Młoda funkcjonariuszka rzuca wszystko, żeby udawać członkinię ETA i ryzykuje życiem, aby poznać kryjówki terrorystów zlokalizowane na południu Francji.
Film oparty na faktach, jakto rozbijano w Hiszpanii ETA. Są momenty gdzie trzymał w napięciu, dobrze zagrany. Nie podchodziłem do tego jak do filmu opowiadającego historię Hiszpanii, ale podejrzewam, że dla Hiszpanów, czy Basków to będzie jeszcze lepsze widowisko. Mnie to tak nie poruszyło, jak zapewne poruszy ich. Ogólnie warty obejrzenia.
Reżyseria: Michał Waszyński, Jan Nowina-Przybylski
Czas trwania: 1h 18m
Ocena: 7/10
Czasem trzeba łyknąć prostą rozrywkę, ludzie wtedy chwytają zwyczajowo za amerykańskie średniaki, a ja wtedy włączam polskie komedie przedwojenne.
Obawiam się jednak, że wszystkie lepsze polskie komedie z okresy dwudziestolecia międzywojennego już widziałam.
"Panienka z poste restante" nie jest złą komedią, był fun? Był. Ale to jednak o wiele mniej śmieszniejsza i urocza komedia niż np. "ABC miłości" czy "Jadzia".
Cenię bardzo chada Aleksandra Żabczyńskiego (amant polskiego kina, laski waliły drzwiami i oknami na jego filmy), ale dla mnie jest za sztywny nieco w tym obrazie, wiadomo, taka rola znów mu się trafiła, ale jednak najbardziej rolą odstaje Alma Kar w roli prowadzącej kobiecej. Zresztą nigdy Kar zawrotnej kariery nie zrobiła w Polsce ani nigdzie indziej.
Za to profeskę odwalają jak zwykle aktorzy starszej daty jak Ćwieklińska czy Znicz - sceny z nimi to gwarantowana rozrywka.
Sama komedia? Jak to bywa w polskich komediach romantycznych to po prostu czysta komedia omyłek, która produkuje z widza salwy śmiechu. Do tego romans pięknym młodych ludzi i mamy akuratnego hita.
Szkoda, że film nie zachował się w całości. Ewidentnie brakuje tam kilku scen.
Film ten można obejrzeć za darmoszkę na Ninoteka, znajduje się tam całkiem sporo polskich filmów przedwojennych - z takich najlepszych polecam "ABC miłości" bo to 10/10, można się tarzać ze śmiechu, a grają tam Adolf Dymsza i Maria Bogda, czyli praktycznie topka aktorska z tamtych czasów.
Znów mi się trafił ostatni film reżysera. Tym razem mistrza Wajdy. Film opowiada o polskim malarzu Władysławie Strzemińskim, który przed wojną był praktycznie bolszewikiem, ale kilka lat po wojnie został pozbawiony wszelkich praw artysty, gdy sprzeciwił się wdrażaniu idei socjrealizmu - wywalono go z uczelni, wywalono go ze związku, który sam zakładał, bez papierów nie mógł nigdzie znaleźć pracy. W roli głównej Bogusław Linda.
Na filmwebie i w ogóle ludzie krytykują ostatni film Wajdy, ale mi ogólnie się podobał - to smutna opowieść o tym, jak system potrafi zniszczyć sztukę i jego twórcę.
"Mój ojciec - Zabójca BTK", Netflix, premiera 10 października tego roku.
Zabierając się do oglądania tego filmu, nie miałem właściwie żadnej wiedzy o BTK poza wzmianką, która o nim była w Mindhunterze.
Dokument niestety daje nam dość szczątkowe informacje na temat popełnianych przestępstw. Jest to raczej telegraficzny skrót stanowiący zachętę do samodzielnej eksploracji tematu już po obejrzeniu filmu.
Film skupia się na Kerri Rawson, która jest córką Dennis Radera (BTK). Dowiadujemy się w jaki sposób poznała prawdę o swoim ojcu, a także jakim rodzicem był seryjny morderca. Kerri wspomina także o ostracyzmie społecznym, którego doznała.
Archiwalne materiały to z pewnością najciekawszy element filmu i to one dają nam obraz tego, jakim zwyrolem był BTK. Wywiady ze śledczymi, pokrzywdzonymi i nagrania z rozprawy to coś, czego powinno być tutaj dwa razy więcej. W tego typu produkcjach zawsze denerwuje mnie inscenizowanie niektórych scen mających miejsce w przeszłości (dla mnie zawsze ma to vibe Sędzi Anny Marii Wesolowskiej) - tutaj są takie momenty.
Ogólnie werdykt jest taki, że jako wstęp do historii BTK jest to dobra pozycja, ale po jej obejrzeniu konieczne jest zapoznanie się z bardziej szczegółowymi treściami jak podcasty czy książki.
Sergiusz – nastolatek z technikum – jest niezrozumiany przez rodzinę i prześladowany przez rówieśników z powodu pasji do fantastyki i gier LARP (live action role-playing). W niesamowitym świecie wyobraźni i przygód spod znaku magii i miecza jest prawdziwym herosem – męskim, dzielnym, niepokonanym. W świecie rzeczywistym – już niekoniecznie. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, kiedy w klasie chłopaka pojawia się nowa uczennica – piękna Helena, w której ten zakochuje się od pierwszego wejrzenia. Niestety dziewczyna zaczyna kolegować się z grupą popularnych uczniów. Sergiusz czuje, że w starciu ze szkolnymi trollami ma nikłe szanse na zdobycie serca Heleny. Wszystko zmienia się, gdy niespodziewanie odkrywa tajemnicę nastolatki, a do miasta przybywa sławny autor bestsellerów.
Nie wiem co dalej w scenariuszu, ale to pewnie bardziej jakieś takie bajkowe romansidło gdzie wszystko kończy się "szczęśliwie" i nerd zdobywa fajną d⁎⁎ę niż lepiej odpowiadający rzeczywistości dramat, gdzie laska wybiera jednak najbardziej przebojowego przygłupa, zachodzi z nim w ciążę, przygłup ją zostawia i nerd jest wtedy brany pod uwagę, no przynajmniej do czasu odchowania bąbelka (a potem się zobaczy)
Jaki jest wg. mnie najlepszy polski serial kryminalny? Ekstradycja, czy Sfora? Nieee. Erynie? To już bardzo wysoko zawieszona poprzeczka, ale imho, przebija je Glina z Jerzym Kawalerowiczem.
Właśnie wraca na ekrany za sprawą Netflixa i oby tego nie zj€bali!
W artykule jest też zwiastun - w razie paywalla otwierać w oknie prywatnym:
Jak to ludzie pisali po premierze "polski Tarantino". W sumie więc gwarancja dobrej zabawy - i tak było. Ale czy coś więcej? Ot, kolejny polski średniak, dobrze zrealizowany, fajny scenariusz, fajni aktorzy (szczególnie Bielenia, bo sam Braciak jako Kościuszko chodzi wiecznie z jedną miną).
Takie tam historyczne kino akcji. Do obejrzenia, rozkoszowania się, ale tam nic więcej nie ma. A lepszy fun mogą sprawić filmy samego Tarantino.
PS, Najbardziej podobały mi sceny gdy Więckiewicz wjeżdżał gdzieś ze swoją grupką żołnierzy i każdy na ich widok przestraszony krzyczał "Rosjanie!".
Ostatni film mistrza Tarkowskiego. Bardzo osobisty i duchowy. To film o mężczyźnie, który przerażony zbliżającą się zagładą postanawia szukać pomocy u Boga. Jest zdolny poświęcić wszystko by uratować swoich bliskich.
Film napełniony symboliką, pięknymi ujęciami - jedna z ostatnich scen to mistrzowska jednoujęciówka.
Nie jest to kino łatwe, wręcz bym napisała, że uber trudne. W każdym razie ja miałam problem po seansie, musiałam się posiłkować pomocą w necie, a przecież widziałam kilka filmów Tarkowskiego wcześniej - jednak i one sprawiały mi spory problem, ale tak to bywa gdy jest się ateistką a wiara przebija się praktycznie we wszystkich filmach Tarkowskiego.
To nie zmienia tego, że kino Tarkowskiego jest ponadczasowe, piękne i bardzo człowiecze. Kto się nie boi trudnego kina to polecam gorąco. Mi samej zostało jeszcze kilka filmów mistrza.
@Mahjong Dzięki za przypomnienie - muszę w końcu się zebrać do tego, tylko jakoś ostatnio dobrego momentu nie mogę trafić, bo w wypadku Tarkowskiego trzeba być w odpowiednim nastroju aby to zacząć oglądać.
Film który, z jednej strony pokazuje jak to czlowiek potrafi robić okropieństwa ze względu na kolor skóry i budzi nienawiść do rasizmu, a jednocześnie złość do białych o to co robili.
Jest sporo materiałów i z prawdziwego życia, i z literatury, które mogłyby stanowić kanwę udanego polskiego serialu. Ale po co wymyślać, skoro można klepać to, co już było?
Btw, zabrakło mi ciekawostki, jak Skarbek "odmłodziła" się na początku wojny o 7 lat (otrzymała od Brytoli dokumenty z późniejszą datą urodzenia, niż jej prawdziwa i potem oficjalnie podawała się za młodszą).
Tytuł: Hudson Hawk
Rok produkcji: 1991
Kategoria: Komedia / Przygodowy
Reżyseria: Michael Lehmann
Czas trwania: 1g 35m
Ocena: 3/10
Włamywacz Hudson Hawk wychodzi z więzienia i od razu wpada w tarapaty.
Opis mógłby być bardziej konkretny, ale szkoda na to czasu, tak jak szkoda go tracić na seans tego dzieła.
Byłem z ojcem na nim w kinie jak miałem 10 lat. Myślę sobie: Może byłem za mały, że by zrozumieć humor w tej przecież niby komedii.
No i okazało się, że nadal jestem za mały, z tym, że o tyle mądrzejszy, iż nie dam mu kolejnej szansy sprawdzić czy rozumiem.
Aż musiałem dowiedzieć się kim jest ten Lehmann i w sumie ma się czym pochwalić. Stare pierdziele metalowe powinny kojarzyć taki film jak Airheads. Facet kręcił też znane seriale obecnej fali jak Dexter. A tutaj coś ewidentnie nie zagrało.
No i dogrzebując się do twórców na filwebie odkrywam, że autorem całej histori jest sam Bruce Willis.
Typ chyba chciał wykreować markę jak Indiana Jones, ale zostanie już na zawsze McClainem.
Pomysły na papierze wydawały się dobre. Ale brakuje temu spójności.
Nic do siebie nie pasuje.
Tak jak ta musicalowa scena z Dannym Aielo. Cholera wie skąd i po co.
Ale najgorsze jest to wylewające z każdej sceny ego Willisa. Typ sie calym sobą prosi, żeby mu przyjebać. To ta jego sensualna rola jako piosenkarza. Ciężko się na to patrzy.
Parę scen fajnych jest, ale ogolnie gniot totalny.
@FodiJoster - kiedyś z jakiegoś magazynu o grach dowiedziałem się, że gra Hudson Hawk na C64 oparta jest na filmie - wypożyczyłem go na VHSie i pamiętam jedynie, że był ok.
Dzisiejsze wydanie #kiedysidzis będzie o Kate Winslet.
Świat (w tym ja), po raz pierwszy usłyszał i niej w roli Rose z “Titanica”. To był mój ulubiony film dzieciństwa. Dostałam go w prezencie pod choinkę i oglądałam tak często, że taśma z kasety VHS troszku się wytarła.
Jej późniejsza, dramatyczna postać w “Zakochany bez pamięci” uplasowała ten tytuł na wysokiej pozycji filmów, do których chętnie wracałabym częściej.
Nie mogę nie wspomnieć też o “Lektorze” i kontrowersyjnej roli uwodzicielki/byłej strażniczki SS.
Prywatnie wydaje się, że jest mega autentyczną i ciepłą osobą. Nie gwiazdorzy i nie próbuje budować dystansu.
Starzeje się naturalnie. Trochę w opozycji do aktualnych trendów Hollywood.
No i na plus uśmiech z kącikami ust skierowanymi w dół, trochę jak #smilesinpolish.
@onpanopticon O kolega chyba się starzeje Ja od kiedy przekroczyłem trzydziestkę, to zacząłem patrzeć przychylnie na tzw. MILFy, a traz jak jestem 40+, to dopiero
@Rimfire ciekawi mnie Twój punkt widzenia. Wytłumacz proszę.
Moim zdaniem nieszczęśliwa nastolatka, której kazano wyjść za starszego kolesia dla kasy (tak, wiem - takie czasy). Scena, gdzie próbuje skoczyć za burtę mocno daje do zrozumienia, że jest zagubiona i ma dość sytuacji, w której się znalazła.
Myślałam, że będę oglądać wariacyjne kino moralnego niepokoju XXI wieku i tak było przez pierwszą połowę, potem film robi zwrot i lądujemy w psychologicznym thrillerze. Dla wielu może to być clishe-zabieg, ale mi się podobało, że reżyser chciał się tu pobawić gatunkiem i wrzucić widza w psychologiczną rozgrywkę, szczególnie, że baza tego istnieje od początku filmu.
Oto grupa studentów aktorstwa na miesiąc przed wystawieniem dyplomu dostaje nowego reżysera. Ten ma specyficzne metody pracy, do tego wije się za nim niejasna przeszłość. Szczególnie upodoba sobie Maję, studentkę, która ma dość niepowodzeń w castingach i postanawia po dyplomie zerwać z aktorstwem.
Polecam, polskie kino od dawna już wstało z kolan, ale wciąż zalewa nas masa "średniaków". IMO ten tytuł wybija się poza ową skalę. Dobra rozrywka, dobrzy aktorzy i te napięcie, które towarzyszy nam przez cały film - tworzy obraz, na którym będziemy dobrze się bawić.
Tytuł: Jagten
Rok produkcji: 2012
Kategoria: Dramat
Reżyseria: Thomas Vinterberg
Czas trwania: 1g 55m
Ocena: 8/10
Polowanie
Opiekun w przedszkolu zostaje oskarżony przez podopieczną o molestowanie.
Trudny temat poruszony surowo i bez sugerowania czegokolwiek. Ewentualnie można snuć domysły kto naprawdę skrzywdził dziecko. A parę tropów reżyser zostawił.
Mads jak zwykle gra koncertowo, choć dość oszczędnie.
Warto zobaczyć by poczuć choć trochę na własnej skórze co za sobą niosą fałszywe oskarżenia w małej społeczności.
Wczorajszy wpis #kiedysidzis nie pozostawił na bohaterce suchej nitki.
Dzisiejsza postać nie da się przez Was unicestwić, bo ma za sobą cały gang! I to gang krwi braterskiej!
Cillian Murphy aka Thomas Fucking Shelby jako sponsor dzisiejszego odcinka.
Osoba wielu talentów. W młodości wokalista i gitarzysta rockowego zespołu The Sons of Mr. Green Genes.
Pierwszy raz widziałam go w filmie “Red Eye”.
Potem kilka ról drugoplanowych i BUM! Peaky Blinders, serial totalny. Cillian wpasował się w rolę idealnie. Oskarowy Oppenheimer, też klimatyczny kostiumowo, ugruntował jego pozycję w topce moich ulubionych aktorów.
Rewatching po latach. Cóż, nie jest to najlepszy Scorsese, początek szoruje między lekką żenadą a wysokim kinem, ale ostatecznie wygrywa to drugie. Na pewno im bliżej końca tym coraz lepiej, ale prawda na koniec jest taka, że wszystkie gangusy kreują się na wojowników z honorem, a tak po prostu są nadal zwykłymi gangusami bez względu na epokę, w której działają.
Piękne słowa o krwawych walkach i dokonanej historii wielkiego kraju USA niczego nie zmienią, gdy groby ludzi, o których Nowy Jork nigdy nie będzie pamiętał zarastają gdzieś w tle.
Nie znam filmografii Honga, zawsze byłam trochę na bakier z azjatyckimi twórcami, staram się to nadrabiać. Nie wiem też czy "Tale of cinema" to dobry pomysł by zacząć z Hongiem. Opowieść wcale nie jest o kinie. A może jest ale w sensie podskórnym, nie do końca wybijającym się na powierzchnię. Bo w tym sensie można przypatrzeć się historii opisanej w filmie i skonfrontować ją z rzeczywistością. Tam natomiast świat niby potwierdza filmową historię, a jedna kilka tropów nie zgadza się.
Dla mnie dość ciężki film - w sensie kwestii samobójstwa, gdzie nie ma wytłumaczenia dlaczego ktoś w ogóle chce się zabić, po prostu chce się zabić i tyle. Nie wiem czy będę oglądać więcej filmów tego reżysera - za blisko zagląda ludziom w duszę i nie znalazłam tam dużo optymizmu.
