Beauty of Kent
Pochodzenie/historia
Pochodzi z Anglii. Pochodzenie tej pięknej odmiany jabłoni nie jest znane; po raz pierwszy odnotował ją Forsyth w swoim traktacie o drzewach owocowych (opublikowanym po raz pierwszy w 1803 r.), jednak nie ma o niej wzmianki w żadnym z katalogów szkółkarskich, ani z końca ubiegłego, ani z początku obecnego stulecia. Została wprowadzona do szkółki Brompton Park około roku 1820 i stała się bardzo powszechnie uprawiana w całym kraju. Prawdopodobnie jest to odmiana „Rambour Franc” francuskich pomologów. Bardzo dobry jej opis znajduje się w publikacji Ronaldsa „Pyrus malus Brentfordiensis”, tablica XV, rys. 1. Bunyard (1920) podaje, że pochodzenie tej odmiany jest nieznane, a po raz pierwszy odnotowano ją około 1800 roku. Katalog firmy George Bunyard & Co. (1914) podaje, że odmianę tę wyhodował Moses Lowland z hrabstwa Kent. Beach (1905) zauważa, że w Anglii, skąd pochodzi, najlepiej radzi sobie w uprawie ogrodowej na ciepłej glebie i na podkładce Paradise; uprawiana na glebach gliniastych i innych nieodpowiednich traci na jakości. W czasie, gdy Beach pisał swoją pracę, odmiana ta była w Nowym Jorku mało znana.
Drzewo
Drzewo jest silne i bujne, o pokroju wyprostowanym — duże, dość wcześnie wchodzi w okres owocowania i jest niezawodnym producentem. Źródła różnią się co do wydajności: Warder (1867) określa ją jako „dość wydajną”; Downing (1900) jako „umiarkowanie wydajną”; Budd-Hansen (1914) jako „umiarkowanie owocującą”; Beach (1905) – „umiarkowanie wydajne”; „Herefordshire Pomona” (1885) podaje, że „obficie owocuje”. Bunyard (1920) opisuje wzrost jako „silny; płodny”. Thomas (1903) zauważa: „Wzrost silny i wyprostowany, pędy ciemne”.
Odmiana ta lepiej sprawdza się w uprawie jako drzewo standardowe niż jako szpaler lub piramida. Osiąga duże rozmiary, tworząc bardzo okazałe drzewo. Ma skłonność do raka, jeśli nie rośnie na odpowiedniej glebie.
Liść (Bunyard 1920): dość duży, ciemny, opadający, płaski, z bardzo głęboko zakrzywionymi ząbkami.
Owoc
Rozmiar
Duże do bardzo dużych. Bunyard (1920) podaje wymiary 3½ na 3 cale, określając je jako „dość duże”. Downing, cytowany w „Herefordshire Pomona”, stwierdza: „Owoce w tym klimacie należą do najwspanialszych spośród wszystkich jabłek, często osiągając obwód szesnastu lub osiemnastu cali”. Jedne z najpiękniejszych i najwspanialszych pod względem wyglądu spośród wszystkich jabłek; gdy są dobrze wyhodowane, być może najwspanialsze jabłka uprawiane obecnie.
Kształt
Okrągławy, spłaszczony u podstawy i zwężający się w kierunku wierzchołka/kielicha/oczka, gdzie jest lekko żebrowany i zakończony kilkoma wyraźnymi kątami. Warder (1867) określa go jako „okrągławy, spłaszczony, nieco stożkowaty, regularny”. Thomas (1903) opisuje go jako „zaokrąglony, nieco spłaszczono-stożkowaty, ładny, gładki i raczej tępy”. Bunyard (1920) podaje: „okrągło-stożkowaty, spłaszczony u podstawy, nieregularny”. Lowther (1914) odnotowuje kształt jako „re” (okrągławy). Katalog George’a Bunyarda (1914) określa go po prostu jako „okrągły”.
Łodyga / Trzon
Krótka, smukła (Downing 1900; Warder 1867 podaje „średniej długości do krótkiej”; Budd-Hansen 1914 „smukła, krótka”; Herefordshire Pomona 1885 „krótka”). Thomas (1903) podaje „o długości od trzech czwartych do półtora cala, smukła”. Bunyard (1920) w wyjątkowy sposób opisuje łodygę jako „krępą i długą”.
gniazdo
szerokie i głębokie, spiczaste/ostre, pofałdowane/faliste, pokryte rdzawobrązową skórką. Warder (1867): „średnie, ostre, faliste, zielone”. Downing (1900): „okrągłe, pokryte rdzawobrązową skórką, pofałdowane”. Herefordshire Pomona (1885): „szeroka i głęboka wnęka, która wraz z podstawą jest całkowicie pokryta szorstką brązową rdzawą powłoką”. Thomas (1903): „spiczasta”. Budd-Hansen (1914): „szeroka, głęboka, spiczasta, pofałdowana, z dużą plamą rdzawego zabarwienia rozciągającą się poza podstawę”. Bunyard (1920): „szeroka, płytka, rdzawa” — opis płytkiej wnęki, co stanowi kontrast w stosunku do innych źródeł.
Kielich / Oko
Małe i zamknięte, z krótkimi segmentami, osadzone w wąskiej miseczce. Budd-Hansen (1914) dodaje: „segmenty krótkie, wyprostowane, zbieżne”. Warder (1867): „bardzo małe, zamknięte”. Bunyard (1920): „zamknięte w bardzo pomarszczonej i guzowatej miseczce”.
Miska
Wąska, kanciasta. Warder (1867) określa ją jako „dość płytką, regularną”; Herefordshire Pomona (1885) – „wąską i kanciastą”; Downing (1900) – „wąską”; Budd-Hansen (1914) – „wąską, kanciastą, głęboką”; Thomas (1903) – „głęboką, wąską”; Bunyard (1920) – „bardzo pomarszczona i guzowata”.
Skórka
Zielonkawożółta / ciemnożółta, lekko z zielonym odcieniem, z niewyraźnymi czerwonymi plamkami po stronie zacienionej, a po stronie nasłonecznionej całkowicie (lub prawie całkowicie) pokryta dużymi, przerywanymi paskami w kolorze purpurowo-czerwonym / ciemnoczerwonym, z kilkoma wtrąceniami ciemnożółtych plam. Warder (1867) opisuje powierzchnię jako „zielonkawożółtą, mniej lub bardziej pokrytą jasnoczerwoną barwą, z plamami ciemniejszego odcienia”. Elliott (1865): „zielonkawożółta, prążkowana purpurowo-czerwonymi paskami”. Thomas (1903): „prawie cała powierzchnia pokryta paskami intensywnej purpurowo-czerwonej barwy”. Downing (1900): „gładka, zielonkawo-żółta, z dużymi, przerywanymi pasami w kolorze purpurowo-czerwonym”. Budd-Hansen (1914): „powierzchnia gładka, zielonkawo-żółta, z bladymi czerwonymi plamami po stronie zacienionej, po stronie nasłonecznionej całkowicie pokryta dużymi, intensywnymi pasami w kolorze purpurowo-czerwonym z kilkoma plamami w kolorze ciemnożółtym”. Bunyard (1920): „żółto-zielony, z jasnoczerwonym rumieńcem, szerokie ciemne pasy”. Lowther (1914): „w paski lub z plamami (czerwonymi)”. Katalog George’a Bunyarda (1914): „w czerwone paski na żółtym tle”.
Jakość: Źródła podają sprzeczne informacje. Warder (1867): „tylko dobra”. Elliott (1865): „gorsza”. Thomas (1903): „o raczej słabym smaku… o niewielkiej wartości lub bezwartościowa, z wyjątkiem zastosowania w kuchni”. Budd-Hansen (1914): „przeciętne… o niewielkiej wartości, z wyjątkiem gotowania”. Downing (1900): „Dobre”. Herefordshire Pomona (1885): „przyjemny, lekko kwaśny smak… Cenne i dobrze znane jabłko kulinarne”. Lowther (1914): „dobre”. Bunyard (1920): „Bardzo cenne jabłko do gotowania
https://heritageapplecorps.org/varieties/beauty-of-kent-apple/
#hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #polska #niemcy #wielkabrytania
Odmiana jabłoni typu pippin, która wyrosła w 1801 roku z odrzuconych wytłoczyn po produkcji cydru i została wyhodowana przez wielebnego Johna Symondsa Breedona w Bere Court w hrabstwie Berkshire (Wielka Brytania). Sadzonka zaczęła owocować w 1813 roku, a próbki owoców zostały przekazane przez Williama Kenta Królewskiemu Towarzystwu Ogrodniczemu w 1820 roku.
https://pomiferous.com/applebyname/breedon-pippin-id-948
Morfologia:
Małe, okrągłe i spłaszczone, czasami wydające się czworokątne. Przezroczki są nieliczne i małe. Łodyga jest średniej długości i gruba, osadzona w płytkim zagłębieniu.
https://pomiferous.com/applebyname/breedon-pippin-id-948
Skórka:
Podstawowy kolor skórki to matowa żółć z rumieńcem rdzawopomarańczowym, bardziej czerwonawy na stronie wystawionej na słońce. Skórka ma marmurkowy wzór z jasnobrązowymi plamkami.
https://pomiferous.com/applebyname/breedon-pippin-id-948
Miązsz:
Miąższ jest żółty, o delikatnej konsystencji i jędrny. Bardzo słodki i rześki, o pikantnym smaku ananasa.
Odkryta jako przypadkowa sadzonka o nieznanym pochodzeniu w Southwell w hrabstwie Nottinghamshire (Wielka Brytania) w latach 1809–1813 i wyhodowana przez Mary Anne Brailsford. Później, w 1865 roku, wprowadzona na rynek przez Henry’ego Merryweathera, który nazwał ją na cześć właściciela ogrodu przydomowego, z którego korzystał. Inna wersja sugeruje, że odmiana ta rosła w sadzie już od 1809 roku, kiedy to Matthew Bramley nabył tę posiadłość w 1846 roku. Bramley dostrzegł wartość tej odmiany jabłoni i sprzedał sadzonki Henry'emu Merriweatherowi, który ją promował i zdobył za nią kilka nagród.
https://pomiferous.com/applebyname/bramleys-seedling-id-936
Morfologia:
Duże lub bardzo duże, okrągłe z spłaszczonymi bokami jabłko z pięcioma wyraźnymi guzkami na czubku i często żebrowanymi bokami. Ma tendencję do nieco krzywego wzrostu. Ciemne, wypukłe przetchlinki. Kielich jest duży i częściowo otwarty, osadzony w średniej głębokości i bardzo szerokiej miseczce. Ogonek jest bardzo krótki i gruby, osadzony w szerokim i umiarkowanie głębokim zagłębieniu, z którego często rozchodzą się smugi rdzawoczerwonych plam. Po dojrzewaniu staje się tłusty w dotyku.
https://pomiferous.com/applebyname/bramleys-seedling-id-936
Skórka:Podstawowy kolor jest zielony, często z nieciągłymi, brązowo-czerwonymi paskami pokrywającymi nawet trzy czwarte powierzchni.
https://pomiferous.com/applebyname/bramleys-seedling-id-936
Miązsz:Miąższ jest żółtawy, o gruboziarnistej strukturze i jędrny. Soczysty i cierpki, o wyraźnym cytrynowo-jabłkowym smaku.
wyhodowana przez Johna Braddicka z Thames Ditton około 1800 roku. W publikacji „Herefordshire Pomona” odnotowano, że odmianę tę przedstawił Ronalds na tablicy XXXIV. Downing podaje jako miejsce pochodzenia hrabstwo Surrey w Anglii. Bunyard powołuje się na Ronaldsa (str. 34) i podaje francuską nazwę „Nonpareille de Braddick” oraz niemiecką „Braddicks Sondergleichen”.
Drzewo
Drzewo jest niewielkie i rośnie smukło, ale jest bardzo odporne i obficie owocuje. Dobrze rozwija się na podkładce Paradise i powinno być uprawiane w każdym ogrodzie („Herefordshire Pomona”). Bunyard opisuje jego pokrój jako smukły i umiarkowanie płodny. Liść długoowalny, płaski, o poskręcanych krawędziach, z bardzo głębokim i grubo ząbkowanym brzegiem (Bunyard).
Owoc
Wielkość
Średniej wielkości (Herefordshire Pomona; Veitch). Downing opisuje owoc jako mały. Bunyard podaje wymiary 2¼ na 1¾ cala i opisuje go jako raczej mały.
Kształt
Okrągławy i spłaszczony, zbliżony do spłaszczonego (Herefordshire Pomona). Downing: okrągławy stożkowaty lub spłaszczony u podstawy. Bunyard: okrągły, spłaszczony, regularny.
Łodyga/trzonek
O długości pół cala, osadzony w okrągłej i raczej płytkiej wnęce (Herefordshire Pomona). Bunyard: łodyga krótka, w szerokiej, równej, rdzawobrązowej wnęce.
Wnęka
Okrągła i raczej płytka (Herefordshire Pomona); szeroka, równa i rdzawobrązowa (Bunyard).
Kielich/oczko
Bunyard: oczko małe, prawie zamknięte, w szerokiej, płytkiej miseczce.
Miska
Głęboka, okrągła i równa (Herefordshire Pomona); szeroka i płytka (Bunyard). Źródła nie są zgodne co do głębokości.
Skórka
Gładka, zielonkawo-żółta w cieniu i brązowo-czerwona w słońcu, rdzawobrązowa wokół oczka, a na pozostałych częściach powierzchni częściowo pokryta plamami brązowo-rdzawobrązowymi (Herefordshire Pomona). Downing: żółtawa, z brązowo-czerwonym odcieniem na słońcu i rdzawobrązowa w pobliżu kielicha. Bunyard: zielonkawo-żółta, z brązowo-czerwonym rumieńcem, zwłaszcza z rdzawobrązowym zabarwieniem wokół oczka. Veitch opisuje ją jako rdzawobrązową i nieco [tekst niekompletny w źródle].
Miąższ/Smak
Żółtawy, bogaty, słodki i aromatyczny (Herefordshire Pomona; Downing). Bunyard: miąższ jędrny, żółty, aromatyczny. Jedno z najlepszych zimowych jabłek deserowych, przez wielu uważane za słodsze i delikatniejsze niż odmiana Old Nonpareil (Herefordshire Pomona). Bunyard: jabłko najwyższej jakości.
Rdzeń/Nasiona
Nie opisano w źródle.
Sezon
Sezon trwa od listopada do kwietnia (Herefordshire Pomona; Bunyard). Downing: październik, grudzień. Veitch: od grudnia do maja.
Zastosowanie
Jabłko deserowe (Herefordshire Pomona; Bunyard). Veitch: doskonała odmiana do spożycia i przechowywania.
Odmiany te zostały specjalnie wyhodowane przez Liz Copas i Raya Williamsa w stacji badawczej Long Ashton w hrabstwie Somerset (Wielka Brytania) w celu zapewnienia angielskiemu przemysłowi cydrowemu szerszego asortymentu jabłek o smaku słodko-gorzkim i gorzko-kwaśnym, dojrzewających wcześniej niż tradycyjne odmiany. Głównymi odmianami jabłek wykorzystanymi w tym programie były Michelin, Dabinett, James Grieve Red i Worcester Pearmain. W latach 1985–2003 wyhodowano łącznie 29 nowych odmian, a ostatnia z nich została wprowadzona na rynek w 2008 roku. Odmiany te są potocznie nazywane odmianami cydrowymi „The Girls”, ponieważ większość z nich nosiła imiona żeńskie.
Kolor żółty jak pierwiosnek z ciemniejszym żółto-pomarańczowym rumieńcem. Chrupiące, soczyste i cierpkie.
Dzikie drzewo znalezione w lesie w pobliżu hrabstwa Nottinghamshire (Wielka Brytania) przez Bess Pool, córkę właściciela wiejskiej gospody. Drzewa szczepione z tej odmiany zostały następnie wprowadzone do sprzedaży przez hodowcę drzew z Chilwell, Johna R. Pearsona. Po raz pierwszy odnotowano je w 1824 roku
Średni do dużego. Okrągły, stożkowaty, o lekko kanciastych ściankach, spłaszczony u podstawy i na wierzchołku. Żółtawa rdzawoczerwona barwa często pokrywa większość podstawy. Oko jest szczelnie zamknięte, średniej wielkości, osadzone w średnio głębokiej, szerokiej, żebrowanej zagłębieniu. Trzonek jest krótki i gruby, osadzony w płytkim zagłębieniu, które często ma mięsistą wargę po jednej stronie.
Podstawowy kolor to bladozielonkawo-żółty, na którym widoczny jest szkarłatny rumieniec oraz przerywane paski. Strona wystawiona na słońce jest zazwyczaj zabarwiona na czerwono i pokryta ciemniejszymi, przerywanymi paskami.
Średniej wielkości do dużych. Okrągłe do spłaszczonych, często z kanciastymi bokami. . Oko jest umiarkowanie duże i zamknięte, z długimi płatkami, osadzone w dość głębokiej, lejkowatej wnęce. Łodyga jest krótka i gruba, osadzona w umiarkowanie głębokiej, lejkowatej wnęce.
Sprawa Elizy Armstrong była jednym z największych skandali w Wielkiej Brytanii. Dotyczyła zakupu dziecka z przeznaczeniem do prostytucji (...) Choć [intryga] osiągnęła swój cel, przyczyniając się do uchwalenia Ustawy o zmianie prawa w 1885 roku, przyniosła również niezamierzone konsekwencje dla W. T. Stead.
... Dziewica za 5 funtów
...
Tego samego dnia Jarrett zaprowadziła Elizę do położnej i osoby wykonującej nielegalne aborcje, Louise Mourez. Mourez zbadała dziewczynkę, potwierdziła jej dziewictwo, a następnie sprzedała Jarrett butelkę chloroformu. Elizę przewieziono potem do domu publicznego i podano jej niewielką dawkę środka odurzającego, aby oczekiwała na przybycie swojego „nabywcy”, którym był Stead.
Stead, chcąc możliwie jak najwierniej odegrać rolę rozpustnika, wypił całą butelkę szampana, mimo że na co dzień był abstynentem. Następnie wszedł do pokoju Elizy i czekał, aż dziewczynka odzyska przytomność po odurzeniu. Gdy się obudziła, zaczęła krzyczeć. Stead natychmiast opuścił pokój, pozostawiając wrażenie, że dopuścił się na niej gwałtu. Wkrótce potem Elizę przekazano Bramwellowi Boothowi, który zabrał ją do Francji, gdzie znalazła opiekę u rodziny należącej do Armii Zbawienia.
...
Ostatnia część pierwszego artykułu [W. T. Stead] zasługiwała na szczególną uwagę: pod śródtytułem „Trzynastoletnie dziecko kupione za 5 funtów” Stead opisał historię Elizy, zakupionej ofiary, której nadał zmienione imię „Lily”. Choć zapewniał o „całkowitej zgodności każdego przedstawionego faktu z rzeczywistością”, zmienił szereg szczegółów i pominął fakt, że nabywcą „Lily” był nikt inny jak on sam.
...
Nie przewidziane konsekwencje
Choć Stead był wspierany w swoim śledztwie przez Armię Zbawienia oraz przywódców religijnych, w tym kardynała Henry’ego Edwarda Manninga i Charlesa Ellicotta, biskupa Bristolu, jego plan obrócił się przeciwko niemu. Konkurencyjne gazety, w tym The Times, zbadały sprawę prawdziwej „Lily” i ustaliły, że to właśnie Stead był jej „nabywcą”. Pani Armstrong [matka dziecka] powiedziała policji, że nie wyraziła zgody na oddanie swojej córki do prostytucji, twierdząc, iż była przekonana, że dziewczynka zostanie zatrudniona jako służąca. Rebecca Jarrett [pośredniczka] nie uzyskała również zgody ojca dziecka.
2 września Stead [dziennikarz], Jarrett [pośredniczka], Booth [kontakt do pośredniczki], położna Louise Mourez [poświadczyła kupcy, że 13-latka jest dziewicą] oraz dwie inne osoby stanęli przed sądem, oskarżeni o napaść oraz uprowadzenie Elizy Armstrong bez zgody jej rodziców.
23 października rozpoczął się proces, w którym oskarżycielem był prokurator generalny Richard Webster. Stead bronił się sam. Przyznał, że dziewczynka została pozyskana bez zgody ojca oraz że nie posiadał pisemnego dowodu zapłaty dla matki. Polegał wyłącznie na słowie Rebeki Jarrett i nie był w stanie udowodnić współudziału pani Armstrong w przestępstwie. Stead, Jarrett i Mourez zostali uznani za winnych uprowadzenia oraz nakłaniania do prostytucji (procurement). Pozostałych oskarżonych uniewinniono. Jarrett i Mourez skazano na sześć miesięcy pozbawienia wolności, natomiast Stead otrzymał wyrok trzech miesięcy więzienia. Początkowo osadzono go na trzy dni w więzieniu Coldbath Fields, a następnie przeniesiono do więzienia Holloway, gdzie jako więzień pierwszej klasy odbył pozostałą część kary.
Następstwa
Uwięzienie Steada wywołało protesty wielu środowisk, a sam był w więzieniu traktowany bardzo dobrze. Jak później wspominał: „Nigdy nie miałem przyjemniejszych wakacji ani bardziej urokliwego okresu odpoczynku.” W więzieniu Holloway, jako więzień „pierwszej klasy” skazany za występek (first-class misdemeanant), miał do dyspozycji własny pokój z kominkiem oraz współwięźnia pełniącego rolę służącego i dbającego o jego potrzeby. Na Boże Narodzenie pozwolono odwiedzić go żonie i dzieciom.
Louise Mourez zmarła w więzieniu. Rebecca Jarrett przeżyła sześciomiesięczny wyrok ciężkich robót.
Odmiana ta została po raz pierwszy zaprezentowana przez firmę W. & J. Brown ze Stamford w latach 70. XIX wieku, a jej pochodzenie sięga najprawdopodobniej początku lat 40. XIX wieku w okolicach miejscowości Barnack (obecnie część hrabstwa Cambridgeshire) w Wielkiej Brytanii. Następnie odmiana ta zdobyła kilka nagród, w tym Nagrodę za Zasługi Królewskiego Towarzystwa Ogrodniczego w 1899 roku oraz Certyfikat Pierwszej Klasy w 1909 roku. Jedna z opowieści głosi, że wyrosła z pestki zasadzonej przez Betty Geeson z Barnack w jej ogrodzie w 1840 roku; inna sugeruje, że została wyhodowana przez Charlesa, również z Barnack, w 1850 roku. Oboje mieszkali przy tej samej ulicy. .
Owoc jest średniej wielkości, okrągły, z tendencją do stożkowatego kształtu. Skórka ma żółty Może występować pewne rdzawienie. Kielich jest duży i otwarty, osadzony w szerokiej i płytkiej miseczce, która często jest rdzawobrązowa. Łodyga jest średniej długości lub krótka i gruba, osadzona w wąskiej, ale płytkiej wnęce, która jest rdzawobrązowa, a promienie rozciągają się ponad ramię owocu.
