#owady #insekty #zwierzeta

Strzyżak sarni (Lipoptena cervi), zwany również strzyżakiem jeleni lub potocznie „latającym kleszczem”, to niewielki owad z rzędu muchówek, należący do rodziny narzępikowatych. Jest pasożytem zewnętrznym, który żeruje głównie na dzikich ssakach, ale może atakować także ludzi i zwierzęta domowe.

Długość ciała około 5–6 mm.

Kolor brunatny lub brązowy.

Ciało silnie spłaszczone, pokryte twardym chitynowym pancerzem.

Dorosłe osobniki mają przezroczyste skrzydła długości do 6 mm, które odrzucają po znalezieniu żywiciela

Występuje w Europie (w tym w całej Polsce), północnych Chinach, na Syberii oraz w Ameryce Północnej (gdzie został zawleczony)

Najczęściej spotykany w lasach, na ich obrzeżach oraz na łąkach przyleśnych

Najwięcej strzyżaków obserwuje się latem i wczesną jesienią, ale mogą być aktywne aż do listopada, jeśli pogoda sprzyja

Strzyżak sarni jest pasożytem ssącym krew (hematofagiem). Żywicielami są dzikie zwierzęta leśne, przede wszystkim jelenie, sarny i łosie, rzadziej borsuki

Może atakować także psy oraz ludzi, choć człowiek nie jest jego naturalnym gospodarzem

Po znalezieniu żywiciela strzyżak zrzuca skrzydła i pozostaje na nim do końca życia.

Rozmnaża się wyłącznie na zwierzętach – zapłodniona samica rodzi larwę w sierści gospodarza, nie rozmnaża się na człowieku.

Atakuje często w dużych grupach (chmarami), co odróżnia go od kleszczy, które atakują pojedynczo.

Ukąszenia są początkowo mało widoczne, ale po kilku dniach pojawia się swędząca, zaczerwieniona grudka, która może utrzymywać się od 2–3 tygodni do nawet roku.

U części osób ukąszenie może wywołać silną reakcję alergiczną, a nawet przewlekłe zmiany skórne.

Strzyżak sarni bywa mylony z kleszczem, ale jest owadem (ma trzy pary odnóży i skrzydła), podczas gdy kleszcz to pajęczak (cztery pary odnóży, brak skrzydeł)

Strzyżaki mogą być wektorem różnych

drobnoustrojów chorobotwórczych.

#porannyrobal #owady

Zdjęcia pożywiającego się i złapanego strzyżaka: @winiucho dzięki za podesłanie!

#natura #zwierzeta #smiesznypiesek #owady Chrząszcz Chrysina limbata z Kostaryki i Panamy

Bohaterem dzisiejszego wpisu jest owad z rzędu straszyków - Straszyk australijski (Extatosoma tiaratum)

Jest to duży owad występujący na terenie Australii. Samice dorastają do 16 cm, samce - do 10.

Straszyki żywią się liśćmi eukaliptusa. Są bardzo żarłoczne.

Często wybierane do hodowli przez miłośników terrariów. W niewoli mogą się żywić innymi liśćmi (jeżyn, malin, bluszczu, dębu, robinii lub róż).

Cechą charakterystyczną straszyków jest mimetyzm.

#owady #porannyrobal

Ostatnie dni to owady z kategorii naj, więc pociągnę jeszcze coś w tym temacie.

Dziś robal, który mógłby startować jako zapaśnik sumo - najcięższy oraz jeden z najbrzydszych owadów na świecie - Deinacrida heteracantha.

Jest to gatunek prostoskrzydłych z rodzaju wet.

Nie jest ładny jak ostatni motyl lub ważka, ale, jak dla mnie, nie jest też jakoś specjalnie brzydki.

Więc skąd pomysł, że to taki brzydal?

Wymyślili to miejscowi; nazwa rodzaju pochodzi od maoryskich słów „wētā punga“, oznaczających „bóstwo brzydoty“.

Największy przedstawiciel rodzaju, bohater dzisiejszego wpisu, żyje tylko na jednej wyspie w północnej części Nowej Zelandii.

Samice tego gatunku osiągają długość 8,5 cm i ważą do 71 gramów (to więcej niż np. wróbel).

Co ciekawe, większość tej masy stanowią jaja (po złożeniu jaj samica waży około 20 g).

Owad jest niegroźny, zjada liście i nasiona.

Jest żywą skamieliną - gatunek w niezmienionej formie przetrwał niemal 200 mln lat.

Obecnie zagrożony, bo polują na niego szczury przywleczone na wyspę przez człowieka.

#porannyrobal #owady

#ciekawostki #owady

Jakby wam się trafił orzech laskowy z dziurką to wiadomo,że wcześniej dobierał się do niego ten pan.Słonik orzechowiec😁

#owady

#pytanie

Takiego jegomościa spotkałem na śródpolnej drodze.

Pytanie do eksperta @Onestone : czy to ta słynna oleica krówka? Bo trochę nie pasuje do wyszukanych w necie fotografii

Osy zaczęły w starym stole na ogrodzie zakładać gniazdo. Polecacie jakieś sprawdzone metody na to tatałajstwo? Wieczorem planuję tam wejść z dymem, octem i bóg wie czym jeszcze.

#osy #owady #ogrodnictwo #eksterminacja

Grubosz (Polysarcus denticauda) to gatunek owada prostoskrzydłego z rodziny pasikonikowatych, jeden z największych przedstawicieli podrodziny długoskrzydlakowatych.

Długość ciała wynosi 22-44 mm.

W Polsce mamy pojedyncze doniesienia o występowaniu tego gatunku w południowej części kraju. Preferuje bujne łąki.

Postać dorosłą można obserwować krótko, bo od czerwca do połowy lipca. Śpiew jest głośny i złożony z pięciu faz.

Jego pokarmem są rośliny.

#porannyrobal #owady

Dziś owad z bardzo fajną nazwą - gliniarz naścienny (Sceliphron destillatorium).

Jest to gatunek błonkówki z rodziny grzebaczy szczerklinowatych. Ma smukłe czarno-żółte ciało.

Skąd nazwa? Spójrzcie na jego gniazdo (pic rel).

W Polsce jest gatunkiem występującym rzadko, ale od roku 2000 rośnie liczba jego obserwacji.

Wiedzie życie samotnika, nie atakuje człowieka. Dorosłe owady polują na pająki, które umieszczają w gniazdach jako pokarm dla larw, a same żywią się nektarem.

#porannyrobal #owady

Ładny żuczek, którego spotkałem w górach. Nawet dał sobie zrobić zdjęcie macro.

#zdjecia #owady

Mrówkolew pospolity (Myrmeleon formicarius) to owad podobny nieco do ważki, od której odróżnia go przede wszystkim budowa czułków, zakończonych buławką. Skrzydła w stanie spoczynku składane są na bokach odwłoku.

Larwa ma ciało spłaszczone grzbietowo-brzusznie. Głowa wyposażona jest w aparat gryząco-ssący oraz duże, piłkowane żuwaczki. Larwa ma odnóża.

To owad obecny na terenie całego kraju. Owady te można spotkać najczęściej na wydmach, w suchych lasach sosnowych, na piaszczystych drogach leśnych. Postać dorosłą trudniej zaobserwować. Larwy można znaleźć szukając charakterystycznych lejków.

Larwy tworzą w piasku dołek o średnicy około 5 cm. Larwa kryje się na jego spodzie zakopana w piasku. Lejek stanowi pułapkę dla przechodzących owadów, głównie mrówek. Gdy ofiara wpadnie w dołek, larwa sypie piaskiem na ścianki, żeby ofiara nie mogła się z niego wydostać, chwyta owada i wysysa go.

Postać dorosła poluje na różne drobne owady pośród roślinności. Larwa zaś poluje na mrówki.

#porannyrobal #owady

Takiego ziomusia wczoraj u mamuśki na tarasie spotkałem :)

#owady

Wie ktoś, co to za gatunek sk⁎⁎⁎⁎⁎ynów muszek lata, czy może unosi się, w kupach, chmarach akurat na ścieżką nad wałem nad rzeką i wpierdala mi się w twarz i oczy, jak przebiegam?

W tym klimacie przyjemność z biegania to mam dwa tygodnie w roku.

#owady #bieganie

Giez bydlęcy duży, giez bydlęcy, bydleń (Hypoderma bovis) – owad z rodziny gzowatych, trochę przypomina trzmiela. 

Owad aktywny w okresie od czerwca do sierpnia. 

Kiedyś bardzo pospolity, obecnie raczej rzadki.

Długość ciała 12-15 mm. Larwy dorastają do 30 mm.

Narządy gębowe uległy całkowitemu uwstecznieniu, więc owad dorosły nie pobiera pokarmu, czyli na szczęście gzy nie kąsają.

Niestety, larwy gzów bydlęcych są pasożytami bydła domowego. Wywołują one schorzenie bydła noszące nazwę gzawicy lub też inaczej zwane hypodermatozą.

Gzy mają raczej mało ciekawe życie: samce giną po zapłodnieniu, a samice po złożeniu jaj.

Za to ich larwy, to już ciekawsza historia.

Jaja składane są na skórze żywiciela, przytwierdzone do włosa.

Po wykluciu, larwy przebijają się przez skórę i kierują się do kanału kręgowego. 

Tam żyją od 3 do 5 miesięcy.

Po tym okresie larwy wędrują pod skórę żywiciela, gdzie przekształcają się w II stadium. W tym czasie, zaczynają oddychać powietrzem atmosferycznym, więc muszą utworzyć dziurkę w skórze zakażonej krowy. Organizm broni się przed tym, tworząc wokół larwy torebkę z tkanki. Przez to obecność larwy manifestuje się w postaci guza wielkości orzecha włoskiego. 

Po tym stadium i pożeraniu biednej krówki przez około 1,5 do 2 miesięcy larwa powiększa otwór i opuszcza ciało gospodarz, aby swoją dalszą przemianę odbyć w ziemi. 

Trzeba przyznać, że mocno skomplikowany i trochę obrzydliwy cykl życiowy. 

Zdarzają się zakażenia człowieka. 

#porannyrobal #owady

Dziś jeden z topki najbardziej irytujących owadów: jusznica deszczowa (Haematopota pluvialis).

Jest to przedstawiciel rodziny bąkowatych. Ma duże oczy, mieniące się wieloma kolorami, ukośnymi, zygzakowatymi pasami.

Występuje na terenie całego kraju. Najczęściej można ją spotkać na pastwiskach w pobliżu wody.

Jak sama nazwa wskazuje jest to owad przejawiający swoją największą aktywność tuż przed deszczem, burzą, w parne, wilgotne dni. Żywi się krwią i jak namierzy swoją ofiarę, jest cholernie uparta w dążeniu do celu. Będzie za tobą lecieć, aż w końcu boleśnie ukąsi, zostawiając swędzący, opuchnięty ślad.

Cykl rozwojowy larwy tego owada trwa co najmniej rok i obejmuje aż dziesięć stadiów. Ostatnie stadium pojawia się tylko po przemrożeniu larw, gdyż okres mrozu jest niezbędny do ich pełnego rozwoju.

Podobno nie występuje na Białorusi.

Często nazywa się ją muchą końską.

#porannyrobal #owady