@Opornik To masz jeszcze do kolekcji taki śmieszny fakt, że Angole wprowadzili je na swoje lotniskowce przed Amerykanami. Wdrążenie Corsairów do US Navy było konkretnie opóźnione przez swoją nietypową jak na tamte czasy konstrukcję i problemy z widocznością podczas lądowania.
@Rzeznik może wyjdzie że się czepiam, ale to seafire, nie spitfire
Warto dodać że różnorodność samolotów na zdjeciu wynika z faktu, ze w Fledgling szkolono mechaników, a raczej "mechaniczki" tj. Kobiety z WRNS Women's Royal Naval Service
@Rzeznik tutaj akurat można tylko po malowaniu wywnioskować bo to jeszcze MK I czyli wczesna wersja seafire. Mk I byl przerobionym pod operowanie z lotniskowca spitfire, na zdjeciu nie widac haka i podwozia czyli jedynych różnic na tym etapie. Późniejsze wersje seafire miały m.in. składane skrzydła
Dwa działa samobieżne 15 cm sIG 33 (Sf) auf Panzerkampfwagen I Ausf. B, znane także jako Sturmpanzer I Bison, noszące nazwy własne Bismarck i Cambrai. Konstrukcja ta powstała przez osadzenie ciężkiego działa piechoty kalibru 149 mm na podwoziu czołgu PzKpfw I Ausf. B. Była to jedna z pierwszych prób stworzenia samobieżnego działa wsparcia piechoty, jednak z powodu nadmiernej masy i przeciążonego podwozia pojazdy te charakteryzowały się niską mobilnością i dużą awaryjnością.
Armia USA i Armia Czerwona w Torgau, most na Łabie
25 kwietnia 1945 roku przeprawa w Torgau została wysadzona w powietrze przez wojska niemieckie. Tego samego dnia żołnierze 69. Dywizji Piechoty USA i radzieckiej 58. Dywizji Gwardii uścisnęli sobie dłonie na jej ruinach. Wydarzenie to, znane jako Dzień Łaby, stało się symbolem spotkania wojsk alianckich na froncie wschodnim i zachodnim.
Szwecja rok 1900. Śpiewaczka operowa Christina Nilsson odwiedziła swoją o 16 lat starszą siostrę.
Christiana urodziła się w biednej szwedzkiej rodzinie jako najmłodsze z siedmiorga dzieci. Ukończyła szkołę podstawową, w której nauczyła się pisać i czytać.
Od najmłodszych lat wykazywała talent muzyczny, zarówno śpiewając, jak i grając na skrzypcach i flecie.
Podstaw muzyki uczył ją Sven Grankvist, organista parafialny.
Aby wspomóc finansowo rodziców występowała na jarmarkach i odpustach. Podczas jednego z takich występów jej głosem zachwycił się sędzia rejonowy Fredrik Tornérhjelm, który został jej patronem i sfinansował jej naukę śpiewu.
W 1860 roku Nilsson zadebiutowała jako zawodowa wokalistka na koncertach w Sztokholmie i Uppsali , otrzymując mieszane recenzje. Wyjechała więc do Paryża, gdzie miała doskonalić swój talent m.in pod okiem Jeana Jacques'a Masseta i Adolphe Nourrita.
Nilsson osiągnęła ogromny sukces na scenie paryskiej i londyńskiej, a w 1871 rozpoczęła tournee w USA i Kanadzie. Trasa koncertowa po Ameryce Północnej okazała się niezwykle lukratywna, przynosząc jej podobno 200 000 dolarów i uznanie amerykańskiej publiczności.
Jej głosem zachwycał się Piotr Czajkowski, a podczas występów w Rosji zauroczeni car z carycą obdarowali Nilsson cenną biżuterią (obecnie eksponowaną w Muzeum Smålands w Växjö).
Na koncercie w Sztokholmie, 23 września 1885r. , wystąpiła z balkonu Grand Hotelu w Sztokholmie. Szacuje się, że 50 000 osób zebrało się, aby posłuchać światowej sławy sopranistki. Na skutek drobnego zamieszania wybuchła panika, w wyniku której wiele osób zginęło lub zostało rannych.
W ciągu 20letniej kariery występowała niemal w całej Europie ma deskach najważniejszych teatrów, ma.in w Skandynawii, Niemczech, Hiszpanii, Pradze i Wiedniu.
Nilsson nigdy nie dokonała nagrań gramofonowych swojego głosu. Choć głos Nilsson opisywany był jako o umiarkowanej mocy, w szczytowym okresie jej kariery głos ten określano jako „krystaliczny blask, rezonans i czystość tonu”. Gdy zaczynała śpiewać, jej rejestr był idealnie równy i podobno obejmował trzy i pół oktawy, choć po pierwszych trzech latach śpiewania scenicznego zakres ten zmniejszył się do łatwych dwóch i pół oktawy, od niskiego G naturalnego do wysokiego D. Była szczególnie popularna wśród angielskiej publiczności ze względu na „krystaliczną eteryczną jakość głosu”, zwłaszcza w oratorium.
Na zdjęciu (już jako hrabina) Christina Nilsson że swoją starszą o 16 lat siostrą. Siostra została w rodzinnej wiosce i wyszła za mąż za farmera.
Mitsubishi A6M Reisen – podstawowy typ samolotu myśliwskiego Cesarskiej Japońskiej Marynarki Wojennej w okresie II wojny światowej, będący bardzo udaną konstrukcją.
W języku japońskim samolot nie miał oficjalnej nazwy, lecz nazywany był Reisen, co było skrótem pełnego oznaczenia Rei-shiki kanjō-sentōki (Myśliwiec Pokładowy Marynarki Wzór 0). Liczba „0” odnosiła się do ostatniej cyfry roku 2600 według kalendarza japońskiego, czyli 1940 w kalendarzu gregoriańskim, kiedy to rozpoczęto jego produkcję. Oficjalnym amerykańskim oznaczeniem kodowym było imię „Zeke”, jednak znacznie większą popularność zdobyła angielska nazwa „Zero”.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na portalu, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Niemiecka sześciolufowa wyrzutnia rakietowa kalibru 150 mm, opracowana w latach 1937–1939. Składała się z sześciu rur prowadzących złączonych w wiązkę, zamocowanych na łożu z trzema rozstawianymi podporami i demontowanymi kołami. W zależności od rodzaju zastosowanego materiału pędnego jej donośność wynosiła od 3000 m (proch dymny) do 6700 m (proch bezdymny).
Na obrazku: Portret rodziny Septymiusza Sewera z zatartym wizerunkiem Gety.
Damnatio memoriae (łac. „potępienie pamięci”) – zjawisko oznaczające usunięcia z dokumentów, pomników i innych świadectw kultury materialnej imion, nazw i wizerunków osób oraz wydarzeń skazanych na zapomnienie[1].
Chociaż termin damnatio memoriae jest łaciński, to w czasach rzymskich stosowano na tę praktykę określenia memoria damnata lub abolitio memoriae, a po raz pierwszy we współcześnie używanej formie pojawił się w rozprawie napisanej w Niemczech w 1689 r.[2]
...
Idea damnatio memoriae znana była w starożytnym Egipcie; jej ofiarą stał się m.in. faraon Aj, którego następca rozkazał zniszczenie wzmianek i pamiątek po swoim poprzedniku[3]. Celowemu zniszczeniu uległy także inskrypcje w Asyrii ok. 1000 lat p.n.e.[4]
...
Ta kara była stosowana także w starożytnej Grecji[5][6]. W starożytnym Rzymie nakładana za przestępstwa przeciwko godności ludu rzymskiego (crimen maiestatis). Polegała na wymazaniu skazanego z pamięci potomnych, zakazie noszenia jego nazwiska przez potomków i na zniszczeniu jego wszelkich wizerunków[7][8][6].
W okresie cesarstwa potępienie pamięci stosowane było wobec szczególnie znienawidzonych cezarów. Po uchwaleniu przez senat damnatio memoriae posągi potępionego cesarza były niszczone, jego imię skuwane ze wszystkich inskrypcji. Przestawały obowiązywać, ze skutkiem wstecz, wszystkie jego decyzje, zarówno dotyczące spraw indywidualnych jak i wydane przez skazanego prawa. Rzymianie, zdając sobie sprawę z ogromnego zamieszania, które wprowadziłoby rzeczywiste wykonanie ostatniego nakazu, wykazując tu również swój zmysł praktyczny poprzestawali na wymazaniu imienia skazańca z dokumentów i nazw aktów prawnych[potrzebny przypis].
Pierwszym cesarzem, którego spotkała ta kara był Kaligula. Później dotknęła m.in. Nerona, Domicjana, Getę, Maksymina Traka wraz z synem, Pupienusa i innych. Niektórzy, jak Karakalla, Kommodus czy Gordian II byli później rehabilitowani.
...
W Polsce kara ta spotkała księcia Bezpryma, którego Gall Anonim nie wspomina w swojej kronice[11]. Innym władcą Polski, opisywanym w kontekście damnatio memoriae, jest Wacław III z czeskiej dynastii Przemyślidów[11]. Zarówno Bezprym jak i Wacław III (władający Polską w latach, odpowiednio, 1031–1032 i 1305–1306) nie są wymienieni w większości popularnych pocztów władców Polski, takich jak poczet Matejki, i do dzisiaj należą do zapomnianych władców polskich[11].
Co do Wacława III to został zamordowany w drodzę do Polski:
Przygotowującego się do wyprawy na Polskę Wacława III zaskoczyła w Ołomuńcu na Morawach skrytobójcza śmierć z rąk najemnego niemieckiego żołnierza – Konrada z Botenštejnu, który zadał królowi, odpoczywającemu w gościnie u komornika morawskiego Albrechta ze Sternberga, trzy ciosy sztyletem.
@Deykun W kontekście Egiptu zdecydowanie należy wspomnieć Echnatona, który za próbę reformy religijnej (przejścia na de-facto monoteizm z Atonem jako głównymi i jedynym bogiem) został praktycznie wymazany z historii.