Tak kwitła Winter Banana.

#hejto #witamsie #ogrodnictwo #stareodmiany #polska

#jedzzhejto Kaj zerka z mielonym

305 720,69 - 5,58 = 305 715,11

#ksiezycowyspacer

Wpis dodany za pomocą hejtostats.pl . @Marvin certified! #statsbymarvin

347 575 + 202 = 347 777

Prawie 3300 m. up. Zmęczyłem się, ale było po prostu wspaniale.

#rowerowyrownik #rower

Wpis dodany za pomocą hejtostats.pl . @Marvin certified! #statsbymarvin

1105 + 1 = 1106

Tytuł: Tylko Ziemia

Autor: Emma Popik

Kategoria: fantasy, science fiction

Wydawnictwo: Iskry

Format: książka papierowa

Liczba stron: 144

Ocena: 7/10

Zbiór opowiadań nieznanej mi wcześniej polskiej autorki. Bardzo ponure i depresyjne w swoim klimacie. Tematyka dotyczy najczęściej końca rzeczywistości jaką znamy - albo właśnie świat się kończy, albo typowe postapo, czyli nieliczni ocaleli próbują jakoś wyżyć na tym co zostało. Stylowo nie jest może rewelacyjnie, ale nadrabia pomysłami. Oczywiście są lepsze i gorsze teksty. Lecąc po spisie treści najbardziej spodobały mi się:

"Maszyna" - Ojciec i syn zamknięci jako konserwatorzy w ogromnej maszynie dostarczającej ludzkości pożywienia i energii. Maszyna działa cały czas, chociaż - jak im się wydaje - nikt nie odbiera już tego co wyprodukowała.

"Nadejście Fortynbrasa" - Pierwsze zdanie z opowiadania brzmi: "Nie było już jedzenia, dorośli umarli i świat należał do nas, dzieci", co w zasadzie opisuje to, najlepsze w moim odczuciu, opowiadanie w tej książce. Mocno podnosi ocenę całego zbioru, absolutnie fantastyczne.

"Telerodzinka" - W Świecie przyszłości niebezpiecznie jest wychodzić na zewnątrz. Do tego stopnia, że wiele osób w ogóle nie wie jak wygląda świat zewnętrzny. Ludzie komunikują się tylko w sieci tworząc tytułowe "Telerodzinki", a o ich rozrywkę i interakcję dba "Teledruh", sztuczna inteligencja, która wie lepiej czego człowiekowi potrzeba do szczęścia.

Reszta albo średnia albo raczej słaba.

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

#bookmeter

Mam Cie k⁎⁎wo! Jade na wakacje! #gownowpis #chwalesie

W zawiązku z wpisem

https://www.hejto.pl/wpis/gang-dziewczynek-lupil-kebaby-sprawa-z-2018

Chciałbym zapytać co pamiętacie z 2018 roku.

Oczywiście zacznę ja:

Miałem pod opieką fajnego kota Felka, poznałem nową, dużo młodszą kochankę, byłem pierwszy raz w Armenii, miałem dwie stłuczki (nie ze swojej winy, max pyknięty zderzak), wiozłem nowo kupiony moto kolegi z Rzeszowa do Gdańska, jechałem skuterem o zastraszającej pojemności 125 cc z Wawa do Gdańska,. To był dobry rok :)\ \ a Wy jakie macie wspomnienia?

#gownowpis

#wiadomoscipolska

Ciekawe zdanie

1104 + 1 = 1105

Tytuł: Sądny dzień Carla

Autor: Matt Dinniman

Kategoria: fantasy, science fiction

Wydawnictwo: Czarna Owca

Format: ebook

Liczba stron: 448

Ocena: 8/10

Po świetnym pierwszym tomie miałem spore oczekiwania wobec kontynuacji. Na szczęście "Sądny dzień Carla" nie tylko ich nie zawiódł, ale wręcz utwierdził mnie w przekonaniu, że Dungeon Crawler Carl to jedna z najbardziej pomysłowych serii litRPG, jakie czytałem. Z perspektywy czasu mogę nawet powiedzieć, że drugi tom podobał mi się bardziej od pierwszego.

Historia rozpoczyna się dokładnie tam, gdzie zakończyły się wydarzenia z poprzedniej części. Carl i jego niezastąpiona towarzyszka, kotka Pączuś, schodzą na kolejny poziom (3) lochu , gdzie czekają na nich jeszcze bardziej absurdalne wyzwania, śmiertelne pułapki i przeciwnicy, których wyobraźnia autora zdaje się nie mieć końca. Równocześnie coraz więcej dowiadujemy się o zasadach funkcjonowania samego "show", jego organizatorach i o tym, że cały ten krwawy spektakl ma znacznie większy wymiar niż zwykła walka o przetrwanie. Do tego dochodzi oczywiście Kurozaur, który po raz kolejny udowadnia, że w tej serii nawet najbardziej absurdalne pomysły potrafią działać zaskakująco dobrze.

Największą siłą książki pozostaje dla mnie doskonałe wyważenie humoru i dramatyzmu. Dinniman potrafi w jednym rozdziale doprowadzić mnie do śmiechu przez kompletnie odjechaną sytuację lub dialog z Pączusiem, by chwilę później przypomnieć, że stawka jest jak najbardziej realna, a śmierć bohaterów jest czymś więcej niż tylko kolejną mechaniką gry. Dzięki temu świat nie sprawia wrażenia wyłącznie komediowej parodii gier RPG.

Bardzo podobało mi się również to, że drugi tom nie ogranicza się do dokładania kolejnych potworów i poziomów lochu. Autor rozwija zarówno świat przedstawiony, jak i samych bohaterów. Carl coraz lepiej odnajduje się w swojej roli, ale jednocześnie coraz mocniej odczuwa ciężar odpowiedzialności za innych. Z kolei Pączuś to już nie tylko źródło humoru. Nadal kradnie każdą scenę, w której się pojawia, ale staje się też pełnoprawną bohaterką, bez której trudno wyobrazić sobie tę serię.

To, co najbardziej doceniam, to fakt, że Dinniman nie spoczął na laurach. Zamiast powtórzyć schemat pierwszego tomu, rozwija niemal każdy element świata. Poznajemy więcej zasad rządzących tym kosmicznym widowiskiem, coraz lepiej rozumiemy motywacje różnych frakcji i zaczynamy dostrzegać, że za całą historią kryje się znacznie większa intryga niż zwykłe przechodzenie kolejnych poziomów. Dowiadujemy się też, że te widowisko ma zasady, które nie tylko można naginać, ale również ignorować raz na grę, jeśli się jest jednym z zasadoustalaczy, o czym boleśnie przekonują się nasi bohaterowie i czują się oszukani.

Po drugim tomie jestem już praktycznie pewien, że to nie jest seria, którą czyta się wyłącznie dla systemu RPG czy walk z potworami. Owszem, wszystkie elementy charakterystyczne dla gatunku są tutaj obecne, ale najważniejsi pozostają bohaterowie i relacje między nimi. To właśnie Carl, Pączuś i cała galeria zwariowanych postaci sprawiają, że z ogromną przyjemnością przewraca się kolejne strony.

2 tom utwierdził mnie w przekonaniu, że Dungeon Crawler Carl ma potencjał na jedną z moich ulubionych serii. Drugi tom rozwija wszystko to, co działało w pierwszym, dodaje jeszcze więcej humoru, emocji i szaleństwa, dodaje trochę elementów gore i vibe "oszukać przeznaczenie", a przy tym nie zapomina o budowaniu większej historii. Jeśli kolejne części utrzymają ten poziom, to zapowiada się naprawdę wyjątkowa przygoda, której już nie mogę się doczekać.

Opublikowano za pomocą https://bookmeter.xyz

#bookmeter #ksiazki #czytajzwujkiem #czytajzhejto

Mmm,dlaczego mnie to nie dziwi xd #portalerandkowe #heheszki

Może i jest śmiertelnie trujący, ale trzeba przyznać że to jeden z piękniejszych grzybów

Oczywiście Muchomor Zielonawy, panieńskie Sromotnikowy.

#grzyby #niemoje