Dyskusja użytkownika mateusz-sobieraj-1

Beauty of Kent Pochodzenie/historia Pochodzi z Anglii. Pochodzenie tej pięknej odmiany jabłoni nie jest znane; po raz pierwszy odnotował ją Forsyth w swoim traktacie o drzewach owocowych (opublikowanym po raz pierwszy w 1803 r.), jednak nie ma o niej wzmianki w żadnym z katalogów szkółkarskich, ani z końca ubiegłego, ani z początku obecnego stulecia. Została wprowadzona do szkółki Brompton Park około roku 1820 i stała się bardzo powszechnie uprawiana w całym kraju. Prawdopodobnie jest to odmiana „Rambour Franc” francuskich pomologów. Bardzo dobry jej opis znajduje się w publikacji Ronaldsa „Pyrus malus Brentfordiensis”, tablica XV, rys. 1. Bunyard (1920) podaje, że pochodzenie tej odmiany jest nieznane, a po raz pierwszy odnotowano ją około 1800 roku. Katalog firmy George Bunyard & Co. (1914) podaje, że odmianę tę wyhodował Moses Lowland z hrabstwa Kent. Beach (1905) zauważa, że w Anglii, skąd pochodzi, najlepiej radzi sobie w uprawie ogrodowej na ciepłej glebie i na podkładce Paradise; uprawiana na glebach gliniastych i innych nieodpowiednich traci na jakości. W czasie, gdy Beach pisał swoją pracę, odmiana ta była w Nowym Jorku mało znana.

Drzewo Drzewo jest silne i bujne, o pokroju wyprostowanym — duże, dość wcześnie wchodzi w okres owocowania i jest niezawodnym producentem. Źródła różnią się co do wydajności: Warder (1867) określa ją jako „dość wydajną”; Downing (1900) jako „umiarkowanie wydajną”; Budd-Hansen (1914) jako „umiarkowanie owocującą”; Beach (1905) – „umiarkowanie wydajne”; „Herefordshire Pomona” (1885) podaje, że „obficie owocuje”. Bunyard (1920) opisuje wzrost jako „silny; płodny”. Thomas (1903) zauważa: „Wzrost silny i wyprostowany, pędy ciemne”.

Odmiana ta lepiej sprawdza się w uprawie jako drzewo standardowe niż jako szpaler lub piramida. Osiąga duże rozmiary, tworząc bardzo okazałe drzewo. Ma skłonność do raka, jeśli nie rośnie na odpowiedniej glebie.

Liść (Bunyard 1920): dość duży, ciemny, opadający, płaski, z bardzo głęboko zakrzywionymi ząbkami.

Owoc Rozmiar Duże do bardzo dużych. Bunyard (1920) podaje wymiary 3½ na 3 cale, określając je jako „dość duże”. Downing, cytowany w „Herefordshire Pomona”, stwierdza: „Owoce w tym klimacie należą do najwspanialszych spośród wszystkich jabłek, często osiągając obwód szesnastu lub osiemnastu cali”. Jedne z najpiękniejszych i najwspanialszych pod względem wyglądu spośród wszystkich jabłek; gdy są dobrze wyhodowane, być może najwspanialsze jabłka uprawiane obecnie. Kształt Okrągławy, spłaszczony u podstawy i zwężający się w kierunku wierzchołka/kielicha/oczka, gdzie jest lekko żebrowany i zakończony kilkoma wyraźnymi kątami. Warder (1867) określa go jako „okrągławy, spłaszczony, nieco stożkowaty, regularny”. Thomas (1903) opisuje go jako „zaokrąglony, nieco spłaszczono-stożkowaty, ładny, gładki i raczej tępy”. Bunyard (1920) podaje: „okrągło-stożkowaty, spłaszczony u podstawy, nieregularny”. Lowther (1914) odnotowuje kształt jako „re” (okrągławy). Katalog George’a Bunyarda (1914) określa go po prostu jako „okrągły”.

Łodyga / Trzon Krótka, smukła (Downing 1900; Warder 1867 podaje „średniej długości do krótkiej”; Budd-Hansen 1914 „smukła, krótka”; Herefordshire Pomona 1885 „krótka”). Thomas (1903) podaje „o długości od trzech czwartych do półtora cala, smukła”. Bunyard (1920) w wyjątkowy sposób opisuje łodygę jako „krępą i długą”. gniazdo szerokie i głębokie, spiczaste/ostre, pofałdowane/faliste, pokryte rdzawobrązową skórką. Warder (1867): „średnie, ostre, faliste, zielone”. Downing (1900): „okrągłe, pokryte rdzawobrązową skórką, pofałdowane”. Herefordshire Pomona (1885): „szeroka i głęboka wnęka, która wraz z podstawą jest całkowicie pokryta szorstką brązową rdzawą powłoką”. Thomas (1903): „spiczasta”. Budd-Hansen (1914): „szeroka, głęboka, spiczasta, pofałdowana, z dużą plamą rdzawego zabarwienia rozciągającą się poza podstawę”. Bunyard (1920): „szeroka, płytka, rdzawa” — opis płytkiej wnęki, co stanowi kontrast w stosunku do innych źródeł.

Kielich / Oko Małe i zamknięte, z krótkimi segmentami, osadzone w wąskiej miseczce. Budd-Hansen (1914) dodaje: „segmenty krótkie, wyprostowane, zbieżne”. Warder (1867): „bardzo małe, zamknięte”. Bunyard (1920): „zamknięte w bardzo pomarszczonej i guzowatej miseczce”.

Miska Wąska, kanciasta. Warder (1867) określa ją jako „dość płytką, regularną”; Herefordshire Pomona (1885) – „wąską i kanciastą”; Downing (1900) – „wąską”; Budd-Hansen (1914) – „wąską, kanciastą, głęboką”; Thomas (1903) – „głęboką, wąską”; Bunyard (1920) – „bardzo pomarszczona i guzowata”.

Skórka Zielonkawożółta / ciemnożółta, lekko z zielonym odcieniem, z niewyraźnymi czerwonymi plamkami po stronie zacienionej, a po stronie nasłonecznionej całkowicie (lub prawie całkowicie) pokryta dużymi, przerywanymi paskami w kolorze purpurowo-czerwonym / ciemnoczerwonym, z kilkoma wtrąceniami ciemnożółtych plam. Warder (1867) opisuje powierzchnię jako „zielonkawożółtą, mniej lub bardziej pokrytą jasnoczerwoną barwą, z plamami ciemniejszego odcienia”. Elliott (1865): „zielonkawożółta, prążkowana purpurowo-czerwonymi paskami”. Thomas (1903): „prawie cała powierzchnia pokryta paskami intensywnej purpurowo-czerwonej barwy”. Downing (1900): „gładka, zielonkawo-żółta, z dużymi, przerywanymi pasami w kolorze purpurowo-czerwonym”. Budd-Hansen (1914): „powierzchnia gładka, zielonkawo-żółta, z bladymi czerwonymi plamami po stronie zacienionej, po stronie nasłonecznionej całkowicie pokryta dużymi, intensywnymi pasami w kolorze purpurowo-czerwonym z kilkoma plamami w kolorze ciemnożółtym”. Bunyard (1920): „żółto-zielony, z jasnoczerwonym rumieńcem, szerokie ciemne pasy”. Lowther (1914): „w paski lub z plamami (czerwonymi)”. Katalog George’a Bunyarda (1914): „w czerwone paski na żółtym tle”.

Warder (1867) zauważa: „Kropki małe”.

miąższ / smak miąższ biało-żółty / żółtawy, delikatny, soczysty, chrupiący, kruchy. Warder (1867): „biało-żółty, kruchy, soczysty”. Herefordshire Pomona (1885): „żółtawy, delikatny i soczysty”. Downing (1900): „soczysty, chrupiący, delikatny”. Budd-Hansen (1914): „soczysty, delikatny, chrupiący”. Bunyard (1920): „delikatny, żółtawy, lekko kwaśny”. Veitch (1911) opisuje miąższ jako „o delikatnym żółtym odcieniu”.

Smak jest lekko kwaśny — różnie określany jako „przyjemnie lekko kwaśny” (Herefordshire Pomona 1885; Budd-Hansen 1914), „proste lekko kwaśne” (Downing 1900), „lekko kwaśne” (Thomas 1903), „kwaśne” (Warder 1867), „lekko kwaśne” (Bunyard 1920) lub „dość rześko cierpkie” (George Bunyard 1914).

Jakość: Źródła podają sprzeczne informacje. Warder (1867): „tylko dobra”. Elliott (1865): „gorsza”. Thomas (1903): „o raczej słabym smaku… o niewielkiej wartości lub bezwartościowa, z wyjątkiem zastosowania w kuchni”. Budd-Hansen (1914): „przeciętne… o niewielkiej wartości, z wyjątkiem gotowania”. Downing (1900): „Dobre”. Herefordshire Pomona (1885): „przyjemny, lekko kwaśny smak… Cenne i dobrze znane jabłko kulinarne”. Lowther (1914): „dobre”. Bunyard (1920): „Bardzo cenne jabłko do gotowania miąższ / smak miąższ biało-żółty / żółtawy, delikatny, soczysty, chrupiący, kruchy. Warder (1867): „biało-żółty, kruchy, soczysty”. Herefordshire Pomona (1885): „żółtawy, delikatny i soczysty”. Downing (1900): „soczysty, chrupiący, delikatny”. Budd-Hansen (1914): „soczysty, delikatny, chrupiący”. Bunyard (1920): „delikatny, żółtawy, lekko kwaśny”. Veitch (1911) opisuje miąższ jako „o delikatnym żółtym odcieniu”.

Smak jest lekko kwaśny — różnie określany jako „przyjemnie lekko kwaśny” (Herefordshire Pomona 1885; Budd-Hansen 1914), „proste lekko kwaśne” (Downing 1900), „lekko kwaśne” (Thomas 1903), „kwaśne” (Warder 1867), „lekko kwaśne” (Bunyard 1920) lub „dość rześko cierpkie” (George Bunyard 1914).

Jakość: Źródła podają sprzeczne informacje. Warder (1867): „tylko dobra”. Elliott (1865): „gorsza”. Thomas (1903): „o raczej słabym smaku… o niewielkiej wartości lub bezwartościowa, z wyjątkiem zastosowania w kuchni”. Budd-Hansen (1914): „przeciętne… o niewielkiej wartości, z wyjątkiem gotowania”. Downing (1900): „Dobre”. Herefordshire Pomona (1885): „przyjemny, lekko kwaśny smak… Cenne i dobrze znane jabłko kulinarne”. Lowther (1914): „dobre”. Bunyard (1920): „Bardzo cenne jabłko do gotowania https://heritageapplecorps.org/varieties/beauty-of-kent-apple/ #hejto #stareodmiany #ogrodnictwo #polska #niemcy #wielkabrytania