#nasa #kosmos #ksiezyc

Neil Armstrong tuż po historycznym spacerze po Księżycu

#ksiezyc #sen

Chyba jest pełnia bo nie mogę spać

Kiedy pamiętnej nocy 20/21.VII.1969 roku, zespół lądowniczy LEM Eagle statku Apollo-11/Columbia wylądował o godzinie 21:17 GMT na księżycowym gruncie Mare Tranquilitatis, nieopodal krateru Maskelyne, na 02°N - 034°E, my wszyscy na Ziemi, z oczami wlepionymi w odbiorniki TV poczuliśmy jedno – oto staliśmy się istotami kosmicznymi, a nasi wysłannicy – posłańcy całej Ludzkości – stąpają po gruncie innego ciała niebieskiego. Innego świata. Lądowanie na Księżycu – przez niektórych utożsamiane z jego zdobyciem, co jest najbardziej niedorzecznym eufemizmem, niż faktem – wcale nie rozwiało mgły tajemnicy otaczającej Srebrny Glob… - ba! – wokół niego narosło wiele nowych znaków zapytania, na które to pytania nie ma odpowiedzi do dziś dnia!

Pytaniem numer JEDEN jest samo pochodzenie Księżyca.

Pytaniem numer DWA jest pochodzenie tzw. „cudów” księżycowych.

Pytaniem numer TRZY jest to, czy Księżyc był zawsze na ziemskim niebie?  

Wszystkie te trzy pytania mają ze sobą ścisły związek, a udzielenie odpowiedzi chociaż na jedno z nich będzie także częścią odpowiedzi na dwa pozostałe…

Zacznijmy od pytania numer DWA – pochodzenie „cudów” księżycowych. Czym są owe „cuda” księżycowe? Nazywamy nimi przede wszystkim wszystkie formacje terenowe, które są z pewnych względów niezwykłe. Jak wynika to z wielu źródeł astronomicznych i nie-astronomicznych, tych „cudów” jest cała masa – i wszystkie przywodzą na myśl ruiny pozostałe po jakiejś CYWILIZACJI PRZEDLUDZKIEJ albo CYWILIZACJI KOSMICZNEJ, która przez krótki okres czasu zadomowiła się na Srebrnym Globie. Istnieje jeszcze trzecia możliwość – Księżyc był przez pewien okres czasu zamieszkały przez Innych, ale nie był on dla Nich planetą macierzystą, a… STATKIEM KOSMICZNYM – kto wie, czy nie MIĘDZYGWIEZDNYM czy nawet MIĘDZYGALAKTYCZNYM!

Niewątpliwym cudem nr 1 jest formacja zwana Prostą Ścianą (Prostym Murem – Rectus Murus) znajdująca się po wschodniej stronie Morza Chmur (Mare Nubium) – zob. Mapki 1 i 2. Formacja ta ma długość 100 km i wysokość 300 m. Przypomina ona dość dokładnie oderwana i odgiętą pod wpływem uderzenia płytę pancerną – i co najciekawsze – nieco dalej na wschód od Prostej Ściany znajdują się trzy potężne kratery uderzeniowe: Ptolemeusz mierzący 145 km średnicy, Alphonse o średnicy 113 km i nieco mniejszy od nich Arzachel o średnicy 97 km. Żeby było ciekawiej, to stwierdzono, że z górki centralnej krateru Alphonse unoszący się obłok fluoryzujących czerwono gazów, badanie spektroskopowe wykazało, że był to dwutlenek węgla – CO2! Nie jest to aż taka sensacja, jako że wyrzuty gazów zaobserwowano także w kraterach: Kopernik, Plinius, Proclus, De La Rue, Platon, Timocharis, Arzachel, Endymion, Schickard, Kepler i Herodot. Ciekawe jest także to, że naturalnie wyglądającym przedłużeniem Prostego Muru jest niemal idealnie prosta Szczelina Hyginusa, werżnięta w powierzchnię Księżyca u południowo-wschodnich wybrzeży Morza Oparów (Mare Vaporum). I ona także wygląda, jak szczelina w pancerzu Księżyca po impakcie meteorytu, które utworzyło Morze Oparów lub krater Juliusz Cezar – 80 km średnicy.

Kolejną niesamowitą formacją na Księżycu jest Dolina Alpejska (Poprzeczna Dolina), oddzielająca od siebie masywy księżycowych Alp i Karpat. W jej pobliżu nie ma większych kraterów, poza odległym o kilkaset kilometrów na zachód kraterem Platon (średnica 97 km), który wykazuje słaby „wulkanizm” przejawiający się emisją ciężkich gazów: argonu i dwutlenku węgla. Do tematu księżycowego „wulkanizmu” jeszcze powrócimy przy omawianiu odpowiedzi na pozostałe pytania.

Kolejną dziwną formacją jest Prosty Grzbiet leżący na północnym skraju Morza Deszczów – Mare Imbrium. Jest to długi na 250 km wał skalny przebiegający prosto jak strzelił w kierunku Doliny Alpejskiej. Wypuczenie to jest nieco podobne do Prostej Ściany, ale podobieństwo kończy się jedynie na prostolinijnym przebiegu. Nikt nie wie, jak powstała ta formacja…

Jedną z najciekawszych formacji zauważonych na Księżycu jest bez wątpienia Most Achillesa (Pons Achillesi) zwana także Mostem O’Neilla (O’Neill Bridge) położona w okolicy Morza Przesileń (Mare Crisium). Przy ukośnym słońcu, na początku księżycowego dnia na „naszej” stronie jest on widoczny najlepiej. Rzeczywiście – przypomina on most przerzucony pomiędzy dwoma skałkami. Niektórzy astronomowie widza w niej jedynie przypadkowo zawieszona skałę księżycową, która utworzyła własnie taka formację. Jednakże najciekawsze jest to, że owa skałka musiałaby być niezwykle regularna i przerzucono ją w najwęższym miejscu – tam, gdzie postąpiłby identycznie ziemski konstruktor!

Innym dziwem księżycowej powierzchni są skupiska kopuł księżycowych. Najwięcej z nich znajduje się na Morzu Pogody (Mare Serenitatis) i Morzu Chmur (Mare Nubium), ale wiele z nich trafia się także na innych lądach i morzach. Mają one ok. 1 km średnicy i wznoszą się na 200 m ponad poziom gruntu księżycowego. Geolodzy i wulkanolodzy dopatrują się w nich jeszcze jednego przejawu wulkanizmu księżycowego, bo przypominają one znane z Meksyku czy Włoch wulkaniczne boccas czyli podskorupowe wylewy lakolitowe magmy. Takie kopuły występują także na południu Francji. Niestety – jak dotąd nie znaleziono lepszego wyjaśnienia dla tego fenomenu.

Osobliwymi są niektóre kratery księżycowe, które świecą w ciemnościach jeszcze długo po zapadnięciu księżycowej nocy. Typowym przykładem jest krater Arystarch o średnicy 46 km, którego północny brzeg świeci długo po zapadnięciu ciemności nocnych. Do takich świecących w czasie zaćmień Księżyca kraterów należą także: Kopernik, Tycho czy Kepler oraz kilka pomniejszych. Uczeni tłumaczą to tym, że w kraterach tych znajdują się najprawdopodobniej minerały stanowiące naturalny luminofor świecący pod wpływem promieniowania słonecznego i/lub kosmicznego. Wykaz takich minerałów zawiera Tabela I. Silna fluorescencja pod wpływem promieniowania UV wskazywałaby na to, że w kraterze tym mogłyby się znajdować bogate pokłady autunitu – najsilniej luminizującej rudy uranowej w Przyrodzie! Czyżby Księżyc był dla ludzi Uranową Golkondą? Skoro na Księżycu są bogate złoża autunitu, trögerytu czy uranofanu, to mielibyśmy rozwiązany problem z energetyką jądrową na Srebrnym Globie. Jestem przeciwny używaniu jej na Ziemi z wiadomych względów, ale na martwym globie, jakim zda się być Księżyc, energia jądrowa byłaby w sam raz dla przyszłych kolonistów…

CDN.

#teoriespiskowe #ksiezyc

W sierpniu 2021 popełniłem taki zachodzący Księżyc. Canon 700D i Samyang 135mm.

#astrofotografia #astrofoto #astronomia #kruzdcontent #ksiezyc

Też Was tak wnerwia ta łysa lampa?

#ksiezyc

@hejto jak w apce działa znalezienie gry? Trzeba przewijać?

Pierwsze rysunki księżyca z książki Sidereus Nuncius opublikowane w nowej łacinie przez Galileo Galilei po obserwacji przez jego teleskop - 1610 r.

Była to pierwsza opublikowana praca naukowa oparta na obserwacjach dokonanych przez teleskop i zawiera wyniki wczesnych obserwacji Galileusza niedoskonałego i górzystego Księżyca, setek gwiazd, których nie można było zobaczyć ani w Drodze Mlecznej, ani w niektórych konstelacjach z gołym okiem oraz gwiazdy medycejskie (później księżyce Galileusza), które zdawały się krążyć wokół Jowisza. #ciekawostki #ksiezyc

Ustrzelona dzisiejsza koniunkcja Marsa z Księżycem.

Lupa to Samyang 135mm.

#astronomia #astrofotografia #ksiezyc #kruzdcontent #kosmos

Tak wygląda zdjęcie (moje) zrobione Samsungiem Galaxy S22 Ultra. Jeden rabin twierdzi, ze to AI nakłada obrazki z księżyca, gdy wykryje, że robi się mu zdjęcie, drugi rabin zaś dementuje te informacje.

Co tam jest? Nie wyglada jak klasyczny ladownik a bardziej jak prom kosmiczny.

Jakby co, na Florydzie trwa kolejna próba wystrzelenia Artemis 1. Misją jest bezzałogowe okrążenie Księżyca i przetestowanie wszystkich systemów. Podcast na żywo: https://www.youtube.com/watch?v=kvaz66nMEls

Dziś na niebie można zauważyć tzw. Księżycowy wieniec (koronę), także popatrzcie dzisiaj w niebo. Oczywiście wszystko zależy od warunków pogodowych jakie u Was panują, lecz jest duże prawdopodobieństwo, że zobaczycie to zjawisko.

Wieniec jest zjawiskiem optycznym, które możemy obserwować gdy światło odbite od Księżyca ulega zjawisku dyfrakcji lub rozproszeniu na drobnych cząsteczkach obecnych w powietrzu. Tymi cząsteczkami są najczęściej kropelki wody lub kryształki lodu, z których zbudowane są chmury. Dlatego zjawisko korony Księżycowej najczęściej można obserwować właśnie gdy Księżyc świeci przez cienką warstwę chmur.

Księżyc 2.0 i stackowanie

Hej,

Wczoraj nawet nawet pogoda dopisała, więc podjąłem się próby zestackowania księżyca. Stackowanie w wypadku obiektów US pozwala wyciągnąć więcej szczegółów z powierzchni i poprzez wycięcie szumu, pozwala łatwiej i ładniej wyostrzyć zdjęcie.

Jednak imo jest trudniejsze i dużo bardziej pracochłonne niż stackowanie obiektów głębokiego nieba - trzeba użyć z reguły dwóch programów, poustawiać więcej parametrów, ręcznie bawić się w oznaczanie istotnych punktów na powierzchni... Ale przynajmniej mniej roboty w post-processingu

Do otrzymania poniższego obrazu wykorzystałem 1458 klatek. 50% Odpadło przy pre-processingu, a z pozostałych wybrane zostało 30% najlepszych. Czyli ostatecznie w skład weszło 218 klatek.

Sprzęt:

Canon eos 1100D

SkyWatcher BK 707, f10

+ kolorowy filtr 'Light Yellow #8' Explore Scientific

Parametry:

1458 x 1/100s, stack z 218

ISO 100

Obróbka

PIPP: rozciągnięcie histogramu, crop i centralizacja księżyca, sortowanie po jakości, 50% najlepszych klatek

AutoStakkert!3 wyznaczenie AP i stack z 30%

AdobeLightroom mobile: ostrość, jasność, kontrast.

Link do zdjęcia:

https://drive.google.com/drive/folders/1FRioOCDfAtUlsNf98RZP1Fl-J2pDcm78?usp=sharing

Podoba Wam się czy zbyt "przerysowany"?

Miłego dnia!

Częściowe zaćmienie Słońca nastąpi we wtorek, 25 października, kiedy Księżyc znajdzie się pomiędzy Słońcem, a Ziemią, częściowo zasłaniając tarczę naszej życiodajnej gwiazdy. Zaćmienie Słońca 25 października 2022 r. będzie widoczne w Europie, Północno–Wschodniej Afryce i Południowo–Zachodniej Azji.

https://www.youtube.com/watch?v=0sx_vuKEGlY

Ostatnio po urodzinach córki miałem akurat farta bo była pełnia i cyknąłem taką fotkę i nawet mi się podobała taka astro-fotografia. Polecicie jakieś blogi dla amatorów odnośnie technicznych aspektów tego typu fotografii. Jak ustawić aparat itd.? No i odnośnie późniejszej obróbki.

Cudów nie ma, ale jak na pierwszy raz to jaram się

No elo, ponownie nadaje z Finlandii, tym razem fotka nocna, polowałem na zorze, ale upolowałem tylko księżyc. Klasycznie z telefonu bez filtrów itp

Dzień dobry

Również czasami lubię pyknąć zdjęcie księżycowi.

Dzisiaj post bez długiego opisu.

Mars "widziany z powierzchni" księżyca, zdjęcie wykonano 24 lipca 2003 roku.

Źródło: Nasa.gov

Największy równocześnie w układzie słonecznym i w grupie księżyców galileuszowych - lodowy księżyc Jowisza.

Kto odkrył ten księżyc?

Jak wspomniałem we wstępie, ten największy księżyc Jowisza został odkryty przez samego Galileusza, który dostrzegł ją poprzez soczewkę lunety własnej konstrukcji. Ganimedes został odkryty 11 stycznia 1610.

Skąd pochodzi nazwa tego księżyca?

Ganimedes to mitologiczny, grecki kochanek boga Zeusa.

Zdjęcie tego uroczego lodowego księżyca możemy podziwiać dzięki sondzie Juno, która gościła obok Jowisza 20 lipca 2021 roku. Juno na pokładzie ma zainstalowany instrument o nazwie Jovian Infrared Auroral Mapper (JIRAM), który miała za zadanie stworzyć najnowszą mapę Ganimedesa.

Sama mapa powstawała w podczerwieni, łącząc dane uzyskane podczas przelotów sondy Juno.

Obserwacje wykonane przez JIRAM, który „widzi” w podczerwieni niewidocznym dla ludzkiego oka, dostarczają nowych informacji na temat Ganimedesa, jego lodowej skorupy oraz składu oceanu płynnej wody pod powierzchnią wspomnianej wcześniej skorupy.

JIRAM został zaprojektowany tak aby przechwytywał światło podczerwone wychodzące z głębi Jowisza, badając warstwę pogodową od 50 do 70 kilometrów poniżej wierzchołków chmur.

Sam instrument może być również używany do badania księżyców Io, Europa, Ganimedes i Callisto, które nazywane są również zbiorczo księżycami Galileusza na cześć ich odkrywcy.

Imponujące, prawda?

Źródła:

NASA/JPL-Caltech/SwRI/ASI/INAF/JIRAM

Jak ukraść księżyc?

Potrzebne jest auto z pojemnym bagażnikiem!

Źródło: Cris Froese Pics

Na zdjęciu moduł księżycowy - LM-5 - przenoszony ze stanowiska roboczego w celu połączenia z adapterem modułu księżycowego statku kosmicznego - SLA.