Zdjęcia księżyca zrobione przez południowokoreańską sondę kosmiczną o nazwie Danuri (Korea Pathfinder Lunar Orbiter). Przedstawiają kolejno:

• dolinę księżycową Vallis Schrödinger
  

• krater Wichmanna, nazwany na cześć XIX-wiecznego niemieckiego astronoma Moritza Ludwiga Georga Wichmanna
  

• Krater Ciołkowski, nazwany imieniem rosyjskiego astronoma Konstantyna Ciołkowskiego
  

Zdjęcia zostały wykonane przy pomocy Lunar Terrain Imager (LUTI), kamery opracowanej przez KARI (Koreański Instytut Badań Lotniczych i Kosmicznych).

#astronomia #astrofotografia #ksiezyc #kosmos

W jakiej jakości będziemy oglądać na żywo lądowanie na księżycu

#kosmos #ksiezyc #ankieta #nasa

https://youtu.be/fMt6RPvD4Ms

#hakuto #ksiezyc #misjekosmiczne #kosmos

We wtorek, 25 kwietnia 2023 r. o godzinie 18:40 polskiego czasu 395 000 kilometrów od Ziemi dojdzie do historycznego wydarzenia. Pierwsza w historii japońska sonda podejmie próbę lądowania na powierzchni Księżyc. Będzie to też pierwsze tego typu przedsięwzięcie w pełni sfinansowane z prywatnych środków.

https://www.focus.pl/artykul/hakuto-r-ladowanie-na-ksiezycu

Transmisja: https://youtu.be/n-5OgNSNHFU

#kosmos #astronomia #ksiezyc

Co ta interia to ja nawet nie

#interia #ksiezyc #misjaksiezycowa

Śpijcie dobrze,

bo noc jest ciemna i pełna strachów.

#dobranoc

#ksiezyc

Dobranoc

#dobranoc

#ksiezyc

Spokojna noc. Zrobiłem drugie foto :).

-> #badespace

#astronomia #astrofotografia #ksiezyc

Wszyscy się gapią na koniunkcję, to ja się wyłamałem i ustrzeliłem sobie Księżyc.

-> #badespace

#astronomia #ksiezyc #astrofotografia

Dzisiejsze spotkanie młodego Księżyca z Jowiszem oraz Wenus. Samyangiem 135mm. Nawet złapały się księżyce Jowisza.

#astrofotografia #astrofoto #ksiezyc #kruzdcontent #tworczoscwlasna #fotografia

W UFO rozumiane jako odwiedziny cywilizacji pozaziemskiej wierzą dokładnie te same oszołomy, które wierzą w rzekome załogowe lądowanie na Księżycu za pomocą rakiety sterowanej komputerem o mocy obliczeniowej współczesnego kalkulatora, który nie nadaje się nawet do pchania prosto taczki, a co dopiero lotu w kosmos i lądowania na Księżycu. Od 50 lat jakoś nie mogą powtórzyć tego rzekomego wyczynu, mimo milionkrotnie większych możliwości technicznych.

Przez 75 lat nie ujawniono rzekomego statku pozaziemskiego, który rozbił się w Roswell, ale teraz nagle najwyższy czas, żeby odwiedziny kosmitów się zintensyfikowały i przykuwały uwagę całego świata za pomocą wszystkich mediów o tym trąbiących dzień i noc. Skończyło się paliwo do prania cymbałów gojom w postaci chińskiego kaszlu reklamowanego jako drugiej dżumy mająca wybić pół populacji świata, to czas na coś nowego do odwrócenia uwagi. W tym czasie Starsi i Mądrzejsi z Nowego Jorku przepychają pod stołem coraz to nowe wały.

I mówię to jako zagorzały fan Z Archiwum X, które wielokrotnie oglądałem od pierwszego do ostatniego odcinka i mam nawet plakat "I want to believe".

Śmiech na sali w pierwszym rzędzie.

#kosmos #ksiezyc #wiadomosciswiat #ufo #kosmici #zarchiwumx #seriale #usa #kanada #roswell

Part III

A teraz pytanie za 64.000 dolarów: z jaką misją poleciała do Księżyca sonda Lunar Prospector? Oficjalnie mówi się, że szukać tam wody, co zresztą się potwierdziło. Na Księżycu wodę znaleziono w postaci lodu na odsłonecznych stronach podbiegunowych kraterów, co zgadzało się nie tyle z przewidywaniami naukowców (NB, których ten fakt zdumiał – sic!), co z przewidywaniami pisarzy sci-fi tej miary, co Jules Verne czy Herbert George Wells i naszego (niedocenionego jak zwykle w tym kraju) rodaka Jerzego Żuławskiego, który w swej „Trylogii księżycowej” tom I – „Na Srebrnym Globie” też trafnie przewidział ten fakt! Być może misja Lunar Prospectora ma ścisły związek z misją Clementine i jest po prostu jej kontynuacją.

I to byłoby na tyle, co do pytania numer DWA. No nie, zapomniałem jeszcze o drobnym bo drobnym, ale znamiennym fakcie – otóż amerykańscy i brytyjscy ufolodzy i badacze Księżyca zestawili aż 485 zdjęć tej i niewidocznej strony Srebrnego Globu, na których znajdują się niezwykłe obiekty stojące na jego powierzchni. No i nie dziwię się, że ten fakt zaalarmował amerykański Departament Obrony!

A teraz przejdźmy do pozostałych pytań nr JEDEN i TRZY, które należy rozpatrywać razem.

Powstanie Księżyca jest też owiane tajemnicą. Wszystkie hipotezy obracają się wokół tego, że Księżyc powstał wskutek oderwania się jego masy od nie ostygłej jeszcze Ziemi, a dowodem na to jest obszar simy pod wodami Pacyfiku. Na całe szczęście teoria dryfu kontynentalnego zadała druzgocący cios tej niezbyt udanej teorii. Przede wszystkim nieznany był mechanizm tego oddzielenia się Księżyca od Ziemi. Opowiadano tedy o asteroidzie, która uderzyła w półpłynną jeszcze Ziemię, co spowodowało „wychlapnięcie” bryły księżycowej i umieszczenie jej na orbicie. Nie tłumaczyło to w ogóle tego, że średnia gęstość ziemskich minerałów wynosi 5,513 g/cm³, zaś księżycowych tylko 3,344 g/cm³. W zakładanym przypadku gęstość musiałaby być podobna.

[Ostatnie wersja tej teorii głosi, że do tego zderzenia doszło 4,2 GA temu i ze była to nie asteroida, ale planeta Thea, która zderzyła się z Protoziemią wyrzucając z niej część materii, która potem utworzyła Księżyc, zaś Thea połączyła się na trwale z Ziemią. Wyglądałoby zatem na to, że Księżyc powstał w głównej mierze z materii Protoziemi, stąd ta różnica w jego gęstości i składzie chemicznym, ale to wymaga dokładnego zbadania in situ…]  

Najbardziej przemawiającą jest teoria o wychwycie grawitacyjnym planety Luna w trakcie formowania się Układu Słonecznego. A to oznaczałoby, że Luna wskutek jakiegoś kataklizmu zmieniła orbitę. Co to był za kataklizm? Odpowiedź na to dał malezyjski ufolog dr Ahmad Jamaludin, który założył, że 16 MA temu krążąca na orbicie pomiędzy Marsem a Jowiszem, w odległości ok. 3-4 AU od słońca planeta Faeton (oznaczenie PH) uległa kolapsowi grawitacyjnemu poprzedzoną eksplozją jego zewnętrznych warstw, z których powstały asteroidy, a ona sama przeistoczyła się w czarną dziurę i krąży ona nadal pomiędzy Marsem a Jowiszem, ale na orbicie o nachyleniu do ekliptyki wynoszącym znacznie powyżej 20°! – co NB, spowodowało, że do dziś dnia jej nie odkryto. To właśnie obecność jej niewidzialnej, ale grawitacyjnie silnej masy – ponad 89 razy większej od masy Ziemi – powoduje perturbacje ruchu komet, np. komety Oterma I i 10 innych, co zaobserwowano w latach 30.-60. XX stulecia. 

Być może jej odpryskiem był wychwyt grawitacyjny planety Luna/Księżyc przez Ziemię około 16 MA temu, kiedy na Ziemi mogły już egzystować istoty rozumne, a na jej niebie nie było jeszcze Księżyca, a Pluton z Charonem stanowiły satelity Neptuna. Saturn i Jowisz nie miały jeszcze pierścieni i swych przepysznych układów satelitów. Mars nie miał Phobosa i Dejmosa, a Luna oscylowała w przestrzeni kosmicznej gdzieś pomiędzy Wenus a Ziemią.

[Ze względu na swoją nikłą masę Pluton został przeszeregowany przez MUA do grupy tzw. planet karłowatych i od 2006 roku jest zwyczajnym kuiperowcem, który ma aż 5 księżyców (Charon, Nix, Hydra, P4 i P5). Aktualnie nosi on oznaczenie, jakie przysługuje asteroidom – 134340 Pluton.]

Powyższe doskonale tłumaczy wszystkie dziwne anomalie Układu Słonecznego, ale nieprzekonywująco tłumaczy losy Księżyca. Mnie osobiście nie satysfakcjonuje żadna z tych teorii.

#teoriespiskowe #ksiezyc

Part II

Jednakże nie jest tak wszędzie, bo np. w próbkach pobranych na Morzu Spokoju stwierdzono podwyższoną aż o 7,5% ilośc tytanu (Ti). Najstarsza z przywiezionych próbek skał księżycowych – znana jako Rock-13 – zawierała 50 razy więcej promieniotwórczych izotopów pierwiastków takich jak uran (U), tor (Th) i potas (K) niż we wszystkich innych próbkach przywiezionych z Księżyca przez statki kosmiczne Apollo. Jej wiek sięgał 4,6 GA!

[Czyżby była starsza od Ziemi??? To przemawiałoby za hipotezą, że Księżyc jako mniejszy ostygł wcześniej i jego geologiczne „zegary” ruszyły o wiele wcześniej… Spostrzeżenie to jest także w sprzeczności z impaktową teorią powstania układu planety podwójnej Ziemia – Księżyc…]

Osobliwością Księżyca są także proste ciągi kraterów na jego powierzchni w Zatoce Tęczy (Sinus Iridium) i w okolicy potężnego krateru Clavius o średnicy 233 km. Kratery te, a właściwie kraterki, bo ich średnice nie przekraczają kilkuset metrów, leżą wzdłuż linii prostych z tym, że w przypadku Claviusa ich średnice są proporcjonalne geometrycznie, zaś w przypadku Sinus Iridium ich średnice są jednakowe… Do dziś dnia nikt nie wyjaśnił tego zjawiska!

Kolejną nieprawdopodobną zagadką Srebrnego Globu są tzw. maskony. Ich nazwa bierze się od angielskiego skrótowca MASs CONcentration – koncentracja masy – odpowiedzialne za lokalne zmiany siły grawitacji księżycowej. Znamy ich 12 i są one rozmieszczone pod powierzchnią księżycowych „mórz”. Hipoteza głosi, że są to ogromne asteroidy, które uderzając w Księżyc wbiły się weń i pozostały stwarzając zmiany lokalnego pola grawitacyjnego. Istotnie tak być mogło, ale w takim razie dlaczego maskon znajdujący się pod Morzem Jasności jest maskonem ujemnym – negamaskonem? Wszak niemożliwym jest, by w bryłę Księżyca wbił się asteroid złożony z antymaterii…???

[Jest jeszcze jedno wyjaśnienie dla powstania tego negamaskonu, a mianowicie – taki sam efekt zmniejszenia siły pola grawitacyjnego mogło spowodować powstanie dużej pustki skalnej we wnętrzu Srebrnego Globu, jednakże nie jestem w stanie podać przyczyn i fizycznego mechanizmu powstania takiej nieciągłości w księżycowym globie. Chyba, że w grę wchodzi interwencja czynnika nie-astronomicznego…]

A teraz będzie o największych zagadkach Księżyca. Te, o których pisałem teraz mają jakieś wytłumaczenie, bez uciekania się do sci-fi, UFO, Kosmitów, Pracywilizacji, etc. etc. Zacznę zatem od…

…Iglic Księżycowych na Morzu Spokoju. Iglice te w kształcie bardzo wydłużonych graniastosłupów zostały sfotografowane przez kamery amerykańskiej stacji kosmicznej Lunar Orbiter-2, w dniu 21.XI.1966 r. Jest ich ogółem 8 – jedna duża i 7 mniejszych. Rozmieszczono je na niewielkim obszarze o powierzchni 165 x 225 m, ale to jeszcze nie wszystko – rozmieszczono je na planie staroegipskich piramid w Gizie, tyle ze odwróconym o 180°! Jeżeli właśnie tak jest, to w takim razie Kto zadał sobie trud, by powtórzyć plan tych budowli na powierzchni naszego satelity? Pytanie na razie bez odpowiedzi.

[Ciekawy jestem, czy ktoś próbował ustalić, czy iglice te są rozmieszczone na terenie proporcjonalnie mniejszym w stosunku do terenu zajmowanym przez piramidy w Gizie? Czy wymiary tego terenu są proporcjami zgodne z rozmiarami Księżyca? Warto byłoby to sprawdzić – co podaję pod rozwagę piramidologom.]

Kiedy Łuna-9 wylądowała na powierzchni Oceanu Burz, to przekazała serię zdjęć przyległego do miejsca lądowania terenu. I nie byłoby w tym niczego dziwnego – w końcu po to Łunę tam posłano – gdyby nie to, że na tym dość monotonnym terenie znajdowały się osobliwe „kamienie” zwrócone płaską stroną ku Słońcu. Ale to też pestka… Najciekawsze było to, że po lekkim przesunięciu się Łuny-9 nieco pod skos w stosunku do linii księżycowego horyzontu można było zrobić zdjęcia stereoskopowe. I wtedy uczonych delikatnie mówiąc – zatkało. Zatkało ich zdumienie, bo ujrzeli naraz, że owe dziwne „kamienie” są ułożone nie przypadkowo, zgodnie z rozkładem prawdopodobieństwa, ale celowo – jakby wyznaczały dwie równoległe do siebie linie. Inna seria kamieni wyznaczały dwie proste równoległe, które przecinały pod kątem 45° te dwie pierwsze… Co to miało być? Podział gruntu? A może Łuna-9 osiadła tuż przy skrzyżowaniu jakichś selenickich dróg…?

W czasie największego boomu księżycowego w latach 60. i 70. XX wieku radzieckie i amerykańskie sondy księżycowe wykonały setki tysięcy zdjęć Srebrnego Globu na potrzeby przyszłych selenonautów i kolonizatorów – co potem zaprocentowało w czasie księżycowych misji programu Apollo i bezzałogowych stacji Łuna i Łunochod.

Najciekawszymi wszakże dla specjalistów z TMM – The Mars Mission – kierowana przez Richarda Hoaglanda okazały się zdjęcia wykonane nad Sinus Medii, gdzie odkryto obiekty, którym nadano nazwy The Shard – co przetłumaczyłem jako Iglica, choć oznacza tyle, co Skorupa w slangu archeologów – oraz The Tower czyli Wieża. Te dziwne „formacje geologiczne” (akurat!) wystają na wysokość odpowiednio: 2,7 km i ok. 12 km nad poziom księżycowego gruntu. Obie te „formacje” znajdują się w pobliżu krateru Ukert i zostały sfotografowane w 1967 roku przez Lunar Orbiter-3. Zakładając, że są to budowle, to wzniesione na Ziemi w warunkach 6-krotnie wyższej grawitacji mierzyłyby odpowiednio 450 m i 2 km… Ten pierwszy można jeszcze porównać do Empire State Buidling czy Sear’s Tower… - zaś ten drugi nie ma już odpowiednika w naszym świecie.

Ekipa TMM dopatrzyła się także całych miast ukrytych pod szczątkami maskujących je kopuł na równinach księżycowych. Wyglądało na to, że kopuły te zostały zniszczone i teraz tylko pod ich resztkami możemy znaleźć ruiny miast… - no właśnie – CZYICH MIAST???

W rejonie Zatoki Środkowej znajduje się jeszcze kilka podobnych budowli, z których jedną nazwano The Castle – Zamek, a która została sfotografowana przez załogę Apollo-10 w rejonie kraterów Ukert, Treisneckerl i Manitius. Wieża obiektu The Castle także wystaje na wysokość co najmniej 2 km nad poziom Sinus Medii.

Czy rząd USA był zaniepokojony tymi tajemniczymi obiektami na powierzchni Księżyca? Nie wiem. Wiem natomiast to, że po wyprawie Apollo-17 ludzie wycofali się z Księżyca co najmniej na 30 lat. Nie wysyłali tam nawet automatycznych zwiadowców! Ani NASA, ani kosmonautyka radziecka nie wysłała tam już żadnego próbnika od połowy lat 70., tak jakby skończył się ten księżycowy boom… Czy powodem tego były zdjęcia uzyskane przez księżycowe próbniki z obu tych krajów? Wydaje się, że rząd USA jednak był zaniepokojony tą sytuacją i to w najwyższym stopniu. Wyrazem tego był start sondy Clementine, która wiosną 1994 roku poleciała w stronę Księżyca. Sęk w tym, że misja ta była sygnowana nie przez NASA, ale przez Pentagon! Czyżby Amerykanie uznali, że sytuacja dojrzała do tego, by uruchomić nie NASA, ale US Air Force Space Command? W tym kontekście nareszcie można zrozumieć maniakalne dążenie prezydenta Ronalda Reagana do stworzenia kosmicznej obrony nie tylko przed radzieckimi ICBM, ale przede wszystkim statkami kosmicznymi Obcych! To o tym mówił w czasie swego interview dla naszej delegacji na II Międzynarodową Konferencję Ufologiczną w Debreczynie, w dniu 16.IX.1996 roku, były amerykański oficer sztabowy ppłk dr Coloman S. von Keviczky (1909-1998)! Po prostu doradcy prezydenta Reagana powiedzieli mu o dziwnych budowlach (czy chociażby „formacjach terenowych”) na Księżycu, a resztę znamy. Według niego projekt SDI, całe te „wojny gwiezdne” to nic innego, jak budowa systemu obronnego całego świata przed asteroidami i Nieznanymi Obiektami Latającymi vel statkami kosmicznymi Obcych! Wydaje się, że udało się rozwiązać jedną z zagadek politycznych tego świata!

CDN.

#teoriespiskowe #ksiezyc