Landmannalaugar, gorące źródła, opary siarki na konkretnym odludziu i co najciekawsze mocząc d⁎⁎ę w strumieniu spotkałem, a raczej zobaczyłem gigachada z rękoma z tyłu #radoslawsikorski z małżonką i synem (jednego zauważyłem) co najwidoczniej wpadli na oczko i się zmyli być może na szlak #islandia
Ps dalej mnie d⁎⁎a boli że nie był on kandydatem na prezydenta
A tak mi feed z Google przypomniał. Dzisiaj rocznica Wielkiej Kalamity (katastrofy) w Tatrach Słowackich. Może kogoś zainteresuje.
Wielka Kalamita to potężny huragan (wichura Alžbeta), który przeszedł przez słowackie Tatry 19 listopada 2004 roku po godzinie 15:00. Była to największa klęska żywiołowa w historii słowackiej części Tatr.
Przebieg i siła wiatru
• Czas trwania: około 3 godzin (od ok. 15:10–15:30 do wieczora).
• Prędkość wiatru: w porywach osiągała nawet 230 km/h (w Starym Smokowcu średnia wynosiła ok. 120 km/h, a porywy ok. 170 km/h).
• Zasięg: pas zniszczeń ciągnął się od Podbańskiej po Kotlinę Tatrzańską (na długości ponad 50 km i szerokości kilku kilometrów, głównie na wysokości 900–1250 m n.p.m.).
Skutki katastrofy
• Zniszczone lasy: wiatr powalił i złamał około 12 000–14 000 ha lasu (ok. 1/5 drzewostanu Tatr) oraz ok. 3 mln m³ drewna (co odpowiadało ok. 90% rocznego pozyskania drewna na Słowacji).
• Infrastruktura i miejscowości: ucierpiały m.in. Stary Smokowiec i Podbańska. Zerwane zostały dachy, linie energetyczne oraz trakcja tatrzańskiej kolejki elektrycznej (TEŽ), a część osad była czasowo odcięta od świata.
• Straty i ofiary: straty materialne i przyrodnicze szacowano nawet na ok. 300 mln euro (według innych zestawień w koronach słowackich na dziesiątki lub setki milionów i miliardy koron w szacunkach leśnych). W zależności od źródła podaje się 1–2 ofiary śmiertelne oraz osoby ranne.
Zmiana krajobrazu i odbudowa
Wiatrołomy odsłoniły panoramy szczytów, które wcześniej zasłaniały gęste lasy, a w niektórych miejscach wpłynęły na układ stoków narciarskich. Odnowa drzewostanów to proces wieloletni – pełny powrót dawnego charakteru lasu zajmuje dziesięciolecia, a miejscami nawet do 100 lat.
Przypomnialo mi sie jak w technikum uczylismy sie CNC. Razem z nami uczyl sie nauczyciel, ktory swoja mlodosc spedzil w USA na tokarkach jako pomocnik, a cale zycie marzylo mu sie byc projektantem xD Chlop znalazl jakis podrecznik programowania maszyn CNC bazujacy na istniejacym rzeczywistym rozwiazaniu, ktory mocno stawial na praktyke. Jego dostepnosc byla znikoma wiec latalismy z kserowkami kolejnych zajec ale po tygodniu stwierdzil zebysmy sobie caly podrecznik skserowali. Tak tez zrobilismy ale w odroznieniu od niego zaczelismy czytac podrecznik od konca xD Chlop ogarnial pojedyncze ruchy a my juz cyklami operowalismy. Wkrotce okazalo sie, ze przynajmniej polowa klasy umie wiecej od niego wiec stwierdzil, ze to nie ma sensu i dal se siana. Do konca roku zajecia to byly luzne pogadanki bo uznal, ze nie wypada mu egzaminowac lepszych od niego.
Wszystkie pozostale klasy sie chlopa baly bo byl postrachem calej szkole a my rozmawialismy o zyciu, pilce noznej i dziewczynach z ogolniaka xD
Patrycjusz nigdy jeszcze nie oglądał migawek. O ile zdołał ustalić, Victor Maraschino słynny był ze swego zamglonego spojrzenia, od którego mdlały starsze damy, choć naprawdę powinny być mądrzejsze. Natomiast atutem panny De Syn były leniwe ruchy, policzkowanie ludzi i fantastyczne prezentowanie się w pozycji leżącej wśród jedwabnych poduszek.
...
Tak, to fascynujące. Można zostać sławnym tylko dzięki temu, że jest się, no... sławnym. Przyszło mu do głowy, że to bardzo niebezpieczne. Tymczasem spływał na niego rodzaj odbitej chwały, wynikającej z przebywania w towarzystwie ludzi prawdziwie sławnych. I ku własnemu zdumieniu bardzo mu się to podobało.
@fonfi czytam ostatnio Szejka W.M. Hull, na podstawie którego powstał ten kultowy film z Rudolfem Valentino.
To był absolutny hicior tamtych czasów i jest to przepotężny gniot o zadufanej w sobie i bezmyślnej panience porwanej i przetrzymywanej w niewoli przez przystojnego szejka. Erotyzm aż bucha
Czytam po dwie-trzy strony dziennie, bo mi sił brakuje na więcej.
@KatieWee Piękne są ta nawiązania Pratchetta do szerokiej popkultury. Ciekawe ilu z nich nie udało (i nie uda) mi się wyłapać. Aż nabrałem chęci, żeby ten film teraz obejrzeć. I dzięki - książkę też już wrzuciłem na listę.
Jak Douglas Stuart, to wiadomo, czego można się spodziewać: okolice Glasgow, patologia, ubóstwo, alkohol i przemoc. I kurczę jest w opisywaniu tego naprawdę znakomity, to już druga jego książka, gdzie po drodze czułem często i gęsto obrzydzenie, ale i tak z ciekawością i zachwytem skończyłem.
Tym razem historia miłości podwójnie niemożliwej: nie dość, że homoseksualnej, to jeszcze międzywyznaniowej. A jak ktoś kojarzy relacje katolików i protestantów w Glasgow, no to wiadomo, że o miłość do bliźniego tam trudno. Wszystko to pod opieką starszego brata, który kieruje osiedlową bandą, oraz pod nieopieką matki, która najchętniej zapomniałaby o własnych dzieciach, byleby móc dalej żyć pełnią życia (acz trudno z mojej perspektywy nazwać to życiem). Dla Mungo spotkania z Jamesem przy gołębniku (a z czasem i w innych miejscach) stają się szybko jedyną bezpieczną przystanią, w której chłopak chce się chronić. Ale w takich miejscach jak robotnicze osiedle w Glasgow (a ZWŁASZCZA w książce Stuarta) nigdzie nie jest bezpiecznie. Aha, wspominałem może, że to wszystko dzieje się równolegle z wyjazdem Mungo "na ryby" z dwójką mężczyzn, których jego matka poznała akurat na spotkaniu anonimowych alkoholików, których poprosiła o "opiekę" nad synem? Nie będę nic więcej mówił, ale można się domyślić wszystkiego.
A jak ktoś kojarzy relacje katolików i protestantów w Glasgow, no to wiadomo, że o miłość do bliźniego tam trudno.
kiedyś w UK byłem obejrzeć pokój, jak się okazało u pary gejów, którzy poznali się na meczu Liverpool - Manchcester jako kibice przeciwnych drużyn. mieli na ścianie szaliki związane w serduszko xDDD
Popadnę w ubóstwo? — Znajdę bardzo wielu współtowarzyszy. Zostanę wygnańcem? — Będę uważał, że urodziłem się właśnie tam, dokąd mnie ześlą. Skrępują mnie więzami? — Cóż z tego? Czyż teraz jestem od nich wolny? Po to wszak natura związała mnie ciężkim brzemieniem mego ciała. Umrę? — Znaczy to tyle, jakbyś rzekł, iż nie będę mógł więcej chorować, nie będzie możliwości skrępowania mnie więzami, nie będę więcej umierał.
@Kronos poszedłbym, ale zaraz moja stara się nie będzie miesiąc do mnie odzywać i później wypominanie będę miał parę lat trafię go w tygodniu to coś wypijemy