Zaloguj się aby komentować
1378 + 1 = 1379
Tytuł: Skóra po dziadku
Autor: Mateusz Pakuła
Kategoria: literatura piękna
Wydawnictwo: Agora
Format: ebook
Liczba stron: 182
Ocena: 7/10
Nowa książka autora „Jak nie zabiłem swojego ojca i jak bardzo tego żałuję”. Tym razem podążamy historią dziadka głównego bohatera. Przyczynkiem do jej opowiedzenia jest znalezienie skórzanej kurtki w szafie dziadka, ale też już na początku dostajemy sygnał, że narrator może ją trochę inaczej pamięta, niż było na prawdę. wnioskuję tak za sprawą pochodzenia kurtki i podkolorowania jej historii.
Jego dziadek siedział w więzieniu, w sumie za wybryk młodości, ale to dość mocno ukształtowało jego życie. A może nie sam pobyt w więzieniu, ale z niego ucieczka i pomoc jednego ze znajomych. To również historia kieleckich Żydów i tragicznego w skutkach wydarzenia - pogromu kieleckiego, po którym lokalne stosunki Polaków i Żydów, już nigdy nie były takie same. To kolejne opisywane przez autora wydarzenie, które w sumie wzięło się z niczego - za sprawą chłopca, który w obawie przed bliskim spotkaniem z pasem ojca, wymyślił historię bycia porwanym i przetrzymywanym przez Żydów przez kilka dni. A polakom dwa razy nie trzeba powtarzać, że czas wziąć odwet za krzywdę innego polaka i chwycić za broń.
Trudno nawet powiedzieć, jak prawdziwe są te wydarzenia, choć autor pisze w taki sposób, jakbyśmy mieli je brać za pewnik.
Poprzednia książka dużo bardziej mi się podobała, ta jest dobra, ale nie ma w niej nic, co zapadnie na dłużej w pamięć. Szkoda, bo styl autora mi na prawdę pasuje i chciałbym przeczytać więcej.
Opublikowano za pomocą https://bookmeter.xyz
#bookmeter #ksiazki #czytajzwujkiem #czytajzhejto

Zaloguj się aby komentować
Dzień dobry wieczór się z Państwem,
Rano był poranek, to teraz niech do kompletu będzie...
Temat: Wieczór
Rymy: gnicie - łkanie - życie - spanie
Zasady:
Masz podany temat i rymy
Ogarniasz wierszyk w tej tematyce i z tymi rymami.
Oczywiście rymy mają być użyte z zachowaniem podanej kolejności
Szerzysz radość z tworzenia
Piorunujesz jak najęty
Wiersz z największą liczbą piorunów do 20:00 wygrywa, a jego autor najpóźniej do godziny 21:37 wrzuca własny temat i rymy
Pamiętasz o tagach i społeczności
#zafirewallem #naczteryrymy
Zaloguj się aby komentować
1377 + 1 = 1378
Tytuł: Tajny Raport
Autor: Lee Child, Andrew Child
Seria: Jack Reacher - Tom29
Kategoria: kryminał, sensacja, thriller
Wydawnictwo: Albatros
Format: audiobook
Liczba stron: 400
Ocena: 7/10
29 tom przygód Jacka Reachera, zostały 2
Pierwszy tom, w którym trochę zmieniamy zasady. Już na początku trafiamy z Reacherem do pokoju, w którym przykuty jest kajdankami do stołu. Nie wie gdzie jest, ani jak się tam znalazł. Nie pamięta ostatnich godzin, a jego nadgarstek jest złamany. Z każdą kolejną godziną odkrywa co mu się przytrafiło i komu tym razem zalazł za skórę. Zaczyna od informacji o wypadku samochodowym, w którym brał udział i który jako jedyny przeżył. Ale wpadł z deszczu pod rynnę, bo jest przetrzymywany przez ludzi, którzy go ścigali, a nie mają zamiaru go głaskać.
Wydarzania po raz kolejny ocierają się o 3 literowe służby, a Reacher, jak to Reacher, nie potrafi przejść obojętnie obok prośby o pomoc, choć specjalnie mocno to znowu go nie proszą
W tle ogromne pieniądze, skradziony łup, dzieła sztuki, sztabki złota i inne fanty, które przestępcy chcą szybko upłynnić. Do tego tajny raport na pendrivie, którego znaczenia Reacher nie rozumie, ale nie musi, bo nie od myślenia tutaj jest, przynajmniej przez większość książki.
To co najlepiej gra w tym tomie, to niepełnosprawność naszego protagonisty, która dość mocno utrudnia mu każdą walkę, która staje na jego drodze. Ma niesprawną rękę, a jego ulubiony cios z główki - odpada, przez wstrząśnienie, jakiego nabawił się w wypadku. Nie wiem dlaczego, ale tej ludzkiej strony Jacka, mocno mi brakowało. W poprzednich tomach każda walka to była murowana wygrana, tu każda walka to ryzyko pogłębienia kalectwa. Tu też broń traci na znaczeniu, poprzednio popierdzielał z gnatem niemal cały czas, a tu jego miejsce zajął smartfon. Tak smartfon, jeden z najbardziej analogowych bohaterów współczesnych kryminałów wkracza w XXI w. Mamy tu też wydarzenia pocovidowe, więc najnowsze na linii czasu tej serii.
Świetnie wypada też sama intryga, w końcu mamy stan zagrożenia i to nie tylko fizycznego. Zaufanie, w tym tomie jest wyjątkowo cenną walutą (przy milionach walających się naokoło). Kto tu jest kim, komu można zaufać, czy nazwisko, jakie przeczytamy w dokumecie jest prawdziwe? czy sam dokument jest?
Oczywiście dalej jest to Reacher, dalej jest tu sporo uproszczeń i skrótów myślowych, dalej jest to chodząca maszyna do zabijania, dalej jest to człowiek, któremu z automatu ufa każdy i dalej tylko do niego mogą się zgłosić o pomoc.
Bardzo przyjemnie mi się go czytało/słuchało, co prawda po raz kolejny seria zyskała nowego lektora dla nowej Reacherowej historii, ale jest to jeden z lepszych "czytaczy" w tej serii.
Jest to tom, który można czytać samodzielnie (nie jako tom serii), więc jeśli chcecie sprawdzić o co tu chodzi i czemu czytam 29 raz o tym samym bohaterze, to serdecznie zapraszam do samodzielnego sprawdzenia.
Opublikowano za pomocą https://bookmeter.xyz
#bookmeter #ksiazki #czytajzwujkiem #czytajzhejto

Zaloguj się aby komentować
Newsy książkowe od Whoresbane'a!
Drugi news / 05.11.2026
Wydawnictwo Powergraph zapowiada nowe wydanie szóstego tomu Opowieści z Meekhańskiego Pogranicza. "Dusza pokryta bliznami" Roberta M. Wegnera ma ustaloną premierę na 20 listopada 2026 roku. Wydanie w miękkiej oprawie obejmuje 416 stron, w cenie detalicznej 69 zł. Poniżej okładka i krótko o treści.
Słynny oddział Górskiej Straży, Czerwone Szóstki, zostaje oskarżony o zdradę i zesłany do zamku Langre. Tam w kamieniołomach kruszy się nie tylko skały, ale przede wszystkim dusze osadzonych.
Imperium ma większe problemy niż los pojedynczego oddziału. Uroczyska w całym Meekhanie plunęły dymem, popiołem i monstrami nie z tego świata. Powietrze i ziemia zostały skażone, ludziom grozi klęska głodu. Świat się zmienia, a dla niektórych – kończy.
#ksiazkiwhoresbane 'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach
Chcesz mnie wesprzeć? Mój Onlyfans ( ͡° ͜ʖ ͡°)
⇒ patronite.pl/ksiazkiWhoresbane
⇒ suppi.pl/ksiazkiwhoresbane
#ksiazki #czytajzhejto #powergraph #fantasy #robertmwegner #meekhan

Zaloguj się aby komentować
Newsy książkowe od Whoresbane'a!
Dom Wydawniczy REBIS przygotowuje dodruk ze świata Diuny. "Bóg Imperator Diuny" Franka Herberta ponownie w sprzedaży od 10 listopada 2026 roku. Wydanie w twardej oprawie z obwolutą obejmuje 496 stron, w cenie detalicznej 99 zł. Poniżej okładka i krótko o treści.
Pustynna Arrakis stała się planetą o wilgotnym klimacie. Marzenie Fremenów spełniło się... lecz pustynnego ludu już nie ma. Zdegenerowani mieszkańcy Arrakis, za swoje marzenie o przemianie planety w ociekający wodą raj płacą wielką cenę – przyprawa, substancja niezbędna do życia miliardom obywateli Imperium, nie jest już produkowana. Jedynie, co dziesięć lat z gigantycznego zapasu, ukrytego gdzieś na Arrakis, Leto II Atryda wydziela niewielkie, ciągle niewystarczające racje.
Tak jak prawdziwych Fremenów, nie ma też czerwi pustyni. Wyginęły one wraz z przemianą planety. Ale powrócą... gdy Bóg Imperator odejdzie w pustynię... Nastaną czasy głodu przyprawy i rozproszenie rozsianej na odległych planetach ludzkości...
#ksiazkiwhoresbane 'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach
Chcesz mnie wesprzeć? Mój Onlyfans ( ͡° ͜ʖ ͡°)
⇒ patronite.pl/ksiazkiWhoresbane
⇒ suppi.pl/ksiazkiwhoresbane
#ksiazki #czytajzhejto #rebis #scifi #frankherbert #diuna #dune

Zaloguj się aby komentować
1376 + 1 = 1377
Tytuł: Głód
Autor: Martín Caparrós
Kategoria: reportaż
Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
Format: e-book
ISBN: 9788308061008
Liczba stron: 716
Ocena: 9/10
Caparros zabiera nas w podróż po świecie. Nie jest to podróż którą znamy z Instagrama, Youtube'a czy TikToka.
Nie dlatego że nie ma tam obrazu czy dźwięku. A dlatego że pokazuje świat z perspektywy której my, ludzie pierwszego świata nie znamy, nie potrafimy, a może nawet nie chcemy zrozumieć.
Brutalność historii związanych z brakiem czy niedostatkiem jedzenia uderza w twarz. Poznajemy życie ludzi żyjących nie tylko w Afryce ale np Bangladeszu czy Argentyny. Ludzi których egzystencja krąży wokół zdobycia czegokolwiek do jedzenia.
Beznadzieja ich żywota oraz pesymizm tych historii wylewa się ze stron książki.
Ciężko mi powiedzieć czy Caparros jest komunistą czy libertarianinem. Zdarza mu się narzekać na pomoc państwa jak i jej brak dla najbiedniejszych. Generalnie jako główny problem stawia szeroko pojęty system.
Nie powiem, zrobiło to na mnie wrażenie. Robiąc zakupy czy przeglądając zawartość lodówki zastanawiam się czy może nie dałoby się tego jednak zjeść, a nie wyrzucać. Też nie wiem jak bardzo są przerysowane niektóre historie bo nigdy nie byłem w tych miejsach o których on pisze. Niech każdy zostawi to sobie do własnej oceny.
====EDIT====
Historie dzieci jedzących sam ryż bo nie ma nic innego, przypominały mi jak samemu w latach '90 za dzieciaka jadłem tylko frytki bo nie było nic innego w domu. Pewnie neurony lustrzane wpłynęły na ocenę.
#bookmeter #ksiazki #reportaz
@m_h Piękna to była książka, nie zapomnę jej chyba nigdy. Dzięki niej polubiłem sie na nowo z reportażami i przeczytałem wszystko, co Caparros napisał.
Ciekawostka (czytane głosem Filipa Chajzera): autor ma polskie korzenie, jego dziadkiem był Wincenty Rosenberg. A o samym dziadku pisze w książce "Dziadkowie".
Zaloguj się aby komentować
@bori dostałam w zeszłym roku od chłopa, przejrzałam, zwróciliśmy do sklepu. Jak dla mnie padaka, byle było grube i byle było dużo różnych morderców, nawet jeśli zabili ze 3-4 osoby w żaden spektatularny sposób. Każdy opis lakoniczny, bo inaczej książka miałaby kilkanaście tomów. Jak ktoś chce sam spis kto kogo czym kiedy zabił to spoko, powinien być usatysfakcjonowany, ale jeśli kogoś interesuje nieco więcej szczegółów z życia i obszerniejszy rys psychologiczny, nie znajdzie tam nic dla siebie.
O samym Garavito powstała kapitalna książka na ponad 400 stron, a tam było nie wiem ile, ze 3?
Zaloguj się aby komentować
#ksiazki #muzyka
"Single z Żoliborza"
Marek Niedźwiecki i Piotr Stelmach
Marek Niedźwiecki, to dla mnie przede wszystkim głos. Głos z radia, które w moim rodzinnym domu było obecne od zawsze czyli z Trójki. Listy Przebojów słuchałem nawet wtedy, gdy moje gusta muzyczne już kompletnie rozjechały się z tym, co tam prezentowano. Z Piotrem Stelmachem muzycznie jest mi nieco bliżej, ale też nie jakoś bardzo. Mimo to zdecydowałem się sięgnąć po tę książkę, bo przez lata byłem słuchaczem Trójki, jako radia towarzyszącego codziennym obowiązkom a później przesiadłem się na Radio 357, które zdarza mi się włączyć do dziś. Książka jest w zasadzie zapisem rozmów obu dziennikarzy o ich muzycznych fascynacjach. Niestety nierzadko są one bardzo odległe od moich, to też np. przez rozdział o ABBIE ledwo przebrnąłem. Mimo to czytało się bardzo przyjemnie. Jest tu trochę wspomnień ze spotkań z artystami, z koncertów, jest sporo o kupowaniu nowych płyt w czasach, kiedy o nowości nie było tak łatwo, jak dziś. Jest też kilka anegdotek z życia radiowego obu dziennikarzy. Książka lekka, bez pogłębionej refleksji nad muzyką o której panowie rozmawiają i to jest chyba jej największą bolączką. Mimo to miłe, przyjemne, do przeczytania w dwa wieczory.

@peposlav ja tak samo. Zawsze miałem w magnetofonie czystą kasetę na wypadek, gdyby akurat coś fajnego puszczali i wtedy trzeba było wcisnąć "record".
Niestety, jest tak, jak mówisz. Straszny chłam promują. Jak mam słuchać Organka, albo jakieś Vito Bambino, to po prostu wolę wyłączyć. Plus nachalne wciskanie wszędzie Męskiego Grania. Przyznam, że głównie dlatego słucham radia coraz mniej. Wolę sobie sam włączyć muzykę.
Zaloguj się aby komentować
Cytat na dziś:
Kiedy wyrzucili ich już z baru, Gaspode uznał, że przyszła pora na wykład prawdziwej psiowości.
– Nie wolno tak się nanizać... polizać... poniżać wofec ludzi – oświadczył. – W ten sposóf kompletujesz... kompromitujesz wszystkich. Nigdy nie zrzucimy kajdan zależności od ludzi, jeśli takie psy jak ty tylko fiegają i fez przerwy się cieszą na widok człowieka. Muszę zaznaczyć, że poczułem się osofiście narażony... porażony... urażony, kiedy rofiłeś ten numer z leżeniem na grzfiecie i udawaniem trupa.
– Hau.
– Jesteś psem łańcuchowym ludzkiego imperializmu – dodał oskarżycielskim tonem Gaspode.
Terry Pratchett, Ruchome obrazki
#uuk
Zaloguj się aby komentować
No to niech będzie z rana.
Temat: poranek
Rymy: mycie - sranie - życie - stanie
GL&HF

Zaloguj się aby komentować
1375 + 1 = 1376
Tytuł: Dawno temu w telewizji
Autor: Kamil Bałuk
Kategoria: film, kino, telewizja
Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
Format: książka papierowa
Liczba stron: 304
Ocena: 6/10
Zbiór wywiadów z różnymi ludźmi związanymi ze "starą" telewizją. Starą dla autora, czyli głównie lat 90 ubiegłego wieku. Niestety większość zamiast dotykać stricte tematów związanych z telewizją i programami TV jako takimi, szybko przeradza się w pełną biografię rozmówcy. Tak mamy w przypadku choćby Zapendowskiej (tu akurat jeszcze się broni bo ciekawie opowiada) czy Łepkowskiej (straszny kij w d⁎⁎ie i nudy).
Książka niestety mocno nierówna, najciekawszy jest wywiad z Okiłem Khamidovem - fascynująca biografia i początki pracy w Polsce, dla fanów "Kiepskich" jak znalazł. Potem dobry jest tekst o Rykowskim, twórcy programu "Piraci" (kogo witam, kogo goszczę :)), opowiada ile musiał się namęczyć żeby przebić telewizyjny beton i postawić na swoim,; ciekawy jest także fragment o dostępie do, nomen omen, pirackiej telewizji, dzięki czemu miewał dostęp do MTV w latach 80.
Reszta jest albo co najwyżej OK, albo wieje nudą. Może dobór postaci jest nie ten - chętnie poczytałbym wywiady z, bo ja wiem, może Drozdą o "Śmiechu warte" czy z Pijanowskim o "Kole Fortuny", to mogło by być ciekawe. Albo o twórcach kultowej Telewizji Edukacyjnej, czy choćby 5-10-15 czy nawet Teleranka. W zamian dostajemy wywiad-laurkę dla Magdy Mołek czy wspomnianej wcześniej Ilony Łepkowskiej. Meh.
Parę dobrych wywiadów, ale pozostaje niedosyt. Na plus - szybko się czyta.
Opublikowano za pomocą https://bookmeter.xyz
#bookmeter

Zaloguj się aby komentować
1374 + 1 = 1375
Tytuł: Sekret
Autor: Lee Child, Andrew Child
Seria: Jack Reacher - Tom28
Kategoria: kryminał, sensacja, thriller
Wydawnictwo: Albatros
Format: audiobook
Liczba stron: 352
Ocena: 6/10
28 tom serii z Jackiem Reacherem.
Po dość słabych poprzednich tomach, wracamy na właściwą ścieżkę. Kolejny tom z poniższej kategorii:
Coś się dzieje w dużym mieście, a Reacher pomaga 3 literowym służbom (FBI, CIA, …) + globalne światowe akcje, latanie prywatnymi odrzutowcami po całym świecie + zagrożenie światowe (np. kilkanaście bomb atomowych)
Z niewielką różnicą, bo tu nie ma latania po świecie i globalnego zagrożenia (albo nie obecnie, bo przeszłości było), a Reacher ze swoimi współpracownikami jest zamknięty w ciasnym biurze i jeszcze ciaśniejszym obskurnym hotelu, po to, żeby wspólnymi siłami zrozumieć motyw mordercy/morderców.
Fabularnie wygląda tak:
W roku 1969 w Indiach ulokowany został program szybkiego opracowania antidodum na dowolną broń biologiczną wymyśloną przez Związek Radziecki. Członkami tego zespołu było 8 naukowców. A obecnie ci naukowcy zaczynają być eliminowani jeden po drugim, na sposoby przypominające samobójstwa. Wypadniecie z okna, spadnięcie z klifu, poślizgnięcie się na mokrej posadzce i uderzenie o brzeg wanny, czy zatrucie spalinami auta. Jednak nasz zespół śledczych czuje, że te samobójstwa, są w rzeczywistości morderstwami kogoś, kto mści się na członkach zespołu epidemiologicznego.
Każdy z 4 członków nowego zespołu (w tym Reacher) powołanego do rozwikłania zagadki, musi wykorzystać swoje kontakty i odnaleźć mordercę, zanim on zakończy swoją misję. Tu nie ma za dużo walki, a ta, która jest jest głównie z użyciem broni palnej, więc szybka piłka, pif paf i przeciwnik ląduje w karmazynowej kałuży. Poznajemy dzięki temu kilka kolejnych osób, ale nie za wiele dowiadujemy się o samym Jacku. Historia zespołu amerykańskich naukowców ulukowanego w Indiach wydaje się też być dość prawdopodobna i z chęcią sprawdzę, czy ma coś wspólnego z rzeczywstością. Bo ten wątek był niezły.
Dalej nie jestem przekonany do tego strzelającego Reachera. Wolę go w walce na pięści, z planowaniem strategicznym odbywającym się w jego umyśle, które możemy obserwować jako czytelnicy. Przy strzelaninach, jedyne co może być zaskoczenie to przeciwnik nagle dosięgający broni, albo postrzelony przeciwnik, który wstaje. Przy bijatykach, wielokrotnie Reacher dostaje wpierdziel, bo atak, który zaplanował przeciwnikowi, się nie udał, albo przeciwnik sparował cios, choć nie ukrywam, że w większości przypadków odgrywają raczej niemal perfekcyjnie jego scenariusz.
Większość akcji to zamknięte pomieszczenia i rozmowy, przerywane iliustracjami morderstw kolejnych naukowców, bo my, w przeciwieństwie do paczki Reachera, wiemy od samego początku, kto zabija.
Czuć tu więcej Lee niż Andrew, ale dalej brakuje tej książce wiele do czasów, gdy sam Lee je pisał. Dlatego na zachętę 6/10. Może kolejne tomy będą lepsze, mocno na to liczę, bo trochę jestem zawiedziony końcówką przygód jednego z moich ulubionych bohaterów.
Do końca serii zostają 2 tomy przetłumaczone na język polski +1, który miał premierę chwilę temu i nie został jeszcze przetłumaczony z angielskiego.
Opublikowano za pomocą https://bookmeter.xyz
#bookmeter #ksiazki #czytajzwujkiem #czytajzhejto

Zaloguj się aby komentować
Newsy książkowe od Whoresbane'a!
Wydawnictwo Prószyński i S-ka zapowiada kolejne wznowienia książek Stephena Kinga. "Christine" i "Nie wymiękaj" w sprzedaży od 19 stycznia 2027 roku. Wydania w twardej oprawie liczą po 576 stron, w cenie detalicznej po 65 zł za sztukę. Poniżej okładki i krótko o treści.
"Christine"
To była miłość od pierwszego wejrzenia. Siedemnastoletni Arnie Cunningham zobaczył Christine i zdecydował, że musi ona należeć do niego. Zafascynowany nie słuchał ostrzeżeń najlepszego przyjaciela ani swojej dziewczyny, która go w końcu opuściła, pokonana przez rywalkę. Rodzice, nauczyciele i wrogowie Arniego przekonali się, co znaczy stanąć na drodze mściwej i bezlitosnej Christine.
Bo Christine to nie kobieta. To siejący zło i śmierć Plymouth Fury rocznik 1958, samochód widmo.
"Nie wymiękaj"
Policja miasta Buckeye otrzymuje list zawierający przerażającą groźbę. Wkrótce straci życie czternaście osób – trzynaście niewinnych i jedna winna. Zabójstwa mają być aktem pokuty za śmierć niewinnego człowieka.
Detektyw Izzy James nie wie, co ma o tym sądzić. Czy ktoś naprawdę ma zamiar zamordować czternastu ludzi w akcie zemsty? W miarę rozwoju sytuacji Izzy zdaje sobie sprawę, że zagrożenie jest śmiertelnie poważne, i zwraca się o pomoc do swojej przyjaciółki Holly Gibney.
Tymczasem Holly zostaje zatrudniona jako ochroniarka Kate McKay, działaczki na rzecz praw kobiet, której ktoś grozi śmiercią.
Równoległe wątki zbiegają się w spektakularnym, budzącym dreszcz finale.
#ksiazkiwhoresbane 'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach
Chcesz mnie wesprzeć? Mój Onlyfans ( ͡° ͜ʖ ͡°)
⇒ patronite.pl/ksiazkiWhoresbane
⇒ suppi.pl/ksiazkiwhoresbane
#ksiazki #czytajzhejto #proszynski #stephenking

Zaloguj się aby komentować
Cytat na dziś:
Magia nie jest trudna. To największa tajemnica, jaką miała ukrywać wzniesiona przez magów barokowa hierarchia. Kto tylko posiadał choć odrobinę inteligencji i dostateczny upór, mógł dokonywać czarów; właśnie dlatego magowie przesłaniali ten fakt rytuałami i całą tą zabawą ze szpiczastymi kapeluszami.
Sztuka polegała na tym, żeby czarować i wyjść z tego cało.
Całkiem tak jakby rasa ludzka była polem kukurydzy, a magia pomagała jej użytkownikom wyrosnąć nieco wyżej, tak że wystawali ponad resztę. A to ściągało na nich uwagę bogów i... Victor zawahał się... i różnych Stworów spoza tego świata. Ludzie, którzy zajmowali się magią, nie wiedząc, co robią, kończyli zwykle lepko.
Czasem nawet rozmazani po całym pokoju.
Terry Pratchett, Ruchome obrazki
#uuk
Zaloguj się aby komentować
Dzień dobry,
Mamy już listopad, a tu nie było nawet podsumowania września, więc będzie razem z październikiem
Wrzesień - 18 książek i 7419 stron
Październik - 22 książki i 7129 stron
Łącznie 40 książek i 14548 stron
Najlepsze książki:
Stephen King - "Dallas 63" - to dla mnie przykład Kinga w najlepszej formie, książki, po któej blurbie spodziewasz się czegoś zupełnie innego, niż to, co ostatecznie dostajesz, ale nie możesz narzekać, bo to wybitna uczta czytelnicza. Jedyny minius - jest za długa, ale z drugiej strony chciałbym z bohaterami zostać na dłużej, choć bardziej w kolejnych tomach, niż jeszcze...
Drodzy mili,
Uprzejmie dziękujemy z @Lemon_ za docenienie.
Przybywam więc z dzisiejszym zadaniem,
A zatem:
Temat: przetarta skarpetka
Rymy: malec - palec - uśmiecha - pociecha
Zasady:
Masz podany temat i rymy
Ogarniasz wierszyk w tej tematyce i z podanymi rymami.
Oczywiście rymy mają być użyte z zachowaniem podanej kolejności
Szerzysz radość z tworzenia
Et voilà
#naczteryrymy #poezja #tworczoscwlasna #zafirewallem
Nie zapomnij o społeczności bo ta zapomni o Tobie.
Zaloguj się aby komentować
1373 + 1 = 1374
Tytuł: Fuengirola 1810
Autor: Krzysztof Mazowski
Kategoria: historia
Format: ebook
Ocena: 8/10
Co, do książek z okresu wojen napoleońskich to autorzy bardzo rozpisują się na temat zwycięstw samego Napoleona i jego geniuszu. Tutaj jest inaczej. Za myśl przewodnią, autor wziął sprawę polską i samych Polaków. Wyjaśnia, dlaczego najpierw żołnierze zostali wysłani do Włoch, później z Księstwa trafili do rzeczonej Hiszpanii. Autor wplata w to wszystko politykę, gdzie stwierdza, że dla Napoleona oddanie Księstwa w ręce Rosji to byłby całkiem dobry interes, ale Polaków to całkiem dobrze mieć za żołnierzy. Takich dwuznaczności jest wiele i autor chyba wskazał jako uzyskanie niezależności jako przysłowiowej marchewki. Sam motyw wysłania Polaków do walki z Hiszpanami walczącymi o wolność ze wspierającymi ich Brytyjczykami był dla wielu do przełknięcia. Dalej jest właściwie opis kampanii w Hiszpanii, gdzie wygrana tytułowa bitwa jest nie tylko wzorem skutecznej obrony, co popełnienie przez Brytyjczyków paru błędów jeszcze przed jej zajściem. Na koniec warto wspomnieć o szczegółach, gdzie autor pokusił się nawet o wskazanie rodzaju butów, karabinków, taktyki, czy dlaczego pełne uzębienie było wymagane do wstąpienia pod polskie barwy.
Opublikowano za pomocą https://bookmeter.xyz
#bookmeter

Zaloguj się aby komentować
#naopowiesci #zafirewallem
"Dziadek"
Piątek, 20 Lipca
- Chłopaki, wstawajcie. Dziadek zmarł dziś w nocy.
Ojciec stał w drzwiach i trzymał dłoń na klamce naszego pokoju. Jego głos był wyjątkowo spokojny, chyba jeszcze nigdy takiego go nie słyszałem. Patrzył na nas w milczeniu. Widać, że nie wie co ma dalej ze sobą zrobić po tych słowach. Jak teraz mam zareagować? Chyba powinienem płakać. Ale czy chcę teraz płakać? Nie znoszę płakać, gdy ojciec to widzi, zawsze się wtedy wścieka. Ale czy jeśli nie będę płakał, to czy będzie znaczyło że nie jest mi smutno? A czy jest mi smutno? Ale przecież wiedzieliśmy od kilku dni, że dziadek umrze. Czy ja już płaczę? To prawda, wiedzieliśmy, ale przecież to mój dziadek, ten kochany, który zawsze naprawił rower, przyszedł zajrzeć po szkole, odprowadzał na przystanek i dopytywał jak minął dzień. Czemu łzy nie chcą lecieć? Czy powinny? Czy muszą? A co jeśli nie polecą, czy to będzie znaczyło, że nie jestem smutny?
Niedziela, 8 Lipca, popołudnie
- Kto wygrał mecz?!
- Toruń!
- Ktooooooooo?!
- Toruń!
- Ktooooooooo?!
- Toruń, Toruń, Toruń! Do boju, do boju, do boju Apator!
Krzyki kibiców przy stadionie żużlowym przy ulicy Broniewskiego ucichły niedługo po ostatnim biegu. Wspólnie z bratem wychodzimy przez bramę główną i kierujemy się w stronę Placu Teatralnego. Na zabranie się tramwajem nie ma co liczyć, ale do autobusu jadącego w stronę domu i tak jeszcze sporo czasu. Idziemy większość drogi w milczeniu, wymieniając sporadyczne uwagi o meczu. Myśli mojego brata są już gdzieś indziej, gdzieś w miejscu do którego nie mam wstępu, więc nie pytam, żeby nie narazić się na uwagi że jestem młody i nic nie rozumiem. Całą drogę do domu przypominam sobie poszczególne biegi i trzymając się poręczy z tyłu autobusu udaję, że składam się w łuk niczym Tony Rickardsson za każdym razem kiedy autobus skręca w lewo. W głowie mam już plan, żeby po dotarciu do domu odtworzyć co ciekawsze akcje meczu na rowerze. Droga do domu jest długa. Autobus jedzie prawie pięćdziesiąt minut, potem jeszcze kwadrans marszu.
Poruszenie na podwórku zauważamy już z daleka. Przed domem babci są wszyscy mieszkańcy naszego podwórka - rodzice, wujostwo, kuzynostwo. Ciotka i mama w charakterystycznej pozie, którą przybierają kiedy niepokoją się o coś, a jednocześnie są zdenerwowane i nie mają na kogo tej złości przerzucić. Krzyżują wtedy ręce na piersiach, ale tak bardzo, bardzo ciasno, jakby było im zimno, lub jakby miały się zaraz rozpaść na kawałki i tylko ten uchwyt trzymał je w kupie. Wchodzimy przez bramę.
- Coś się stało?
Brat podejmuje temat. Wie, że jeśli nie zapyta, to nikt nic sam z siebie nie powie.
- Dziadka nigdzie nie ma, nie możemy go znaleźć.
Jeden z wujków rzuca w odpowiedzi, ale takim tonem, jakby to było coś czym nie należy się za bardzo przejmować. Dziadek ma alzheimera, to znaczy, że zapomina kim i gdzie jest. Zdarzało mu się już, że brał swoją aktówkę i wychodził “do pracy”. Zawsze ktoś musiał wtedy za nim iść, zawrócić go do domu po pewnym czasie. Mieszkamy tuż obok lasu, który ciągnie się przez kilkanaście wsi, więc trzeba było mieć dziadka na oku.
- Jak to nie ma? Gdzie poszedł? - Ciągnie brat.
- Toć skąd mamy wiedzieć. Byśmy wiedzieli to byśmy tu nie stali chyba. - Mama odpowiada tonem pełnym pretensji o zadawanie takich pytań.
Niewiele udaje się dowiedzieć. Ot, sytuacja jakich było dotąd wiele. Dziadek wyszedł z podwórka, tylko tym razem nikt w porę nie zauważył. Przez następne godziny trwa debata dokąd mógł pójść. Wujkowie idą sprawdzić obrzeża lasu. Chcę pójść z nimi, ale słyszę, że mam się nie kręcić, bo jeszcze sam się zgubię i będzie podwójny kłopot. Po jakimś czasie ojciec wraca do domu. Podchodzi do mnie.
- Co tak wszyscy stoją? - Ojciec pyta tonem który znam. To ton oczekujący krótkiej i rzeczowej odpowiedzi.
- Dziadek poszedł do lasu i nie wrócił - staram się nie patrzeć mu w oczy gdy mówię.
- Dawno?
- Nie wiem, mówili, że około pierwszej
- I nikt nie wie gdzie poszedł? Szukali go?
- Nikt go nie pilnował, wuj…
- A ty czemu go nie pilnowałeś? - tu już głos ojca przybiera oskarżycielski ton
- Nie było mnie, byliśmy na żużlu
- Mhm… Pewnie, łazicie wszędzie i całe podwórko na głowie babci i mamy.
Po tym poszedł do salonu i zaczął rozmawiać z mamą. Nie wiem o czym. Zacząłem się zastanawiać, czy faktycznie warto było jechać na ten mecz. Może gdybym był w domu, to bym widział, że dziadek wychodzi i nie byłoby problemu.
Sobota, 9 Lipca, ranek.
- Maciek, jedziemy szukać dziadka, idziesz z nami?
Otwieram oczy. Mama stoi w drzwiach pokoju, cały czas w tej swojej charakterystycznej zamkniętej pozie. Chcę iść. Ubieram się szybko. Śniadanie też jem szybko, żeby nikt nie musiał na mnie czekać. Wchodzimy do lasu i przeglądamy zakamarki. Przeszukujemy rowy, patrzymy za przewrócone pnie. Kiedy wujkowie idą sprawdzać leśne bagna i jeziorka nie idę z nimi. Nie boję się, wiem, że dziadek na pewno się odnajdzie, ale po prostu nie chcę. Tak na wszelki wypadek. Idziemy tak ścieżkami, które dziadek znał, bo albo dawniej chodził nimi do pracy, albo odwiedzić rodzinę, albo na grzyby. Przez chorobę często wymyślał sobie scenariusze, które były całkiem rzeczywiste, więc nie ma sensu szukać go poza miejscami, które znał. Po około dwóch godzinach dochodzimy do jego rodzinnej wioski i rozpytujemy ludzi, czy go widzieli, jednak niestety wydaje się, że go tu nie było. Próbuję pomagać, sam podchodzę do ludzi na drodze i pytam czy widzieli dziadka. Każdy go tu zna, to mała wieś, mieszka tu jego rodzeństwo, więc nawet nie trzeba go opisywać. Jednak słyszę, że mam nie przeszkadzać, bo tylko mącę ludziom w głowie i mam siedzieć cicho, albo wracać do domu. Znów przypomina mi się, że gdybym został w domu, to dziadek by nie zaginął.
Po powrocie do domu zgłaszamy zaginięcie na policji. Do babci co chwila ktoś dzwoni i pyta, czy dziadek już się znalazł. Babcia długo rozmawia z ludźmi przez telefon. Staram się nie rzucać w oczy, ale nie wiem co mam ze sobą zrobić. Czuję, że nie powinienem teraz robić nic, bo należy się martwić, tylko że jakoś nie martwię się o to, że dziadek się znajdzie. Zastanawiam się, czy będziemy teraz w tym programie “Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie”. Jeśli tak, to pewnie ciocia będzie mówić w studio, bo ona ładnie mówi.
Tak mija cały dzień. Dziadka nadal nie udało się znaleźć.
Niedziela, 10 Lipca, ranek.
Wstaję, obudzony przez wpadające do domu przez otwarte drzwi muchy. Nie lubię kiedy rodzice zostawiają otwarte drzwi, nie da się wtedy spać. Wchodzę do kuchni. Widzę w salonie ojca, który ogląda coś w telewizji.
- Będziemy dziś dalej szukać dziadka? - Pytam, bo nie lubię, kiedy w domu jest tak cicho.
- Dziadek się znalazł. - ojciec nie przestaje patrzeć w telewizor.
- Co? Kiedy? Wrócił sam?
- Nie wiem, mama jest u babci
Idę do domu babci. Jest u niej całe mnóstwo ludzi, ale nie widzę dziadka. Babci też nie. Nie pytam o nic, staram się nie rzucać w oczy, przysłuchuję się rozmowom i dowiaduję się, że ktoś, kto zna dziadka odnalazł go śpiącego w rowie. Leżał przy drodze, którą dawniej chodził do pracy. Wczoraj uznaliśmy, że nie będziemy tam dalej iść, bo tak daleko dziadek by nie doszedł. A jednak. Ten ktoś kto go znalazł wiedział, że dziadek jest poszukiwany, więc zadzwonił do babci. Teraz babcia pojechała tam z wujkiem, żeby dziadka przywieźć do domu.
Przyjeżdżają niedługo później. Dziadek wygląda dobrze, tylko jest cały pogryziony przez mrówki i ma trawę we włosach. Babcia nalewa wody do wanny, żeby go umyć. Ktoś dzwoni po lekarza. Bardzo się cieszę, że dziadek się odnalazł, chociaż przecież nie wątpiłem w to ani przez chwilę. Mama mnie zauważa. Podchodzi i pyta czemu się tu kręcę i każe mi iść do domu. Wychodzę niezadowolony. Po powrocie do domu przez okno w naszym salonie obserwuję wjeżdżającą na podwórko karetkę. Lekarz długo jest u dziadka. Ojciec mówi, że pewnie dziadka zabiorą do szpitala. Okazuje się, że pomimo spędzenia dwóch nocy w lesie dziadkowi nic nie jest. Przez resztę dnia do babci zjeżdża mnóstwo ludzi ciekawych co się stało. To zaginięcie dziadka to spora sensacja w okolicy, jednak późnym popołudniem wszyscy już z tego żartują przy kawie i cieście. Ciocia proponuje żeby w marynarki i swetry powszywać dziadkowi takie karteczki z imieniem, nazwiskiem i numerem telefonu.
Wtorek, 11 lipca
Dziadek jednak musi iść do szpitala. Nie wiem dlaczego, ale przyjechała po niego karetka. Mama i ciocia jadą z babcią dopilnować wszystkich formalności.
Czwartek, 13 lipca
Jedziemy odwiedzić dziadka w szpitalu. Ma pokój w końcu korytarza. Dziadek mnie poznaje i pyta jak tam w szkole. Zakłopotany i zniecierpliwiony odpowiadam dziadkowi, że przecież są wakacje. Dziadek śmieje się. Niby wiem, że dziadek jest chory, ale to dziwne, że on nic nie wie. Czy to faktycznie jest taka choroba, czy dziadek po prostu nie słucha? Czasem zachowuje się jak dziecko, a nie jak dziadek. Babcia i mama ogarniają coś przy nim i rozmawiają z pielęgniarkami. Chciałbym już wracać do domu, bo nie lubię szpitali. Jest w nich cicho i dziwnie pachnie, do tego wszyscy są smutni i strasznie wolno chodzą.
Myślę o tym że za kilka dni mam urodziny i zastanawiam się co będę wtedy robił. Pewnie pójdę na rower, albo do kolegi. On ma ogromną piaskownicę za domem, da się tam budować wszystko, a kopiąc w piachu można znaleźć jakieś fantastyczne rzeczy. Ostatnio znaleźliśmy jakieś zawiasy i starą puszkę. Wszystko wykorzystujemy żeby budować nasze miasto dla resoraków. Da się tam spędzić cały dzień, co jest najlepsze.
Do dziadka jeździmy jeszcze kilka razy. Za każdym razem dziadek pyta mnie jak w szkole i już mnie to nudzi. Nie lubię tam jeździć.
Piątek, 20 lipca
- Chłopaki, wstawajcie. Dziadek zmarł dziś w nocy.
…
Do śniadania nie udało mi się rozpłakać, chociaż bardzo się starałem. Udało się dopiero gdy po śniadaniu poszedłem do domu babci. Płakałem tak naprawdę, bo przypomniało mi się jak dziadek przychodził po mnie do szkoły i jak zrobiło mu się smutno kiedy mu powiedziałem żeby już nie przyjeżdżał, bo chcę wracać sam, a teraz już z nim nigdy nie porozmawiam. Mama siedzi na krześle w babcinej kuchni i każe mi podejść. Nachylam się do niej i przytulam ją, ale myślę o tym że musi to wyglądać strasznie głupio.
Babcia rozmawia z kimś przez telefon
- …Stasiu ja wiem, że to był twój brat, ale to był mój M Ą Ż, jak on może leżeć u was, jak mam już wykupione na cmentarzu…
U babci jest całe mnóstwo ludzi. Przyjechała nawet ta ciocia, która od dawna nie odzywa się do nikogo. Jest już cała ubrana na czarno. Widzę, że wszyscy traktują ją z rezerwą, ale i szacunkiem. Ciocia zarządza, że wieczorem będzie czuwanie i nikt się nie sprzeciwia. Nie wiem co to znaczy, ale kiedy mama pyta czy chcę przyjść, bo będziemy wspominać dziadka, to mówię że tak. Szybko zaczęło rozmawiać o terminie pogrzebu. Starszyzna mówiła, że nie godzi się tak żeby nieboszczyk przez niedzielę w kostnicy leżał, bo może kogoś zabrać ze sobą. Wystraszyłem się słuchając o tym. Czy to znaczy, że ktoś jeszcze umrze? Ciocie i wujkowie mówili, że przecież w niedzielę się nie da, a na jutro nie uda się wszystkich powiadomić i zorganizować. Było o to mnóstwo kłótni przez resztę popołudnia.
Wieczorem okazuje się, że to całe czuwanie to mówienie różańca, i wcale mi się to nie podoba. Siostra babci oburzyła się kiedy zauważa, że nie mówię różańca i zaczęła się na głos zastanawiać, czy w ogóle pamiętam o tajemnicach. Nie chciałem wplątać się w dyskusję o różańcu, więc spytałem mamę, czy mogę iść do domu. Mama stwierdziła, że jeśli nie chcę się modlić za dziadka to mogę, ale jak tak to powiedziała, to uznałem, że chcę jednak zostać. “...Pan z Tobą. Błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota…”
Poniedziałek, 23 lipca
Dziś pogrzeb dziadka. Mama przygotowała nam ubrania. Mówi, że nie spodziewała się, że moje spodnie od garnituru będą jeszcze potrzebne, a były już za małe, więc je wyrzuciła i pójdę w czarnych jeansach, tylko mam uważać żeby ich nie wybrudzić żeby nie wyglądać jak świnia. Ojciec wrócił z wieńcami. Jeden jest od naszej rodziny, kolejny od dzieci czyli mamy, jej sióstr i brata. Ojciec odebrał jeszcze dwa kolejne, które zamówili wujek z ciocią od nich. Zastanawiam się, czy jeśli nie ma wieńca od wnuków to źle, i czy musi tak być, że każdy daje wieniec. Ojciec wścieka się na mnie i brata, że się guzdrzemy i nie znajdzie miejsca przed kościołem. Brat wyrzuca, że to wszystko przeze mnie.
Przyjeżdżamy do kościoła. W kaplicy cmentarnej tłum ludzi śpiewa “daj mu wieczne spoczywanie”. Lubię tego słuchać, jest takie ładnie smutne. W kaplicy patrzę na dziadka w trumnie. Wygląda bardzo spokojnie i ładnie. Babcia do trumny wkłada mu okulary, jego medale za wysługę lat w pracy i jakiś święty obrazek. Mama mówi, że trzeba iść się pożegnać z dziadkiem. Nie wiem co to znaczy, więc patrzę co robią inni. Ludzie stają przy trumnie, łapią ręce dziadka i stoją tak chwilę. Kiedy jest moja kolej też dotykam rąk dziadka, ale zaraz mam ochotę je cofnąć. Są zimne i twarde. Mówię pod nosem “cześć, dziadek”. Ojciec to słyszy i się wścieka.
- “Cześć, dziadek?”. Nic mądrzejszego nie miałeś?
Razem z mamą wchodzimy do kościoła, ojciec zostaje na zewnątrz. On nigdy nie wchodzi do kościoła, bo mówi że kiedyś powiedział do księdza “cześć” zamiast “pochwalony” i od tamtej pory się wstydzi. Wydaje mi się, że ksiądz już nie pamięta, a po za tym przecież mszę prowadzi nowy wikary a nie proboszcz, ale pewnie ojciec i tak się wstydzi. W trakcie mszy widzę, że mama płacze i mi też robi się strasznie smutno. Też zaczynam płakać. Mama odwraca się do mnie i mówi, że jeśli zaraz się nie uspokoję, to pożałuję w domu, więc staram się tłumić płacz.
Kiedy wynoszą z kościoła trumnę z dziadkiem ksiądz zaczyna śpiewać bardzo ładną pieśń o aniołach. Bardzo mi się podoba, jest bardzo uroczysta i wzruszająca i znów chce mi się płakać, ale powstrzymuję się żeby mama nie widziała.
Na stypie dziwi mnie, że nikt nie mówi o dziadku i nie wiem co takiego się stało, że znów wszyscy wydają się być weseli. Słyszę jak babcia rozmawia ze swoją siostrą
- …pięćdziesiąt lat pożycia i wnuka poznawał, a mnie nie…
Rosół potwornie chlapie i boję się, że coś poleci na spodnie. Ciekawe czy ktoś będzie na boisku.
Zaloguj się aby komentować
Sonet radosny (jesienny)
Smucić się pogodą? Przecież to bzdura!
Lecz taka przywara jest to człowieka,
że wciąż na rzeczy, gdzie nic nie wskóra,
zamiast je olać, to wciąż narzeka.
Ja jesienną porę tu wezmę w obronę!
Rzucam się w lesie w namokłe igliwie!
Spoglądam radośnie na pobliską wronę,
by krople deszczu z nią liczyć leniwie.
Ale k⁎⁎wa pięknie! Tu tyle się dzieje,
gdy stado mrówek ucieka spode mnie!
Trochę mi zimno, lecz zaraz się zleję –
od moczu ciepłego mi będzie przyjemnie.
By obraz dopełnić, wypuszczam gila!
Nie ma nic lepszego! No, chyba że kiła...
#nasonety #zafirewallem
Zaloguj się aby komentować