Niemieccy żołnierze oglądają zniszczony radziecki BT-7 (?) w Rydze. 14.07.1941
BT (od rosyjskiego „bystrochodnyj tank” – czołg szybkobieżny) to seria radzieckich czołgów lekkich produkowanych w latach 1932–1941. Maszyny te były znane pod potocznymi nazwami „betka” lub „betiuszka”. Charakterystyczną cechą czołgów BT była możliwość poruszania się zarówno na gąsienicach, jak i na samych kołach, co pozwalało osiągać bardzo wysokie prędkości jak na swoje czasy. Konstrukcje tej serii odegrały ważną rolę w rozwoju radzieckiej broni pancernej i stały się podstawą do stworzenia późniejszych czołgów, takich jak T-34. Najbardziej rozwiniętą i zarazem ostatnią wersją seryjną był BT-7, uznawany za szczytowy etap rozwoju tej rodziny pojazdów.
Wieś:Obrazów – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie sandomierskim, w gminie Obrazów. Ma status sołectwa. Historycznie położony jest w Małopolsce , w ziemi sandomierskiej . W roku 2021 we wsi mieszkało 436 osób. Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z XIII wieku. Według Kodeksu Małopolskiego 4 lutego 1256 r. odbył się tu wiec dostojników małopolskich z księciem krakowskim i sandomierskim Bolesławem . Miejscowa parafia istnieje od co najmniej 1254 r., W 1809 r. stały tu wojska austriackie, które w nocy z 15 na 16 czerwca uderzyły na Sandomierz. Kapitulacja wojsk polskich, broniących miasta, podpisana została właśnie w Obrazowie. 2 listopada 1914 r. wojska austriackie i rosyjskie stoczyły w tych okolicach bitwę. W jej wyniku Austriacy zostali zmuszeni do wycofania się za Wisłę. 8 września 1939 r. IX kompania Wojska Polskiego stoczyła tu walkę z oddziałem niemieckim. W 1942 r. Armia Krajowa zorganizowała tutaj podchorążówkę. W akcji 27 czerwca 1941 r. miejscowa placówka AK rozbiła posterunek granatowej policji w Obrazowie. W drugiej połowie 1944 i na początku 1945 r. toczyły się tu ciężkie walki o przyczółek baranowsko-sandomierski . Przez kilka miesięcy linia frontu przebiegała wzdłuż doliny Opatówki . W czasie walk zniszczonych zostało wiele miejscowym gospodarstw, zginęło też kilkudziesięciu mieszkańców. W latach powojennych w Obrazowie powstały sady jabłoniowe – obecnie jabłoń jest symbolem gminy Obrazów. Zabytki:Barokowy kościół pw. św. Piotra i Pawła , wzniesiony w latach 1760-1767 w miejsce dawnego kościoła drewnianego. Został ufundowany przez kanonika krakowskiego Andrzeja Potockiego. Kościół wraz z dzwonnicą z II połowy XVIII w.
Data wykonania zdjęcia: Rok 1915
Opis zdjęcia: Wnętrze kościoła Świętych Apostołów Piotra i Pawła Źródło
Zwycięzca losowania: @Byk
Jak chcesz wziąć udział w losowaniu kolejnego miasta kliknij w ten link
Codziennie lub w miarę możliwość będę wrzucał jakieś historyczne zdjęcie z jakiejś miejscowości w Polsce.
Aby wziąć udział w losowaniu miejscowości wystarczy wygrzmocić ten wpis.
O nazwę miejscowości będę pytał po wylosowaniu pioruna z tego wpisu poprzez hejto los.
Losowanie odbywać się będzie po godzinie 20, jeśli osoba biorąca udział w losowaniu wie, że może być niedostępna po tej godzinie, proszę niech profilaktycznie zostawi komentarz z nazwą miasta lub wsi w tym wpisie.
Nie ma ograniczeń dla użytkowników, można plusować ten wpis za każdym razem nawet jeśli już wygrałeś, i można cały czas prosić o zdjęcie z tego samego miasta nawet jeśli już zostało wylosowane, a jeśli się zdarzy że nie ma już zdjęć z danej miejscowości to użytkownik zostanie poproszony o podanie nazwy innej miejscowości.
Dopuszczam możliwość wpisania nazwy jakiejś wsi, ale nie obiecuje że znajdę zdjęcie z tej miejscowości oraz proszę o podanie dokładniejszych danych jak np. powiat i województwo.
Dziś pod wieczór zrobię losowanie, a jutro z rana dodam zdjęcie z opisem.
Brak odpowiedzi i brak podania nazwy miasta przez wylosowaną osobę w godzinach między 20 a 9 rano, będzie skutkował tym że OP sam wybiera za wylosowanego miejscowość.
Dom Wydawniczy REBIS przygotowuje nowość historyczną. "Kapetyngowie. Dynastia, która stworzyła średniowieczną Francję" Justine Firnhaber-Baker rozpoczną panowanie 16 czerwca 2026 roku. Wydanie w twardej oprawie ma 465 stron, w cenie detalicznej 99 zł. Poniżej okładka i krótko o treści.
Historia najpotężniejszego królestwa chrześcijańskiego świata. Opowieść o wstrząsach religijnych, bohaterskich czynach, zdradach, świętych wojnach, pogromach i prześladowaniach. O rodzie obdarzonym wyobraźnią i ambicją, przekonanym, że sam Bóg wybrał go do wielkich celów. Oni nie tylko rządzili Francją. Oni ją stworzyli.
Dzieje Kapetyngów, ich wzlotów i upadków, to wielka epopeja europejskiej historii. Zaczynając w X wieku od skromnego przyczółka wokół Paryża, zbudowali oni państwo rozciągające się od Atlantyku po Morze Śródziemne i od Rodanu po Pireneje. Dali początek instytucjom, które przetrwały aż do rewolucji francuskiej, przekształcili Paryż z błotnistego zaścianka w olśniewającą metropolię i przyłożyli ręki do najbardziej rozpoznawalnych osiągnięć średniowiecza, od architektury gotyckiej, poprzez wyprawy krzyżowe, aż po „miłość dworską”. Niejeden raz ich wrogowie popełniali błąd, nie doceniając, z kim się mierzą, oni zaś dzięki przebiegłości, bezwzględności, szczęściu i małżeństwom pokonywali ich wszystkich.
Justine Firnhaber-Baker znakomicie oddaje nie tylko życie kapetyńskiego dworu, dokonania intelektualne, bitwy i religijny zapał owych czasów, lecz także ciąg katastrof, który doprowadził w końcu do upadku tej dynastii.
#ksiazkiwhoresbane 'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach
34 lata temu, w nocy z 12 na 13 maja na zboczach Kanczendzongi (8586 m n.p.m.) zaginęła jedna z najwybitniejszych himalaistek świata - Wanda Rutkiewicz
Wieś:Boria – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie ostrowieckim, w gminie Ćmielów. Ma status sołectwa. w 2024 wieś liczyła 190 mieszkańców. Pochodzenie nazwy nie jest jednoznaczne. Zdaniem autorów Nazw miejscowych Polski pod red. prof Rymuta niewykluczone, że jest to nazwa równa nazwie osobowej Boruja lub pochodząca od imienia typu Borzygniew, Borzyslaw. Zmiana w Boria niejasna. Boria – w dokumentach źródłowych występuje jako „Borznia”(!) – 1426 ,„ Bonya” – 1508, „Borvya”, „Bvria” – 1529 (Liber Retaxationum 27, 448), „Bomya” (!) 1564–65 „Boruya”, „Borya” – 1787, „Borya” 1880. W wieku XIX wieś i folwark nad rzeką Kamienną w powiecie opatowskim, gminie Ruda Kościelna parafia Bałtów . Aktualnie wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Rozalii w Podgórzu .
Data wykonania zdjęcia: 26 czerwca 2019
Opis zdjęcia: Widok kapliczki od strony drogi. Źródło
Zwycięzca losowania: @mannoroth
Jak chcesz wziąć udział w losowaniu kolejnego miasta kliknij w ten link
Codziennie lub w miarę możliwość będę wrzucał jakieś historyczne zdjęcie z jakiejś miejscowości w Polsce.
Aby wziąć udział w losowaniu miejscowości wystarczy wygrzmocić ten wpis.
O nazwę miejscowości będę pytał po wylosowaniu pioruna z tego wpisu poprzez hejto los.
Losowanie odbywać się będzie po godzinie 20, jeśli osoba biorąca udział w losowaniu wie, że może być niedostępna po tej godzinie, proszę niech profilaktycznie zostawi komentarz z nazwą miasta lub wsi w tym wpisie.
Nie ma ograniczeń dla użytkowników, można plusować ten wpis za każdym razem nawet jeśli już wygrałeś, i można cały czas prosić o zdjęcie z tego samego miasta nawet jeśli już zostało wylosowane, a jeśli się zdarzy że nie ma już zdjęć z danej miejscowości to użytkownik zostanie poproszony o podanie nazwy innej miejscowości.
Dopuszczam możliwość wpisania nazwy jakiejś wsi, ale nie obiecuje że znajdę zdjęcie z tej miejscowości oraz proszę o podanie dokładniejszych danych jak np. powiat i województwo.
Dziś pod wieczór zrobię losowanie, a jutro z rana dodam zdjęcie z opisem.
Brak odpowiedzi i brak podania nazwy miasta przez wylosowaną osobę w godzinach między 20 a 9 rano, będzie skutkował tym że OP sam wybiera za wylosowanego miejscowość.
Forum, teatr i świątynia - serce życia publicznego rzymskiej Salony
W południowo-wschodniej części antycznej Salony (Chorwacja), stolicy rzymskiej prowincji Dalmacji, znajdowało się najważniejsze centrum życia politycznego, religijnego i kulturalnego miasta. To właśnie tutaj koncentrowały się najważniejsze budowle publiczne: forum, monumentalny teatr oraz świątynie poświęcone rzymskim bogom.
Forum Salony miało kształt wydłużonego prostokąta o wymiarach około 45 × 70 metrów. Ukształtowane zostało na naturalnym tarasie, a jego ostateczny wygląd nadano za panowania cesarza Augusta (27 p.n.e.–14 n.e.). Był to centralny plac miasta, otoczony portykami i najważniejszymi budynkami administracyjnymi.
Dominującym elementem forum był Kapitol - kompleks świątynny poświęcony triadzie kapitolińskiej: Jowiszowi, Junonie i Minerwie. Składał się z trzech oddzielnych świątyń, ustawionych na wspólnym podium. Tego typu rozwiązanie architektoniczne podkreślało znaczenie kultu państwowego w życiu mieszkańców rzymskiej Salony.
Po północnej stronie forum archeolodzy odkryli pozostałości term miejskich z I wieku n.e. oraz budynku kurii, w którym obradowała lokalna rada miejska.
W drugiej połowie I wieku n.e., w bezpośrednim sąsiedztwie forum, wzniesiono teatr o wymiarach około 65 × 58 metrów. Mógł pomieścić około 3500 widzów, co czyniło go jednym z największych tego typu obiektów w regionie. Odbywały się tu przedstawienia teatralne, uroczystości publiczne oraz wydarzenia o charakterze religijnym.
Na południe od teatru znajdowała się świątynia poświęcona Dionizosowi (Bachusowi) i Liberowi - bóstwom związanym z winem, płodnością i teatrem. Budowla ta była ozdobiona kolumnami w porządku korynckim i stanowiła ważne uzupełnienie kompleksu teatralnego.
W II i III wieku n.e. forum zostało rozbudowane, a za panowania cesarza Dioklecjana (284–305 n.e.), który pochodził z pobliskiej Dalmacji, przeprowadzono kolejne prace modernizacyjne. W IV wieku, wraz z rozwojem chrześcijaństwa, znaczenie dawnego forum zaczęło stopniowo maleć.
Dziś pozostałości forum, teatru i świątyń należą do najcenniejszych zabytków archeologicznych Salony, co pozwala lepiej zrozumieć funkcjonowanie jednego z najważniejszych miast rzymskiego Adriatyku.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Jak zapewnić samolotom bombowym dalekiego zasięgu osłonę na trasie lotu, daleko od własnych baz i poza zasięgiem myśliwców? Jednym z pomysłów były tzw. myśliwce pasożytujące — niewielkie samoloty przenoszone przez większy bombowiec. Po dotarciu w rejon celu odczepiały się, eskortowały bombowce albo same wykonywały atak, a następnie wracały do bazy lub próbowały ponownie zadokować do nosiciela.
Najbardziej znanym radzieckim projektem tego typu było Zweno, opracowane przez konstruktora Władimir Wachmistrow. W różnych wersjach ciężki bombowiec Tupolew TB-1 lub TB-3 przenosił kilka myśliwców mocowanych nad skrzydłami, pod nimi albo na kadłubie.
Jedyną bojowo używaną wersją systemu było Zweno-SPB (na zdjęciu). Powstało w 1937 roku i składało się z TB-3 niosącego pod skrzydłami dwa I-16 uzbrojone w bomby po 250 kg. W tym wariancie myśliwce nie pełniły roli eskorty, lecz lekkich bombowców nurkujących. W 1941 roku zestawy Zweno-SPB wykorzystano bojowo między innymi podczas ataku na składy ropy w Konstanca. System okazał się jednak skomplikowany i szybko stracił znaczenie wraz z pojawieniem się nowocześniejszych samolotów o większym zasięgu.
Wieś:Budniki – dawna osada w Karkonoszach , na północnym zboczu Kowarskiego Grzbietu , w środku czworokąta utworzonego przez Skalny Stół (1281 m n.p.m. ) na południowy zachód, Czoło (1266 m) na południowy wschód, Wołową Górę (1033 m) na północny wschód i Izbicę (856 m) na północny zachód. Obecnie administracyjnie Budniki leżą na terenie Karpacza oraz Kowar . Poza wiatą turystyczną przy węźle szlaków nie ma tu zabudowy. Powstanie tej górskiej osady wiąże się z wojną trzydziestoletnią (1618–1648). Uciekając przed jej skutkami, a więc ratując swoje życie i część dobytku, ludność Kotliny Jeleniogórskiej, przede wszystkim Kowar, skryła się wysoko w karkonoskich lasach. Ponieważ działania zbrojne trwały całe lata, uciekinierzy założyli w górach tymczasowe osady. Część z nich przekształciła się z czasem stałe siedziby ludzkie. W przyszłych Budnikach ludzie mieszkali początkowo w ziemiankach, z czasem wznosząc tu prawie 100 domów, z których na stałe ostało się 13 (w 1900 r.). O niegdysiejszej rozległej miejscowości, której zabudowania były rozproszone po stokach Góry Wołowej, przypominają stare nazwy: Oberstädtel (Górne Miasto), Niederstädtel (Dolne Miasto), Baudenbusch (Zarośla Budziarskie), Wochenbett (Połóg), Kirchplan (Kościelna Płaszczyzna), w których niegdyś znajdowały się ludzkie siedliska. Ludność utrzymywała się przez wieki z hodowli bydła i prac leśnych, wyrobu serów i innych przetworów mlecznych. Część była drwalami. Nie obce im było też kłusownictwo, jak również przemyt. Ten ostatni rozwinął się tutaj dopiero w drugiej połowie XVIII w., po tym jak Prusy zbrojnie zagarnęły Śląsk od Austrii, wyznaczając wzdłuż grzbietów sudeckich nową granicę państwową. Przemyt na wielką skalę rozwinął się jednak dopiero na początku XIX stulecia. O jego uprawianiu świadczy choćby nazwa przebiegającej przez Budniki drogi, nie bez powodu zwanej Tabaczaną Ścieżką. Właśnie bowiem tabaka i tytoń były najpowszechniejszym, a więc i najzyskowniejszym towarem, który szmuglowano przez Karkonosze z Austrii do Prus. Po wojnie dzieje osady nie były zbyt długie. Najpierw szukały tu schronienia bandy maruderów wojennych, jak również niemiecki Wehrwolf. Lokując tu jedną ze swych baz. Następnie przyszli w góry szabrownicy, rabując co się dało. W końcu przybyli tu również osadnicy. Początkowo, na co wskazuje jedna z ówczesnych nazw osady, zamieszkali tu głównie drwale. W księdze meldunkowej gminy Karpacz wpisano 25 sierpnia 1947 r. przybycie tu 5 osób, w tym czterech kobiet. W 1948 r. Księga podatkowa odnotowuje w Zaciszu 22 stałych mieszkańców zajmujących 12 domostw. Osiem z tych obiektów należało do studenckiej organizacji „Bratnia Pomoc”. Kierowano tu głównie studentów, którzy przeżywszy obóz koncentracyjny bądź obóz pracy lub doświadczywszy głodu w czasie wojny, mieli w górskich lasach poprawić kondycję zdrowotną. Według zachowanych świadectw, ta rekonwalescencja przynosiła dość dobre rezultaty. W roku 1950 rozpoczęto w Budnikach poszukiwanie rud uranu. Zapewne z tego powodu zamknięto ośrodek studencki, a wkrótce cała miejscowość „wymarła” i zniknęła z mapy. Dziś trudno w tym miejscu odnaleźć nawet fundamenty budynków.
Data wykonania zdjęcia: Lata 1930-1935
Opis zdjęcia: Schronisko Forstbaude na zimowej panoramie. Źródło
Zwycięzca losowania: @Konto_serwisowe
Jak chcesz wziąć udział w losowaniu kolejnego miasta kliknij w ten link
@Ten_koles_od_bialego_psa Dorzucę jeszcze jedną:
Przez 113 dni (od 26 listopada do 19 marca) do tej górskiej miejscowości nie docierały promienie słoneczne. Współcześnie miłośnicy Budnik kultywują tę tradycję, organizując uroczyste pożegnanie (listopad) i przywitanie słońca (marzec).
Codziennie lub w miarę możliwość będę wrzucał jakieś historyczne zdjęcie z jakiejś miejscowości w Polsce.
Aby wziąć udział w losowaniu miejscowości wystarczy wygrzmocić ten wpis.
O nazwę miejscowości będę pytał po wylosowaniu pioruna z tego wpisu poprzez hejto los.
Losowanie odbywać się będzie po godzinie 20, jeśli osoba biorąca udział w losowaniu wie, że może być niedostępna po tej godzinie, proszę niech profilaktycznie zostawi komentarz z nazwą miasta lub wsi w tym wpisie.
Nie ma ograniczeń dla użytkowników, można plusować ten wpis za każdym razem nawet jeśli już wygrałeś, i można cały czas prosić o zdjęcie z tego samego miasta nawet jeśli już zostało wylosowane, a jeśli się zdarzy że nie ma już zdjęć z danej miejscowości to użytkownik zostanie poproszony o podanie nazwy innej miejscowości.
Dopuszczam możliwość wpisania nazwy jakiejś wsi, ale nie obiecuje że znajdę zdjęcie z tej miejscowości oraz proszę o podanie dokładniejszych danych jak np. powiat i województwo.
Dziś pod wieczór zrobię losowanie, a jutro z rana dodam zdjęcie z opisem.
Brak odpowiedzi i brak podania nazwy miasta przez wylosowaną osobę w godzinach między 20 a 9 rano, będzie skutkował tym że OP sam wybiera za wylosowanego miejscowość.
Mury miejskie Salony - potężne fortyfikacje stolicy rzymskiej Dalmacji
Mury obronne Salony, stolicy rzymskiej prowincji Dalmacji, były jednym z najważniejszych elementów infrastruktury tego miasta. Ich budowę rozpoczęto już w II wieku p.n.e., gdy powstało najstarsze centrum miejskie (urbs vetus). W tym okresie obwarowania miały kształt trapezu i otaczały obszar o powierzchni około 16 hektarów. Do dziś najlepiej zachowanym fragmentem tych najstarszych fortyfikacji jest okolica Porta Caesarea, monumentalnej bramy miejskiej z wewnętrznym i zewnętrznym dziedzińcem.
Po podboju Ilirów przez Rzymian, a szczególnie w czasach panowania Oktawiana Augusta, Salona zaczęła dynamicznie się rozwijać. Miasto stopniowo rozszerzało się poza pierwotny obszar, a nowe dzielnice otaczano kolejnymi odcinkami murów. W latach 170-180 n.e., w obliczu zagrożenia najazdami Markomanów i Kwadów, cesarz Marek Aureliusz nakazał wzmocnienie obrony miasta. Do prac budowlanych skierowano żołnierzy legionów oraz oddziałów pomocniczych, o czym świadczą odkryte inskrypcje.
W tym okresie w mury włączono istniejące już budowle, między innymi akwedukt oraz amfiteatr. Dzięki temu Salona uzyskała wydłużony, eliptyczny kształt. Miasto miało około 1600 metrów długości ze wschodu na zachód i około 700 metrów szerokości z północy na południe. Obwód murów wynosił około 4080 metrów, a ich grubość wahała się od 1,9 do 2,5 metra.
Fortyfikacje wzmocniono licznymi wieżami - archeolodzy odkryli ich ponad 90. Część z nich miała plan kwadratowy, inne półkolisty lub wieloboczny. Szczególną rolę odgrywały główne bramy miejskie, takie jak Porta Caesarea oraz Porta Andetria.
Po zdobyciu Salony przez Bizantyńczyków w VI wieku n.e. mury zostały częściowo naprawione i dostosowane do nowych potrzeb obronnych. Dodano wówczas m.in . trójkątne zakończenia niektórych baszt.
Pozostałości murów miejskich Salony do dziś robią ogromne wrażenie i przypominają o znaczeniu tego miasta, które przez stulecia było politycznym, administracyjnym i gospodarczym centrum rzymskiej Dalmacji.
Jeżeli podobają Ci się treści, jakie gromadzę na portalu oraz, którymi dzielę się na social media, wdzięczny będę za jakiekolwiek wsparcie: https://imperiumromanum.pl/dotacje/
Hawkshead Grammar School należy do najważniejszych historycznych szkół w regionie Lake District i jest jednym z najlepiej zachowanych przykładów edukacji z epoki elżbietańskiej w Anglii. Szkoła została założona w 1585 roku przez Edwin Sandys — arcybiskupa Yorku i bliskiego współpracownika królowej Elizabeth I. Sandys był gorącym zwolennikiem protestanckiej reformacji, jednak podczas panowania katolickiej królowej Mary Tudor musiał uciekać do Europy, aby uniknąć prześladowań religijnych. Przebywał między innymi w Strasburgu i Zurychu, gdzie spotykał innych angielskich reformatorów. Po powrocie do Anglii zrobił wielką karierę kościelną i postanowił stworzyć szkołę dla chłopców z północnej Anglii, wierząc, że dobra edukacja nie powinna być dostępna wyłącznie dla najbogatszych.Szkoła była przeznaczona wyłącznie dla chłopców. Wielu uczniów przyjeżdżało z odległych części regionu, dlatego mieszkali oni w pobliskich domach i stancjach u lokalnych rodzin. Życie uczniów było bardzo wymagające i podporządkowane nauce. Lekcje trwały od godziny 8 rano aż do 19 wieczorem, sześć dni w tygodniu, a w niedziele chłopcy obowiązkowo uczestniczyli w nabożeństwach kościelnych. Nauczano głównie łaciny, greki, religii, matematyki i geometrii, choć szkoła szybko zasłynęła również z bardziej praktycznych przedmiotów, takich jak astronomia czy nawigacja.Codzienne życie uczniów wyglądało dziś bardzo zaskakująco. Chłopcy wypijali nawet około 1,5 litra piwa dziennie, czyli około trzech pint. Nie było to jednak mocne piwo — zawierało niewielką ilość alkoholu i dzięki procesowi fermentacji było bezpieczniejsze do picia niż często zanieczyszczona woda. Uczniowie mogli również palić fajki podczas nauki, co w tamtych czasach nie budziło większego zdziwienia. W ciągu dnia mieli około dwóch godzin przerwy na lunch i odpoczynek, a jedną z popularnych rozrywek były walki kogutów, niezwykle popularne w XVIII-wiecznej Anglii.Najbardziej znanym uczniem szkoły był poeta romantyczny William Wordsworth, który rozpoczął naukę w Hawkshead jako ośmioletni chłopiec. To właśnie tutaj rozwinęła się jego miłość do przyrody i krajobrazów Lake District, które później stały się inspiracją jego poezji. Do dziś przy wejściu do klasy, na ławce po prawej stronie, można zobaczyć wycięte przez niego imię. Uczniowie nosili przy sobie noże i scyzoryki, którymi często ozdabiali ławki swoimi inicjałami lub podpisami. Na piętrze budynku znajduje się także zamknięta dla zwiedzających biblioteka zawierająca cenne stare księgi, w tym książki należące kiedyś do samego Wordswortha.Ze szkołą często łączy się także nazwisko William Penn — założyciela Pensylwanii i miasta Philadelphia. Choć Penn nie był uczniem Hawkshead Grammar School, szkoła miała opinię miejsca przygotowującego młodych ludzi do kariery w administracji, handlu i kolonialnym świecie Imperium Brytyjskiego. Wielu absolwentów trafiało później do Ameryki i brytyjskich kolonii. Jedną z ciekawszych postaci związanych ze szkołą był również Thomas West — XVIII-wieczny pisarz i podróżnik, autor jednego z pierwszych przewodników po Lake District. Jego książka pomogła rozsławić region wśród brytyjskich turystów i przyczyniła się do narodzin turystyki krajobrazowej w Lake District.W XIX wieku znaczenie małych grammar schools zaczęło stopniowo maleć wraz z rozwojem nowoczesnego systemu edukacji w Wielkiej Brytanii. Szkołę zamknięto ostatecznie w 1909 roku, jednak budynek przetrwał niemal w niezmienionej formie. Dziś działa jako muzeum i pozwala odwiedzającym zobaczyć, jak wyglądała codzienna edukacja angielskich chłopców ponad 300 lat temu. Oryginalne drewniane ławki, kałamarze, stare księgi i atmosfera dawnej klasy sprawiają, że miejsce to pozostaje jedną z najbardziej niezwykłych historycznych atrakcji całego Lake District.
Wstęp £6.00/os
https://maps.app.goo.gl/Bd7GJvKYosMLdQrp6?g_st=ic
![WZZ Wybrzeża na fotografii [Galeria]](https://cdn.hejto.pl/uploads/posts/images/250x250/4ec00e1df3e1a8c23410a5c161b98379.jpg)
