I had a dream

#gownowpis #owcacontent

Najnowszy model LLM od Anthropic, Claude 3.7 gra sobie w Pokemon Red, można oglądać jego postępy na Twitchu

https://techcrunch.com/2025/02/25/anthropics-claude-ai-is-playing-pokemon-on-twitch-slowly/

Nie jest to najbardziej fascynująca rozrywka, biorąc pod uwagę ile zajmuje mu przemyślenie każdego, nawet najmniejszego kroczku, ale trzeba docenić, że zdołał już zdobyć 3 pierwsze odznaki i zaszedł zdecydowanie dłużej niż jego poprzednicy

#pokemon #ai #technologia #llm

#owcacontent <- do blokowania moich wpisów

#heheszki #owcacontent #owcaspam

344 + 1 = 345

Tytuł: The Generalissimo: Chiang Kai-Shek and the Struggle for Modern China

Autor: Jay Taylor

Kategoria: historia

Wydawnictwo: Belknap Press

Format: e-book

ISBN: 9780674060494

Liczba stron: 752

Ocena: 9/10

Huh, cóż to była za przygoda!

Życiorys Chiang Kai-Sheka (Czang Kaj-szeka) mógłby bez problemu obdzielić przygodami przynajmniej kilkoro osób. Bez wątpienia jedna z najważniejszych postaci XX wieku, jednakże mimo swoich starań po prostu wyszedł tym samym na jednego z największych przegranych ubiegłego wieku. I żadnym pocieszeniem nie będzie jeśli powiem, że łatwo w życiu nie miał.

Żeby przypomnieć o kogo i o co chodzi: edukacja w Japonii, o czym powrót do macierzy i walka o zjednoczenie Chin u boku Sun Yatsena, później już samodzielne niemalże wytępienie komunistów (czego niewykonanie brutalnie się zemściło), następnie pasmo potężnych ciosów od Japończyków, seria upokorzeń ze strony Amerykanów (ha tfu na generała Stilwella), bycie skazanym na porażkę z ręki komunistów w Mandżurii, w następstwie czego wycofał się na Tajwan, gdzie w końcu miał warunki, by rządzić krajem zgodnie ze swoimi przekonaniami - acz dalej pod ciągłym zagrożeniem ze strony komunistycznych Chin, by w końcu pod koniec swego życia utracić uznanie dyplomatyczne USA w wyniku manewru dawnego sprzymierzeńca, prezydenta Nixona.

Co do samej książki - baaardzo bogata w treść, powiedziałbym że wręcz zbyt bogata - stąd tak długi czas czytania, bo raz, nie ma niestety żadnej pomocy w rozpoznawaniu chińskich nazwisk dowódców, generałów, sojuszników, przyjaciół, wrogów, rodziny, etc. (więc często i gęsto wspomagałem się internetem), a dwa, niestety równie mało jest map - szczególnie przydałyby się w okresie obu faz chińskiej wojny domowej, a jeszcze bardziej szczególnie w "przerwie" na wojnę z Japonią - i za te dwie rzeczy zdjąłem 1/10 oceny. Ponadto wyczułem mocną sympatię autora do bohatera książki, będącą IMO przeciwwagą dla bardzo krytycznych wcześniejszych zachodnich źródeł. Na pewno wynikało to z dostępu do m.in. materiałów z dziennika prowadzonego przez samego Chianga, co pokazywało, że rozumienie bieżącej wewnętrznej i zagranicznej sytuacji było na bardzo wysokim poziomie, tyle tylko, że okoliczności, w jakich się znajdował, często nie pomagały w podejmowaniu właściwych decyzji - po prostu państwo chińskie w ówczesnym czasie było w zasadzie skazane na porażkę. I z tej perspektywy obserwacja zmagań Chianga jest niezwykle fascynująca.

Podsumowując, świetna lektura Zdecydowanie przesunęło w kolejce następnych książek biografie Zhou Enlaia, muszę też poszukać czegoś więcej o siostrach Soong - mam nadzieję, że efekty będą widoczne w kolejnych wpisach pod tagiem A książka koniecznie wyląduje w wersji fizycznej na półce

#bookmeter #ksiazki #historia #chiny #tajwan

#owcacontent <- do blokowania moich wpisów

Dzień dobry,

Temat: foliowa torebka zawieszona na drzewie przez wiatr

Rymy: -cja, -ka, -ka, -cja

#naczteryrymy #zafirewallem #poezja #tworczoscwlasna

#owcacontent

#owcaspam #warszawa #mural

#owcacontent

#heheszki #humorobrazkowy #owcacontent ( ͡° ͜ʖ ͡°)

#owcacontent #heheszki

Jadę wraz z moją dzielną owcą łamać przepisy ruchu drogowego i tak tam

#samochody #owcacontent #heheszki

#smiesznypiesek #owcacontent #gownowpis

#heheszki #humorobrazkowy #owcacontent

Viettel Post (firma kurierska pod państwową firmą telekomunikacyjną; powiedzmy taka trochę wietnamska wersja Orlen Paczki) zaczął od zeszłego roku wprowadzać wózki samojezdne (AGV) do magazynów, tym samym znacząco ułatwiając logistykę całego procesu, zwiększając swoje możliwości przerobowe do 4 mln paczek dziennie (co stanowi mniej więcej połowę rynku Wietnamu). Początkowo postawili na import robotów z Chin, tworząc jedynie własny software; obecnie własnymi środkami mają również tworzyć sam sprzęt

Trochę więcej o postawieniu przez nich na automatyzację procesu: https://restofworld.org/2025/vietnam-viettel-post-delivery-robots/

Więcej zdjęć i filmów: https://vnexpress.net/hang-van-chuyen-viet-dung-200-robot-thay-con-nguoi-4702006.html

#ciekawostki #technologia #wietnam #azja

#owcacontent <- do blokowania moich wpisów

25 grudnia 2024r. Chiny zaakceptowały plany budowy nowej największej hydroelektrowni na świecie. Powstać ma w Tybecie na rzece Yarlung Tsangpo, zaś jej koszt budowy ma sięgać 1 biliona chińskich juanów (~560 miliardów PLN; mniej więcej tyle, ile dochody do budżetu Polski w 2024 roku). Po wybudowaniu ma produkować blisko 300 tys. GWh energii elektrycznej rocznie (niemalże 2x tyle, co cała produkcja energii w Polsce). I być może tu tekst mógłby się zakończyć, gdyby nie fakt, że planowany zbiornik miałby się znajdować nieopodal granicy z Indiami, zaś rzeka za tą granicą nosi nazwę Brahmaputra i jest ważnym źródłem wody dla ponad 100 mln osób żyjących w jej dorzeczu w Indiach oraz Bangladeszu. Nie dziwi więc, że oba te kraje obawiają się o wpływ planowanej infrastruktury na swoje bezpieczeństwo wodne.

Duży potencjał regionu jeśli chodzi o zbudowanie elektrowni wodnej został dostrzeżony w końcówce XX wieku, kiedy w wyniku serii badań odkryto, że tamtejsze rzeki żłobią tam jedne z najgłębszych wąwozów na świecie. Władze regionu od końca pierwszej dekady XXI wieku zaczęły budować elektrownie wodne w Tybecie, widząc w nich możliwość podźwignięcia gospodarki jednego z najbiedniejszych regionów Chin. Sprawę ułatwiał fakt, że zdanie Tybetańczyków dotyczące zalania ich terytoriów nie ma absolutnie żadnego znaczenia – w razie czego zawsze można ich pobić, jak w przypadku planów stworzenia zbiornika na rzece Jinsha w zeszłym roku.

Pierwsza wzmianka o tym konkretnie projekcie pojawiła się w listopadzie 2020 roku, zaś następnie została umieszczona w 14. planie pięcioletnim Komunistycznej Partii Chin. Mimo to nie została ujawniona jej dokładna lokalizacja – można domniemywać, że znajdzie się ona tuż przed samą granicą, gdzie na odcinku 50 km długości poziom lustra wody w rzece opada o blisko 2000 metrów. Żeby osiągnąć planowane rezultaty, najprawdopodobniej trzeba będzie dodatkowo stworzyć od czterech do sześciu 20-kilometrowych tuneli w górskich skałach, by wyprostować zakola rzeki. Obszar ten odwiedził sam Xi Jinping, który w 2021 roku zwracał co prawda uwagę na potrzebę dbania o tutejszą naturę, ale zbalansowaną z możliwościami wykorzystania terenu do budowy źródła energii odnawialnej.

Najważniejszym problemem w budowie tak dużego zbiornika jest jednakże niestabilne podłoże geologiczne. Jest to teren wykształcony stosunkowo (jak na historię Ziemi) niedawno, w związku z czym region dosyć często nawiedzają trzęsienia ziemi – najnowsze o magnitudzie 6,8 miało miejsce jeszcze w styczniu. W regionie często zdarzają się również różnego rodzaju osuwiska ziemi z okolicznych stoków, co jednak w żadnym oficjalnym i ujawnionym chińskim dokumencie nie zostało poruszone. Ponadto sam region jest siłą rzeczy dosyć trudnodostępny, zarówno jeśli chodzi o przywiezienie niezbędnych materiałów, jak i eksport wyprodukowanej w elektrowni energii.

Nie są to jednak jedyne problemy: jak się wydaje, niedogodny jest również moment na budowę takiej inwestycji. Raz, że Chiny i Indie są aktualnie w fazie ocieplenia wzajemnych stosunków (jako że w październiku ubiegłego roku doszły do porozumienia w sprawie rozluźnienia sytuacji na granicy między krajami) i wznowienie konfliktu przez uruchomienie projektu byłoby szkodliwe dla wzajemnych relacji. Dwa, że w związku z bardzo dużym zadłużeniem lokalnych rządów i problemami ze stroną przychodową, problemem mogłoby być znalezienie takich dużych środków na wieloletnią inwestycję o długim terminie spłaty. Jednakże wszystkie te kwestie mogą zostać pominięte przy odpowiednim nastawieniu rządu centralnego – ewentualne koszty zostałyby odłożone na przyszłość.

Wszystko dlatego, że Chiny zdecydowanie potrzebują wykorzystywania nowych źródeł odnawialnej energii. Xi Jinping zadeklarował, że do 2030 roku Chiny dojdą do szczytu swoich emisji CO2, zaś do 2060 roku osiągną neutralność klimatyczną. Mimo że już teraz stały się światowym liderem w produkcji z paneli słonecznych oraz farm wiatrowych, jednakże wciąż potrzeba jest zdecydowanie więcej włożonych wysiłków, by doprowadzić do ograniczania produkcji energii z paliw kopalnych. Szczególnie w momencie występowania lokalnych blackoutów w wyniku niedostatecznej z przyczyn pogodowych produkcji energii ze słońca i wiatru, które muszą być w takich wypadkach uzupełniane przez elektrownie węglowe (które aktualnie odpowiadają za 55% produkcji energii). W takich wypadkach stabilne źródło energii z wody jest na wagę złota.

Nie dziwią więc obawy przede wszystkim Indii dotyczące stworzenia tego zbiornika – Brahmaputra daje blisko 30% zasobów świeżej (i czystej) wody dla mieszkańców Indii. Potencjalnie przy odpowiedniej współpracy obu stron, stworzenie tejże elektrowni mogłoby przynieść ulgę dla mieszkańców niżej położonych terenów szczególnie w okresie monsunowym, kiedy rzeka zdecydowanie przybiera na wysokości i szerokości. Trudno jest jednakże na to liczyć, biorąc pod uwagę, że do tej pory nie udało się między tymi państwami wynegocjować porozumienia dotyczącego podziału wód na wspólnych ciekach – Indie mogą być więc skazane na łaskę lub niełaskę sąsiada. Póki co Chiny mówią swoim odpowiedzialnym podejściu do sprawy, bez szkodzenia regionów położnych w dolnym biegu rzeki, jednakże na słowach się kończy. W związku z tym Indie planują przedtem zbudować swój zbiornik na rzece, w regionie Arunachal Pradesh, by zaspokoić swoje potrzeby i uniezależnić się od kaprysów chińskiej tamy – a także jej potencjalnego zagrożenia w wyniku tragedii.

Mimo tego wszystkiego, ani wpisanie projektu do planu pięcioletniego, ani nawet zaakceptowanie planu budowy nie oznacza, że budowa nowej największej elektrowni wodnej na świecie ruszy lada moment – a nawet, że w ogóle ruszy. Zdarzały się już projekty, które mimo takich kamieni milowych nie doczekały się realizacji, bądź ich realizacja trwała przez wiele lat. Jeśli jednak Chiny będą przekonane, że potrzebują takiej elektrowni, to los krajów położonych w dolnym biegu rzeki nie będzie dla nich istotnym czynnikiem – widać to doskonale po budowie zbiorników na rzece Mekong, które powstawały pomimo oporu sąsiadów. Pozostaje więc czekać na dalsze wieści o tej wielkiej inwestycji.

A na zakończenie zostawię komentarz rzecznika chińskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych komentującego tę kwestię:\

Chiny zawsze zachowywały odpowiedzialną postawę w kwestii rozwoju rzek transgranicznych. Rozwój energetyki wodnej w dolnym biegu rzeki Yarlung Tsangbo ma na celu przyspieszenie rozwoju czystej energii i reakcję na zmiany klimatu oraz ekstremalne klęski hydrologiczne. Rozwój energetyki wodnej w dolnym biegu rzeki Yarlung Tsangbo był przedmiotem dziesięcioleci dogłębnych badań; wprowadzono odpowiednie zabezpieczenia zapewniające bezpieczeństwo projektu i ochronę środowiska, które nie będą miały negatywnego wpływu na tereny położone niżej. Chiny będą również nadal utrzymywać komunikację z krajami położonymi w dorzeczu rzeki za pośrednictwem istniejących kanałów i zacieśniać współpracę w zakresie zapobiegania katastrofom i ich łagodzenia, aby przynieść korzyści mieszkańcom dorzecza.

\

#wiadomosciswiat #chiny #indie #bangladesz

#azjatyckaowca <- moje większe wpisy o Azji

#owcacontent <- do blokowania moich wpisów