezdza te ADHD z poczuciem monotonności, braku dopaminy z relacji, wtedy też spotykam się bez chęci, bardziej z przyzwyczajenia i wtedy związek sie kończy.
Większe mieszkanie, samochód ? Kawalerka i komunikacja+Uber+rower/rower elektryczny jest good enough, więcej się nie opłaca, zresztą nie mam prawa jazdy bo i po co ?
Wydatki więc dziela się na kategorie
- już to mam, a lepszego mieć nie warto.
- to nie dla mnie
- koszt nabycia i utrzymania jest niewspółmierny do zysku.
Pewnie sporo z tego wynika z lekkiej biedy w dzieciństwie, wtedy ludzie albo są zbyt oszczędni albo zbyt dużo wydają.
Jedyne co mi przychodzi do głowy z wydatków to próbowanie różnego jedzenia.
I tak ukończyłem ten cały kapitalistyczny wyścig, na mecie nikt nie czeka, nie ma żadnej wstęgi, pucharu, radości z ukończonego biegu. Jest neutralność połaczona z brakiem celów finansowych, tego mi troche brakuje, to motywowało do czegoś więcej niż minimum.
@pokeminatour Warto zadbać o emeryturę (3 filar) bo to co dostaniesz po tym pół etatu przez większość życia zawodowego to będą jakieś grosze i będziesz klepał biedę.
Jako społeczeństwo daliśmy sobie wmówić, że zawsze trzeba więcej. Moim zdaniem, jeśli jest sie zadowolonym z życia i nie krzywdzi się przy tym nikogo, nie ma po co szukać dziury w całym
Ech, napisałam długi komentarz i oczywiście usunęło (╯ ͠° ͟ʖ ͡°)╯┻━┻ ale dobra, od początku. Ostatnimi czasy krążą mi po głowie dokładnie takie same myśli - o tych wiecznych pragnieniach, które nie mają końca i o braku, powiedzmy, wyższego celu tej egzystencji. Zawsze dąży się do tego, czego się nie ma, prawda? Przy takim większym natłoku myśli staram się zawsze jakoś tak wyciszyć i pomyśleć: okej, teraz jest wystarczająco, jest dobrze, niczego więcej nie potrzebuję. Wydaje mi się, że kluczem do częstszego odczuwania szczęścia jest wdzięczność za to, co mamy, czego doświadczamy. I ludzie. Kiedyś nie sądziłam, że relacje z ludźmi są aż tak ważne, a piszę to również jako osoba w spektrum. Starałam się zawsze być samowystarczalna, niezależna, pomijam tu już fakt, że jestem introwertyczką. Ale fakt, że masz z kim pogadać o swoich rozterkach, że masz do kogo napisać, by podzielić się dobrą nowiną, to jest naprawdę ważne. Biorąc pod uwagę Twój wpis i komentarze pod nim widzę, że serio jest wiele osób z podobnym podejściem i podobnymi wątpliwościami, co jest w pewnym sensie budujące, bo wspólnie zawsze łatwiej znaleźć rozwiązanie. Dlatego dzięki, Opie, że się podzieliłeś swoimi przemyśleniami i życzę Ci wszystkiego prawdziwie dobrego :3
O tym jak udało mi się odzyskać przyjemność z grania w dorosłym życiu. Moze komuś się przyda.
Zanim odzyskałem przyjemność z grania, samo granie było pobocznym hobby. Grałem w 3-4 tytuły do roku, głównie takie o których usłyszałem z mainstreamu, lub pojawiły się w listach premier w serwisie gry-online i sam tytuł coś mi mówił, jak nie mówił a był o odpowiedniej tematyce to wchodziłem I patrzyłem na ocenę wybierając "dobre gry" Takie granie było rzadkie, nie było dużo tytułów, byłem skazane na tytuły AAA, do tego narzekałem na obecny rynek gier.
Bo gry AAA zmieniły się przez lata, mocno napeczniały dodając nowe mechaniki, wydłużając gameplay, czy też robiąc to bazując na wysokiej dostępności przez co część gier zamieniła się w nudne symulatory chodzenia lub miksu jakiegoś gamepalyu z oglądaniem masy cutscenek.
Końcówka blisko rocznego NEETa w trakcie przebranzawiania natchnęła mnie do innego podejścia do tematu. Gdzies wtedy wyczytałem że hobby jest względnie stałe w całym życiu, jak ktoś za małego interesował się czymś to w dorosłym życiu z reguły też będzie się interesował i też nagle te hobby nie zmieni mu się o 180 stopni. Efektem tego była analiza moich zainteresowań za dzieciństwa, i też tego w jakie gry wtedy grałem.
Wczesniej myślałem że lubię gry "poważne" z dojrzała fabuła, dobra grafika że gra to ma być małe dzieło sztuki itp. Odpaliłem serwis metacritic i sortując od najwyższej oceny gry z okresu młodzieńczych lat zrobiłem listę gier które przeszedłem. Oprócz gier z dobra fabuła jak Max Payne, Mafia - które i tak na dzisiejsze standardy bazują na gamepaly, większość gier to były proste strzelanki jak Serious Sam, Painkiller. To pozwoliło mi doprecyzować gatunki które są dla mnie.
Ma być prosty gameplay - chodzenie strzelanie, coś bardziej w stylu GTA albo proste platformówki.
Tylko że szukając strzelanek w tradycyjny sposób, bazując na znanych tytułach/tych które przebiły się do mainstreamu można uznać że gatunek upada i nie ma w co grać. Próbowałem też szukać kanałów na YT o indie grach tylko że tam były tylko filmiki promujące gry w early accesie.
I tutaj naszła mnie kolejna myśl - jak robiłem to są dzieciaka, a mianowicie poprostu kupowałem cybermyche/cd action instalowałem I grałem. I TO JEST TO.
Bez szukania tytułów, sprawdzania ocen, czytaj recenzji. Pobieranie wszystkiego co spełnia wąski filtr pasującego mi gatunku i ogrywanie.
Przeciez na steam wychodzi naście tys gier rocznie, ktoś musi robić gry takie które mi pasują i robi.
Dlaczego jest to takie ważne ? Porównując dwa procesy.
1. Szukanie tytułów i ich ogrywanie - odpalasz tylko "dobre" tytuły, sam proces nie daje ci dopaminy, zostaje dopamina z samego grania, a w takim modelu każda gra musi być dobra, grasz w małą liczbę gier, oczekiwania wobec kolejnych rosną. Do tego w gatunkach jak strzelanki czy proste platformówki trudno jest znaleźć tytuły z dobrymi ocenami bo to prosty, prymitywny gatunek, przez sam gatunek gra kwalifikuje się do średniej półki.
2.Ogrywasz po kolei nieznane ci tytuły które spełniają tylko kryterium gatunku. Odpalasz mnóstwo tytułów, tylko jakaś część z nich zostaje.
W takim modelu
- o odpalanej grze nie wiesz za dużo/nie wiesz nic, bo tytułów jest tyle że nie pamiętasz więc masz element odkrywania, nawet jak odkryjesz coś słabego/ nie pasującego to i tak masz dopamine z nowości.
- ogrywasz też słabsze tytuły, nie rezygnujesz z gry tylko dlatego że jest podobna do innej która robi to lepiej, w efekcie czego nie dochodzi do inflacji oczekiwań, każdą grę traktujesz osobno.
- gdy już znajdziesz dobry tytuł to masz większą przyjemność bo trudniej było go znaleźć, jest to jeszcze większe gdy okaże się że ten tytuł ci się bardzo podoba a przez niskie oceny innych, albo przez brak reklamy nie znalazłbyś go w inny sposób.
Ostatnio robiłem statystyki, tytulów testuje tyle że po jakimś czasie uznałem że potrzebna jest lista by się nie pogubic co było juz testowane i na 60 przetestowanych gier przeszedłem 8 czyli 13 procent. Nie uważam że odpalenie tych 52 gier było strata czasu bo poznalem różne koncepcje gier - niektóre swoim absurdem, kiczowatoscia mnie rozbawiły, niektóre miały ciekawy pomysł i przez to były warte sprawdzenia, ale zbyt słabe wykonanie - tak czy siak była to nowosc, zwłaszcza w porównaniu do bezpiecznych, robionych na jedno kopyto gier AAA.
Za to te 8 tytułów wygrzebanych z 60 pomimo że mają często niższe oceny, są słabszymi projektami od tych po szczegółowej selekcji na etapie szukania to myślę że sprawiło mi większą przyjemność, właśnie przez tło tych 52 pozostałych.
Ważne też było podzielenie tego na części, jeżeli mam grę znaleźć, zainstalować i ograć to to u mnie nie zadziała. Potrzebuje rozbić to na etapy, najpierw pobieram, później instaluje, później gram. Inaczej utkne w tym że pograłbym ale nie chcę mi się szukać.
A tak to rutynowo co 5 dni przeglądam serwisy i pobieram to co uznam że warto sprawdzić, mając minimalne wymogi co do tego, później przy okazji w tle instaluje, i jak mam ochotę grać to już mam zainstalowane. Wczesniej problemem był brak gier do grania, teraz ilość gier do testów rośnie szybciej niż ubywa i nawet jak tylko 13 proc przejdę to jest tego tyle żeby się nie martwić że gier zabraknie.
Ostatnia rzecz to odpowiedni setup - odkąd zamieniłem monitor 24 całe na tv 50 cali który jest w nogach łózka, grając na pół leząco gry zacząłem odbierać zupełnie inaczej. Nie mówię by przesiadać się na taki setup, tylko że np zamiast kompa lepiej sprawdzi się steam deck, zamiast konsoli PC lub na odwrót.
Czyli w skrócie
- nie szukaj tytułu, testuj jak leci cały gatunek który cię interesuje
- który cię rzeczywiście interesuje, jaki ogrywałes za młodu a nie jaki myślisz że cię interesuje, możesz przykładowo myśleć że potrzebujesz gry z dobrą grafiką, by później uznać że liczy się gameplay a do słabej grafiki wzrok się przyzwyczaja
- bierz pod uwagę zmiany rynku, dzisiejsze AAA nijak ma się do dawnego AAA, jak chcesz dawne AAA to musisz grzebać w grach indie w poszukiwaniu perełek. A znaleźć grę Indie jest trudno, bo nie ma tam dużego budżetu na marketing. Szukając jakiś top gier indie przez recenzentów to znów bedzie zbyt dużo gatunków a po ograniczeniu do tych które cię interesują - zbyt mało gier. Osobiście nie widzę innej drogi niz testowanie tego jak leci.
- dziel to wszystko na osobne procesy, bo inaczej gdzieś utkniesz.
- znalezienie odpowiedniego setupu do gier - co kto woli, jedni wolą duży ekran, inni przenośnego steam decka, jedni klawiaturę i myszkę a inni pada.
Dziwią mnie narzekania, że nie ma fajnych gier, gdy osobiście widzę, że na liście posiadanych gier do przejścia mam tyle tytułów, że starczy mi na najbliższe dziesięć lat, jeśli nie dłużej. O tytułach na liście życzeń nie chcę nawet wspominać, jest ich tak dużo.
Może to kwestia tego, że lubię co-opy, w które można grać bez końca (jak „Deep Rock Galactic” czy „Helldivers 2”), więc zostaje mniej czasu na singlowe gierki.
A ja sobie zrobiłem spis gier których nie przeszedłem bo mi się nie chciało a były bangierami, czyli kupkę wstydu, i sobie po kolei nadrabiam. I to są gry z kilkudziesięciu lat, nawet Atari się podpina więc a gry uznane orzez całą społeczność jako legendarne więc o jakość nie mam się co martwić. Dzięki temu nie muszę wydawać milionów cebulionów na niezoptymalizowane zabugowane współczesne gowno. Minus jest taki że wydaje te cebuliony na retro sprzęty xD ale chyba się opłaca bo storo dobroci odkrywam. A wyszło tego tyle że do końca życia jest co robić...
kurde polecam wam zapoznać się z modem GTNH do majkrafta, ja nigdy nie grałem w minecraft bo byłem przekonany że to gra dla dzieci, a ten mod poziomem skomplikowania równa się Factorio.
Jeżeli na codzien żyje wam się "chujowo ale stabilnie", "jako tako" krótko mówiąc neutralnie ale co jakiś czas macie odpały że nagle doświadczacie skrajnie negatywnych uczuć i myśli ( w tym magicznych) to nie oznacza że te myśli mają rację, mimo że tak w tych stanach się wydaje.
To może być tzw "ADHD Crash", mój lekarz nazywa to "zjazdem" , mechanizm jest ten sam co przy braniu jakiś narkotyków/stymulantów - chwilowe obniżenie dopaminy generujące skrajne stany emocjonalne.
Bazując na moim przypadku - trwa to od 30 min do 2h. Często po takim dołku następowała lekka górka ale nie zawsze. W trakcie można czuć złość lub bezradność, do tych uczuć generowane są myśli które mają uzasadnić wam ten stan. Czasami zaczyna się z wyprzedzeniem tzn czuje się że zbliża się ta "fala" a czasami łapiesz się na skrajnych myślach i zadajesz sobie pytanie dlaczego skoro przed chwilą było wszystko okej. Takie stany można rozpoznać tym że ma się skrajnie różne myśli niż chwilę temu, przywołując te poprzednie myśli na się myśl tak jakby słuchało się że 2+2=5, tak jakby to było brednie, na wszelkie myśli pozytywne reaguje się bardziej jak Marian Paździoch mówiący "gówno się ułozy, najwyżej ja się uloze, i to nogami do przodu"
Powody:
Przeciążenie - zbytnie skupienie się na np pracy, czasami miałem tak nawet gdy grałem w grę i myślę sobie że już nie chce mi się grać ale dokończę ten etap.
Górka dopaminowa która powoduje późniejszy dołek, może występować naturalnie, może być skutkiem ubocznym leków na ADHD.
Niedostymulowanie, zła dieta, problemy ze snem, wszystko co pośrednio lub bezpośrednio wpływa na dopamine.
Leczenie:
-jezeli stosuje się leki na ADHD to można spróbować ją zmienić lub też dodać "booster" no mała dawkę szybko działającego metylofenidatu.
-jezeli nie stosuje się leków na ADHD a to występuje to polecam je jednak stosować, obserwuje widoczna poprawę gdy zacząłem brać leki, te zjazdy są rzadziej, są mniej intensywne, a dodatkowo booster pomaga jej opanować.
- jeżeli czekacie na diagnozę to mi pomogła kofeina w tabletkach.
- poza tym różnego rodzaju metody behawioralne - stabilne funkcjonowanie, unikające górek i dołków, dieta, suplementy (ja biorę magnes, witaminy z grupy b, niektórzy też widzą zaostrzenie objawów gdy mają niski poziom witaminy d.
- u niektórych w trakcie zjazdu pomaga ruch, u mnie bieganie w trakcie zjazdu nie pomagalo w żaden sposób.
Odradzam wszelkie "posty dopaminowe" - ADHD to deficyt dopaminy, dokładając do tego posty myślę że tego się nie naprawi, to mylenie skutków z przyczyną itp, chyba że powodem tych zjazdów jest przestymulowanie, może jak ktoś ogląda jakieś 15sekundowe brainroty to może to tak działa, nie wiem. Wiem że skrajna zmiana życia gdy żyje się "nie zdrowo" powinna bazować na znajdowaniu przyczyn i ich leczeniu, powolnych zmianach a nie nagłych postach, bo myślę że to prędzej spowoduje kolejny zjazd. .
Ten objaw z dodatkiem kilku innych może być mylony z depresją, może być też powiązany ze np nieleczone ADHD powoduje depresję - to wszystko może się przeplatać. Tak czy siak warto wtedy zbadać reakcje na leki, jeżeli przy SSRI te dołki nie znikną, tylko w trakcie ich będzie się czuło wszystko jedno, będzie się bardziej oswajać z tym to lepiej według mnie spróbować czegoś z noradrenalina/dopamina.
Czas do ukończenia: 22h - wymaksowana, wyczyszczona cała mapa ze wszystkiego. Tylko w dwóch grach w zyciu miałem ochote wyczycić cała mape, w Scarface i w Cyberpunku.
Ocena: 8,5/10
Jedna z gier w których moja ocena jest mocno odmienna od calej reszty. Włoze kij w mrowisko mówiąc ze ta gra jest dla mnie lepsza od GTA Vice City.
Gra stanowi alternatywne zakończenie filmu. Tony Montana żyje, ale zostaje z niczym i musi odbudować swoje imperium mszcząc sie na wrogach. Wstep zatem mamy jak w Vice city, tylko z wiekszą pompą. Dalej róznice są wieksze. W Scarface mamy stosunkowo mało misji "fabularnych" - wieksza cześć gry stanowią misje bardziej poboczne, musimy przejmować tereny i firmy, kupować i sprzedwać kokaine, to połaczone z bardzo fajnym modelem rozwoju tworzy dla mnie bardzo dobra gre.
Zamiast misji fabularnych "bez fabuły" jak w GTA Vice City gdzie opiera sie to na tym ze ukradziono nam hajs wiec robimy jakies randomowe rzeczy by zyskac hajs, mamy misje poboczne które gwarantuja nam odpowiedni zastrzyk neuroprzekazników.
Zaczynamy od kupowania kokainy, trafienie w wąski pasek zapewniajacy odpowiednia cene jednoczesnie stresuje ale daje tez uczucie "uff" gdy sie uda, pózniej musimy to przewieść a gdy to zrobimy mamy najlepsza czesc gry a mianowicie zbieranie hajsu. Gra oferuje nam nie tylko wybor stacji, ale i piosenki, która chcemy co jest bardzo przydatne.
Odpalamy jakiegos bangera i ruszamy, wrogowie depczą nam po piętach, atakują nasze placówki a my jezdzimy od punktu do punktu zbierajac hajs i próbując obronić punkty lub zostawiajac je widzac ze ich nie uratujemy, wszystko to gwarantuje odpowiedni dreszczyk emocji, ukonczenie misji nagradzane jest tym ze zdobywamy hajs, ten z kolei służy nam do nabywania nowych rzeczy i dodatkowo odblokowuja nam poziom prestiżu, za który odblokowujemy kolejne poziomy, dzielnice.
System rozwoju w tej grze jest najlepszy jaki dotąd spotkałem. To nie są jakieś sztuczne atrybuty +5 do dmg broni. Tylko są to albo nowe samochody/bronie z lepszymi statystykami, albo fizyczne dekoracje naszej posiadłości, wraz z rozwojem odblokowujemy tez nowych dostawców i nowy typ misji.
Misje fabularne - nie maja za wiele fabuły, jest ich troche ale nie za duzo, stanowia one odpowiedni balans pomiedzy misjami pobocznymi.
Podobieństwa i róznice wzgledem GTA vice city:
- obie maja toporne strzelanie, chociaz te ze Scarface jest dla mnie ciut lepsze, dodatkowo ma system furii gdzie załacza nam sie tryb rambo.
-model jazdy podobny - chociaz chyba scarface wypada ciut gorzej, tak czy siak to kwestia przyzwyczajenia
- klimat i soundtrack - obie sa mocno klimatyczne, dla mnie wygrywa Scarface bo ma wybór piosenki w danej chwili.
- misje - wole model Scarface bazujacy na misjach pobocznych niz Vice City gdzie misje główne są bez ładu - w takim San Andreas mieliśmy jakąś fabułe i ciąg przyczynowo skutkowy, w Vice City tego nie czuje, poza wstepem i zakonczeniem.
-rozwoj postaci - w Vice City praktycznie nie wystepuje, a Scarface na nim opiera gre.
- grafika i aspekty techniczne - i tutaj jest coś zadziwiającego, fani stworzyli lepszy remaster niż jakieś studio biorace gruby hajs, w komentarzu filmik porownawczy.
Krótko mowiąc Scarface podziela wiekszosc wad Vice City majac przy tym zalety ktorych Vice City nie ma, przede wszystkim odpowiedni zastrzyk neuroprzekazników, gramy w gre i mamy faktyczny postep, ulepszanie postaci, odblokowywania roznych rzeczy zamiast zamiast grania i powiekszania salda na koncie.
Na start Scarface miało swoje problemy - trzeba było ustawiac system by gra działała na jednym rdzeniu, sterowanie bylo toporniejsze ale fani Scarface stworzyli naprawde dobry remaster. oprocz bugów i sterowania, poprawili szate graficzna. Nie tylko poprawili tekstury ale i kolorystyke gry. Tekstury w grze zostały zastąpione teksturami 4k gdzie rzeczywiscie nad tymi teksturami pracowano a nie tylko wrzucono w jakis automat zaokraglający brzegi tworzacy kreskówkową grafike, załatali bugi gry, co prawda mod wymaga by w pierwszej misji zablokowac fps na 30 a pozniej odblokowac na 60 ale poza tym wszystko działa.
A Remaster Vice City - graficznie wyszło średnio, a w dodatku zmiana silnika spowodowała mikroprzyciecia podczas jazdy i to że nieodpowiednie ustawienia graficznie bardzo mocno obciazaja karte graficzna, nie mowiac juz o wywaleniu z remasteru kultowego soundtracku. W przypadku GTA wole odpalac pierwotne wersje niz remastery.
(Fanowski) remaster do tego wyszedł jakiś? Jakiś link do projektu?
Od siebie:
Al Pacino sam wskazał aktora głosowego do gry
Postać gracza odmawia strzelania do cywilów, co jest zgodne z jego credo z filmów (co nie znaczy że mogą rykoszetem oberwać)
Z jakichś przyczyn można zmienia postać na "podwładnych" tj. szofer i cyngiel by wykonywać jeszcze bardziej randomowe zadania. Niby nic wielkiego, ale utkwiło w pamięci.
"Druga mapa" tj. wyspa jest szalona, gdzie domyślnie wszystkie NPCe do Ciebie walą na widok.
A Remaster Vice City
No ale fanowskie do serii GTA3/VC/SA też są. Tylko, że to było bardzo rozproszone.
I mam na myśli overhaul które na celu miało podrasowanie tekstur, modeli samochodów by zachować tą "wanilię" mimo wszystko. Bo nie wspomnę o niepoliczalnej ilości małych pliczków do podmiany tekstur i kolizji.
w grę grałem jak wyszła, bo miałem pudełkowy oryginał. Potem próbowałem grać, ale na nowych OSach zawsze jakaś kaszana była. Jeśłi jest mod do unowocześnienia to z chęcia wrócę.
Jedna z niedocenionych gier, wielka szkoda.
The Saboteur to skrzyzowanie GTA z Assassin's Creed w klimatach drugiej wojny. Na papierze brzmi nieżle i w praktyce też takie jest.
Fabuła jest stosunkosowo prosta, wcielamy sie w Seana - twardego irlandczyka który przyłacza sie do ruchu oporu we francji. Gra jest bardzo klimatyczna - mapa jest pełna róznorodnych lokacji w których przyjdzie nam wykonywać misje. Same zaś misje dziela sie na główne i poboczne przy czym poboczne również trzymają poziom, nawet gdy są one bardzo proste typu pojedz i kogoś zabij to czesto mamy tam jakis ciekawszy dialog i lokalizacje. W misjach przyjdzie nam kierowac samochodami, strzelac, wspinac sie,skradać się, wysadzać rózne obiekty, kraść - i co bardzo wazne te skradanie jest opcjonalne. Gra daje nam otwartość co do wykonywania misji, możemy ogłuszyć wroga i załozyć jego mundur by przekraść się, lub wejść frontowymi drzwiami zabijajac cały garnizon.
Klimatu dodaje jedna z bardziej charakterystycznych cech gry a mianowicie nieprzejete dzielnice są szare w klimacie noir - nie wszystko jest jednak czarno białe, nazisci mają czerwonę otoczki - to plus dobrze zaprojektowane lokacje i niektore misje nadaja odpowiedniego klimatu tej grze.
Gra oprócz misji oferuje szereg "czyszczenia mapy" - głównie niszczenia obiektów. Poza tym mamy pewien uproszczony model rozwoju postaci - odblokowywanie kilku skilli - jest on wywazony, jest tego mało. W miare rozgrywki odblokowujemy lepsze bronie, a misje stają się coraz wiekszą rozwałka z coraz bardziej poteznymi wrogami. Gra robiac tylko misje glowne i poboczne pozwala sie ukonczyc w 10h i jest to odpowiednia długość. Gra nie jest przesadnie rozwleczona, nie tracimy tutaj masy czasu na jezdzenie od znacznika do punktu save, albo podczas misji, to jest rowniez odpowiednio wywazone. Sam gameplay jest spoko, strzelanie i jazda sa typowo arcade.
Gra nie jest bez wad - czasami zdarzył mi sie bug który wywalał gre do pulpitu - najczesciej gdy w pewnym momencie przeszedłem do menu gry, nie jest to tak istotne bo gra ma czesty autosaving. Niektórzy spotykaja sie z innymi bugami, ja na szczescie nie. Soundtrack mogłby byc lepszy.
To co mnie w tej grze wkurza, to jej ocena przez "ekspertów". Wielu ekspertów ocenia gre na 6/10 jednoczesnie mowiąć że gre mozna ogrywać co jakiś czas. Na najwiekszych serwisach oceny graczy w przypadku tej gry sa zawsze wyzsze i oscyluja wokol 8 gdy recenzentów oscyluja wokoł 7. Eksperci czepiaja się tej gry o pierdoły w stylu:
-Zachowanie przechodniów - w tego typu grach przechodnie stanowia tylko tło, a ktos narzeka ze gdy przechodnia sie pobije to ten nie reaguje, albo rzuca sie pod koła - nie na tym polega gra w takie gry by szukac tam takich pierdół i dawać za to ocene 6/10.
- Przerysowane postacie - to nie jest wada tylko zaleta, nadaje to odpowiedni klimat gdy mamy Twardego Seana, "nadseksowną" Skylar, czy bardzo mrocznych nazistów. To tak jakby ktoś szedł do teatru i narzekał ze jest przerysowany. Ten zarzut to chyba dotyczy oczekiwania turborealizmu.
- Przewidywalna i prosta fabuła - tak jakby GTA słyneło z głebokiej fabuły. Taka prosta fabuła to nie jest wada, tylko czesto zaleta, gry które bazuja na fabule nie maja potencjały do ponownego ogrywania.
- Słaba grafika rodem z 2005 - no nie, grałem w tą gre w 4k na monitorze 50 cali i grafika nie jest z 2005, tylko blizej swojej epoki z tą róznica że mamy gre z otwartym swiatem, dalekim zasiegiem rysowania - siła rzeczy musi grafika musi być taka.
-Animacje - że samochód jadacy po schodach nie podskakuje, albo model zniszczenia ze samochodowi nie odpadaja cześci.
-Płytkie misje typu jedz zabij/zniszcz uciekaj - moze i taki jest rdzen tych misji, ale zwykle mamy do tego dolozone jakies dialogi, jakas fabule, jakies lokacje - To jest nadal glebsze niz GTA z misjami - jedz zabij kogos dostaniesz X dolarów.
Cześć recenzji ekspertów konczy sie że gra mogłaby być 10/10 ale jej nie dopracowano, nie doszlifowano i ocena gry 6-7/10.
Wkurza mnie to niesamowicie, to że gdy gra jest "w stylu GTA" to ludzie zamiast patrzeć na całość zaczynaja szukac dziury w calym, oczekujac od gry turborealizmu by wszystko było jak w normalnym swiecie - nie kumajac ze maja do czynienia z grą, z skonczona liczba skryptów, animacji, i ze im bardziej otwarty i rozbudowany produkt tym wiekszy potencjal na drobne bugi.
Do tego dochodzi porownywanie nawet nie z samym GTA tylko z jego nostalgiczna wizją wywołaną przez to ze byly to pierwsze gry z takim szerokim zakresem mozliwosci do tego połaczone z klimatem lokalizacji i muzyką. Nie miały ani super fabuły, ani super modelu jazdy czy strzelania, ale ta nostalgia spowodowało ze wiele "klonów GTA" które de-facto nimi nie były tylko oferowaly otwarty swiat, jezdzenie, strzelanie dostawało niesprawiedliwe oceny.
Dlaczego mnie to wkurza ? Bo to powoduje ze gatunek staje sie martwy, ze nie wychodzi za duzo gier, bo gra nawet jak jest dobra to znajda sie ludzie z piełka perfekcjonisty, ze miejsce jest tylko dla najwiekszych graczy którzy beda gre robili pół dekady odpowiednia ja szlifujac , cala reszta nie bedzie ryzykować i wybierze inny gatunek.
Siódmy wpis o poszukiwaniu pierwszoosobowych strzelanek dla siebie z kolekcji GOGa, idać chronologicznie
Wkraczamy w ere odrodzenia klasycznych strzelanek tzw. Boomer shooterów. W tym wpisie tak trafiło ze większość tych gier stanowi ten gatunek. Czym są boomer shootery ? Dokładnej defincji nie ma, można przyjąć że są to strzelanki jak te z lat 90 i wczesnych 2000 – przyjeło się podawac Half life 2 z 2004 jako graniczną date.
Kiedys takie gry omijalem, gralem tylko w gry AAA ale nastapil taki moment w ktorym te gry staly się zbyt rozbudowane, zbyt nudne i w malo co gralem. Czesto zdarzalo się ze dodanie jednej mechaniki której nie lubilem odrzucalo mnie od danej gry, a korpo poprzez "ulepszenia" zabijały serie w które grałem np Far Cry po 5-tce i trzeba bylo wrócić do poczatkow - do prostych gier, ktore moze nie sa wybitne, ale przejde je bez frustracji.
Od tego momentu w 2024 przeszedlem 18 gier, w 2025 roku 29 gier a w tym roku na ten moment jest to 19 gier. Dla porownania w 2023 przeszedlem tylko 5 gier – ogrywajac drugi raz cyberpunka i metro exodus więc nowych tylko 3.
2018
1.Ion Fury – boomer shooter na silniku Dukem Nukem 3D. Gra ma niecałe 100mb. Oferuje długie i mocno rozbudowane, plansze, co przy mechanice kluczy i przełaczników jest dla mnie minusem – ale nie ma tragedii jak w Wrath. Jest to minus zwłaszcza biorac pod uwage mocno uproszczona grafike gdzie assety są podobne – podkreslam gra ma niecałe 100mb. Problemem gry jest poziom trudnosci, na najnizszym po 30 minutach gry musialem zaczać uważać bo zaczałem ginąc a po jakieś godzinie gry trafiłem na otwarty obszar w którym atakuje nas sporo wrogów róznego rodzaju z wielu stron, dzieje się zbyt dużo wzgledem silnika gry i posiadanego uzbrojenia, niektórzy wrogowie dystansowi zzeraja dużo hp maja aimbota, trzebaby ich zdjac w pierwszej kolejnosci ale trudno jest je rozpoznac w tym zlepku pikseli. Mozliwe ze jest to kwestia tego ze gram w 4k, w grze jest opcja by właczyć auto aim – ale godność mi na to nie pozwala. Chcieli dobrze ale nie wyszło.
2.Dusk – dotychczas najlepsza gra wśród boomer shooterów, Gra oferuje prosta ale zarazem ładna oprawe graficzna – po jej przejsciu ogarnałem że za darmo jest mod od producenta zatem mamy wybór pomiedzy grafiką rodem z 1996 lub 2006 roku. Ogrywalem pierwszy wariant, dzieki prostej grafice mamy mnóstwo róznorodnych leveli. To co przyciagało mnie w strzelankach jak painkiller, serious sam to właśnie ta róznorodność leveli gdzie krajobraz mocno się zmienia i tutaj to mamy. Gra składa się z leveli na kilkanascie minut czyli w sam raz, nie są one klepane na ilosc jak w Project Warlock ani za dlugie jak w Wrath. Pomimo systemu kluczy w grze się nie gubiłem, nie musiałem długo zastanawiać gdzie isc, bo nie jest on wsadzony na siłe, a levele nie są przesadnie rozbudowane, to bardziej kierunkowskaz najpierw zajrzyj tu a pózniej tam niż taki celowy wydluzacz gry jak w innych tytułach. Róznorodni wrogowie, bronie, plansze, dobra sciezka dzwiekowa i mroczny klimat, ilosc wrogów w sam raz, poziom trudności taki że na niskim nie trzeba się stresować, oprócz jednego konkretnego wroga który podnosi cisnienie gdy pojawi się na ekranie, co też jest na plus.
Kwalifikuje tę grę do perełek, bo nic tej grze nie brakuje według mnie, jest taka jaka powinna być – w kazdej innej moge się przyczepic ze cos jest mniej lub bardziej niewywazone, tutaj tego nie ma. Gra ma ocene 8.4 wsrod graczy na gry-online
3.Project Warlock – boomer shooter , gra całkiem całkiem tylko niewywazona.. Gra cierpi według mnie na niewyważenie wrogów i level design. Początek to symulator myszy laboratoryjnej, levele to same korytarze na szerokosc 2-3 postaci. Pózniej gra się troche rozszerza i jest calkiem dobrze by już po chwili przejść w symulator gówna w przeremblu, do normalnych leveli z mechanika kluczy która w przypadku tej gry sztucznie wydłuza gameplay dochodza jeszcze mechaniki otwierania bram gdzie po wcisnieciu przycisku gdzieś otwiera się jakieś przejscie, tylko nie wiadomo gdzie, cały czas na małej, krotkiej mapie. Do tego pózniej trafiaja się potezni wrogowie zwyklej wielkosci, ukryci w zwyklych pomieszczeniach, atakujacy szybko co wkurza bo jest niesprawiedliwe bo ciezko się przed tym obronic, wybrac odpowiednia bron itp.
Z plusów gra ma za⁎⁎⁎⁎sty soundtrack bedacy najlepsza rzecza w tej grze, ponad 100 utworów midi, wiele z nich to cos w stylu rock/metal dobra jest też róznorodność leveli prosta grafika została wykorzystana do tworzenia róznych „światów”.
4.Red Faction Guerilla Re-Mars-tered – seria zmieniiła się z typowej strzelanki na trzeciosobowa gre akcji z otwartym swiatem, zrobienie dobrze gry z otwartym swiatem jest cholernie trudne i tutaj to sie nie udało. Gra zawiera bardzo fajny model destrukcji otoczenia, słaby model strzelania i jazdy, misje fabularne też sa spoko. Problemem jest ten otwarty swiat. Gra zmusza nas do grindu, do nudnego powtarzania generycznych misji pobocznych. Gdy odbebnimy duzo misji pobocznych i zrobimy kilka misji glownych mozemy odbic teren i przejsc do nastepnego, bez jakis wielkich fajerwerków, przerywników fabularnych z jakimis fanfarami, powieszeniem flagi, radosci tłumów, nawet obszar nie zaswieci sie na zielono jak w GTA SA. Jak legenda o niemym michałku który tak żuł gume że aż oslepł, koniec.
To dla mnie typowy korpo produkt. Dodać otwarty i martwy świat, zmusic gracza do generycznych misji pobocznych, nie dodając głebi artystycznej i klimatu, nie dbajac o detale, nie generujac zadnych emocji.
5.Maxiumum Action - Gra to pierwszoosbowa strzelanka bedąca parodią kina akcji lat. To skrzyżowanie hotline miami, superhot i red faction 1. Gra oferuje prosty gameplay - chodzenie po lokacjach, strzelanie rowniez w trybie spowolnienia czasu i troche destrukcji otoczenia, pozniej jeszcze dodaja jezdzenie. Prosta grafika podkresla kiczowaty klimat jednocześnie daje mozliwosci które są mocno wykorzystywane.
Gra składa sie z krótkich kilkuminutowych poziomów, gdzie każdy to osobny scena filmu zawierajace cutscenke startowa, raz możemy być w azjatyckiej restauracji by za chwile przeniesc sie do dzungli czy dzikiego zachodu. Dzieki prostej grafice mamy tutaj destrukcje czesci otoczenia która przychodzi naturalnie, typu straznik na drewnianej wiezy w dzungli, akwarium z rybkami które po strzale pęka i wyskakuja z niego rybki itp. Gra umozliwia też by podczas misji właczyć tryb sandbox i dać sobie zdrowie/amunicje/ broń taką jaką chcemy.
Na plus to też zachowanie wrogów - rzucaja się, robia wslizgi, trafienia ucinaja im konczyny, wstaja trzymając się w postrzeloną rekę, czy przykładowo chodza jak rewolwerowcy – to są te drobne detale, dzieki którym czuć jakby byli oni żywi, mimo że wyglądaja jak pacynki.
Gra ma troche drewniane strzelanie – a raczek nie czuc tych broni wcale i słaby model jazdy - czyli to samo co wyzej opisane Red Faction, tylko że w tej grze czuć że jest robiona przez jedną osobę (tak było) która włozyła w nią siebie gdy przy Red Faction wyczuwa się jakby robił ją tłum znudzonych zyciem etatowców w korpo, klepiacy kolejna gre, chcący tylko dotrwać do emerytury. Do tego jest krótka a na pierwszy rzut oka wyglada drewnianie kiczowato topornie a pierwsze etapy są w tym samym klimacie – azjatyckich filmów akcji, to na pierwszy rzut oka odrzuca, ale jak już się wciagnalem to super mi się w nia grało.
6. Last Rites – wzieli gre która w dacie swojej premiery czyli 1996 roku była co najwyzej srednia – redakcje slabo ja oceniały, dolozyli do niej byle jak na odpierdol emulator dosboxa i chca za to pieniadze ustawiajac date wydania na 2018, smiechu warte. Nie dali z siebie nawet 30 % bo sterowanie nie jest dostosowane do dzisiejszych standardów, klawisze można zbindować ale myszka ma odwrotnie oś – dajać do przodu celujemu w dół, nie da się tego zmeinić.
2019
7. Metro Exodus – trzecia część metra, moja ulubiona. Dobre połaczenie eksloracji, narracji i strzelanki, poprawa systemu decyzji, modelu strzelania. Ta gra pokazuje że można dzisiaj jeszcze robić dobre „pełnoprawne” graficznie strzelanki bez zadnych dziwnych mechanik, bez nudnych jednorodnych lokacji, że można robić narracje bez kilkuminutowych przerywników filmowych rozwalajacych gre.
8. Amid Evil – to co Dusk – bo i część ekipy tworcow się powtarza, z tą róznicą że mamy klimat bardziej fantasy, grafika jest bardziej pixel-art, a w Dusk to bardziej „realizm” lat 90. Leveli jest więcej. Amid Evil ląduje u mnie ciut niżej niż Dusk bo był troche długawy, w niektórych levelach się gubiłem – co nie dziwi biorać pod uwage skale gry, do tego mechanika ze przy smierci tracimy bronie – więc bazowałem na saveach, poziom trudnosci był taki ze pomimo ustawień najnizszych w kilku momentach musiałem działać bardzo ostrożnie i ciagle saveować i wczytywać. Do tego inny klimat – wzorowali się na Heretic/Hexen.
Tak czy siak nadal gra top - ma ocene 8.3 wsrod graczy na gry online – mnostwo róznorodnych graficznie leveli, prosty strzelankowy gameplay, klimat – to o co w takich grach chodzi. Gra zawiera DLC które mi nie podeszło, dodali mechaniki które były zbedne, poziomy które mi nie podpasowały.
9.Wrath Aeon of Ruin – boomer shooter rózniacy się od pozostałych w zestawieniu tym że łaczy rozbudowane levele z ciut lepsza jak na ten gatunek grafika. Levele są długie i to również według innych graczy. Czesto chodzimy po jakiś budynkach w których nie wiemy dokąd dalej mamy isc, to ze wchodzimy do jakiegos wielkiego budynku, pietrowego nie oznacza ze znajdziemy w nim jakiś klucz jak nakazuje logika tylko może być on zapychajką, korytarze plącza się, zawracaja nas, możemy zle skoczyc spasc na dol i znow szukac jak wrocic. Level design zepsuty przez zbytnie rozbudowanie. Do tego są inne problemy jak zbyt mala roznorodnosc wrogów, i to ze większość z nich wkurza na swoj sposob. Ciut lepsza grafika oznacza tez wieksza monotonnosc graficzną, w grze dominuje jeden nurt sredniowiecza.
Podsumowanie
Perełki – Dusk, Metro Exodus
Dobre gry – Amid Evil (choc nie wiele brakuje do perełki), Maximum Action
Srednie – Project Warlock
Słabe gry – Red Faction Guerilla Re-mars-tered, Wrath Aeon of Ruin, Ion Fury
@pokeminatour Lubię te Twoje recki bo rzeczywiście o niektórych tytułach pierwszy raz słyszę. Z ciekawości, bo ogólnie jesteś dość krytyczny, jaki jest dla Ciebie najlepszy shooter w jaki grałeś? Albo no top3.
W pracy usłyszałem jedno ciekawe powiedzenie, które skłoniło mnie do rozkmin
"surowosc prawa obchodzi sie przez jego niezastosowanie"
Szukając jego źródła wg AI
To stwierdzenie nawiązuje do słynnej łacińskiej paremii Summum jus, summa injuria (najwyższe prawo, najwyższe bezprawie) i doskonale opisuje zjawisko martwych przepisów. Gdy prawo jest zbyt rygorystyczne lub oderwane od realiów społecznych, praktyka prawna radzi sobie z tym poprzez jego nieegzekwowanie, arbitralne odstąpienie od wymierzenia kary lub uniewinnienia
I coś w tym jest, chyba najbardziej to widać w prawie o ruchu drogowym które w wieku kwestiach jest oderwane od realiów społecznych i jest masowo nieprzestrzegane.
Przykładowo jazda rowerem po chodniku - niby nielegalne a jest standardem za który nikt nie ściga.
Rządzący myślą że to ustalając surowe prawo będzie bezpieczniej jednak dochodzi do sytuacji gdy prawo jest tak surowe że jest masowo nieprzestrzegane.
To najbardziej widać w kwestii hulajnóg elektrycznych i motorowerów elektrycznych.
Dawniej istniała karta motorowerowa. Prosty twór mający nauczyć podstaw ruchu drogowego. Zastąpiono je prawo jazdy kategorii AM. W teorii prawo jazdy jest bardziej wymagające więc będzie bezpieczniej
Podobnie z homologacja, jak będzie to sprzęt dopuszczony do ruchu, sprawdzony więc bezpieczniej.
A wychodzi na to że jest na odwrót. Prawo jest zbyt surowe więc jest masowo nierespektowane.
Do prawo jazdy kategorii AM prawie nikt nie podchodzi w efekcie czego:
- młodzi bez przeszkolenia jeżdżą na niezarejestrowych elektrycznych pojazdach
- starsi ludzie bez prawa jazdy zamiast jeździć jak to we Francji określają "samochodem dla alkoholików" bo tam nie trzeba na nie prawo jazdy- czterokolowcami do 45km/h to by nie rzucać się w oczy jeżdżą zwykłymi bez prawka.
-urodzonym po 94 odebrano możliwość jeżdżenia skuterem na dowod zamiast jeździć skuterem mającym tablice i OC jeżdżą odblokowanymi pojazdami elektrycznymi.
Krótko mówiąc można ustalać coraz bardziej restrykcyjne prawo, ostatnio ktoś proponował tutaj batozenie hulajnogodziarzy na rynku. To nie spowoduje że bedzie bezpieczniej.
Odblokowane hulajnogi elektryczne, motorowery elektryczne nie znikną, bo zapełniaja potrzebę taniej sprawnej mikromobilnosci w miescie. Ktoś kto nie ma prawo jazdy nie będzie robił prawka za 2 tys by później kupować ciężki skuter spalinowy/elektryczny za 6 tys skoro może kupić rower za 3 i go odblokować.
To wszystko można porównać do prób radzenia sobie z alkoholem. Obecnie mamy etap prohibicji a trzeba to sensownie uregulować znajdując jakiś konsensus.
Ja zamiast tego proponuje poluzowanie z jednoczesnym wprowadzeniem tablic i OC.
- jasny podział na hulajnogi lekkie - na chodniki i ścieżki oraz ciężkie - na drogi. Obecnie w teorii istnieją tylko te jedne, więc rodzic kupuje a dzieciak odblokowuje kukirina i leci 50km/h. Po zmianach nawet jakby odblokował taka lekka w stylu Xiaomi m365 to poleciałaby ona max 32km/h przez chwilę by później jechać 25.
- pojazdy do 45km/h na kartę motorowerowa lub jakieś inne proste przeszkolenie - jak dawniej. Na pewno nie coś co kosztuje 2 tys i ma średnia zdawalnosc.
- brak wymogu homologacji dla dwokołowych pojazdów do 45km/h lub zrobienia jej taniej i prostej - tak by zamawiając pojazd z chin możnaby go zarejestrować, a za to wymóg tablic i OC plus wywalenie ich na drogi, może jeszcze ewentualnie jakiś prosty przegląd sprawdzający hamulce.
@pokeminatour mam w domu takie motorowery elektryczne do jeżdżenia po polach. Szukałem opcji żeby jakoś zalegalizować jazdę po drodze, bo czasem kawałek muszę przejechać, ale nie ma sensownej opcji na to. Chętnie bym wykupił OC na to i jakoś nawet zarejestrował, ale bez homologacji nic się nie zrobi.
Także faktycznie może być tak jak piszesz, bo na teraz to mam opcję wydać kilka razy więcej kasy za coś z homologacją, albo jeździć i rozglądać się czy pały nie jadą.
Szósty wpis o poszukiwaniu pierwszoosobowych strzelanek dla siebie z kolekcji GOGa, idać chronologicznie
Szukam raczej dynamicznych tytułów, z ciekawymi lokacjami, prostym gameplayem ide strzelam zwiedzam lokacje szukając broni i apteczek
Poprzednio pominałem Shadow Warrior z 2013 roku – przy czym nie szkodzi bo gra przy odpalaniu zalicza crash i nie działa.
Wkraczamy w epoke gier której nie cierpie. Epoke symulatorów chodzenia i ogladania cutscenek z okazjonalnym kliknieciem przycisku akcji (np. Echo). Epoke gier w której systemy ulepszen są tak rozbudowane a gameplay udziwniony ze według mnie psuje to gre. Czesto gry są za długie a bardzo dobra oprawa graficzna powoduje monotonność lokacji. Gier z poprzednich lat nie przechodziłem głównie przez poziom trudności, tutaj zaczynaja pojawiac sie tytuły które odpadna przez bycie zbyt nudnymi, zbyt rozbudowanymi, zbyt skomplikowanymi.
Dochodzi do sytuacji że jeżeli chcemy znależć dobra strzelanke która nie ma tych dziwnych mechanik to musimy kierować się do gier indie a i tutaj trzeba unikac gier z dopiskiem roguelike . Na szczescie już od nastepnego wpisu pojawi się sporo takich gier. Epoka psucia sie duzych gier to również epoka zalewu rynku masą gier od małych tworców.
2015
1.Wolfenstein: The Old Blood - Wolfenstein nie wie czy być dobra strzelanka czy dobra skradanka więc wychodzi nijak. Odpadłem dosyć szybko, w drugim etapie trzeba się przekraść wyłaczajac jakieś roboty, no nijak mi to nie wychodziło, po kilku nieudanych próbach odpusciłem. Brak oceny.
2016
2.Superhot - była niedawno opisywana na hejto. Prosty koncept strzelanki gdzie ruch postaci to ruch wrogów. Przechodzimy ponad 30 krótkich plansz, które wymagaja troche powtórek. Jedyny minus tej gry to to ze jest za krótka. Przejscie to coś koło 2h w zaleznosci od skilla.
3.Doom 2016 – również niedawno opisywana na hejto. Gra która mocno podzieliła fanów strzelanek. Po 12 latach od poprzedniej cześci - Doom 3 wyszła kolejna gra, bez numeru, stanowiąca reset serii, zmiany były tak duże ze podzielily fanów strzelanek jak i cały gatunek „strzelanek nierealistycznych” na dwa obozy, dwie scieżki.
Jedna to nowa szkoła bazujaca na nowych czesciach Dooma zawierajace takie elementy jak szybki gameplay, system ulepszeń, skakanie po platformach, finishery, pionowe plansze itp.,
Druga to stara szkoła, dla której gameplay strzelanek z lat 90 i 2000 to peak strzelanek którego nie należy rozbudowywać.
Ja należe do wielbicieli starej szkoły, ta cześć Dooma była dla mnie zjadliwa, choć było widać że seria idzie drogą z która się minę, cierpliwie zniosłem koniecznosc ciagłych finisherów na starcie by mieć amunicje, system ulepszeń nie był tak przytłaczający. Męczyłem się w kilku miejscach ale gre przeszedłem. Za to Eternal odinstalowałem po nastu minutach gameplayu.
4 i 5.Bioshock 1 i 2 remastered – to dla mnie jedna z najlepszych gier jakie grałem, niesamowity dystopijny klimat, stylizowana grafika ciekawe lokalizacje, znajdzki skłaniajace by zagladać w każdy kąt by odkrywac historie niejako alternatywnego świata, osadzone w koncepcja prostej strzelanki (choć z supermocami i rodzajami amunicji), bez całej tej nowoczesnej naleciałości, Dwójka była dla mnie pod pewnymi wzgledami zbyt rozbudowana mechanicznie względem jedynki, ale nadal to stary dobry Bioshock. Obie cześci są dosyć krótkie ale tak ma być, gra ma wciagnać, zostawić lekki niedosyt, a nie wymęczyć długością/grindem.
Wydany w 2010 Bioshock 2 to dla mnie peak gamingu AAA – po tym okresie gry AAA zaczeły iść w dwie strony – nudne symulatory chodzenia (fabuła przewazajaca nad gameplayem) lub w gry ze zbyt rozbudowanym gameplayem i długoscia – straciły ten balans.
6.Shadow Warrior 2 – grając w tą gre czułem się jakbym grał w coś co stanowiło punkt wyjscia dla Cyberpunk 2077, podobny gameplay choć grało się dziwnie, strzelanie było jakieś pokraczne, nie pasujace do gry, cieżko to okreslic ale było w nim cos grubo nie tak. Gra to mix pierwszoosobowej strzelanki z broniami białymi z gra rpg. Gra zawiera zbyt dużo rzeczy typowych dla gier AAA abym mogł ją przejść. W grze jest za dużo wszystkiego, od jakiś skilli, perków, ciagle nowych broni aż po wrogów którzy są wrazliwi na jedno niewrazliwi na drugie ogólnie to wszystko wszedzie na raz i nie mam na mysli zrzucania na mnie hordy wrogów , do tego szybko doszedłem do punktu gdzie poziom postaci jest zbyt niski by zrobic misje główną. Ograłem jedna misje poboczna ale to nie pomogło.
W takim Cyberpunku rozumiano że gracze są rózni i umozliwiono by gre przejsc w parę godzin, robiac tylko główne misje, bez skazywania gracza na grind na misjach pobocznych.
2017
7.Immortal Redneck – taki Ziggurat na sterydach i to sprawiło że jest to całkiem znośna gra ale nie w moim typie. Podobnie jak w poprzedniku zaczynamy gre w jednym pokoju by przejsc do innego zabic wrogów i tak w kółko z tym że tutaj już kształty pokojów, ich wyglad jest dużo bardziej urozmaicony, tez wertykalny. W grze zabijamy wrogów by zdobyć złoto, za które kupujemy ulepszenia by móc preżyć dłużej, zatem jesteśmy skazani na ciagle porażki, wydaje mi się ze pokoje są generowane, więc przynajmniej nie gramy ciagle na tych samych mapach, natomiast często dochodzimy do slepej uliczki i musimy się sporo cofać. Nienawidze takich gier, gdzie jestesmy z góry skazani na porażke i konieczność ponownego przechodzenia etapu, dla mnie takie mechanizmy są dobre tylko w jakiś grach na androida do pogrania na kiblu a nie w grach do których siadam na dłużej.
8.STRAFE – gra w stylu pierwszego dooma – chodzimy po jakieś stacji kosmicznej, zabijamy wrogow by zdobyc hajs za hajs kupujemy amunicje,pancerz,ulepszenia. Mozliwosc wlaczenia latwego trybu trudnosci. Poziomy są calkiem proste, ciutke korytarzowe ale nie ma tragedii do tego nie było gubienia. Pomimo tutorialu nie rozumiałem o co chodzi z niektórymi rzeczami w tej grze, po kazdym etapie robilem opcje wyjscia do menu i zapisania gry, na trzecim etapie podnioslem jakiś item który eksplodował zzerajac większość mojego zdrowia, nacisnalem escape i kliknalem quick restart – by wczytac jakiś save czy checkpoint, a tymczasem gra cofnela mnie do samego początku. Pózniej doczytalem że tak ma być bo to roguelike, jak ja nie cierpie tego gatunku
9.Echo - trzecioosobowka miała być strzelanka, a jest symulator chodzenia. Po odpaleniu gra przypomina Cronos the new dawn – z ta róznicą w w cronos mieliśmy bron i strzelaliśmy od początku, strzelania było sporo. A tutaj ogladamy cutscenke, spacerujemy sluchajac dialogu, chwile biegniemy, by znow zwolnic i posluchac dialogu. Lądujemy na jakieś obcej planecie gdzie wszystko wyglada prawie tak samo, by pozniej zejsc do jej podziemia, do pałacu, gdzie znów wszystko wyglada, prawie tak samo, otwieramy jakieś drzwi, by przejsc do etapu gdzie wszystko wyglada tak samo, a nasze AI mówi że mozemy tak bładzić godzinami, po chwili daje nam wskazówke że za 300m coś się znajduje, to ruszam, tylko ze po chwili znów z biegu przełacza się na spacer i sluchanie dialogu i c⁎⁎j mnie strzelił.
Gówno naszych czasów, bo ma 72/100 na metacritic a nic się w tej grze nie dzieje przez pierwsze 40 minut grania. I nie hejtowałbym tej gry tak, wkoncu wszystko jest dla ludzi, symulatory chodzenia też tylko że gog umiescił tą gre w kategorii strzelanek, w opisach jest uznawana za survival horror - to drugie bardziej pasuje jezeli uznamy probe nie umarcia z nudów podczas grania za survival
10. Wolfenstein 2 the new collosus – ogladanie cutscenek z elementami strzelania. Nie pograłem długo, bo jeżeli odpalam gre na 40 minut, a gameplayu jest w niej na jakieś 10-15 o coś jest dla mnie nie tak na tyle ze nie ma sensu sprawdzać, zwłaszcza gdy jest to strzelanka a nie gra narracyjna. Nie powinno łaczyć się strzelanek „w stylu rambo” jakim jest wolfenstein z dlugimi, leniwymi cutscenkami to przypomina jazde samochodem gdzie ktoś cały czas albo mocno przyspiesza albo hamuje, to się nijak nie komponuje, na dodatek wciskano elementy woke na siłe o dziwo gra dostała dobre recenzje. Druga część to rozbudowana pierwsza część tylko rozbudowane zostaly te elemeenty które mi nie pasuja przez co z dobrej gry zrobiła się słaba
Moje oceny:
Perełki – Bioshock 1 i 2 Remastered, Superhot
Dobre gry – Doom 2016,
Słabe gry – Shadow Warrior 2
Brak oceny – Wolfenstein the old blood,
Roguelike - Immortal Redneck, Strafe (obie mocno grywalne)
Brutal dooma sobie ogarnij, ja się bawiłem jak dziecko 😉 a gatunek którego szukasz to się chyba nazywa boomer shooter, ostatnio dobre recenzje zbiera mouse pi for hire, gra wygląda świetnie ale nie mam na czym w to grac
Nie jestem fanem strzelanie, grałem w echo jako opowieść i mechanika (planowanie co użyjesz bo potem klony też tego używają) ale jak zaczęło się poważniejsze strzelanie to odpadłem.
Widać gry stojące rozkrokiem między grupami czasem będą odrzucone przez obie grupy ¯\_( ͡° ͜ʖ ͡°)_/¯
Chociaż jako niestrzelankowy gracz polecam deathloop.