WatluszPierwszy

5 213,17 + 4,42 = 5 217,59

Bieganie z soboty. Niestety zima działa bardzo źle na moją motywację do biegania... w zasadzie działa źle na moją motywację do czegokolwiek. Oczekiwanie na wiosnę trwa.

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#sztafeta #bieganie

#sport #igrzyskaolimpijskie2026 #hokej #igrzyskaolimpijskie

Hokej na igrzyskach okiem laika czyli sportowy #gownowpis

Wczorajszy dzień IO Medilona-Cortina przed telewizorem minął mi na obserwowaniu hokeja. Dobrze radzę wszystkim wystrzegać się siedzenia na hejtopeel, bo można od ludzi tutaj złapać nowe zajawki, i to się czasami tak kończy. Słowacy ładnie dali radę wygrać i przegrać jednocześnie. Jednak, to co się stało w meczu Włochy-Finlandia, to był pogrom. W pewnym momencie miałem wrażenie (posłużmy się nomenklaturą bokserską), że Finowie po prostu tłuką głowę przeciwnika, który leży na deskach i jest liczony. Włosi nie istnieli. Zepchnięci do obrony, w której zresztą sobie nie radzili.

Kolejny mecz, który obejrzałem to USA-Dania. Z racji tego, co pomarańczowy idiota wyprawia w Stanach jakoś straciłem miętę do tego kraju i ściskałem kciuki za Duńczyków. Jednak nie liczyłem na wiele i Amerykanie ich pokonali. Przyznam, że pod konic meczu już przysypiałem, bo wcześniej zdążyłem wymarznąć na trybunach na meczy Polonia Warszawa-Znicz Pruszków bynajmniej nie hokejowym ani nie z tzw. hokejowym wynikiem, bo po męczarni był remis 0:0.

#sport #hokej #igrzyskaolimpijskie2026

Słowacja-Szwecja i to ja to rozumiem i o to chodzi. Dynamika, chłopy walą ciałem w bandę i w siebie nawzajem, kary, krew na tafli. Pierwszy gol dla Słowacji od słupka to był majstersztyk. Naprzód bracia Słowacy.

#hokej #igrzyskaolimpijskie2026

Po robocie robię co @FriendGatherArena przykazał. Lubię Włochów, ale jednak fajne jakby biedniejsi bracia Czechów wygrali.

#ksiazki #historia

"Świnia na sądzie ostatecznym"

Maja Iwaszkiewicz

Trudno jest mi napisać cokolwiek o tej książce w sposób bezstronny. Jej autorka jest bowiem moją znajomą i pracowaliśmy razem przez kilka lat. Podobnie jak trudno jest mi odnieść się do wartości merytorycznej, bo niestety moja wiedza o średniowieczu nie wystaje ponad poziom przeciętnego ucznia liceum. Jednak spróbujmy. Maja Iwaszkiewicz podjęła się tematu bardzo interesującego, mianowicie podejścia ludzi do zwierząt w epoce średniowiecza. Znam autorkę i mogę zaświadczyć, że to jak wielką pasją darzy średniowiecze, jest na prawdę godne podziwu. Jest to więc książka napisana przez historyczkę mediawistkę, ale też zajawkowiczkę. I to czuć. Niestety... dlaczego niestety? Ano dlatego, że tego entuzjazmu jest aż za dużo. Wylewa się z kart książki, autorka stosuje sporo wykrzyknień i ma to moim zdaniem niezbyt dobry wpływ na odbiór całości. Jednak sama tematyka jest niezwykle interesująca, podana w luźny sposób i okraszona ilustracjami. Jest to idealna pozycja do przeczytania dla kogoś, kto chce się zrelaksować a jednocześnie czegoś dowiedzieć. Masa ciekawostek a czasami zabawnych faktów. Jak dla mnie, głównie ze względu na styl pisania autorki, dobra książka dla powiedzmy starszej młodzieży w przedziale 15-18 lat.

#muzyka #nostalgia #hejto40plus #hejto30plus

Wczesne lata 2000, to był dziwny czas jeśli chodzi o design sprzętu audio. Przypomniało mi się, że jakoś około 2000 dostałem od rodziców tego bydlaka. Świeciło, zmieniało płyty, wyglądało jak moduł z lądownika księżycowego. Po jakimś czasie zmieniarka płyt odmówiła posłuszeństwa a było to najlepsze, co ta wieża mogła dać. Leżąc na kanapie miałem bez podnoszenia tyłka trzy płyty do wyboru Co ciekawe ten sprzęt nadal gdzieś jest u rodziców w piwnicy a jeszcze kilka lat temu służył mojej mamie jako "radyjko w kuchni".

Trwają Igrzyska Olimpijskie Mediolan-Cortina więc w cyklu MAKE #ladnapani GREAT AGAIN postanowiłem wstawić panią Stefanię Constantini. To taka trochę #zwykladziewczyna ale zauroczyła mnie, jak tak patrzyła w napięciu na czajniki. Tak na prawdę to na kamienie bowiem pani Stefania jest curlerką. Ze swoim ziomkiem z drużyny, Amosem Mosanerem wywalczyła brązowy medal na tegorocznych igrzyskach a w Pekinie w 2022 sięgnęła po złoto. Ma w sobie ten włoski urok, a że kocham Włochy, to topię się jak mozarella na pizzy, gdy na nią patrzę. Niech żyją Włochy.

#sport #igrzyskaolimpijskie2026 #igrzyskaolimpijskie

#ksiazki #dzieci #rodzicielstwo

Seria o Myszonku

Książeczki o Myszonku autorstwa Rikki Jantti, to sztos. Mój młodszy syn w przeciwieństwie do starszego nie bardzo kocha tzw. słowo pisane a to właśnie te książeczki go zajarały na tyle, że chce więcej. Bohaterem każdej z opowiastek jest tytułowy Myszonek, czyli po prostu myszka. Mieszka sobie w mieście z mamą, ma swoich ziomków ze szkoły i różne zwykle, codzienne sprawy. Myszonek jedzie pod namiot, ma przygody w szkole, jedzie zbierać borówki. Książeczki z ładnymi, nieprzesłodzonymi ilustracjami. Jest też szczypta humoru. Jeśli macie dziecko w wieku 3-6 lat to idealne, ale są też książeczki z bardziej złożonymi historyjkami dla dzieci szkolnych, takich powiedzmy 7-8 lat. U nas nawet 11-letni starszy syn lubi posłuchać, bo historyjki są też dostępne w wersji audio.

#manga #komiksy #ksiazki

"Szczyt Bogów" tomy 1, 2 i 3

Fukamachi jest japońskim fotografem, który towarzyszy swoim rodakom podczas wypraw wysokogórskich. Ostatnia ekspedycja na Mount Everest kończy się tragedią, a bohater, aby poradzić sobie z traumą, postanawia pozostać dłużej w stolicy Nepalu, Katmandu. Włócząc się bez celu po mieście trafia przypadkowo do sklepu, w którym kupuje stary aparat, który rzekomo należał do George’a Mallory’ego i może być kluczem do nierozwiązanej od lat zagadki - odpowiedzi na pytanie czy Mallory wszedł na Mount Everest. Tyle z noty wydawcy i jest to w zasadzie duży skrót. Na razie za mną trzy części tej historii. Jest to rzecz wciągająca i absolutnie fascynująca. Fabuły nie będę opisywał w szczegółach. Powiem, że dla mnie zaczęła ona w pewnym momencie schodzić na drugi plan. Złapałem się na tym, że chłonę po prostu każdy obraz z tej mangi, każdą stronę można bowiem rozpatrywać, jako małe dzieło sztuki. Wszystko utrzmane jest w czerni i bieli z dodatkami szarości. Gdy trafiały się całostronicowe rysunki, to wciągały mnie jak obrazy w galerii. Mistrzostwo formy i treści. Na podstawie komiksu nakręcono też film oraz stworzono anime. Oglądałem wersję animowaną i jest świetna, choć siłą rzeczy nieco okrojona.

#temu #pytanie #gownowpis

Chciałem kupić sporo duperel typu etui do telefonów dla całej rodziny, lampkę dla syna do czytania, stojak na słuchawki, folie na winyle w sporej ilości, różne akcesoria do czyszczenia sprzętu audio itp. bzdury. Nawkładałem do koszyka. Jest tego za ponad 200 zł i jednak trochę się waham, że wpierdzielę kasę w jakiś szrot totalny. Kupujecie tam? Może wychodzę na głąba, ale serio nic nigdy nie kupiłem na Temu. Niby dwie stówki nie majątek, ale byłoby mi szkoda.

#epstein #afera #trump

Im więcej tego gówna wypływa, tym bardziej zaczynam wierzyć w teorie spiskowe. Kur...a łeb mi pęka jak o tym wszystkim czytam.

Poranek, a więc nie ma lekko. Dlatego proponuję kolejny wpis z serii MAKE #ladnapani GREAT AGAIN

Dziś Maya Thurman-Hawke znana przede wszystkim z roli Robin w serialu "Stranger Things". Co tu dużo gadać , ma coś co lubię, czyli urok koleżanki z osiedla. Może dlatego tak łatwo przyszło jej zagrać Robin, czyli typową fajną kumpelę, która stała się moją ulubioną postacią ze "Stranger Things" obok Dustina i Eddiego. Maya jest... po prostu fajna. Patrzę na nią i myślę o czasach studenckich, piwie ze znajomymi gdzieś w plenerze, zachodach słońca i całowaniu się na parkingu. Taki urok. Ma dziewczyna geny aktorskie, bycie córką Umy Thurman i Ethanak Hawke'a, to nie byle co. Poza tym jest dyslektyczką i czuję z nią jakiś związek, bo ja do dziś nie opanowałem zasad pisowni, nie wiem gdzie stawiać przecinki, przestawiam litery itd.

#seriale #netflix #strangerthings

#seriale #filmy

Jan Serce

W dzieciństwie w moim domu telewizor służył raczej jako sprzęt do bajek dla mnie. Rodzice korzystali z niego dość rzadko. W związku z tym zapamiętałem głównie kreskówki oraz od czasu do czasu oglądaną przez mamę klasykę kina i polskie seriale. Jednym z nich był "Jan serce". Jednak oprócz tego, że jako nastolatek zarejestrowałem w głowie, że grał w nim Kazimierz Kaczor nic o tej produkcji nie wiedziałem. Na szybko: facet w wieku 40 lat wiedzie typowe życie tzw. starego kawalera mieszkającego z matką. Jego problemem jest to, iż pozostaje idealistą i w pewnym sensie romantykiem szukającym miłości. Ktoś w internecie napisał, że po takim serialu, to tylko kupić sznur. Fakt, jest niewesoło. Tytułowy Jan miota się uczuciowo między różnymi kobietami nie zaznając szczęścia. Jednak nie to mnie trzymało przy ekranie. Akcja dzieje się we wczesnych latach 80. i doskonal pokazuje w jakiej szarzyźnie pogrążony był nasz kraj. Wszechobecna bylejakość, wóda lejąca się przy każdej okazji, a jak nie wóda, to piwko na smutki, na radości, przy rozmowie, po rozmowie a jak nie piwko to "pani naleje dwa koniaki". Janek ma 40 lat a wygląda gorzej niż mój ojciec emeryt z problemami kardiologicznymi. Dodatkowo serial świetnie pokazuje toksyczną relację syn-matka z której niby każde chce się uwolnić ale nie potrafi chociaż powinno walnąć pięścią w stół i ułożyć sobie życie po swojemu. Duży plus za sceny, które są niemal jak z filmu dokumentalnego np. bal dla samotnych organizowany przez biuro matrymonialne. Serial na pewno nie dla współczesnego widza. Sceny bywają długie, dialogi rozwleczone. Przyznam, że kocham klimat kina sprzed lat, ale nawet dla mnie było to czasami nie do zniesienia. No i momentami chciałem potrząsnąć Jankiem, który w tym swoim idealizmie jest nie do zniesienia nawet dla mnie urodzonego romantyka. Chciałem go trzepnąć w łeb i powiedzieć "weź se chłopie znajdź normalną laskę a nie te toksyczne baby". Aha Janek jest kibicem Polonii Warszawa i za to ma plusa.

#pilkanozna #sport #poloniawarszawa #przemyslenia

Wczoraj Polonia Warszawa w udany sposób rozpoczęła rundę wiosenną 1 Ligi. Wygrana 5:2 ze Stalą Mielec cieszy, mimo że Czarne Koszule nie wystrzegły się kilku błędów. Jednak stojąc na trybunie i przeżywając piłkarskie emocje miałem inne przemyślenia niż sam mecz.

Ludzie czasami żartują, że oglądanie Ekstraklasy, to specyficzny fetyszyzm. Cóż można więc powiedzieć o oglądaniu 1 ligi? Jednak czy ja tam do końca przychodzę po sportowy poziom? Otóż nie. Owszem emocjonuję się wynikiem, znam nazwiska zawodników, śledzę co się dzieje w tzw. świecie futbolu. Jednak w dużej mierze przychodzę na stadion dla tzw. klimatu. Dla tych ludzi o napiętych z emocji twarzach, dla tego, żeby sobie ponarzekać bezkarnie, bo "znowu to spier...lił baran jeden", "sędzia to się z kimś na łby pozamieniał" itp., żeby pooglądać pamiątki na stoisku chociaż i tak nic nie kupię, żeby zmarznąć zimą albo spocić się na wiosnę. Nic nie wygląda piękniej niż złote liście jesiennych drzew nad trybuną. Na stadionach spędziłem ponad 30 lat życia. Od Ekstraklasy po B-klasę. Na stadionie Polonii Warszawa 21 lat. Byłem tu gdy było mi cudownie i przychodziłem w najgorszej depresji, gdy wstanie z łóżka było niewykonalnym zadaniem, a co dopiero wyjście z domu. Siedziałem, w głowie szumiało, myśli pędziły do najczarniejszego dna i można wierzyć lub nie, ale to 90 minut meczu, było jakimś ratunkiem, czymś co mnie trzymało na powierzchni. I to jest chyba dowód na magię futbolu.

No i wyszedł kolejny #gownowpis

Fotka z wczorajszego meczu. Zmarzłem jak pies przy budzie.

4 325,95 + 4,78 = 4 330,73

Pierwsze bieganie po krótkiej przerwie. Niech już się skończy ta zima. Śnieg szary jak kupa śmieci, zimno, ciemno...

Wpis dodany za pomocą https://hejto.sztafetastat.eu

#sztafeta #bieganie