Nagrzewnica wielkopiecowa typu Cowpera albo inny regenerator ciepła z ceramicznym „checkerworkiem”.
Gdybym miał ograniczyć do najbardziej prawdopodobnych rodzin obiektów, to brałbym pod uwagę:
chłodnię kominową / wyparną — jeśli obiekt jest bardzo szeroki u podstawy, zwęża się pośrodku i ma ogromną pustą przestrzeń nad wypełnieniem;
nagrzewnicę Cowpera / regenerator hutniczy — jeśli jest wyraźnie cylindryczny, stosunkowo smukły, wysoki i ma grubą ceramiczną wykładzinę z kanałami;
znacznie mniej prawdopodobny przemysłowy scrubber / wieżę płuczkową — także może mieć wypełnienie, ale zwykle jest ono inne i sam obiekt jest mniejszy
Po przejrzeniu radzieckich materiałów technicznych coraz bardziej skłaniam się jednak do chłodni kominowej. Radzieckie normy dla градирни przewidywały wieże z monolitycznego lub prefabrykowanego żelbetu, a wewnątrz osobną konstrukcję „оросителя” — wypełnienia/zraszacza, przez które spływała woda. Dokumentacja z lat 80. opisuje nawet typową siatkę podpór wypełnienia 6×6 m.
Stopień zagrożenia
Creo
silnie zagrożona
Okres dojrzałości
Zbiór odbywa się od połowy do końca września. Owoce zachowują świeżość do około listopada.
Pochodzenie
Odmiana jabłek Creo powstała około 1880 roku w wyniku selekcji przeprowadzonej przez Dietricha Uhlhorna w Grevenbroich. Uhlhorn jr. (1843–1915), jeden z najbardziej kreatywnych i odnoszących największe sukcesy prywatnych hodowców swoich czasów, w latach 1870–1900 wyhodował szereg odmian jabłek, z których najbardziej znane to „Freiherr von Berlepsch” i „Zuccalmaglios Renette”.
Rozpowszechnienie
Odmiana Creo była dystrybuowana w latach 30. XX wieku – a nawet jeszcze w latach 50. – przez szkółkę drzew owocowych Fey (Meckenheim). W latach 40. XX wieku odmianę tę uprawiano eksperymentalnie w pałacu Dyck koło Grevenbroich, gdzie Creo wyróżniała się bardzo wysokimi plonami.
owoc
owoc średniej wielkości, o zaokrąglonym kształcie stożkowym, ogólnie stosunkowo równomierny, o regularnym kształcie, w przekroju poprzecznym nieregularnie okrągły. Kolor podstawowy w momencie dojrzałości do zbioru od białawego do żółtawozielonego, w momencie dojrzałości spożywczej białawozółty. Kolor wierzchniej powłoki od czerwonawego do brązowoczerwonego, marmurkowy, z rozmytych pasków. Owoce dobrze nasłonecznione mają barwę wierzchnią na powierzchni od jednej trzeciej do czterech piątych, owoce z cienia częściowo prawie bez barwy wierzchniej. Skórka i odporność na uciskanie. Owoc wrażliwy na uciskanie. Skórka gładka, błyszcząca, sucha, stosunkowo cienka, krucha, nie przeszkadzająca podczas spożywania. Widok kielicha: zagłębienie kielicha od średnio szerokiego do wąskiego, o średniej głębokości (do głębokiego), boki strome / średnio strome. Otoczenie z słabo zaznaczonymi guzkami, które przebiegają po owocu jako niewyraźne krawędzie. Kielich średniej wielkości, zmiennie półotwarty, a także otwarty lub zamknięty. Płatki kielicha częściowo rozstawione, wąskie, tylko średniej długości. Widok na szypułkę: zagłębienie szypułkowe od średnio szerokiego do szerokiego, od średnio głębokiego do głębokiego, boki średnio strome, z niewielką do umiarkowanej rdzawizną, rdzawizna drobna. Szypułka zmienna, od średniej długości do długiej, a także krótka, średniej grubości. Widok w przekroju: jama kielicha szeroko trójkątna, pręciki zrośnięte nieco poniżej środka. Komora nasienna średniej wielkości, ścianki komory nasiennej w kształcie uszu, pęknięte. Jama osiowa słabo otwarta. Pestki małe (do średniej wielkości), 7 – 7,5 : (3,5 -) 4 mm, ciemnobrązowe.
Miąższ dość biały, o średnio drobnych komórkach, luźny, po przechowywaniu staje się kruchy. Smak łagodno-kwaśny, lekko pikantny, bez wyraźnego aromatu.
Drzewo
Drzewo odmiany Creo charakteryzuje się średnio silnym wzrostem, który wkrótce słabnie wraz z pojawieniem się wczesnych plonów. Z tego powodu odmiana ta tworzy stosunkowo niewielkie korony, dlatego należy ją regularnie przycinać, a w razie obfitego owocowania – przerzedzać owoce, aby zapobiec przedwczesnemu starzeniu się drzewa i jego wyczerpaniu. Drzewo jest stosunkowo odporne na raka drzew owocowych, niewymagające pod względem warunków glebowych, mało podatne na parcha, ale nieco podatne na mączniaka prawdziwego. Pewną podatność owoców na gnicie odmiana Creo prawdopodobnie odziedziczyła po odmianie ojcowskiej Kaiser Alexander. Plon tej odmiany jest wysoki do bardzo wysokiego i regularny. Jako odmiana diploidalna Creo jest również dobrym zapylaczem dla innych odmian jabłoni. Kwitnienie następuje wiosną, średnio wcześnie, mniej więcej w tym samym czasie co u odmian Boskoop lub Gravensteiner.
Odmiany podobne
Kaiser Alexander, Bismarck
Przeznaczenie uprawowe
Creo, jako odmiana obficie owocująca i słabo rosnąca, jest raczej interesująca dla ogrodów przydomowych i działkowych, gdzie pożądane są drzewka o niewielkich rozmiarach. Należy przy tym preferować podkładki o średniej lub silnej sile wzrostu. W przypadku szczepienia na drzewie wysokopiennym należy zastosować formator pnia jako szczep pośredni.
Czarny parasol Czapla czarna (Egretta ardesiaca) jest znana ze stosowania interesującej techniki polowania określanej w języku angielskim jako canopy feeding – polega ona na tym, że podczas brodzenia w wodzie czapla pochyla się i rozkłada skrzydła wokół głowy, tworząc rodzaj parasola. Cień, który rzuca na powierzchnię, redukuje refleksy światła słonecznego, pozwalając jej łatwiej dostrzec zdobycz, a także ukrywa jej sylwetkę widzianą spod wody i co najważniejsze, wabi małe ryby, które instynktownie szukają schronienia w zacienionych miejscach w wodzie.
Czapla czarna żyje w środkowej i wschodniej Afryce. Zamieszkuje okolice płytkich zbiorników wodnych i podobnie jak inne czaple, żywi się przede wszystkim rybami, okazjonalnie zjadając także owady, skorupiaki i małe płazy. Poluje za dnia, szczególnie chętnie o zachodzie słońca – niekiedy w pojedynkę, niekiedy w grupach liczących przeciętnie do pięćdziesięciu osobników, choć notowano też większe grupy liczące nawet dwieście czapli.
Jak wskazuje nazwa, czapla ta ma czarne upierzenie. Jedynym kolorowym elementem jej wyglądu są jaskrawe, intensywnie żółte łapy, przez co wygląda trochę, jakby nosiła czarne legginsy.
Według opisu jednostka widoczna na zdjęciu (marynarze stoją na jej pokładzie) to U-1171 w Danziger Werft AG w kwietniu 1944 roku. U-Boot o tym numerze został zbudowany w Gdańsku i oddany do służby w marcu 1944 roku, więc fotografia pochodzi z dość wczesnego okresu użytkowania okrętu.
U-1171 był niemieckim okrętem podwodnym typu VIIC/41, należącym do późnej generacji najliczniejszej rodziny U-Bootów Kriegsmarine. Modyfikacja /41 oznaczała mocniejszy kadłub ciśnieniowy, pozwalający zanurzać się na większe głębokości oraz mający większą wytrzymałość na eksplozje bomb głębinowych. Powstało tylko 91 egzemplarzy tego podtypu.Zbudowano go w stoczni Danziger Werft w Gdańsku: stępkę położono 5 maja 1943 r., wodowanie nastąpiło 23 listopada 1943 r., a do służby wszedł 22 marca 1944 r.
Początkowo dowodził nim Oberleutnant zur See Otto-Heinrich Nachtigall, a od 17 lipca 1944 r. do końca wojny Oberleutnant zur See Hermann Koopmann. Przez niemal cały 1944 r. i początek 1945 r. U-1171 służył w 8. Flotylli jako jednostka szkolna. Dopiero 1 marca 1945 r. został przydzielony do bojowej 11. Flotylli. Wojna była już jednak w końcowej fazie i U-1171 nie odbył żadnego pełnego patrolu bojowego ani nie zatopił żadnego statku.
Po kapitulacji Niemiec okręt znajdował się w Norwegii. 9 maja 1945 r. został poddany Brytyjczykom w Stavanger. Następnie przewieziono go do Wielkiej Brytanii; 27 maja dotarł do Lisahally w Irlandii Północnej. W przeciwieństwie do większości poddanych U-Bootów nie został od razu zatopiony w ramach operacji Deadlight. Brytyjczycy uznali go za przydatny do badań.
To właśnie powojenna część historii U-1171 jest najciekawsza. Royal Navy wykorzystywała go w 1945 r. do prób akustycznych i testów wykrywania okrętów podwodnych, m. in. w rejonie zachodniej Szkocji. Porównywano go między innymi z U-1105, którego kadłub pokryty był specjalną gumową powłoką przeciwsonarową Alberich. U-1171 stanowił w tych próbach „zwykły” punkt odniesienia dla typu VIIC. Testy prowadzono z baz w Holy Loch, Tobermory, Londonderry i Rothesay.
Po zakończeniu badań U-1171 wrócił 3 lutego 1946 r. do Lisahally i został odstawiony do rezerwy. Występuje w publikacjach również z brytyjskim numerem N 19, choć nie został formalnie wcielony do Royal Navy jako pełnoprawny brytyjski okręt. Ostatecznie zdecydowano o jego złomowaniu; w kwietniu 1949 r. rozebrano go w Sunderlandzie.
Stara, szeroko rozpowszechniona odmiana, którą J. L. Christ po raz pierwszy opisał w 1789 roku pod nazwą „Leichter Mätapfel”. Już wówczas była znana pod wieloma innymi nazwami w całej południowej Niemczech. A.F.A. Diel otrzymał tę odmianę w 1801 roku pod nazwą „Wilhelmsapfel”, a prof. Crede z Marburga szczegółowo opisał ten owoc jako „Crede’s großer Wilhelmsapfel”.
Kwitnienie
Chociaż drzewo charakteryzuje się silnym wzrostem, kwitnienie rozpoczyna się bardzo wcześnie i jest mało wrażliwe na czynniki atmosferyczne.
Owoc
Duży do bardzo dużego, w zależności od obfitości plonu. Wysoki, stożkowaty. Brzuch znajduje się w kierunku końca szypułki, gdzie owoc płasko się zaokrągla. Jedna strona owocu jest zawsze wyższa od drugiej. Skórka gładka, błyszcząca. Kolor podstawowy zielonkawo-żółty, później jasnożółty. Ponad połowę skórki pokrywają ciemnoczerwone, rozmyte paski. Ogonek krótki, zazwyczaj nie wystaje ponad zagłębienie kielicha. Miąższ jędrny, biały, później luźny, nieco gruboziarnisty. Soczysty, o przyjemnym, lekko korzennym smaku z nutą kwasu winowego.
Dojrzałość
Od listopada do lutego/marca.
Wykorzystanie
Jabłko przemysłowe przeznaczone do produkcji soków i tłoczenia, a także do domowego wykorzystania w pieczeniu i gotowaniu.
Plon
Bardzo plenny, prawie co roku zapewnia wystarczające zbiory.
Drzewo
W młodości rośnie bardzo bujnie i zdrowo. Później tworzy dużą, gęstą koronę.
Stanowisko
Preferuje żyzne, głębokie gleby.
Odporność
Odmiana wytrzymała i odporna. Duże owoce nie są odporne na wichury, dlatego należy wybierać stanowiska nieco osłonięte.
Wartość uprawowa
Jako drzewo wysokopienne w sadach tradycyjnych oraz do nasadzeń przydrożnych. Obecnie występuje już tylko sporadycznie w starych sadach tradycyjnych.
#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #niemcy #botanika
Piryt formuje się w niemalże idealne sześciany, ponieważ jego wewnętrzna struktura atomowa, złożona z jonów siarki i żelaza, powtarza się w przestrzeni pod kątem prostym. Ich wiązania stabilizują się w układzie sześciennym i stąd biorą się takie kształty.
Oczywiście nie wszystkie piryćki kształtują się w sześciany, bo czasem wyglądają jak kawałek starej, zgniecionej folii aluminiowej (z tą różnicą, że ważą o wiele więcej, bo w końcu to rudy żelaza).
Oryginalne kolory Czapla modrolica (Pilherodius pileatus) zamieszkuje tropikalne lasy deszczowe na obszarze od środkowej Panamy do południowej Brazylii i wyróżnia się wyjątkowo egzotycznym wyglądem – ma bardzo jasne, kremowobiałe upierzenie z czarną „czapeczką”, niebieską skórę na odcinku pomiędzy okiem a dziobem oraz niebieski dziób, przy końcu zmieniający odcień na różowawy.
Gatunek ten wciąż jest dość słabo poznany. Czapla modrolica zasiedla przede wszystkim okolice bagien i małych, płytkich zbiorników wodnych położonych w głębi lasów deszczowych, choć niekiedy pojawia się też na terenach przekształconych przez człowieka. Żywi się głównie rybami, a okazjonalnie poluje też na żaby, kijanki i owady żyjące w pobliżu wody. Jest bardzo terytorialna i prowadzi w większości samotny tryb życia.
Okazy dendrytów w minerałach: dendryt w Agacie (ten mały kamyczek) i dendryty w Chalcedonie (żółtym i niebieskim).
Dendryty to układy drobnych kryształów o charakterystycznym, rozgałęzionym kształcie. Powstają w wyniku szybkiej krystalizacji substancji (np. tlenków manganu lub żelaza) w szczelinach skał i tworzą takie wzorki.