Mam takich regularnych klientów z RPA. Mieszkają w UK, pracują, ogólnie mają córkę 17 letnią a dalej mieszkają w zakwaterowaniu dla personelu (z ang. Staff Block) Dziś wiozę ich na zakupy, i od jej męża (a jest to śmieszek poza kontrolo) dowiedziałem się ciekawej historii o jej ojcu. Tatko urodził się w Berlinie w ‚39. Teraz sobie wyobraźcie jego 6 urodziny, no kurna, jeśli marzył o fajerwerkach i gościach to na bank nie takich. Tatko jak miał 17-19 lat, delikatnie zapił. Mieszkali w kamienicy, z balkonami, na 3 albo 4 piętrze, co jest istotne w tej historii. Rano, skoro świt ok 9 budzi go walenie do drzwi i krzyki POLIZEI otwierać! Skacowany zwleka się z łóżka, otwiera drzwi a do mieszkania wpada mu kilku bagiet majstrów. Krzyczą, coś o koniu, że pójdzie siedzieć, że wariat, że ludzie… Gdy emocje trochę opadły, dowiedział się, że rzekomo przywłaszczył sobie czyjegoś konia zeszłej nocy. Ojczulek w śmiech, bo gdzie niby w jego mieszkaniu wodzą konia. -proszę wyjrzeć na balkon-mówi były SS-man ubrany w mundur policjanta. Panie, co pan, jak koń na balkonie?! -proszę wyjrzeć na balkon! - powtarza policjant Helmut podchodzi do okna, odsiewa ciężkie zasłony, zamrugał parę razy oczami. Zasłonił z powrotem. Otwiera, odwraca się, zasłania. Kompletnie zdezorientowany powtarza czynność kilka razy ale na balkonie koń, mimo wszelkich wątpliwości dalej się znajduje. Helmut, z niedowierzaniem patrzy na policjantów, na konia, koń na niego z ewidentnym wyrzutem i obrzydzeniem, policjanci patrzą na niego jak na wariata.

Koniec końców, stanęło na grzywnie i 2 dniach w areszcie ale aby konia ściągnąć z 3 albo 4 piętra (koń wejdzie po schodach ale już po nich nie zejdzie) trzeba było wzywać dźwig i straż pożarna.

2 lata później Helmut wyjechał do RPA. #taxicoolstory #coolstorytaxi #uk

Około dziewiątej rano wiozłem dzisiaj dwie starsze panie, oczywiście Brytyjki.Jechaliśmy wąską, krętą drogą, z obu stron ograniczoną kamiennymi murkami ułożonymi z grubo ciosanych kamieni łupkowych. Mijaliśmy rowerzystów, inne samochody, dostawczaki, ale też autobus.Panie, widząc, jak dosłownie na centymetry przeciskamy się z autobusem pomiędzy tymi kamiennymi ściankami, stwierdziły, że praca kierowcy autobusu musi być naprawdę wymagająca w tej okolicy.Spojrzałem na nie i z uśmiechem odpowiedziałem:— Największą trudnością w pracy kierowcy autobusu jest moralność.Panie w tym momencie zaniemówiły. Dostrzegłem oznaki konsternacji na ich twarzach, więc oczywiście szybko pośpieszyłem z wyjaśnieniem:— Tak naprawdę tylko moralność sprawia, że ta praca jest ciężka. W momencie, kiedy zaakceptujemy spychanie innych samochodów na kamienne ściany, potrącanie rowerzystów i przejeżdżanie pieszych, praca kierowcy autobusu staje się dużo łatwiejsza.Chyba nie do końca trafiłem z dowcipem… ale wydaje mi się, że było w nim jednak ziarno prawdy.

#taxicoolstory #uk #heheszki

Wiozłem dziś 3 Norwegów. Gadka szmatka, że z Norwegii, że fiordy im ręki jadły, no normalny kurs. Zaczęliśmy mówić, na temat promu i czemu moja polisa ubezpieczeniowa go nie obejmuje(jako taxi nie jestem ubezpieczony ja ani moi pasażerowie jeśli zamiast ich wieść, wybieram podróż promem) Okazało się, że cała trójka pracuje jako prawnicy dla firm ubezpieczeniowych. Spytałem się grzecznie, czy to jakiś sabat i jak sobie radzą z ekspozycją na światło słoneczne oraz mijane po drodze kościoły. Uświadomiłem ich, że są 3 rzeczy, który normalny człowiek nienawidzi: ubezpieczalnie, banki i prawnicy a oni łączą 2 z nich. Śmiechom nie było końca. Napiwku nie było. #taxicoolstory #uk

Uwaga, będzie trochę seksistowsko.

Wczoraj z samego rana zadzwoniła do mnie dziewczyna z mocnym azjatyckim akcentem i zapytała, czy jesteśmy w stanie przewieźć dwa rowery z hostelu położonego wysoko w górach, z dość trudnym dojazdem, na stację kolejową w Windermere. Odpowiedziałem, że nie ma problemu i podałem orientacyjną cenę.Po około 10 godzinach, kiedy byłem już praktycznie w drodze do domu, odezwała się ponownie. Chciała zamówić kurs na następny poranek. Traf chciał, że był to Bank Holiday, więc dzień, kiedy wielu kierowców liczy wyższe stawki.Przez prawie godzinę wymienialiśmy SMS-y, ustalając wszystkie szczegóły: skąd, dokąd, o której godzinie, ile osób, ile bagażu i oczywiście cenę. W międzyczasie okazało się, że nie chodzi o dwie osoby i dwa rowery, tylko o cztery osoby i cztery rowery.Powiedziałem, że nie ma problemu. Zabiorę bagażnik rowerowy na hak, jeden rower pojedzie w samochodzie, a trzy na bagażniku.Dopytałem jeszcze, czy są to zwykłe rowery, czy może damskie. Odpowiedziała, że zwykłe. Zapytałem również, czy na pewno nie są elektryczne. Też usłyszałem, że nie. Na koniec wysłała mi zdjęcie jednego srebrnego roweru Marin, który wyglądał całkowicie normalnie.Dojazd do hostelu zajął mi około godziny.Na miejscu okazało się, że tylko jeden rower był taki, jak na zdjęciu. Pozostałe trzy były mocno stylizowane na rowery downhillowe – z bardzo nietypową geometrią ramy. Były tak skonstruowane, że nie dało się ich zamontować na moim bagażniku rowerowym.Skończyło się na tym, że trzeba było zdjąć przednie koła, złożyć siedzenia w samochodzie i zapakować do środka trzy rowery oraz jednego pasażera. Czwarty rower pojechał na bagażniku z tyłu.Na szczęście na wszelki wypadek zabrałem ze sobą skrzynkę z narzędziami, bo pani nawet nie wiedziała, czy w tych rowerach da się zdjąć koła ani czy mają do tego odpowiednie narzędzia.Ostatecznie wszystko skończyło się dobrze. Klienci zrozumieli sytuację, zapłacili wcześniej ustaloną kwotę, a pozostali pasażerowie pojechali drugą taksówką.Najbardziej zaskoczyło mnie jednak to, że wszyscy podobno pracują na uniwersytecie w Leeds albo w Yorku, więc można by się spodziewać, że będą bardziej precyzyjni przy odpowiadaniu na tak proste pytania. Wystarczyłoby od razu wysłać zdjęcia wszystkich rowerów albo dokładnie opisać, co się przewozi. Oszczędziłoby to sporo kombinowania i stresu po obu stronach. Tak wygląda kolejny dzień w życiu taksówkarza. #taxicoolstory #uk

Podchodzi do mnie koleś na postoju i pyta się, kierowniku ile dobOxenhokme? - a będzie z £35 dobrodzieju Uuuuuuu… drogo, za £30 nie da rady? -tylko jak masz gotówkę, królu złoty-powiedziałem No dobra, dajesz. Otwieram bagażnik, wsadził walizkę a jakiś plecak introvert wziął ze sobą na przód. Klient wsiadł, zaczyna się gadka, że on ruski, ale z Łotwy, babka z Ukrainy i ogólnie on to tak mało rosyjski itp itd Dojeżdżamy płaci, zabiera plecak i torbę i strzała. Ja zawijka na wioskę, tylko stanę jeszcze umyć samochód opłukać na myjce. Umyłem taryfę, otwieram bagażnik żeby wyciągnąć zbieraczkę do wody a tutaj zonk. Walizka klienta.

Na szczęście uzadzwonil po pół godzinie i udało się oddać bagaż ale zdziwienie było nie małe. #heheszki #taxicoolstory

Przypomniała mi się historia z ostatnich tygodni pracy na taryfie w Polsce. Był klient, nazwijmy go Zbyszek. Zbyszek jeździł z naszą firmą od dawna. Miał chyba swoją firmę, ogólnie jak na lata ‘00 to miał dobrze kasy i często go woziliśmy po różnych lokalach, knajpach, restauracjach. Zawsze był to wystep “kawalera”. Po ostatnim kursie ze mną, przestał praktycznie korzystać z naszych usług i ponoć mocno zmienił tryb życia.

W tym momencie muszę przytoczyć opowieść z zeznań mojego dawnego znajomego, który był managerem pewnej popularnej restauracji z dancingiem. Jest sobota wieczór, wchodzi Zbyszek z kobietą, jak się potem okazało była to jego żona, która ponoć sama wybrała ten lokal na wspólne wyjście. Wchodzą do lokalu, a tu szatniarz: “o Panie Zbyszku! Witamy! Już biorę płaszczyki” Żona ponoć podejrzliwie spojrzała na Zbyszka i coś powiedziała z niemiłym wyrazem twarzy. Siadają przy stole, kelner podchodzi i z uśmiechem “witamy Panie Zbyszku, już podaje kartę, to samo wino co zawsze?” Żona wbija wzrok w Zbyszka, atmosfera robi się nerwowa. Kelner podaje jedzenie, jedzą, piją w końcu czas an tańce. Zbyszek z żoną elegancko tańczą na parkiecie, gdy w pewnym momencie muzyka się zmienia, światła gasną i zaczyna się atrakcja wieczoru czyli występ tancerek egzotycznych. Panie się wiją, pokazują swoje wdzięki, cała sala obserwuje, gdy w pewnym momencie DJ pyta się głośniki: “Kto powinien dołączyć do naszych tancerek?” I cała sala: “ZBYSZEK! ZBYSZEK! ZBYSZEK!”

Żona Zbyszka nie wytrzymuje, wybiega z sai. Zbyszek biegnie za nią i… W tym momencie ona otwiera drzwi do moje taksówki i krzyczy adres, odpalam silnik i wpada Zbyszek. Ja ruszam, a ta z miejsca go wyzywa od kurwiarzy, chujow, bije go, popycha, pluje. Ja, widząc całe zdarzenie we wstecznym lusterku i znając rozrywkowy styl Zbyszka uśmiecham się, i mówię: “Nooo, Panie Zbyszku, takiej dzikiej k⁎⁎wy to jeszcze nie wieźliśmy”

#taxicoolstory #taxi #heheszki

Zasadniczo jak ktoś dzwoni i pyta się czy mu przewieziemy rower, to slyszy, że jak dojechał rowerem to niech i tak wraca.

Dyspozytor wysyła mnie na zadupie zadupia, 3 osoby i 3 torby(3 persons and 3 bags) dojeżdżam po 40 min jazdy wąskimi dróżkami i co widzę? 3 panienki i 3 rowery z torbami. No kurna nie wierzę. Pytam się czy to napewno one zamawiały taksówkę, bo my rozerwie nie wozimy z zasady. Tak to one i one mówiły „3 bikes” No tak, mój pakistański operator nie podumał i wyszedł klops. Panie chciały złapać pociąg do Londynu. 2 z nich to Azjatki z Indonezji. Pomyślałem, że nie będę wyjątkowo fiutem i położyłem siedzenia w samochodzie, rozmontowaliśmy rowery i jakoś udało się zapakować 3 kobitki i 3 gravele. Btw obczajcie miny ludzi na stacji kolejowej, jak Azjatki zaczęły wysiadać z taksówki w kaskach rowerowych. XD

Ps. Proszę mi pokazać osobówkę, która dokonałaby takiego wyczynu. Tylko SUVy! ( można zaczynać gówno burze!) #taxicoolstory #taxi #uk #rowery #rower

Wszyscy się chyba zgodzimy, że w społeczeństwie (głowie w Polsce i krajach post sowieckich) panuje przekonanie, że taksówkarze to k⁎⁎wy, kłamcy i złodzieje. No to ja ze swojej strony dodam, że klienci też nie zostają daleko w tyle. Czas: 21:20 UK Miejsce: Cumbria

Dyspozytor odbiera telefon pani zamawia taksówkę do szpitala B. (Są 3 szpitale w okolicy A-ok 17km od wioski, B-ok 45 km od wioski i C-ok 55km od wioski) Podjeżdża kierowca, ładują się i jadą. W połowie drogi do szpitala B, pani mówi „ ale proszę Pana, my mieliśmy jechać do szpitala A” Tutaj zaczyna się stres, bo na liczniku już £50 i do szpitala A wyjdzie kolejne £50. Kierowca zawraca, zgłasza do operatora, operator do mojego wspólnika, wspólnik ściąga mnie z łóżka. Siadam do kompa, loguje się do systemu, znajduje połączenie i odsłuchuję rozmowę… jak byk kobieta mówi „szpital B” Ściągam rozmowę, wysyłam do kierowcy, po 2 minutach wiadomość: „zapłaciła bez słowa całą sumę” Zdaje sobie sprawę, że ludzie w stresie mogą coś pomylić, ale gdyby nie nagranie, to ciężko by było jej udowodnić pomyłkę (albo kłamstwo) #taxi #taxicoolstory

Myłem rano samochód na bezdotykowe i podjechała dziewczyna ok 25 lat, jakimś starym Nissanem i zabiera się do pompowania koła. Ja robię swoje aż ta nagle krzyknęła i stoi i gapi się na koło, kompresor napierdala a ta stoi i się tylko gapi. Co się okazało? Panienka urwała wentyl w kole i całe powietrze jej zeszło w raczej gwałtowny sposób. Zapasu oczywiście brak, pozostaje dzwonienie na pomoc (zazwyczaj w pakiecie z ubezpieczeniem) Niby nic wielkiego ale c⁎⁎ja do ręki bym jej nie podał. #taxicoolstory #motoryzacja

Nic nie daje tak za⁎⁎⁎⁎stej satysfakcji z rana jak samodzielnie załatana Dziura w oponie podczas czekania na klienta. Drugi raz w życiu musiałem użyć zestawu naprawczego w postaci kleju tej takiej śmiesznej wstążeczki którą się wciska w oponę śpilorka i specjalnego narzędzia do wepchnięcia tej nitki do opony. Cała operacja trwała 2 min. #motoryzacja #taxicoolstory

Dzisiaj wiozłem Szkota — pochodził z niewielkiej wyspy leżącej gdzieś na południe od Skye. Już na samym początku mnie zaskoczył. Mówił perfekcyjnym angielskim, bez najmniejszego śladu szkockiego akcentu, który przecież na północy Szkocji bywa bardziej odrębnym językiem niż tylko sposobem mówienia. Opowiedział mi swoją historię. Jako dziecko został wysłany przez rodzinę do prywatnej szkoły w okolicach Lake District, gdzie miał trenować rugby. Tam jednak nie tylko sport był ważny. W szkole bezwzględnie tępiono wszelkie odstępstwa od „Queen’s English”. Akcenty — szkockie, irlandzkie, a nawet niemieckie — były dosłownie wykorzeniane. Co najbardziej zaskakujące, nie mówimy tu o odległych czasach. On ukończył tę szkołę w 2016 roku. Rozmowa potoczyła się dalej i z każdym kolejnym zdaniem jego świat stawał się dla mnie coraz bardziej fascynujący. Zapytałem, jak wygląda życie na wyspie zamieszkanej przez zaledwie tysiąc osób. I tu zaczął się prawdziwy ciąg zaskoczeń. Wyspa żyje turystyką, więc przez połowę roku wszyscy pracują niemal bez wytchnienia — często dla siebie nawzajem. Szesnastogodzinne dni pracy to norma. Rano można być kucharzem, a wieczorem biegać z tacą między stolikami. Każdy zna każdego, każdy każdemu ufa, a rola każdej osoby w tej małej społeczności jest zauważana i doceniana. — A co robicie przez pozostałe sześć miesięcy? — zapytałem. Uśmiechnął się lekko. — Polujemy — na ptactwo, króliki, czasem sarny, oczywiście w ramach ustalonych limitów. Łowimy ryby, zbieramy owoce morza… i po prostu odpoczywamy. Trzeba jakoś oszczędzać. Przyznam, że wtedy po raz pierwszy pomyślałem, że zaczynam rozumieć, skąd wziął się stereotyp „oszczędnego Szkota”. Opowiadał dalej — jak już jako dwunastolatek uczył się od ojca oprawiać królika, później zabijać zwierzęta, aż w końcu dojść do świni. To akurat nie było mi całkiem obce — przypomniały mi się wakacje na wsi i pierwsze zetknięcie z rzeczywistością, w której mięso nie bierze się z półki w sklepie. Ale prawdziwy szok przyszedł dopiero, gdy zaczął mówić o czasach covidu. Na wyspie każdy dom ma przynajmniej jeden piec na drewno. W ich kuchni stoi piec na olej opałowy — służy zarówno do ogrzewania, jak i gotowania. Prąd oczywiście jest, ale w czasie pandemii używali go jak najmniej, żeby ograniczyć koszty. Praca była sezonowa, więc bez stałych dochodów i bez realnego wsparcia. Przez trzy lata — z przerwami — żyli przy świecach, lampach olejowych i cieple kominka. Zdarzało się, że cała rodzina przenosiła się do jednego pokoju, żeby łatwiej przetrwać zimno i oszczędzać. Na wyspie ludzie często mieszkają z rodzicami aż do ich śmierci — nie z wyboru, ale z konieczności. Domów praktycznie nie da się tam kupić, a zarobki są zbyt niskie, by cokolwiek zmienić. Nie zdążyłem zapytać o społeczne skutki takiego życia. O długie zimowe noce, o samotność, o to, czy właśnie w takich warunkach rodziły się pewne tradycje. Ale jedno było pewne — siedziałem za kierownicą i słuchałem, będąc w szczerym szoku. Bo nagle uświadomiłem sobie, że w XXI wieku, zaledwie kilka godzin drogi stąd, ludzie wciąż potrafią żyć w sposób prosty, surowy… i w dużej mierze samowystarczalny.

#uk #szkocja #taxicoolstory #coolstorytaxi

Obsługa klientów z Indi to moja specjalność. #taxicoolstory #uk

Dziś żarcik mi wyszedł. #taxicoolstory #coolstorytaxi

Od rana pod sklepami i na stacjach benzynowych, widać było naganiaczy na jakieś akcje charytatywne. Pomóż dzieciom w Gazie, wpłać na pieski i kotki, walka z rakiem piersi itp Nie mówię, że wspierania takich akcji jest złe, sam wpłacałem przez długi okres na zwierzaki ale wyraźnie widać, wysyp naganiaczy na miesięczną subskrypcję na cele charytatywne. Podjęłam pod Shella kupić wodę i burgera i widzę, że stoją dwa ludki. Panna nawet ładna z buzi tylko, że hulahop by na nią pasowało i koleś w okularkach, wyglądający trochę jak wyjęty z planu listy Shindlera. Ubrani w zielone kubraczki i wyposazeni w przenośne biurko i szyld „Michael’s Cancer support” Jakiś kompletny noname jeśli chodzi o akcje charytatywne. Ten „cancer support” (chodzi o wspomaganie walki z rakiem dla tych co w szkole mieli rosyjski albo jak ja francuski) podsunął mi pomysł. Mijam ich, patrzę lasce w oczy i mówię: „serio wspieracie raka? Wiecie ile osób zabija co roku? To straszne” i wszedłem do sklepu. Wychodzę i widzę, że panienka kieruje się w moją stronę, myślę „o ho, będzie ciekawie” a ona się mnie pyta czy rozumiem czym oni się zajmują. Bo ona myślała na początku, że żartuje ale nie jest pewna i chciała by się upewnić, że wiem że oni pomagają. Odpowiedziałem, zgodnie z prawdą, że oczywiście ale mam takie mroczne poczucie humoru i doceniam, że zrozumiała żarcik. Mówię jej, dziś mało kto ma poczucie humoru i wszyscy się łatwo obrażają. Np. Niedawno wiozłem taką starszą pare. Pytam się jak się podobało, czy to pierwszy raz w tej okolicy, skąd są? I jak usłyszałem, że z Izraela, to spytałem się czy urządzili sobie wakacje od zabijania dzieci w Gazie. Mina milczącego kolesia świadczyła chyba i tym, że on to jest na przepustce z IDF, ona natomiast zrobiła oczy jak £2 i parsknęła śmiechem. Aby nie wdawać się w dalsze dyskusje, pomachałem prawą ręką nad głowa i odjechałem.

#heheszki

lol cię kurwens, co się właśnie stało. Przed chwilą wiozłem kolesia z których chodziłem do jednej podstawówki. Rok różnicy między nami. Nigdy ze soba nie gadaliśmy, i teraz spotkaliśmy się przypadkowo na zadupiu #uk #taxicoolstory #coolstorytaxi

Taksówka. W tej pracy spotyka się cały przekrój ludzi, od zakręconych Azjatów, po niezorganizowanych Hindusów, Arabów co szukają centrum handlowego w środku parku krajobrazowego, styranych rodaków co na kacu do pracy jadą. Są historie wesołe, normalne i są też te smutne wypowiadane przez łzy. Wczoraj wiozłem młodą Angielkę (przed 30 się znaczy, dziś się dowiedziałem że ma 29lat) z hotelu w którym ma pracę i zakwaterowanie na stację kolejową bo jechała do szpitala pod Manchesterem. Gadka szmatka, żarciki itd. Dziś sama zadzwoniła, ten sam kurs, pytam się gdzie dziś jedzie- na dworzec, pytam się a dalej gdzie? I tak trochę żartem, że mam nadzieję, że nie do szpitala? A panna w płacz, że niedawno przeszła operację usunięcia narządów rodnych a wczoraj u niej wykryli komórki rakowe. Ciężko w takim przypadku o dowcipna anegdotkę. Cóż, wyraziłem wyrazy współczucia i zepchnąłem rozmowę na inne tory, byle by jej jeszcze nie dokładać do pieca. Bardzo NIE #taxicoolstory i tym bardziej NIE #coolstorytaxi

Badajcie się ludzie!

Ps. Kawałek trochę w temacie.

https://youtu.be/Fmu_sM7ij1E?si=e86XEIbN9DNSpQ5g