Desmod

Nie mam za dużo wpisów, ale może uda się uciułać... Normalnie nie proszę o to, ale jak jest taki duży bonus to się skusiłem.

#hejtowyzwanie #zebropioruny

48 + 1 = 49

Tytuł: Astro's Playroom

Developer: Sony Interactive Entertainment

Rok wydania: 2020

Gatunek: platformówka

Użyta platforma: PS5 Pro

Czas do ukończenia: 8h

Ocena: 10/10

Absolutnie wzorcowy przykład tego, jak powinna wyglądać "gra na start" dla nowego użytkownika konsoli. Niby "mały", darmowy tytuł dodawany do PS5, a w praktyce - zaje...ste doświadczenie pokazujące możliwości sprzętu. I co ważne: nie jest to tylko tech demo, ale pełnoprawna, dopracowana platformówka!

Rozgrywka jest prosta, intuicyjna i niesamowicie przyjemna. Sterowanie działa perfekcyjnie - wszystko jest responsywne, płynne i daje ogromną satysfakcję. DualSense robi tu kosmiczną robotę: haptyka, adaptacyjne triggery, a nawet takie smaczki jak dmuchanie do pada - niby gimmick, ale wywołuje szczery uśmiech i pokazuje, jak bardzo Sony chciało się pobawić formą.

Każdy level to inny motyw i masa odniesień do historii PlayStation. Dla kogoś, kto ogarnia temat (ja) - czysta nostalgia, dla nowego gracza (moja Różowa) - świetne wprowadzenie do "świata PlayStation". Do tego dochodzi genialny design poziomów, ukryte znajdźki i tempo, które ani przez chwilę nie nudzi.

Na PS5 Pro wszystko działa idealnie - płynność, ostrość obrazu, zero kompromisów.

Jako pierwsze doświadczenie z konsolą PS5? Perfekcja.

#gamesmeter #desmodgra

371 + 1 = 372

Tytuł: Jedna bitwa po drugiej

Rok produkcji: 2025

Kategoria: Dramat / Kryminał / Thriller

Reżyseria: Paul Thomas Anderson

Czas trwania: 2h 41min

Ocena: 2/10

Film, który miał być mocnym komentarzem do rzeczywistości, a wyszedł ciężki, nudny i strasznie toporny. Fabuła się wlecze, postacie nie angażują. Zamiast opowiadać historię, próbuje na siłę coś udowodnić. Bohaterowie są papierowi, sceny przeciągnięte, a całość zwyczajnie nudna i po prostu żenująca. Nawet DiCaprio, Sean Penn czy Benicio del Toro, którzy zwykle trzymają wysoki poziom, tutaj nie mieli czego grać, kompletne marnotrawstwo potencjału. Po 30 minutach miałem ochotę wyłączyć i szczerze - trzeba było. Starałem się sklecić tych parę słów bez wjazdu na żadne grupy społeczne, przez które coraz częściej będą wychodzić takie promowane gnioty.

#filmmeter #desmodoglada

370 + 1 = 371

Tytuł: Bugonia

Rok produkcji: 2025

Kategoria: Komedia / Sci-Fi

Reżyseria: Yórgos Lánthimos

Czas trwania: 1h 58min

Ocena: 6/10

Film opowiada historię dwóch facetów, którzy są przekonani, że kobieta pracująca w korporacji tak naprawdę nie jest człowiekiem, tylko czymś "innym". Brzmi absurdalnie - i trochę taki właśnie jest ten film. Emma Stone i Jesse Plemons ciągną to aktorsko bardzo dobrze, a Yórgos Lánthimos jak zwykle idzie w dziwność i niewygodny humor (pamiętacie film "Biedne istoty"?). Z opinii widać, że jedni kupują ten klimat w 100%, inni odbijają się od tej formy. Ja jestem gdzieś pośrodku - ciekawy pomysł, ale momentami zbyt odjechany. Plus ciekawostka - Emma Stone specjalnie dla tej roli obcięła swoje piękne, długie włosy i ogoliła bańkę na zero - wow!

#filmmeter #desmodoglada

369 + 1 = 370

Tytuł: Grzesznicy

Rok produkcji: 2025

Kategoria: Dramat / Horror / Musical

Reżyseria: Ryan Coogler

Czas trwania: 2h 17min

Ocena: 8/10

Historia dwóch braci wracających do rodzinnego miasta szybko przestaje być zwykłym dramatem. Michael B. Jordan w podwójnej roli bardzo mocno daje radę, relacje między postaciami są jednym z mocniejszych punktów filmu. Coogler miesza tu gatunki jak szalony: trochę gangsterki, trochę horroru, trochę klimatu bluesowego południa. Efekt? Bardzo klimatyczny film z fenomenalnym jak dla mnie udźwiękowieniem, sceny z piosenkami powtarzałem parokrotnie. Jedni będą zachwyceni, inni poczują lekkie zmęczenie tempem i ilością pomysłów. Ja kupuję i za jakiś czas na sto procent obejrzę ponownie. UWAGA, pamiętajcie o scenach po napisach końcowych!

#filmmeter #desmodoglada

Poznaj Krzysia, ma misia i raka,
To jest prawdziwy twardziel, choć dzisiaj zapłakał,
Więc jeśli powiem kiedyś, że mi ciężko - to skłamię,
Ciężko mówić Krzysia mamie 'dobranoc, Kochanie'.

#polskirap #muzyka #feels

https://www.youtube.com/watch?v=UCgDGUpyK_I

Cóż mogę rzec, prosiak w piątej wersji w końcu dotarł do mnie z jednodniowym opóźnieniem, jaram się jak dziecko którym byłem podczas odpalania po raz pierwszy Gran Turismo 4 na PS2. Powracam do rodziny #konsole #playstation po wielu latach absencji, jednak z #pcmasterrace też nie rezygnuję - nie prowadzę śmiesznych wojenek i myślę, że na hejto mało kto prowadzi batalie na tym tle. Czas na splatynowanie Astro Bota na pierwszy ogień.

#ps5 #gry #chwalesie #feels

Od świąt nie zrobiłem sobie ani Różowej żadnego prezentu, więc dzisiaj spontanicznie wziąłem #ps5 i jutro przed południem już będzie u nas. Tak trzeba żyć, nie odmawiajmy sobie małych przyjemności, bo nie znamy dnia ani godziny!

#chwalesie #czujesiedobrzeczlowiek

353 + 1 = 354

Tytuł: Rozgrywka

Rok produkcji: 2001

Kategoria: Kryminał / Sensacyjny

Reżyseria: Frank Oz

Czas trwania: 2h 3min

Ocena: 6/10

Stary zawodowiec (Robert De Niro) planuje ostatni skok w życiu - kradzież cennego artefaktu z urzędu celnego w Montrealu. Problem w tym, że musi współpracować z młodym i aroganckim partnerem (Edward Norton), któremu trudno ufać. Na papierze wszystko wygląda świetnie: De Niro, Norton, Marlon Brando. Niestety film idzie bardzo bezpieczną drogą i zamiast napięcia dostajemy raczej przewidywalny, momentami nużący thriller. Obejrzałem zachęcony jakimiś reelsami z Nortonem, który w tym filmie udaje niepełnosprawnego i przy takich umiejętnościach oraz obsadzie potencjał stracony, a szkoda. Ok, bajbaj!

#filmmeter #desmodoglada

477 + 1 = 478

Tytuł: My, dzieci z dworca Zoo

Autor: Christiane F.

Kategoria: biografia, dramat obyczajowy

Wydawnictwo: Iskry

Format: książka papierowa

ISBN: 9788324411320

Liczba stron: 224

Ocena: 8/10

Książka, którą trudno czytać obojętnie i myślę, że większość czytelników ze mną się zgodzi. Dlaczego? Ponieważ historia Christiane F. nie jest literacką fikcją ani sensacyjną opowieścią o świecie narkotyków - jest ona surowym świadectwem młodej dziewczyny, która w latach 70. w Berlinie Zachodnim wpadła w spiralę uzależnienia i nierządu. Książka powstała na podstawie rozmów przeprowadzonych przez dziennikarzy Kaiego Hermanna i Horsta Riecka, dzięki czemu ma formę reportażu, który oddaje głos samej bohaterce i jej bolesnemu doświadczeniu.

Historia jest pozbawiona upiększeń. Nie ma tu romantyzowania narkotyków ani prób tłumaczenia wszystkiego tzw. "trudnym dzieciństwem". Jest za to brutalna codzienność: samotność, strach, uzależnienie i powolne wpadanie w środowisko, z którego coraz trudniej się wydostać. Berlin pokazany w tej książce - zwłaszcza okolice tytułowego dworca Zoo - staje się niemal symbolem miejsca, w którym młodzi ludzie bardzo łatwo mogą się zgubić.

Czytając tę historię ma się wrażenie obcowania z czymś bardziej dokumentalnym niż literackim. Właśnie dlatego zrobić może tak duże wrażenie - bo nie próbuje być dramatem ani moralitetem, tylko zapisem rzeczywistości widzianej oczami nastolatki. Momentami boli, momentami przeraża, ale jednocześnie bardzo mocno pokazuje, jak wygląda życie na samym dnie uzależnienia. Wysoka ocena końcowa za autentyczność i namacalną siłę świadectwa.

#bookmeter #desmodczyta 14/52

#czytelniczebingo 6/25: Książka, która została zekranizowana

348 + 1 = 349

Tytuł: Rocky

Rok produkcji: 1976

Kategoria: Dramat / Sportowy

Reżyseria: John G. Avildsen

Czas trwania: 1h 59min

Ocena: 8/10

Prosta historia, którą za każdym razem ogląda się z takimi samymi emocjami - Rocky Balboa, czyli zwykły bokser z Filadelfii, który dostaje jedyną w życiu szansę - walkę o tytuł z mistrzem Apollo Creedem. Sylvester Stallone w tej roli jest autentyczny jak mało kto, bo sam pisał scenariusz i długo walczył, żeby film w ogóle powstał. Świetny klimat, treningi na ulicach miasta i ta słynna scena na schodach. Warto zaznaczyć, że w tym roku film obchodzi 50. urodziny!

#filmmeter #desmodoglada

347 + 1 = 348

Tytuł: Donnie Brasco

Rok produkcji: 1997

Kategoria: Biograficzny / Gangsterski

Reżyseria: Mike Newell

Czas trwania: 2h 7min

Ocena: 8/10

Film opowiada prawdziwą historię agenta FBI, który pod przykrywką wnika w struktury nowojorskiej mafii. Johnny Depp gra tytułowego Donniego bardzo spokojnie i to Al Pacino jako Lefty kradnie cały film moim zdaniem. Jego postać zmęczonego życiem mafiosa jest groźna i tragiczna zarazem - gangster starej daty, który wciąż próbuje udowodnić, że coś jeszcze znaczy. Z czasem widowisko jest coraz mniej o mafii, a bardziej o relacji dwóch ludzi, którzy nigdy nie powinni sobie zaufać.

#filmmeter #desmodoglada

337 + 1 = 338

Tytuł: To nie jest kraj dla starych ludzi

Rok produkcji: 2007

Kategoria: Thriller

Reżyseria: Ethan Coen, Joel Coen

Czas trwania: 2h 2min

Ocena: 9/10

Wracam do regularnego oglądania filmów i zaczynam od hitu braci Coen, którzy wzięli historię o kasie z narkotykowego dealu i zamienili ją w dziwną, lepką od brudu opowieść o losie i pechu. Fenomenalna postać Antona Chigurha, czyli faceta z fryzurą jak od garnka i charyzmą psychopaty, który sprawia, że każda scena z jego udziałem robi się nerwowa - akcję na stacji paliw odpalam średnio raz w tygodniu dla samego kunsztu aktorskiego. Myślę, że każdy z was oglądał już to arcydzieło, więc nie ma co produkować się więcej.

#filmmeter #desmodoglada

449 + 8 = 457

Tytuł: Mroczna Wieża (kompletny cykl)

Autor: Stephen King

Kategoria: fantasy, literatura grozy, western

Wydawnictwo: Albatros

Format: audiobook

Liczba stron: 4384

Ocena: 6/10

Są takie książki lub serie, o których trudno mówić w prostych kategoriach "podobało się / nie podobało się". Dla mnie właśnie czymś takim jest "Mroczna Wieża" Stephena Kinga. Cykl ogromny, momentami niemal mityczny w swoim rozmachu, a jednocześnie bardzo, ale to karwasz jego mać bardzo nierówny. Oficjalnie 157 godzin słuchania za mną, nieoficjalnie "troszkę" mniej, bo słuchałem wraz z Różową na prędkości 1.35x - drugi raz chyba już bym nie powtórzył tego wyczynu, by tyle czasu poświęcić na tak naprawdę jedną historię, w której było więcej upadków niż wzlotów.

King do sagi wrzucił wszystko: western, fantasy, grozę, postapokaliptyczny klimat, metafizykę i swoją charakterystyczną obsesję na punkcie przeznaczenia. W centrum stoi Roland Deschain - rewolwerowiec, który uparcie zmierza do tytułowej Wieży, choć świat wokół niego od dawna się rozpada.

Cykl jest podróżą przez dziwny, pęknięty świat, w którym nic nie jest do końca stabilne. Jednocześnie jest to opowieść o obsesji i o ludziach, którzy mimo zmęczenia i strat idą dalej, bo nie potrafią już zawrócić. I w wielu momentach naprawdę czuć, że King próbuje tu opowiedzieć coś większego niż zwykłą historię przygodową - coś w rodzaju własnego literackiego mitu.

Ale właśnie przez ten rozmach cykl bywa też bardzo nierówny. Są fragmenty świetne, momenty naprawdę zapadające w pamięć, ale są też takie, które wydają się rozwleczone albo zbyt chaotyczne. Czasami miałem wrażenie, że bardziej podziwiam pomysł niż faktyczne wykonanie. Dlatego jako całość oceniam serię na 6/10 - z dużym szacunkiem dla ambicji, ale bez pełnego zachwytu.

Natomiast absolutnie wyróżnia się dla mnie część "Wilki z Calla". Piąty tom cyklu to moment, w którym ta historia w końcu naprawdę "kliknęła". Roland i jego ka-tet trafiają do Calla Bryn Sturgis - miasteczka żyjącego w cieniu tytułowych Wilków, które co jakiś czas porywają dzieci. Ta historia ma w sobie coś bardzo klasycznego, niemal westernowego: społeczność prosząca o pomoc, nadciągające zagrożenie i bohaterów, którzy muszą zdecydować, czy chcą stanąć do walki. Tutaj wszystko działa: klimat, napięcie, relacje między bohaterami i poczucie realnej stawki. Wreszcie czuć, że ta droga Rolanda ma sens i że coś naprawdę się wydarza. Dlatego gdybym miał oceniać tylko ten tom, spokojnie dałbym 8+/10.

Jednym z najbardziej zaskakujących dla mnie elementów cyklu jest też decyzja autora, by... wprowadzić do historii samego siebie. W późniejszych tomach Roland i jego towarzysze trafiają do świata, w którym istnieje Stephen King jako pisarz, a jego twórczość okazuje się mieć bezpośredni wpływ na losy ich rzeczywistości. To bardzo odważny i nietypowy zabieg literacki - momentami wręcz metafikcyjny - który pokazuje, jak bardzo osobistym projektem była dla Kinga ta saga. Dla jednych to fascynujący pomysł, dla innych zapewne dziwny eksperyment, ale trudno odmówić mu oryginalności.

Cała "Mroczna Wieża" zostawiła mnie z mieszanymi emocjami - z jednej strony ogromny rozmach i kilka naprawdę mocnych momentów, z drugiej poczucie, że ta historia mogła być jeszcze lepsza. Ale jedno trzeba Kingowi oddać: niewielu autorów próbowało stworzyć coś tak dużego i tak osobistego.

Czy polecam sięgnąć po te opasłe tomiska dla kogoś, kto mało co jest obyty z piórem Kinga? Absolutnie nie. Uczcie się na moich błędach.

#bookmeter #desmodczyta 13/52

Wszystko wszystkim, ale dźwięk dawania pioruna przy wpisie powinien być troszkę cichszy jak coś.

#gownowpis #pdk #heheszki

Dawno się tak dobrze nie bawiłem co podczas popołudniowego pykania w Reigns: The Witcher. Polecam wszystkim fanom tego uniwersum.

#gry #wiedzmin

Stało się, aktywowałem abonament na #eurojackpot - w każdy wtorek i piątek automatycznie będzie mi kupowało 2 losy. Jeżeli kiedyś wygram główną nagrodę to jednej z piorunujących osób wyślę 2.137% wygranej.

Różowa nigdy nie przepadała za czytaniem książek, ale odkąd wykupiłem #empikgo to wspólnie słuchamy Mroczną Wieżę od samego początku i mam zakaz przesłuchania nawet minuty solo, żeby czasem nic nie przegapiła. Wciągnęliśmy się, cholibka! Skończymy całą sagę wspólnie i niechaj sama wypływa na szerokie wody, może coś z tego wyjdzie. ( ͡° ͜ʖ ͡°)

#ksiazki #stephenking #audiobook #mrocznawieza

Nawiedziła Cię właśnie Matka Kocia Pieniężna. Wygrzmoć ją w przeciągu 10 sekund i raz na zawsze pożegnaj się z piękną kusicielką zwaną biedą. Nie wiadomo kiedy znowu się pojawi - więc po co kusić los?

#heheszki #humorobrazkowy #memy + #aislop

#matkakociapieniezna <- tag do zablokowania