Poezja/Cytaty/Proza

#poezja #wiersz #analiza #powaznakultura

#poezja #pdk

Żonki mają mrzonki żem kupił mrożonki.

Nie kupił mrożonki! - załamuje członki.

Ech te małżonki...

#zwiazki #mrożonki #porannepierdolenie #oporniktojednakjestpojebany

Napisałem pierwszy w życiu wiersz. Jestem ciekaw opinii

Miłość w podróży

Podróż nie pytała, dokąd prowadzi droga,

A ona była na niej – jak dar od Boga.

Przez chwilę szliśmy tą samą ścieżką,

Lecz wiedziałem, że pójdziemy osobno.

Było nam cudownie, choć tak krótko,

Serce pragnęło zatrzymać Cię na długo.

Ale wiedzieliśmy - to tylko chwila,

Która w pamięci swój ślad zostawiła.

To była miłość – za krótka, by się wypaliła,

Na tyle długa, by w sercu się skryła.

Jak kropla rosy w porannym świetle,

Błyszczy i trwa w mym sercu dyskretnie.

Życie to dłuższa chwila,

Ta miłość również taką była.

Czy była wiecznością jak Bóg,

A może iskrą, co zgasła wśród snów?

Edit: #poezja #tworczoscwlasna #zafirewallem

✧ betonoza

leżą

równo przycięte

szarością bijące

bloki skalne

na duszonej

ziemi

wyrasta 

tu i ówdzie spiekota

dławi przechodnia

ten widok

męczy 

trwoga

fontanna

tryśnie wodą

niezgodnie z jej wolą

popłynie

jak jej każą

dzieci

skąd ten projekt

w miastach

skąd owacja

akceptacja

wykonanie

brak refleksji

architekta

gdzie ogrody

szanuj zieleń

zaginęła

tabliczka

Artbook

https://skladliteracki.blogspot.com/2022/08/betonoza.html

#skladliteracki #artbook #eber

rekonstrukcja

(z szacunkiem do zniszczeń)

Rekonstrukcja śledzia? 

Czemu nie. Wystarczy wspomnienie zapachu

i ktoś, kto z powagą potwierdzi:

„Tak, on kiedyś był świeży”.

Rekonstrukcja myśli – 

trudniej. Rozsypały się jak puzzle,

których brakło w pudełku

i nawet pies nie przyzna się do winy.

Rekonstrukcja narodu – 

odbywa się głównie w mediach.

Tam każda wersja jest wersją poprawną,

o ile nikt nie wstanie z fotela.

Rekonstrukcja mnie – 

co rano przy lustrze.

Twarz jakby znajoma,

ale brwi z epoki lodowcowej.

Artbook

https://skladliteracki.blogspot.com/2025/07/rekonstrukcja.html

#skladliteracki #artbook #eber

Elfkę dziś w zbiorkom spotkałem

Może zbyt jej się przyjżałem

Wzrok elfi na mnie zwróciła

O dziwo się nie wzbrzydziła

Stałem tak ciut zawstydzony

Ja - brudny ork pierdolony

I przyszedł czas przepychania

Wszak czas już do wysiadania

I wyszła za mną - o ranku!

Wprost do mojego przystanku!

No ale idę do siebie - 

A ona za mną, ja j⁎⁎ie!

No ale uff - w bok skręciła.

I tak się bajka skończyła. 

#wierszokletyzm #poezja #tworczoscwlasna #opornikcontent

#fantasy #warszawa

Sobota [Andrzej Bursa #miastopowiatowe]

Boże jaki miły wieczór

tyle wódki tyle piwa

a potem plątanina

w kulisach tego raju

między pluszową kotarą

a kuchnią za kratą

czułem jak wyzwalam się

od zbędnego nadmiaru energii

w którą wyposażyła mnie młodość

możliwe

że mógłbym użyć jej inaczej

np. napisać 4 reportaże

o perspektywacz rozwoju małych miasteczek

ale

.......mam w d⁎⁎ie małe miasteczka

.......mam w d⁎⁎ie małe miasteczka

.......mam w d⁎⁎ie małe miasteczka

#poezja #bursa #miasteczka #zalesie #sobotawieczor #alkoholizm

Pantofelek [Andrzej Bursa #eukarionty]

Dzieci są milsze od dorosłych

zwierzęta są milsze od dzieci

mówisz że rozumując w ten sposób

muszę dojść do twierdzenia

że najmilszy jest mi pierwotniak pantofelek

no to co

milszy mi jest pantofelek

od ciebie ty skurwysynie.

/1957/

#poezja #bursa #mikrobiologia #pierwotniaki

Święty Józef [Andrzej Bursa #fachowiec]

Ze wszystkich świętych katolickich

najbardziej lubię Józefa

bo to nie był żaden masochista

ani inny zboczeniec

tylko fachowiec

zawsze z tą siekierą

bez siekiery chyba się czuł

jakby miał ramię kalekie

i chociaż ciężko mu było

wychowywał Dzieciaka

o którym wiedział

ze nie jest jego synem

tylko Boga

albo kogo innego

a jak uciekali przed policją

nocą

w sztafażu nieludzkiej architektury Ramzesów

(stąd chyba policjantów nazywają faraonami)

niósł Dziecko

i najcięższy koszyk

#katolicyzm #słowonaniedzielę #bursa #józefświęty #poezja

#poezjaspiewana #edwardstachura

Piosenka dla zapowietrzonego

Edward Stachura

Cudownie jest:

Powietrze jest!

Dwoe ręce mam,

Dwie nogi mam!

W chlebaku chleb,

Do chleba ser,

Do picia deszcz.

----------------------

----------------------

Nadchodzi noc

I zimno z nią.

Mam rece dwie,

Obejmę się.

Ukryję się,

Utulę się

We własna sierść.

-----------------

-----------------

Daleko świt,

Nie widać nic.

Dwie nogi mam,

Dojdziemy tam.

Szczekają psy!

Fruwają mgły!

Niech pani śpi!

----------------

----------------

Powietrze jest:

Cudownie jest!

https://youtu.be/XY1dk1T5xU4

Błogosławię zło na ekranie niebieskim

Mój intymny kontakt z istotą gatunku.

Widzę i osądzam, jak Stwórcy namiestnik,

Taniec śmierci, zdrady, gwałtu i rabunku.

W naturalnych barwach, w dowolnym języku,

Z dźwiękiem tak klarownym, jak klarnet Mozarta

Sięgam po wieczorną porcję krwi i krzyku

Stamtąd, gdzie akurat ginie trzystu Spartan.

Nie brak mi współczucia. Wzburzam się i wzruszam;

Stwierdzam z satysfakcją, że doznałem szoku;

Niby balon szlochu kształt zyskuje dusza

Łzawią mi paprochy uczuć w chłodnym oku.

A na co dzień, w życiu – przydarza się rzadko

Żeby rzecz, co wstrząsa – ujrzeć jak na dłoni.

A gdy już się uda świadkiem być wypadku –

Dźwięki ktoś zagłuszy, widok ktoś przysłoni.

Ekran zaś niebieski szczegóły powtarza

Krwiście bezlitosne zbliżenia w zwolnieniach,

Chociaż w każdej chwili może je wymazać

Palcem tknięty pilot – podczerwień sumienia.

Jacek #kaczmarski

4.2. #1995

https://youtu.be/uBc_WN7K3pE

#telewizja #instynktystadne #szuminformacyjny #poezjaspiewana #ballada #bardcore

Kot w pustym mieszkaniu

Wisława Szymborska

(27.07.1923-01.02.2012)

Umrzeć - tego się nie robi kotu.

Bo co ma począć kot

w pustym mieszkaniu.

Wdrapywać się na ściany.

Ocierać między meblami.

Nic niby tu nie zmienione,

a jednak pozamieniane.

Niby nie przesunięte,

a jednak porozsuwane.

I wieczorami lampa już nie świeci.

Słychać kroki na schodach,

ale to nie te.

Ręka, co kładzie rybę na talerzyk,

także nie ta, co kładła.

Coś sie tu nie zaczyna

w swojej zwykłej porze.

Coś się tu nie odbywa

jak powinno.

Ktoś tutaj był i był,

a potem nagle zniknął

i uporczywie go nie ma.

Do wszystkich szaf sie zajrzało.

Przez półki przebiegło.

Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.

Nawet złamało zakaz

i rozrzuciło papiery.

Co więcej jest do zrobienia.

Spać i czekać.

Niech no on tylko wróci,

niech no się pokaże.

Już on się dowie,

że tak z kotem nie można.

Będzie się szło w jego stronę

jakby się wcale nie chciało,

pomalutku,

na bardzo obrażonych łapach.

I żadnych skoków pisków na początek.

youtu.be/HtzS8_63cRM?si=KOTwPUSTYMmieszkaniu

#wiersz #odczyt #recytacja #poezja #filozofizm #refleksje #stoicyzm

#kochanowski #jankochanowski #heheszki #poezja #polski #radiodeykun #kuki &źródło

DZIECIAKI Z ALWERNI

Mogło być mi lepiej i mogło być gorzej

Lecz do dzisiaj słyszę tę ciszę w klasztorze

Na ryneczku domki krzywe, pachnie bzem i piwem

Miód się lepki lepi, fotografia w sepii

Na niej dzieci skubią czerwone porzeczki

A wokół miasteczka marszczą się góreczki

Proste lata młode, jak dym na pogodę

Dziś, nie wiedzieć czemu, są Alpy problemów

Dobry Panie Boże! w świecie pełnym świństwa

Zwróć nam, jeśli możesz, kromeczkę dzieciństwa

Niech zapachnie jesień czeremchą i wiosną

Albo nam przynajmniej nie pozwól dorosnąć

W tle była kukułka – ten listonosz losu

Który nam wykukał łaskawość niebiosów

Gdy szczęściem był piernik w malutkiej Alwerni

Kiedy to się stało, że nam wciąż za mało

Czasem nas przyzywa skądś pamięci trąbka

Próbujemy skleić czas we wspomnień rąbkach

Prawdę, co zachwyca jasna jak pszenica

Jak ten niepojęty oleodruk święty

Dobry Panie Boże! w świecie pełnym świństwa

Zwróć nam, jeśli możesz, kromeczkę dzieciństwa

Niech zapachnie jesień czeremchą i wiosną

Albo nam przynajmniej nie pozwól dorosnąć

I nikniemy w mroku, spokojni i bierni

My – te niegdysiejsze dzieciaki z Alwerni

A nad nami w górze aniołowie stróże

Szczęśliwi anieli, żeśmy nie zgłupieli

Dobry Panie Boże! w świecie pełnym świństwa

Zwróć nam, jeśli możesz, kromeczkę dzieciństwa

Niech zapachnie jesień czeremchą i wiosną

Albo nam przynajmniej nie pozwól dorosnąć

Jan Wołek

#poezjaspiewana #poezja

A Wy, jesteście na tak?

E.E. Schmitt Sen o Jerozolimie

#ksiazki #cytaty #czytajzhejto #samotnosc

I jakże tu kochać ziemię, na której są pająki,

i Stwórcę w którego głowie sen o pająku się błąka?

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

#poezja @splash545 #pajaki

My, urodzeni w przeszłości, z nostalgią wspominamy tamten czas. Nikt nie narzekał.

Było nas jedenaścioro, mieszkaliśmy w jeziorze... na śniadanie matka kroiła wiatr, ojca nie znałem, bo umarł na raka wątroby, kiedy zginął w tragicznym wypadku samochodowym, po samospaleniu się na imieninach u wujka Eugeniusza. Wujka Eugeniusza zabrało NKWD w 59. Nikt nie narzekał.

Wszyscy należeliśmy do hord i łupiliśmy okolicę. Konin, Szczecin i Oslo stały w płomieniach. Bawiliśmy się też na budowach. Czasem kogoś przywaliła zbrojona płyta, a czasem nie. Gdy w stopę wbił się gwóźdź, matka odcinała stopę i mówiła z uśmiechem, "masz, kurna, drugą, nie"? Nie drżała ze strachu, że się pozabijamy. Wiedziała, że wszyscy zginiemy. Nikt nie narzekał.

Z chorobami sezonowymi walczyła babcia. Do walki z gruźlicą, szkorbutem, nowotworem i polio służył mocz i mech. Lekarz u nas nie bywał. Chyba że u babci – po mocz i mech. Do lasu szliśmy, gdy mieliśmy na to ochotę. Jedliśmy jagody, na które wcześniej nasikały lisy i sarny. Jedliśmy muchomory sromotnikowe, na które defekowały chore na wściekliznę żubry i kuny. Nie mieliśmy hamburgerów – jedliśmy wilki. Nie mieliśmy czipsów – jedliśmy mrówki. Nie było wtedy coca-coli, była ślina niedźwiedzi. Była miesiączka żab. Nikt nie narzekał.

Gdy sąsiad złapał nas na kradzieży jabłek, sam wymierzał karę. Dół z wapnem, nóż, myśliwska flinta – różnie. Sąsiad nie obrażał się o skradzione jabłka, a ojciec o zastąpienie go w obowiązkach wychowawczych. Ojciec z sąsiadem wypijali wieczorem piwo — jak zwykle. Potem ojciec wracał do domu, a po drodze brał sobie nowe dziecko. Dzieci wtedy leżały wszędzie. Na trawnikach, w rowach melioracyjnych, obok przystanków, pod drzewami. Tak jak dzisiaj leżą papierki po batonach. Nie było wtedy batonów, dzieci leżały za to wszędzie. Nikt nie narzekał.

Latem wchodziliśmy na dachy wieżowców, nie pilnowali nas dorośli. Skakaliśmy. Nikt jednak nie rozbił się o chodnik. Każdy potrafił latać i nikt nie potrzebował specjalnych lekcji, aby się tej sztuki nauczyć. Nikt też nie narzekał.

Zimą któryś ojciec urządzał nam kulig starym fiatem, zawsze przyspieszał na zakrętach. Czasami sanki zahaczyły o drzewo lub płot. Wtedy spadaliśmy. Czasem akurat wtedy nadjeżdżał jelcz lub star. Wtedy zdychaliśmy. Nikt nie narzekał.

Siniaki i zadrapania były normalnym zjawiskiem. Podobnie jak wybite zęby, rozprute brzuchy, nagły brak oka czy amatorskie amputacje. Szkolny pedagog nie wysyłał nas z tego powodu do psychologa rodzinnego. Nikt nas nie poinformował jak wybrać numer na policję (wtedy MO), żeby zakablować rodziców. Pasek był wtedy pomocą dydaktyczną, a od pomocy, to jeszcze nikt nie umarł. Ciocia Janinka powtarzała, "lepiej lanie niż śniadanie". Nikt nie narzekał.

Gotowaliśmy sobie zupy z mazutu, azbestu i Ludwika. Jedliśmy też koks, paznokcie obcych osób, truchła zwierząt, papier ścierny, nawozy sztuczne, oset, mszyce, płody krów, odchody ryb, kogel-mogel. Jak kogoś użarła pszczoła, to pił 2 szklanki mleka i przykładał sobie zimną patelnię. Jak ktoś się zadławił, to pił 3 szklanki mleka i przykładał sobie rozgrzaną patelnię. Nikt nie narzekał.

Nikt nie latał co miesiąc do dentysty. Próchnica jest smaczna. Kiedy ktoś spuchł od bolącego zęba, graliśmy jego głową w piłkę. Mieliśmy jedną plombę na jedenaścioro. Każdy ją nosił po 2-3 dni w miesiącu. Nikt nie narzekał.

Byliśmy młodzi i twardzi. Odmawialiśmy jazdy autem. Po prostu za nim biegliśmy. Nasz pies, Murzyn, był przywiązany linką stalową do haka i biegł obok nas. I nikomu to nie przeszkadzało. Nikt nie narzekał.

Wychowywali nas gajowi, stare wiedźmy, zbiegli więźniowie, koledzy z poprawczaka, woźne i księża. Nasze matki rodziły nasze rodzeństwo normalnie – w pracy, szuwarach albo na balkonie. Prawie wszyscy przeżyliśmy, niektórzy tylko nie trafili do więzienia. Nikt nie skończył studiów, ale każdy zaznał zawodu. Niektórzy pozakładali rodziny i wychowują swoje dzieci według zaleceń psychologów. To przykre. Obecnie jest więcej batonów niż dzieci.

My, dzieci z naszego jeziora, kochamy rodziców za to, że wtedy jeszcze nie wiedzieli jak nas należy „dobrze" wychować. To dzięki nim spędziliśmy dzieciństwo bez słodyczy, szacunku, ciepłego obiadu, sensu, a niektórzy – kończyn.

Nikt nie narzekał.

autor: Łukasz Najder (2016)

Łukasz Najder (ur. 1976) – z wykształcenia literaturoznawca, redaktor w Wydawnictwie Czarne. Pisze m.in. dla „Dwutygodnika”, „Pisma”, „Polityki”. Parę lat temu wydał jako e-book zbiór fejsbukowej prozy ulotnej zatytułowany Transmisje. Mieszka w Zgierzu.

#poezja #proza #pasta #najder #heheszki